အခန်း (၃၁၉) - ကောင်းကင်ကို အမှတ်ရနေသော အခန်း
မနက်စာ စားနေရင်းနဲ့ပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုက တရားဝင် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ကြေညာလိုက်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကာရိုက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲမြှောက်ပြီး “လက်စွပ်သုံးကွင်း” လို့ အော်လိုက်လို့ပါ။
အားလုံးက မော့ကြည့်လာကြတယ်။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်တယ်။ အက်ဗလင်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ စားပွဲအောက်ထဲ ဝင်ပုန်းဖို့တောင် စဉ်းစားမိလိုက်သေးတယ်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ စားပွဲအောက်မှာ ရောက်နှင့်နေပြီ။ သူ့လက်ထဲမှာ သစ်သားဘဲရုပ်လေးနဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်ခြမ်း ပါလာတယ်။ ကျဉ်းတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် နေရာမဆန့်ပါဘူး။
ဘုရင်မ မီရယ်လ်က အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်တယ်။ သူမက ခန်းမကို ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး အက်ဒရီယာနာကို ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။ ဟယ်လီနာက နောက်က လိုက်သွားတယ်။ ပြီးတော့ အိုင်အို။ ပြီးတော့ အော်ရီလီယာ။
ကာဆီယာက သူမရဲ့ညီမကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ဆွဲထူဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အက်ဒရီယာနာက ငြင်းဆန်တယ်။ သော်က ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံးကို ချီဖို့ ကြိုးစားတယ်။ အားလုံးက ငြင်းဆန်လိုက်ကြတယ်။
မဂျိုနီယာ (Mjölnir) က စားပွဲအောက်မှာ တုန်ခါသံတွေ မြည်လာတယ်။ ဂယ်ရစ်က ဘဲရုပ်လေးကို ကိုင်ပြီး အပြင်ကို တွားထွက်လာတယ်။ သူက သော်ကို ကြည့်ပြီး “တူကို မသုံးနဲ့” လို့ ပြောတယ်။
သော်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ “အဲဒီသင်ခန်းစာက အခုဆို အဆင်မပြေတော့ဘူးနော်။”
ပြီးမဆုံးသေးတဲ့ လက်စွပ်တွေက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုလောက်ကိုပဲ လူတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိနေတယ်။ တစ်ကွင်းစီတိုင်းမှာ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ ရေးဆွဲထားတဲ့ ပါးလွှာပြီး ဆက်တိုက်ဖြစ်နေတဲ့ အမှတ်အသားလေးတွေ ရှိနေတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က အဲဒါတွေကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်တယ်။ “သစ္စာကတိ မပါဘူး။” “သိပါတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောတယ်။ “မျှဝေထားတဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲ။” “အဲဒါကိုလည်း သိပါတယ်” လို့ သူမကပဲ ထပ်ပြောတယ်။ “ရည်ရွယ်ချက်တွေက ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မတို့ကို ဂုဏ်ပြုပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”
ကယ်လ်ဒရစ်က ခဏစဉ်းစားတယ်။ “ဟုတ်တယ်။” “အဲဒီလိုဆိုရင် အဲဒီစကားနဲ့ပဲ စတင်သင့်တာပေါ့။” “ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”
မေရီက အဲဒီစကားပြောဆိုမှုကို စာရင်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။ ကယ်လ်ဒရစ်က သူမကို ကြည့်တယ်။ “အဲဒါက ဥပဒေအရ အရေးပါတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။” “မှတ်တမ်းအတွက် ဘာက အရေးပါလဲဆိုတာကို ကျွန်မပဲ ဆုံးဖြတ်မှာပါ။”
အီလင်ရဲ့ ဘေးက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ အီလာရာက ကျွန်တော်တို့ကို ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုတယ်။ သူမက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ခွက်ကို ကိုင်ထားတယ်။ သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေမှာ ရှိတဲ့ ဒဏ်ရာအမာရွတ်တွေက လက်ရှည်အင်္ကျီအောက်မှာ ထင်ရှားနေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့က သူမကို လျှို့ဝှက်အိမ်ကြီးထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တာပါ။ သူမရဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေကိုလည်း သူမဆီ ပြန်ယူဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ ဟေးဗန်းရီးချ် (Havenreach) ကို စူးစမ်းလေ့လာရေးအဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ကုသသူတွေက ကျန်ရှိနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အမျှင်တွေကို ဆက်လက် ကုသပေးနေကြတယ်။
သူမရဲ့ ပြန်လည်ကျန်းမာရေးက မပြီးဆုံးသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာကတော့ အမှန်ပါပဲ။
“ခင်ဗျားတို့ ပျော်ရွှင်ကြပါစေ” လို့ သူမက ပြောတယ်။ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လွတ်နေတဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
အီလာရာက ပြုံးပြပြီး အက်ဗလင်ဘေးမှာ ထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် လက်ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ဂုဏ်ပြုပွဲက ကိုးမိနစ်လောက်ပဲ ကြာတယ်။ ပြီးတော့ အော်ရီလီယာဘေးက ရေကန်ထဲမှာ ရေတွေ အလိုလို ပြည့်လာတယ်။ ရေက နွေးထွေးတဲ့ ကျောက်တုံးပေါ်ကို ကျလာတဲ့ မိုးရေနံ့လိုမျိုး မွှေးနေတယ်။
နီရက်သ်က အရင်ဆုံး ချဉ်းကပ်သွားတယ်။ မိုးရေက သူမကို တုံ့ပြန်တယ်။ ဟယ်လ်ဝမ်က သူမဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ ရေတွေက ကြည်လင်နေတာကြောင့် ကန်ထဲက ခြစ်ရာတွေကိုပါ မြင်နေရတယ်။
နယ်ပယ်နှစ်ခု။ ဆက်စပ်နေတယ်။ ကွဲပြားနေတယ်။
နီရက်သ်က ရေကျလာတဲ့နေရာကို ခံစားမိတယ်။ ဟယ်လ်ဝမ်က အဲဒီရေက သောက်ဖို့ ဘေးကင်းမလားဆိုတာကို စစ်ဆေးတယ်။ သူက ရေပြင်ပေါ်ကို လက်တစ်ချောင်းနဲ့ တို့လိုက်တယ်။ “သန့်ရှင်းတယ်။”
နီရက်သ်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ “သူက ကောင်းကင်ပြာကြီးကို အမှတ်ရနေတယ်။”
သူတို့လက်တွေအောက်မှာ စကားလုံးတွေ ပေါ်လာတယ်။ ‘အခန်းတစ်ခန်းက သူ့အပေါ်မှာ ဘာရှိခဲ့သလဲဆိုတာကို အမှတ်ရနေတယ်။’
ဒုတိယစာကြောင်းက ဆက်ပေါ်လာတယ်။ ‘သူ့ကို မြေပြင်ပေးပါ။’
အီလာရာက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်တယ်။ သူမ ဖတ်နေတုန်း အီလင်က ရေကန်ကို ထိန်းထားပေးတယ်။ “ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဥယျာဉ်ပဲ” လို့ အီလာရာက ပြောတယ်။ “အတွင်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်ဆီက မက်ဆေ့ချ်လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။ “ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အခန်းကိုယ်တိုင်ကပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံတချို့က အကူအညီတောင်းတတ်ကြတယ်။”
သူမက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ မရောက်နိုင်တဲ့ လူတွေနဲ့ အခန်းတွေက အဲဒီမှာ ကျန်ခဲ့တုန်းပဲ။”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကို နီးနီးလေး ရွှေ့လိုက်တယ်။ “သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ မှတ်မိအောင် ကူညီပေးနိုင်မလား။” “နိုင်ပါတယ်။” “အတွင်းထဲ မဝင်ဘဲနဲ့လား။”
အီလာရာက အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်တယ်။ “ကျွန်မ အဲဒီအတွင်းထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့ လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိဘူး။”
ကယ်လ်ဒန်က အောက်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲကနေ ရောက်လာတယ်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်လုံးမှာ မြေကြီးတွေ ပေကျံနေတယ်။ ဒါက ထူးဆန်းတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့နယ်ပယ်က မြေဆီလွှာနဲ့ မြေကြီးထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ အရာတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။
ဒါမာကလည်း မိုင်းတွင်းတွေထဲကနေ ရောက်လာတယ်။ ငွေရောင်မှုန်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ ကျောက်မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ သူ့နယ်ပယ်က မိုင်းတွင်းတွေ၊ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ မြေအောက်လမ်းကြောင်းတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်။
သူတို့အားလုံးက မက်ဆေ့ချ်ကို အတူတူ ဖတ်လိုက်ကြတယ်။ ကယ်လ်ဒန်က ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ကြည့်တယ်။ “အခန်းတစ်ခန်းက မြေပြင်မရှိဘဲ ကောင်းကင်အောက်မှာ မတည်ရှိနိုင်ဘူး။”
ဒါမာက ခေါင်းညိတ်တယ်။ “ပြီးတော့ ကမ္ဘာကြီးထဲကနေ ခိုးယူခံလိုက်ရတဲ့ နေရာတစ်ခုက သူ့ကို ပြန်လည် ထမ်းပိုးပေးနိုင်မယ့် ကျောက်တုံးမျိုး လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
အီလီနော်က လက်ပိုက်လိုက်တယ်။ “ဘာကျောက်မျိုးလဲ။” ဒါမာက သူမကို ကြည့်တယ်။ “တည်ငြိမ်တဲ့ ကျောက်မျိုး။” “အဲဒါက ဖော်ပြချက် မဟုတ်သေးဘူးလေ။”
ဒါမာရဲ့ ပါးစပ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားတယ်။ ဟယ်လ်ဝမ်လည်း ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်က ဒီလိုအမှားမျိုးပဲ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ နတ်ဘုရားတွေက သင်ယူနေကြတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ဒါမာက သင့်တော်တဲ့ ကျောက်တုံး သုံးမျိုးကို အမည်တပ်လိုက်တယ်။ အနောက်ဘက် ကျောက်ထုတ်ရာနေရာက မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးကြီး။ အရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းအောက်က အပြာရောင် အကြောပါတဲ့ ကျောက်တုံး။ ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်အောက်က ရှေးဟောင်းအုတ်မြစ်တွေထဲက ဖျော့တော့တော့ ထုံးကျောက်။
အီလီနော်က ထုံးကျောက်ကို ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ “အရမ်းပျော့တယ်။” “သူက ရှေးဟောင်းမြို့ကို အမှတ်ရနေတာလေ” လို့ မေလင်က ပြောတယ်။ “အမှတ်တရ ရှိနေတာက သူ့ရဲ့ ဝန်ခံနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။” “သူ့ကို ပြန်မှတ်မိအောင်တော့ လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။” “မှတ်မိနေရုံနဲ့တော့ ခေါင်မိုးကို ထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ပယ်ရင်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။ “ခေါင်မိုးကို ကျွန်တော်တို့ မဆောက်လိုက်ရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ။”
အားလုံးက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ “အဲဒီအခန်းက ကောင်းကင်ကို အမှတ်ရနေတာလေ” လို့ သူက ပြောတယ်။ “ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့က အုပ်ထားရမှာလဲ။”
အီလီနော်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အဲဒီမေးခွန်းက အသုံးဝင်သွားတယ်။ ပယ်ရင်ကတော့ ကြောက်လန့်နေပုံ ပေါ်တယ်။
ကျွန်တော်တို့က ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်ထဲက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ အိမ်တွင်းကွင်းပြင်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ခေါင်မိုး မရှိဘူး။ နံရံ သုံးဖက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ စတုတ္ထမြောက် နံရံက ဂရေးကိပ် (Greykeep) မနိုးထခင် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ပြိုကျနေခဲ့တာ။ ကွဲအက်နေတဲ့ ကျောက်ပြားတွေကြားမှာ မြက်ပင်တွေ ပေါက်နေတယ်။ ထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ ပန်းသီးပင်ရဲ့ ငုတ်တိုလေး ရှိနေတယ်။
အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတော်စင် (The Living Saint) က ဒီခရိုင်ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့တုန်းက ဒီကွင်းပြင်ကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးတယ်။ အီလင်က ဒီနေရာကို သိတယ်။ အီလီနော်လည်း သိတယ်။
“ဒါက ပြန်လည်ထူထောင်ရေး ဥယျာဉ်တစ်ခုပါ” လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်။ “လူနာတွေအတွက်လား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။ “ကုသပေးသူတွေအတွက်ပါ။”
အဲဒီ ကွာခြားချက်က အရေးကြီးတယ်။ ဝန်ပိနေတဲ့ ကုသသူတစ်ယောက်က အဲဒီသစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးက သူတို့ကို ဘာမှ မတောင်းဆိုခဲ့ဘူးဆိုတာကို ပြန်အမှတ်ရနိုင်တယ်။ အီလာရာ အမှတ်ရနေတဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အခန်းက ဒီရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိသွားနိုင်တယ်။
သူမက အီလင်ဘေးမှာ၊ ကွင်းပြင်ရဲ့ တံခါးပေါက်အောက်မှာ ရပ်နေတယ်။ “ကျွန်မတို့ ဥယျာဉ်ထဲမှာလည်း ပန်းသီးပင် ရှိခဲ့တယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “ခင်ဗျား စိုက်ခဲ့တာလား။” “မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရောက်လာကတည်းက အဲဒီသစ်ပင်က ရှိနေတာ။”
ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းတော့ မစခဲ့ပါဘူး။ ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက ကွင်းပြင်အောက်က ချိတ်ဆက်မှုတိုင်းကို စစ်ဆေးတယ်။ ချိတ်ဆက်မှု လေးခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်ရဲ့ ဆေးခန်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတယ်။ တစ်ခုက ရှေးဟောင်း ရေမြောင်းနဲ့။ တစ်ခုက ရဲတိုက်ရဲ့ အစောဆုံး ကုသရေးဌာနနဲ့။ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ မြို့အောက်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“အာဏာပိုင်တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။ “မဟုတ်ဘူး။” “သေချာလို့လား။” “သေချာတယ်။”
ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူရဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေ အရောင်တောက်ပလာတယ်။ “အဲဒါ အမြစ်တစ်ခုပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ သေဆုံးနေတဲ့ ပန်းသီးပင်ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဆဲလ် (Sel) က သစ်ငုတ်တိုဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။ အပင်တွေ ပေါက်ဖွားခြင်းက သူမရဲ့ နယ်ပယ်ပဲ။ သူမက အခေါက်ပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်တယ်။ သစ်ပင်က အသက်မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့အောက်မှာ တစ်ခုခုကတော့ အသက်ဝင်နေတယ်။
အမြစ်က ဖြစ်သင့်တာထက် ပိုပြီး နက်နက်ကို ဆင်းသွားတယ်။ ကွင်းပြင်ကို ကျော်သွားတယ်။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အောက်ခြေ အုတ်မြစ်တွေကို ကျော်သွားတယ်။ ဟေးဗန်းရီးချ်အောက်က ရှေးဟောင်း ရေတွင်းတွေကို ကျော်သွားတယ်။ သူက ကျွန်တော်တို့ မြို့အောက်မှာ မရှိသင့်တဲ့ နံရံတစ်ခုဆီမှာ သွားပြီး ဆုံးတယ်။ အဲဒီဘက်ခြမ်းမှာ အပြာရောင် မီးအိမ်တွေ လင်းနေတယ်။
“ဆေးရုံ (Hospice) ပဲ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ ဆဲလ်က သူမရဲ့လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်တယ်။ “အမြစ်က အဲဒီမှာ ပေါက်ခဲ့တာကို အမှတ်ရနေတယ်။” “ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” လို့ အီလီနော်က မေးတယ်။
မေလင်က သေဆုံးနေတဲ့ သစ်ငုတ်တိုကို လေ့လာတယ်။ “ဒီသစ်ပင်ကို ဆေးရုံဥယျာဉ်ကနေ ခုတ်ယူလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။” “ပြီးတော့ ဒီမှာ ပြန်စိုက်ထားတာပေါ့” လို့ အီလင်က ပြောတယ်။ “အိမ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို တခြားနေရာတစ်ခုဆီ သယ်လာခဲ့တာပဲ။”
နာရာက အဲဒီအရာကို ခံစားမိတယ်။ နွေးထွေးမှုတစ်ခုက ကွင်းပြင်ထဲမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လှုပ်ရှားနေတယ်။ မီးမဟုတ်ဘူး။ အမှတ်ရခြင်း။
ဆေးရုံက သူ့ရဲ့ ခိုးယူခံလိုက်ရတဲ့ နံရံတွေအောက်မှာ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့တာပဲ။
အီလာရာက အမြစ်ကို လေ့လာတယ်။ “ခင်ဗျားတို့ ကျွန်မကို ရေတွင်းထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တာလေ” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “ဒီအမြစ်ကပဲ ပိုကြီးတဲ့အရာတစ်ခုခုကို ခေါ်ထုတ်လာနိုင်မှာပါ။”
ရဲတိုက်က သူ့ရဲ့ ခိုးယူထားတဲ့ နံရံတွေအောက်မှာ ရှိနေတဲ့ အသက်ဝင်နေတဲ့ ချိတ်ဆက်မှုကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့တာပဲ။ အိုသဲလော့စ် (Othellos) က သူ့ကြမ်းပြင်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို လေးစားဖို့ ခက်ခဲနေပုံပါပဲ။
မေရီက လုပ်ငန်းအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်တယ်။ သူမက အီလီဇာက သူမကို ခွင့်ပြုချက်ပေးထားတယ်လို့ ဆိုတယ်။ အီလီဇာကတော့ သူမ ခွင့်ပြုခဲ့တာက စာရင်းကိုပဲ၊ မေရီရဲ့ လေသံကို မဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းတယ်။
ကွာခြားချက်ကတော့ ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး။
အီလီနော်နဲ့ ပယ်ရင်တို့က ကွင်းပြင်ကို ပြင်ဆင်ပေးရမယ်။ ဒါမာက သူ့အောက်က ကျောက်တုံးတွေကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ပေးမယ်။ ကယ်လ်ဒန်က မြေဆီလွှာကို ပြန်လည် အသက်သွင်းမယ်။ ဆဲလ်က အမြစ်ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်။ နဲရက်သ်က မိုးရွာပေးမယ်။ ဟယ်လ်ဝမ်ကတော့ လျှို့ဝှက်ဆေးရုံကနေ အညစ်အကြေးတွေ မပါလာအောင် ရေကို စစ်ထုတ်ပေးရမယ်။ နသန်နီရယ်က ချိတ်ဆက်မှုကို ရှာဖွေပေးမယ်။ အီဒရစ်က အဝင်ဝ (Threshold) ကို သတ်မှတ်ပေးမယ်။ မေလင်က အိုသဲလော့စ်ကို လမ်းကြောင်း မပေးမိဘဲ အခန်းကို ပြန်အမှတ်ရလာအောင် ကူညီပေးမယ်။ အီလင်၊ အက်ဗလင်၊ ဆိုရန်၊ အော်ရီလီယာနဲ့ အီလီနော်တို့က အဲဒီထဲမှာ ပေါ်လာမယ့် နာကျင်မှုမှန်သမျှကို စီမံခန့်ခွဲပေးမယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ရာသီဥတုကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပေးမယ်။ အီလာရာကတော့ နယ်နိမိတ်ရဲ့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ခြမ်းကနေ ဥယျာဉ်ရဲ့ ရှေးဟောင်းလုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးမယ်။
အီလင်က အလုပ်မစခင်မှာပဲ တံခါးပေါက်နားမှာ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ချပေးထားတယ်။ အီလာရာက အဲဒီ ကုလားထိုင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပါတယ်” “ထိုင်လို့လည်း ရတာပဲလေ” ခဏအကြာမှာတော့ အီလာရာက ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာက စာရင်းကို ဖတ်ကြည့်တယ်။ “ကျွန်မ နာမည် မပါဘူးနော်” မေရီက သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ရှင်က သက်ဆိုင်တဲ့ နယ်ပယ် ဒါမှမဟုတ် ဆောက်လုပ်ရေး အတွေ့အကြုံမှ မရှိတာ” “ကျွန်မ ကျောက်တုံးတွေ သယ်ပေးလို့ ရတယ်” “ယူရီယာလည်း သယ်နိုင်တာပဲ” လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိရိယာတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီပေါ့။
အက်ဒရီယာနာက အီလီနောရဲ့ အလုပ်သမားအဖွဲ့ထဲ ဝင်သွားတယ်။ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေနဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနာဂတ်ဇနီးလောင်းအနေနဲ့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်ပြားကို မြေကြီးပေါ် မချမိစေဘဲ သယ်နိုင်တဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့။ ဒါက အသုံးဝင်သွားတယ်။ ပယ်ရင်က ကျောက်တုံး နှစ်တုံး လွှတ်ချမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အက်ဒရီယာနာက ဖမ်းလိုက်လို့ သူ့ခြေထောက်ပေါ် မကျခဲ့ဘူး။
အီလီနော်က ကျောက်တုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပယ်ရင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ကိုင်တွယ်ရတာ လုံခြုံတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်လား” “စမ်းသပ်တုန်းကတော့ လုံခြုံပါတယ်” “ဘာနဲ့ စမ်းတာလဲ” “ကျောက်တုံး အသေးလေးတစ်ခုနဲ့ပါ” အက်ဒရီယာနာက ကျောက်ပြားနှစ်ချပ်လုံးကို မြေကြီးပေါ် ချလိုက်တယ်။ “အဲဒါက ရလဒ်ကို ထိခိုက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” ပယ်ရင်က စဉ်းစားလိုက်တယ်။ “ဟုတ်မှာပါ”
အမြွှာနှစ်ယောက်ကိုတော့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ကွင်းပြင်ထဲ ဝင်ခွင့်မပြုဘူး။ သူတို့က ကန့်ကွက်ကြတယ်။ ကာရိုက သူမ ဆဲလ်ကို ကူညီလို့ရတယ်လို့ ငြင်းတယ်။ ဂယ်ရစ်က သူ နသန်နီရယ်ကို ကူညီလို့ရတယ်လို့ ငြင်းတယ်။ သူတို့က အဲဒီစကားလုံးတွေကိုတော့ မသုံးဘူးပေါ့။ ကာရိုက “အပင်-ကြီးစေမယ်” လို့ ပြောတယ်။ ဂယ်ရစ်က “တံခါး-ရှာမယ်” လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့ နားလည်လိုက်တယ်။
“မရဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော့်ဘက် လှည့်လာကြတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကြောင့် လူတွေက ကျွန်တော့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်။ မိဘဖြစ်လာတဲ့အခါ အဲဒီအတွေး မှားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။ “မင်းတို့အမေ ပြောတာကို ငါလည်း သဘောတူတယ်” သူတို့က အက်ဒရီယာနာဘက် လှည့်သွားကြတယ်။ သူမက အကူအညီတောင်းဖို့ နောက်ဆုံးလမ်းကြောင်း ဖြစ်လာပုံပဲ။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့ကြားမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။ “အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တွေ ပြီးသွားရင် ဝင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်” ဂယ်ရစ်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်တယ်။ “ကတိပေးလား” ကဲလ်ဒရစ်က ကွင်းပြင်တစ်ဖက်ကနေ မော့ကြည့်နေတယ်။ အက်ဒရီယာနာက စကားလုံးတွေကို သတိထား ရွေးချယ်တယ်။ “မင်းတို့မိဘတွေက ခွင့်ပြုပြီး ကုသသူတွေကလည်း လုံခြုံတယ်လို့ ကြေညာရင် ငါ ခေါ်လာခဲ့ပေးမယ်” ဂယ်ရစ်က အခြေအနေတွေကို စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်တယ်။ ကာရိုကတော့ ခေါင်းမညိတ်ဘူး။ သူမက အခြေအနေတွေ နည်းတာကို လိုချင်တာ။ အဲဒီအချက်ကိုတော့ သူမက ကျွန်တော့်ဆီက အမွေရထားတာပဲ။
နေ့လယ်မတိုင်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ကျောက်ပြားဟောင်းတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြတယ်။ ကယ်လ်ဒန်က မြေကြီးအောက်မှာ အလုပ်လုပ်တယ်။ သူက မြေကြီးကို အမိန့်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ မြေကြီးထဲမှာ ရှိနေတာတွေကို နားထောင်နေတာ။ အစေ့အဆန်တွေ။ ပြာတွေ။ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ မြေအိုးစတွေ။ သံချေးတက်နေတဲ့ ချိတ်တစ်ခု။ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ စကျင်ကျောက်လုံးတွေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာက သေဆုံးသွားတဲ့ အပင်တွေရဲ့ အမြစ်တွေ။ သူက ဘာကိုမှ သူ့သမိုင်းကြောင်းနဲ့ မခွဲထုတ်ဘူး။ သူက မြေကြီးကို ပွယောင်းအောင် လုပ်ပြီး နေရာပေးလိုက်တယ်။
ဒါမာက ကွင်းပြင်အောက်မှာ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ခင်းပေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ထောက်တိုင်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဥမင်တွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်တုံးတွေကြားက လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ။ အခန်းက ရောက်လာတဲ့အခါ မြေကြီး မခံနိုင်လောက်တဲ့ ဝန်ကို သယ်လာခဲ့ရင် သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်က မြေကြီး ပြိုကျမသွားအောင် အဲဒီဝန်ကို အပြင်ဘက်ဆီ လမ်းကြောင်းပြောင်းပေးလိမ့်မယ်။ အီလီနော်က အဆစ်တိုင်းကို သူမကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာ သဘောတူလိုက်တယ်။ ဒါမာက သူ ဝန်ခံတာထက် ပိုပြီးတော့ အီလီနောရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ကျေနပ်နေပုံရတယ်။
နဲရက်သ်က နေ့လယ်စောစောမှာ မိုးခေါ်လိုက်တယ်။ မုန်တိုင်း မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်က ကြည်လင်နေတဲ့ နေရာကနေ ဖြည်းညင်းစွာ ရွာချလာတဲ့ မိုး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်က အဲဒီမိုးနဲ့ သဘာဝအတိုင်း ထိတွေ့နေတယ်။ မုန်တိုင်းထဲမှာ မိုးပါပေမယ့် ဒီမိုးကတော့ သူမရဲ့ မိုးပဲ။ ကျဆင်းခြင်း။ ရေကို မြေကြီးဆီ စိတ်ရှည်စွာ ပြန်ပေးခြင်း။ ကျွန်တော်ကတော့ လေကို ဝေးဝေးမှာ ထိန်းထားပေးလိုက်တယ်။
ဟယ်လ်ဝမ်က ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေဆီ မိုးရေတွေ စုဝေးနေတဲ့နေရာမှာ ရပ်နေတယ်။ ရေစက်တိုင်းက သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဖြတ်သန်းရတယ်။ သန့်တယ်။ သန့်တယ်။ သန့်တယ်။ ပြီးတော့ ရေစက်တစ်ခုက ရေတွင်းကနေ ကျွန်တော်တို့ ယူလာတဲ့ ကျောက်ခွက်ထဲကို ကျလာတယ်။ အဲဒီရေစက်က အနီရောင် ဖြစ်သွားတယ်။ ဟယ်လ်ဝမ်က မြေကြီးဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ဖမ်းလိုက်တယ်။ “မသန့်ဘူး” အဲဒီထဲမှာ နာကျင်မှုတွေ လှုပ်ရှားနေတယ်။ အီလင်က အနားကို တိုးလာတယ်။ “ကျွန်မ လုပ်ပေးရမလား” ဟယ်လ်ဝမ်က ရေစက်ကို လေထဲမှာ ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်တယ်။ “ဟုတ်ပြီ” အီလင်က နားထောင်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းပတ်လည်က ရွှေရောင်တွေက တည်ငြိမ်နေဆဲပဲ။ “ကုသသူတစ်ယောက် လက်ကို ဓားရှသွားတာ” “ဘယ်သူလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။ “မသိဘူး” “ရှင် အဲဒါကို လွှတ်ပေးနိုင်မလား” “ဒါက ကျွန်မ လွှတ်ပေးရမယ့် အရာ မဟုတ်ဘူး” အော်ရီလီယာက သူမဘေးမှာ လာရပ်တယ်။ “မေးကြည့်လို့ ရမလား” အီလင်က ဆိုင်းငံ့ထားတဲ့ ရေစက်ကို ထိလိုက်တယ်။ “ဒီနာကျင်မှုကို ပြန်ပေးလိုက်ရမလား” ရေထဲမှာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ စကားလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ဘူး။ “ဒါကို သိမ်းထားပေးရမလား” မလိုဘူး။ “ဒါကို ကုသပေးရမလား” ဟုတ်တယ်။ အော်ရီလီယာက ကရုဏာစိတ်ကို ပေးအပ်လိုက်တယ်။ အက်ဗလင်က ကုသခြင်းကို ပေးအပ်လိုက်တယ်။ အမြစ်တွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဒဏ်ရာ ပျောက်ကင်းသွားတယ်။ ရေထဲက အနီရောင်တွေ ပျောက်သွားတယ်။ ဟယ်လ်ဝမ်က သန့်စင်သွားတဲ့ ရေစက်ကို မြေကြီးထဲ လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ နာကျင်မှု တစ်ခု။ ရွေးချယ်ပြီးပြီ။ ပြီးဆုံးသွားပြီ။
အီလာရာက အီလင်ဘေးကနေ ကြည့်နေတယ်။ “အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးခဲ့ရမှာ” လို့ သူမ ပြောတယ်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင်ပဲ နန်းတော်က သူမကို ဘယ်သူမှ ကောင်းကောင်း ကုသပေးခွင့် မပြုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို သယ်ခိုင်းခဲ့တာ။ ဒီနေ့တော့ ဒဏ်ရာတစ်ခုက သူမရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးထဲ မရောက်သွားဘဲ အဖြေရှာနိုင်ခဲ့ပြီ။
ညနေရောက်တော့ သေဆုံးနေတဲ့ ပန်းသီးပင်ငုတ်တိုလေး ပြောင်းလဲသွားတယ်။ အခေါက်အောက်မှာ အစိမ်းရောင် လိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဆဲလ်က အဲဒါကို ထိလိုက်တယ်။ “အပင်ပေါက်နေတာ မဟုတ်ဘူး” “ပေါက်နေသလိုပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “သူက ပေါက်ခဲ့ဖူးတာကို အမှတ်ရနေတာ” မေလင်က သူမရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။ “အဲဒါလောက်ဆို ရလောက်ပြီ” သူမက လက်တွေကို သစ်ငုတ်တိုနားမှာ ထားလိုက်တယ်။ မထိဘူး။ “ကျွန်မ ဥယျာဉ်ကို အမှတ်ရခွင့် ပေးမလား” အမြစ်က ပြန်ဖြေတယ်။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အရွက်တွေ လှုပ်ရှားနေတယ်။ ကုသသူတွေက သစ်ပင်အိုကြီးအောက်မှာ ထိုင်နေကြတယ်။ တချို့က ငိုနေတယ်။ တချို့က အိပ်ပျော်နေတယ်။ တစ်ယောက်ကတော့ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး မြက်ခင်းပေါ်မှာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ချကာ ရယ်မောနေတယ်။
အီလာရာက ဥယျာဉ်တံခါးဝမှာ ရပ်နေတယ်။ ငယ်ရွယ်နေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ ဆံပင်တွေမှာ မီးခိုးရောင် မရှိသေးဘူး။ သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ အလုပ်ပြန်လုပ်ဖို့ မခေါ်ဘူး။ သူမက သူတို့ နားခွင့်ရတဲ့ အခန်းကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်။ မှတ်ဉာဏ်တွေက ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်သွားတယ်။ ကျောက်တုံးတွေကြားမှာ မြက်ပင်တွေ ပေါက်လာတယ်။ အသစ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ကွင်းပြင်က တစ်ချိန်က ပေါက်ခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာကို အမှတ်ရနေတာ။
သေဆုံးနေတဲ့ သစ်ငုတ်တိုကနေ အကိုင်းတစ်ခု ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ခု။ အကိုင်းနှစ်ခုစလုံးကို ငွေရောင်အခေါက်တွေ ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ အပြာရောင် အရွက်တစ်ရွက် ပွင့်လာတယ်။
ဟိုင်းဖဲလ်အောက်က အဆောင်အရောင်တွေ မြည်လာတယ်။ သတိပေးချက် မဟုတ်ဘူး။ အသိအမှတ်ပြုခြင်း။ သာမန်လမ်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ၊ လျှို့ဝှက်ဆေးရုံရဲ့ အခန်းတစ်ခန်းက မြေနေရာကို ရှာတွေ့သွားပြီ။
ကွင်းပြင်က ပိုကျယ်လာတယ်။ အတွင်းထဲကနေပဲ ကျယ်လာတာ။ ကျန်ရှိနေတဲ့ နံရံသုံးဖက်က ပိုဝေးသွားတယ်။ စတုတ္ထမြောက် နံရံက ဖျော့တော့တော့ ကျောက်တုံးတန်းလေးတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အပေါ်မှာ ကောင်းကင်ကြီးက ပိုနက်လာတယ်။ နေမဝင်ခင်မှာပဲ ကြယ်တွေ ပေါ်လာတယ်။
အီဒရစ်က လက်နှစ်ဖက်စလုံး မြှောက်လိုက်တယ်။ “အဝင်ဝ ဖြစ်တည်လာပြီ” နသန်နီရယ်က သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ “ချိတ်ဆက်မှု တည်ငြိမ်တယ်” “မူလနေရာက ဘယ်မှာလဲ” “ဟိုင်းဖဲလ်ပဲ” “သွားမယ့်နေရာကရော” နသန်နီရယ်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ “ဟိုင်းဖဲလ်ပါပဲ”
အဲဒီအခန်းက ဆေးရုံဆီ လမ်းကြောင်းဖွင့်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာတာ။ အိုသဲလော့စ်က သူ့ကို ကမ္ဘာကြီးထဲကနေ ခိုးယူခဲ့တာ။ အမြစ်ကတော့ သူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ တခြားနေရာတစ်ခုကို အမှတ်ရနေခဲ့တာပဲ။
ကယ်လ်ဒန်က လက်ဝါးနှစ်ဖက်စလုံးကို မြေကြီးပေါ် ဖိထားလိုက်တယ်။ ဒါမာက ကျောက်တုံးလမ်းကြောင်းတွေကို ထိန်းထားတယ်။ အခန်းက တည်ငြိမ်သွားတယ်။ အသက်ရှူတစ်ချက်စာလောက်မှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ခရိုင်တစ်ခုလုံးက ကျွန်တော်တို့ ခြေထောက်အောက်မှာ ရွေ့လျားသွားတယ်။ ပြီးတော့ ရပ်သွားတယ်။
အီလီနော်က နံရံတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “အက်ကြောင်း မရှိဘူး” ဒါက သူမရဲ့ အောင်မြင်မှု တိုင်းတာချက်ပဲ။ အဲဒါက အသုံးဝင်တဲ့ တိုင်းတာချက်တစ်ခုပါ။
အီလာရာက ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ထလိုက်တယ်။ အီလင်က လက်မောင်းကို ကမ်းပေးတယ်။ သူမက လက်ကို တွဲပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်လာတဲ့ မြက်ခင်းပေါ် လျှောက်သွားတယ်။ သူမရဲ့ ဖိနပ်ရာတွေက စိုစွတ်နေတဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ အမှတ်အသား ထင်ကျန်ခဲ့တယ်။ သူမက ကုသသူရဲ့ ရိုးရိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားတယ်။ ပခုံးပေါ်မှာ မိုးရေတွေ စုနေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေမှာတော့ အမာရွတ်တွေ ကျန်နေဆဲပဲ။ ငွေရောင်အခေါက်နဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ သူမ ရပ်လိုက်တယ်။ “ဒီမှာ” လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ အီလာရာက သူမရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်ကို သူမရဲ့ နောက်ကျောမှာ ထောက်ထားတယ်။ “မှတ်မိသေးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။ အီလာရာ ခေါင်းညိတ်တယ်။ “အရင်ကဆို ဒီနေရာမှာ ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်တွေကို ရေတွက်နေကျပဲ။ မီးခွက်တစ်ခုခု လင်းနေသေးရင် တစ်ယောက်ယောက်က အိပ်စက်ဖို့ မသွားသေးဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်” သူမ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်းကင်ကိုပေါ့။ သူမ ကယ်တင်ခံရပြီးကတည်းက အဲဒီကောင်းကင်ကို မြင်ဖူးခဲ့တယ်။ ဟိုင်းဖဲလ်မှာလည်း အဲဒီအောက်မှာ လမ်းလျှောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဥယျာဉ်ကတော့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ အစစ်အမှန် ကောင်းကင်ကို မမြင်ခဲ့ရတာ ကြာပြီ။ အခုတော့ မိုးရေတွေက အကိုင်းအခက်တွေကြားကနေ တစ်ဆင့် ကျဆင်းလာတယ်။ အီလာရာက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရေစက်တွေကို သူမရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ် ကျလာစေတယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ လက်မောင်းအောက်မှာ အရောင်ဖျော့ဖျော့ ကြိုးမျှင်တစ်ခု တင်းကျပ်သွားတယ်။ သူမ အသက်ရှူမှားသွားတယ်။ အီလင်က သူမကို သစ်ပင်ပတ်လည်က ကျောက်တုံးအနိမ့်လေးပေါ် ထိုင်နိုင်အောင် ကူညီပေးလိုက်တယ်။ ရင်ပြင်က မှောင်စပြုလာတယ်။ ကုသသူ အတော်များများကတော့ အခန်းထဲကို ရောက်လာတဲ့ ရှေးဟောင်းနာကျင်မှုတွေကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြတယ်။ “ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခုပဲ” လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်။ “အိမ်က သူမကို မှတ်မိနေတာ” ခံတပ်မှူးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက လင်းလက်သွားတယ်။ “သူမရဲ့ တည်နေရာ အပြောင်းအလဲ မရှိဘူး။ သူမရဲ့ လမ်းကြောင်းအပေါ်မှာလည်း ဘယ်သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုမှ မရှိဘူး” အီလာရာက သူမရဲ့ ခြေထောက်တွေကို မြေကြီးပေါ် ဖိထားလိုက်တယ်။ “ကျွန်မ ဒီမှာပဲ ရှိနေသေးတယ်” “ဟုတ်ပါတယ်” လို့ အီလင်က ပြောတယ်။ “ရှင် ဒီမှာပဲ ရှိနေပါတယ်” အက်ဗလင်က လက်လှမ်းမီတဲ့ နေရာမှာ ဒူးထောက်လိုက်တယ်။ “ကျွန်မတို့ အဲဒီကြိုးမျှင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလား” အီလာရာ ခေါင်းညိတ်တယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးက အမာရွတ်ကို မထိဘဲ အနားမှာ လက်တွေကို ထားလိုက်တယ်။ “သူက အခန်းထဲက နာကျင်မှုတွေကို သယ်ဆောင်လာတာ။ အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နာကျင်ဖို့တော့ လုံလောက်တယ်” “ဒါဆိုရင် ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်တန့်လိုက်ပါ” လို့ အီလာရာက ပြောတယ်။ “ကျွန်မ အဲဒီအရာရဲ့ သဘောင်္အိုး ဖြစ်လာဖို့ မလိုတော့ဘူး” အော်ရီလီယာက အနားကို တိုးလာတယ်။ “အဲဒီနယ်နိမိတ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ကျွန်မတို့ ကူညီပေးပါ့မယ်” အီလီနော်က ဥယျာဉ်ရဲ့ ပြန်လည်သက်ဝင်လာတဲ့ အဆောင်အရောင်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တဲ့အခါ ချိတ်ဆက်မှုက ပိုပြီး ပေါ့ပါးသွားတယ်။ အီလာရာက အီလင်ဘေးမှာ ထိုင်မြဲထိုင်နေတယ်။ သူတို့ပတ်လည်မှာတော့ ကုသသူတွေက ရေ၊ မှတ်ဉာဏ်နဲ့ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အခန်းတွေကတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာတဲ့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ ပြင်ဆင်ကြတယ်။ အလုပ်တွေကို ခွဲဝေလိုက်ကြတယ်။ ကယ်တင်ခြင်းက ဒီအလုပ်တွေကို စတင်ဖို့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့တာ။ ဥယျာဉ်ကို ပြန်လည်မွမ်းမံခြင်းကတော့ အလုပ်ကို ပိုမိုလုံခြုံတဲ့ နေရာမှာ ဆက်လုပ်နိုင်ဖို့ အခွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါက အစပျိုးခြင်းပဲ။ အံ့ဖွယ်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ နတ်ဘုရားမတစ်ပါးတည်းက အရာအားလုံးကို ယူဆောင်သွားတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ အော်ရီလီယာက ကရုဏာကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်။ နာကျင်မှုကို မဟုတ်ဘူး။ အက်ဗလင်က အခုချက်ချင်း ကုသလို့ရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ယူလိုက်တယ်။ ဆိုရန်နဲ့ ဝပ်ကုမ္ပဏီက ကုသသူတွေက သူမကို ကူညီပေးတယ်။ အီလင်က လိုအပ်ချက်တွေကို နားထောင်ပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ခွဲထုတ်ပေးတယ်။ အီလီနော်က ရှေးဟောင်း သန့်ရှင်းသူတွေရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ခွဲခြားပေးတယ်။ ဟယ်လ်ဝမ်က မှတ်ဉာဏ်တွေကို မဖျက်ဆီးဘဲ အကျင့်ပျက်မှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးတယ်။ နဲရက်သ်က ရေကို ဘယ်နေရာမှာ ကျရမလဲဆိုတာ လမ်းကြောင်းပေးတယ်။ ကယ်လ်ဒန်က မြေကြီးထဲကို ဘာတွေ ပြန်ဝင်သွားသင့်လဲဆိုတာကို ခွင့်ပြုပေးတယ်။ ဒါမာက အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ပြိုမကျအောင် ထိန်းထားတယ်။ ဆဲလ်က အမြစ်တွေကို သန်မာစေတယ်။ မေလင်က သဘောတူညီခဲ့တဲ့ လူတိုင်းကို အမှတ်ရနေတယ်။ သီဆရာက ရင်ပြင်အစွန်းကနေ လာပြီး ငြင်းဆန်ခဲ့သူတိုင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ထိန်းသိမ်းထားတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အုပ်စုက အဆင်ပြေလို့ ကုသပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒမပါဘဲ ကုသပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတဲ့ နာကျင်မှုတွေက သီးခြားစီပဲ ရှိနေတယ်။ အီလာရာကို အဲဒီဝန်တွေကို အကုန်လုံး ထမ်းခိုင်းမနေတော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ စတင်နိုင်ပြီ။ ဩသဲလော့စ် သတိထားမိသွားတယ်။ ရင်ပြင်အထက်က ကောင်းကင်ကြီးက အဖြူရောင် ပြောင်းသွားတယ်။ တိမ်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ကျောက်တုံးတွေ။ သူ့ရဲ့ နန်းတော်က ကျွန်တော်တို့အပေါ်မှာ မျက်နှာကြက်တစ်ခု တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ ကြယ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အီလာရာ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ “သူက အခန်းကို ပြန်သိမ်းပိုက်နေတာ” “မဟုတ်ဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ အေးစက်တဲ့ ခံစားချက်က ကျွန်တော့်အရေပြားပေါ် ဖြတ်သန်းသွားတယ်။ ရေခဲသံချပ်ကာ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တစ်ဖက်မှာ တူကြီး ပေါ်လာတယ်။ နောက်တစ်ဖက်မှာတော့ ဓား ပေါ်လာတယ်။ အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်က အောက်ကို နိမ့်ကျလာတယ်။ အဲဒီပေါ်မှာ စာလုံးတွေ ပေါ်လာတယ်။ ကရုဏာအိမ်တော် အားလုံးသည် အဆင့်မြင့်တရားရုံး၏ အမိန့်ကို နာခံရမည်။ အန်းဝမ်က ရင်ပြင်ထဲကို ခြေလှမ်းဝင်လာတယ်။ သူမက အခွန်ကောက်ခံရာ အိမ်နံရံကနေ ကူးယူထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ကိုင်ထားတယ်။ “မဖြစ်ဘူး” ဩသဲလော့စ်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုက ပိုပြီး ဖိအားပေးလာတယ်။ အန်းဝမ် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ “တံဆိပ်ခတ်ထားသော ကရုဏာအိမ်တော် (House of Sealed Mercy) က သင့်ရုံးထက် ပိုရှေးကျတယ်” အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတွေ ရပ်တန့်သွားတယ်။ မေရီက မူလ ပဋိညာဉ်စာတမ်း အပိုင်းအစတွေနဲ့အတူ သူမဘေးကို ရောက်လာတယ်။ “တရားရုံးက သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ အာဏာကို ကျန်ရှိနေတဲ့ အမိန့်ပေါင်း ၃၂ ခုမှာ အသိအမှတ်ပြုထားခဲ့တယ်” အီလာရာက သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ရှင်တို့ အဲဒါတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား” မေရီက မော့မကြည့်ဘဲ ပြောတယ်။ “ကျွန်မက မပြည့်စုံတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို မကြိုက်ဘူး” အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်က ကွဲအက်သွားတယ်။ ဩသဲလော့စ်က ပိုပြီး ဖိအားပေးတယ်။ အဲဒီနောက်ကွယ်က အာဏာက ခိုးယူထားတဲ့ နယ်မြေတွေကို သယ်ဆောင်လာတယ်။ နယ်နိမိတ်။ ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်း။ မှတ်ဉာဏ်တွေက မှတ်တမ်းတွေအဖြစ် ပုံစံပြောင်းသွားတယ်။ ကရုဏာက နာခံမှုအဖြစ် ပုံစံပြောင်းသွားတယ်။ ရင်ပြင်နံရံတွေက ညည်းတွားသံ ထွက်လာတယ်။ ဒါမာက ကျောက်တုံးတွေကို ထိန်းထားတယ်။ ကယ်လ်ဒန်က မြေကြီးကို ထိန်းထားတယ်။ ကျွန်တော် တူကို မြှောက်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အီလာရာရဲ့ သတိပေးချက်ကို ပြန်သတိရလိုက်တယ်။ သူက ဆောင်းရာသီကို စောင့်မျှော်နေတာ။ ကျွန်တော် မျက်နှာကြက်ကို မရိုက်လိုက်ဘူး။ အစား၊ ရင်ပြင်ရဲ့ ပွင့်နေတဲ့ အစွန်းဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။ ကောင်းကင်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီနေရာမှာ မျက်နှာကြက် ရှိသင့်တယ်ဆိုတဲ့ ဩသဲလော့စ်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုပဲ ရှိတော့တယ်။ ဆောင်းရာသီက အဲဒါကို မဖျက်ဆီးဘူး။ ဆောင်းရာသီက စောင့်ဆိုင်းနေတာ။ နဲရက်သ်က အရင်ဆုံး နားလည်သွားတယ်။ သူမ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်လိုက်တယ်။ မိုးရေတွေ အပေါ်ကို ပြန်ရွာတယ်။ မုန်တိုင်းလို မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ မှတ်မိနေတဲ့ ကောင်းကင်ဆီ ပြန်သွားတဲ့ မိုးရေတွေလို။ ရေစက်တွေက အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတွေကို အောက်ကနေ ရိုက်ခတ်တယ်။ ရေစက်တိုင်းမှာ လွတ်လပ်တဲ့ လေထုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပါရှိနေတယ်။ ဆဲလ်ရဲ့ ငွေရောင် အရွက်တွေက အပေါ်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။ ဒိုရီယန်က အလင်းရောင်ကို ယူလာတယ်။ နေရောင်ခြည် မဟုတ်ဘူး။ အမှောင်ထုက သူ့အပြင်ဘက်မှာ ရှိတဲ့အရာတွေကို မပိုင်ဆိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ကတိကဝတ်။ ဆဲလ်လာက မှားယွင်းတဲ့ မျက်နှာကြက်အောက်မှာ ခရီးသွားတစ်ယောက်ရဲ့ မီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်တယ်။ လမ်းပေါ်မှာ ရှိတဲ့သူတွေအတွက် မီးခွက်တစ်ခု။ နသန်နီရယ်က ဘယ်လမ်းကြောင်းကိုမှ မဖွင့်ဘူး။ သူက အပြင်ဘက်ကို ထွက်တဲ့လမ်း ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို အခန်းကို ပြလိုက်တယ်။ အီဒရစ်က မှားယွင်းတဲ့ အမိုးဆုံးတဲ့နေရာကို သတ်မှတ်ပေးလိုက်တယ်။ မျက်နှာကြက်က ထပ်ကွဲသွားတယ်။ ကျွန်တော် ဓားကို လွှတ်ချလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တူကိုပါ လွှတ်ချလိုက်တယ်။ လက်နက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဩသဲလော့စ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြမ်းဖက်မှုကိုပဲ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်က သူ့ကို ရာသီဥတုကို ပေးလိုက်တယ်။ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးအောက်မှာ လေတွေ စုဝေးလာတယ်။ အေရွန်က ရင်ပြင်ဝင်ပေါက်မှာ ရပ်နေတယ်။ လေဆိုတာ သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်ပဲ။ သူက လေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ပုံဖော်ပေးတယ်။ ကျွန်တော်က အဲဒီထဲကို မုန်တိုင်းရဲ့ ဖိအားကို ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ နဲရက်သ်က မိုးရေတွေနဲ့ ဖြည့်ပေးတယ်။ ဆီဗရန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီကို မယူဘဲ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရေခဲတွေကို ဖွဲ့စည်းပုံ ပေးလိုက်တယ်။ သော် (Thor) က အပြင်နံရံဆီ ရောက်လာတယ်။ လျှပ်စီးတွေက မြိုလ်နီယာ (Mjölnir) တူပေါ်မှာ လှုပ်ရှားနေတယ်။ သူမ မရိုက်သေးဘူး။ မရိုက်သေးဘူး။ စွမ်းအားတိုင်းက သီးခြားစီ ရှိနေတယ်။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတယ်။ အမိန့်ပေးခံထားရတာ မဟုတ်ဘူး။ မှားယွင်းတဲ့ မျက်နှာကြက်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ခုခံနိုင်ပေမဲ့ ဘယ်နတ်ဘုရားကို အရင် ခုခံရမလဲဆိုတာကိုတော့ ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အီလာရာ လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်တယ်။ “ဒီအခန်းကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ ကုသသူတွေ အနားယူနိုင်ဖို့အတွက်ပဲ” စကားလုံးတွေက ကျောက်တုံးတွေထဲ ရောက်သွားတယ်။ အာဏာ မဟုတ်ဘူး။ မှတ်ဉာဏ်။ အီလင်က သူမဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ “ဘယ်တရားရုံးကမှ အနားယူခြင်းကို အလုပ်ခိုင်းစေခြင်းအဖြစ် မပြောင်းလဲရဘူး” အက်ဗလင်က သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်တယ်။ “ကုသသူဆိုတာ သူတို့ကုသပေးတဲ့ လူတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး” အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်တယ်။ “လွတ်လပ်မှုမပါတဲ့ ကရုဏာဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုသာ ဖြစ်တယ်” အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်က အပိုင်းပိုင်း ကွဲထွက်သွားတယ်။ အောက်ကို မဟုတ်ဘူး။ အပေါ်ကို။ မိုးရေတွေက အပိုင်းအစတွေကို ကောင်းကင်ဆီ သယ်ဆောင်သွားတယ်။ သော်က ရင်ပြင်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ရိုက်လိုက်တယ်။ လျှပ်စီးက အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ သူမ အီလီဇာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “အဲဒါက အခန်းအပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာ” နံရံအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတဲ့ အီလီဇာ ခေါင်းညိတ်တယ်။ “လက်ခံနိုင်တယ်” သော်က ကျေနပ်နေပုံရတယ်။ စစ်မှန်တဲ့ ညနေခင်း ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကြယ်တွေက ရင်ပြင်အထက်မှာ တောက်ပနေတယ်။ ငွေရောင်အခေါက်ရှိတဲ့ သစ်ပင်က ပိုပြီး မြင့်မားလာတယ်။ ဖျော့တော့တော့ရှိတဲ့ စတုတ္ထမြောက် နံရံတစ်လျှောက်မှာ တံခါး ခြောက်ပေါက် ပေါ်လာတယ်။ ပိတ်ထားတယ်။ မှတ်မိနေတယ်။ စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။ အီလာရာက အကိုင်းအခက်တွေအောက်မှာ ထိုင်မြဲထိုင်နေတယ်။ အီလင်က သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က ကြိုးမျှင်ကို ထပ်စစ်ဆေးတယ်။ အဲဒါက အမာရွတ်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေတယ်။ အီလာရာက နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပင်စည်ကို ထိလိုက်တယ်။ “အခန်းတစ်ခန်း ပြန်ရောက်လာပြီ” “ခြောက်ခန်းက တံခါးတွေကို မှတ်မိနေတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ “ဟုတ်တယ်” “ပြီးတော့ နောက်ထပ် လေးဆယ်ကရော” “တချို့က ဘာမှ မမှတ်မိသေးဘူး” အက်ဗလင် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ “သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာတာက ကျန်ရှိနေတဲ့ ချိတ်ဆက်မှုတွေကို ကုသဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား” “ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။ သူတို့ဆီ ဦးတည်နေတဲ့ လူတွေနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကျွန်မတို့ ရောက်နိုင်တော့မှာပါ” အီလာရာက တံခါးခြောက်ပေါက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အဲဒါကို လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူမှ ဒီမှာပဲ ရှိနေစရာ မလိုဘူး။ ကျွန်မလည်း မလိုဘူး။ ကျွန်မတို့ကို ကူညီပေးတဲ့ ဘယ်ကုသသူမဆိုလည်း မလိုဘူး” “သဘောတူတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထလိုက်ပြီး အီလင်နဲ့အတူ ရင်ပြင်ဝင်ပေါက်ဆီ လျှောက်သွားတယ်။ ဘာကမှ သူမကို ပြန်မဆွဲထားတော့ဘူး။ အဝင်ဝမှာ သူမ ခဏရပ်ပြီး ပုခုံးကို လှည့်ကြည့်ကာ သစ်ပင်ဆီ ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ခုံတန်းလျား ဘယ်နေရာမှာ ထားမလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်ဖို့ပေါ့။ ရင်ပြင်က အစောင့်အရှောက်တွေ လိုအပ်တယ်။ စစ်သားတွေတင် မဟုတ်ဘူး။ ကုသသူတွေ။ သက်သေခံသူတွေ။
စောင့်ရှောက်မှုပေးဖို့ တောင်းဆိုချက်တွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အတင်းအဓမ္မပြုလုပ်မှုတွေကို ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ လေ့ကျင့်ပေးထားတဲ့ လူတွေကို ရင်ပြင်အတွက် လိုအပ်တယ်။
အီလီနော်က ပထမဆုံး အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းတယ်။ အီလင်က ဒုတိယအလှည့်ကို ယူတယ်။ သန့်ရှင်းသူ (The Living Saint) က သန်းခေါင်ယံမတိုင်ခင် ရောက်လာတယ်။ သူမက ငွေရောင်သစ်ပင်ကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အီလာရာကို မေးတယ်။ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နယ်မြေက ပြန်လည်ပြုပြင်ထားတဲ့ အခန်းတွေကို စီမံခန့်ခွဲရာမှာ ကူညီပေးစေချင်သလားတဲ့။
အီလာရာက ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်တယ်။
“ရှင်က အခုထိ မေးမြန်းနေတုန်းပဲလား”
“ကျွန်မ သင်ယူခဲ့တာပါ”
“ဟုတ်ပါပြီ” အီလာရာက ပြောတယ်။ “ဒီမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ကုသသူတွေ သဘောတူရင်ပေါ့”
ဆိုရန်က သဘောတူတယ်။ အီလင်က သဘောတူတယ်။ အက်ဗလင်ကလည်း သဘောတူတယ်။ ဆေးရုံဝန်ထမ်းတွေက မနက်ဖြန်ကျရင် မဲခွဲဆုံးဖြတ်ကြလိမ့်မယ်။ သူတို့နေရာမှာ ဘယ်နတ်ဘုရားအမိန့်မှ အစားထိုးဝင်ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ရင်ပြင်က တည်ငြိမ်သွားတဲ့အခါမှသာ အမွှာနှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးခွင့် ပေးလိုက်တယ်။ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ ကတိကို ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးတယ်။ အခြေအနေတိုင်း ပြည့်စုံသွားပြီ။ ကုသသူတွေက အခန်းကို တည်ငြိမ်သွားပြီလို့ ကြေညာလိုက်တယ်။ ကက်စတယ်လန်ကလည်း လက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှု တောင်းဆိုချက် ဘာမှမရှိတော့ကြောင်း အတည်ပြုတယ်။ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်လည်း သဘောတူလိုက်တယ်။
အက်ဒရီယာနာက ကာရိုးလ်နဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ကို ခုံးကျော်တံခါးအောက် ခေါ်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားကြတယ်။ သူတို့က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဟော့စပစ် (hospice) ကို ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်တယ်။ အော်ရီလီယာရဲ့ ကုသပေးမှုတင်မကဘူး။ အီလင်ရဲ့ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု။ အီလာရာကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေဆဲဖြစ်တဲ့ အဟောင်းဓာတ်တွေ။ ပြန်လည်သက်ဝင်လာတဲ့ သဘောတူခွင့်ပြုချက်ဆိုင်ရာ ဥပဒေ။ ပျောက်ဆုံးနေဆဲဖြစ်တဲ့ အခန်း ၄၆ ခန်း။
ဂယ်ရစ်က ပထမဆုံး ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးဆီ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။
“ခွင့်တောင်းပါ”
အီလာရာက သူ့ရှေ့မှာ ဂရုတစိုက် ဒူးထောက်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့”
သူ တံခါးကို ထိလိုက်တယ်။ ကာရိုးလ်က သူ့လက်ဘေးမှာ သူမရဲ့လက်ကို တင်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပိုင်နက်က ရင်ပြင်မှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ အရာအားလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်စေတယ်။ ကုသခြင်း။ မှတ်ဉာဏ်။ ရွေးချယ်မှု။ တံခါးဝ။ ဖြတ်ကျော်ခြင်း။ မိုးရေ။ သန့်ရှင်းတဲ့ ရေ။ မြေပြင်။ ကျောက်တုံး။ ကြီးထွားမှု။ မုန်တိုင်း။ ဆောင်းရာသီ။
သူတို့ တံခါးကို မဖွင့်လိုက်ဘူး။ နားထောင်နေလိုက်ကြတယ်။ တံခါးတစ်ဖက်ကနေ အသံသေးသေးလေး ထွက်လာတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သီချင်းဆိုနေတဲ့ အသံ။ အီလာရာ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။
“ဒီအခန်းကို ငါသိတယ်”
“ဘယ်သူလဲ” အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ညဆိုင်း တာဝန်ကျတဲ့ သူနာပြုတွေ”
သီချင်းသံက ဆက်ထွက်နေတယ်။ ခပ်ရေးရေးပဲ။ အဝေးကြီးကနေ လာနေသလိုမျိုး။ ပထမဆုံး တံခါးက လူတွေကို မှတ်မိနေတာ။ နံရံတွေကိုတင် မဟုတ်ဘူး။ ကာရိုးလ်က သူမရဲ့ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
“မနက်ဖြန်ကျမှ”
အီလာရာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ မနက်ဖြန်ကျမှ”
အမွှာတွေက ငြင်းခုံမနေခဲ့ဘူး။ အခန်းက ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလဲဆိုတာ သူတို့ ခံစားမိခဲ့လို့ပဲ။ ရိုင်ဆာရဲ့ ပိုင်နက်က သူတို့တစ်ဆင့် လှုပ်ရှားနေတယ်။ ကလေးဘဝ။ နားလည်မှုမပါတဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ စောင့်ရှောက်မှုတွေ ခွင့်ပြုပေးတဲ့ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ကြီးထွားပိုင်ခွင့်။ သူတို့က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်တွေကို ကိုင်လိုက်တယ်။ တစ်ဖက်စီမှာ တစ်ယောက်စီ။ ပြီးတော့ သူမကို ရင်ပြင်အထွက်ဝဆီ ခေါ်သွားကြတယ်။
ဂယ်ရစ်က အီလာရာကို နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“လာခဲ့ပါ၊ အစာစားရအောင်”
အီလာရာက အီလင်ဘက်ကို ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင်တို့ရဲ့ အငယ်ဆုံး ကုသသူဆီက အမိန့်ပေးချက်လား”
“ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပါ” အီလင်က ပြောတယ်။
အီလာရာက ဂယ်ရစ် ကမ်းပေးတဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်တယ်။ ကာရိုးလ်က သူမရဲ့ နောက်တစ်ဖက်ကို လှမ်းကိုင်တယ်။ အက်ဒရီယာနာက သူတို့နဲ့အတူ ခုံးကျော်တံခါးအောက်ကနေ ထွက်သွားကြတယ်။ သူတို့နောက်မှာ ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးခြောက်ပေါက်က ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ အီလာရာက သူတို့ဆီကနေ လွတ်လပ်စွာ လမ်းလျှောက်ထွက်သွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ညစာ နောက်ကျမှ စားဖြစ်ကြတယ်။ ခန်းမကြီးထဲမှာ လူရှင်းနေပြီ။ အီလာရာက အီလင်ဘေးမှာ ထိုင်နေပြီး ဒူးပေါ်မှာ စောင်ခြုံထားတယ်။ သူမ ဖြည်းဖြည်းချင်း စားနေတယ်။ အစာစားနေရင်း တစ်ဝက်လောက်ရောက်တော့ ပေါင်မုန့် နောက်တစ်ပိုင်း ထပ်တောင်းတယ်။ အီလင်က သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုလိုမျိုး မလုပ်ဘဲ ပေးလိုက်တယ်။ စားပွဲတစ်ဖက်မှာ အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ ခွက်ထဲကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတယ်။
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ဘေးမှာ ထိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး ကာရိုးလ်ကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ အိပ်ပျော်နေစေတယ်။ ဂယ်ရစ်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ မှီပြီး အိပ်ပျော်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ လက်စွပ်တွေက မီးရောင်ကို ဖမ်းယူထားတယ်။ လက်စွပ်သုံးခုစလုံးကို ဖြတ်သွားတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု။
လက်ထပ်မယ့်ရက်ကို မရွေးချယ်ရသေးဘူး။ အများသူငါ သိအောင် လုပ်မယ့် အခမ်းအနားလည်း မစီစဉ်ရသေးဘူး။ မေရီကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ အစီအစဉ် ၁၂ ခုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား။ ကျွန်တော်တို့က အဲဒါတွေကို ဖွက်ထားလိုက်တယ်။ သူမက ဘယ်မှာဖွက်ထားမှန်း သိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ အဲဒီအကြောင်း မပြောကြဘူး။
“သံအမတ်ကြီး ပြန်ရောက်လာတယ်” အက်ဒရီယာနာက ပြောတယ်။
“တိုင်လုံးကို ဝင်တိုက်မိတဲ့လူလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူ ဒဏ်ရာရသွားလား”
“နိုင်ငံရေးအရပဲ ဒဏ်ရာရသွားတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်တယ်။
“သူ ဘာလိုချင်တာလဲ”
“တောင်းပန်ချင်လို့တဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ ပြန်လည်တည်ဆောက်မှုဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်ကို ပြောင်းလဲစေမလားလို့ မေးတယ်”
“ရှင် သူ့ကို ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“လက်ထပ်ခြင်းက အခုထိ မရှိသေးကြောင်း၊ ပြီးတော့ ရှင်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ကျွန်မရဲ့ ပြည်သူတွေကို သိမ်းပိုက်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြောလိုက်တယ်”
“သူ နားလည်သွားလား”
“မနားလည်ဘူး”
“သူ နားလည်လာမှာလား”
“နောက်ဆုံးတော့ နားလည်လာမှာပါ”
အက်ဒရီယာနာက ဂယ်ရစ်ကို ဂရုတစိုက် ပြင်ပေးလိုက်တယ်။
“ဇနီးမယားတွေထဲမှာ ဘယ်သူက အမြင့်ဆုံး ဖြစ်မလဲလို့ သူက မေးသေးတယ်”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အန္တရာယ်ရှိသွားတယ်။
“ရှင် ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“နောက်တစ်ခါ ထပ်မေးရင် အမြင့်ဆုံး ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ရပ်နေတဲ့သူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
ကျွန်တော် ကာရိုးလ် နိုးသွားလောက်တဲ့အထိ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိတယ်။
အဲဒီညက အက်ဒရီယာနာကပဲ ဆက်နေတယ်။ လက်တွေ့ကျတဲ့ အခက်အခဲတွေက ရှိနေတုန်းပဲ။ ကုတင်က မကြီးလာသေးဘူး။ အီလီနော်ကို ပိုကြီးတဲ့ ကုတင်တစ်ခု ဒီဇိုင်းဆွဲပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။ သူမကတော့ ပရိဘောဂဆိုတာ စစ်ရေးဦးစားပေး မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ပီရင်ကတော့ သဘောမတူဘဲ မော်ဒယ်သုံးခုကို ဆွဲထားပြီးသား။ တစ်ခုကတော့ အဆစ်ပါတဲ့ ဒီဇိုင်း။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံး အဲဒါကို ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အရင်အတိုင်းပဲ နေရာယူလိုက်ကြတယ်။ အက်ဗလင်က အလယ်မှာ။ အက်ဒရီယာနာက ဒီတစ်ခါ နံရံဘက်မှာ။ ကျွန်တော်က အစွန်းဘက်မှာ။ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်တဲ့အခါ ကြမ်းပြင်က အနည်းငယ် အေးခဲသွားတယ်။ အက်ဒရီယာနာက အဲဒီအန္တရာယ်ကို လက်ခံထားတယ်။
မအိပ်ခင် အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်စွပ်ကို ထိလိုက်တယ်။
“ဒီနေ့ အခန်းတစ်ခန်း အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါက ရှင်တို့ကို လိုင်ရာဒွန်အကြောင်း တွေးမိစေလား”
အက်ဒရီယာနာက အမှောင်ထုထဲကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“အရာအားလုံးက အဲဒီအကြောင်းပဲ တွေးမိစေတယ်”
“ရှင် အဲဒီနေရာကို ပြန်ပြီး ပြုပြင်ချင်သေးလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် အဲဒီမှာ အမြဲတမ်း ပြန်နေချင်တာလား”
အက်ဒရီယာနာ အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားတယ်။
“ကျွန်မရဲ့ ပြည်သူတွေ ဘေးကင်းစေချင်တယ်။ ဆာ့တ်ကို နှင်ထုတ်ချင်တယ်။ ကျွန်မ ဖခင်ရဲ့ ဂူကို ရှာတွေ့ချင်တယ်။ နန်းတော်မှာပဲ ပြန်နေချင်သလားဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသေချာဘူး”
“ရှင် ဒီညပဲ ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်လိုက်တယ်။
“အဲဒါက ရှင်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပဲ”
“ဘာလို့လဲ၊ ကျွန်တော်က မဆုံးဖြတ်ရသေးတာကို ခွင့်ပြုပေးလို့လား”
“ရှင်က အဲဒီလို ဖြစ်လာအောင် သင်ယူနေလို့ပါ”
အက်ဗလင် ခပ်အေးအေး ရယ်မောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ မအိပ်ခင် အီလင်ဆီက စာတိုလေးတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ အီလာရာက ဂရေးကိပ်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ အခန်းထဲမှာ အနားယူနေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က ကြိုးမျှင်က ငြိမ်သက်နေတယ်။ မနက်ဖြန် မနက်စာ စားပြီးရင် ဥယျာဉ်ကို ထပ်သွားလည်ဖို့ သူမ တောင်းဆိုထားတယ်။ အက်ဗလင်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို နှစ်ခါဖတ်တယ်။
“မနက်စာ စားပြီးရင်တဲ့” သူမ ပြောတယ်။
အက်ဒရီယာနာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ”
“တစ်ခါမှ ရပ်နားခွင့်မရခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီးက စာကိုခေါက်ပြီး ကုတင်ဘေးမှာ ထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ဆဲလ်လာရဲ့ မီးခွက်တစ်ခုက သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နယ်မြေအထက်မှာ လင်းလက်နေတယ်။ ရင်ပြင်မှာ ညစောင့်တပ် ရှိတယ်။ အီလာရာကတော့ အဲဒီထဲမှာ မပါဝင်ဘူး။ သူမ အိပ်ပျော်နေချိန်မှာ တံခါးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တဲ့ တခြားသူတွေ ရှိနေတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပြန်ဝင်အိပ်တယ်။ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်တယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အုပ်ထားလိုက်တယ်။ အခန်းတစ်ခန်းက ကောင်းကင်ကို မှတ်မိနေတယ်။ ခြောက်ခန်းက တံခါးတွေကို မှတ်မိနေတယ်။ နောက်ထပ် ၄၀ ကတော့ ခိုးယူထားတဲ့ အာဏာ၊ မေ့လျော့နေတဲ့ လမ်းမတွေနဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေထားတဲ့ နာကျင်မှုတွေအောက်မှာ ပြန့်ကျဲနေဆဲပဲ။
ဩသဲလော့စ်က အခန်းတစ်ခန်း ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ သူ့ရဲ့ တရားရုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဆာ့တ်က နိုင်ငံတွေကို မီးရှို့နေဆဲပဲ။ ယော်မန်ဂန်ဒါက လမ်းမတွေအောက်မှာ လှုပ်ရှားနေဆဲပဲ။ ကျွန်တော်တို့မြို့က နံရံတွေကို ဆောက်လုပ်သူတွေ ပြီးအောင် မဆောက်နိုင်ခင်မှာတင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက ဥပဒေတွေက နာမည်တပ်ပေးနိုင်တာထက် ပိုမြန်မြန် ပြောင်းလဲနေတယ်။
အဲဒီအရာတွေထဲမှာ ဘာတစ်ခုမှ မပြီးပြတ်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မပြီးပြတ်ခြင်းဆိုတာ ကျရှုံးခြင်းလိုမျိုး မခံစားရဘူး။ ရင်ပြင်တစ်ခု ပြန်ရောက်လာတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူလုံလောက်တဲ့ အရေအတွက်က အလုပ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းစီကို တာဝန်ယူထားလို့ပဲ။ ကယ်တင်ခံလိုက်ရတဲ့ သန့်ရှင်းသူတစ်ယောက်က သူမကိုယ်တိုင် ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အိမ်ကို တခြားသူတွေက စောင့်ရှောက်ပေးနေချိန်မှာ ဂရေးကိပ်မှာ အနားယူနိုင်တယ်။
မပြီးပြတ်သေးတဲ့ လက်စွပ်သုံးခုက စောင်တွေအပေါ်မှာ အတူတူ တည်ရှိနေတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ပြတင်းပေါက်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ဟေဗင်ရီးခ်ျက အထက်တရားရုံးက ဖျက်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အိမ်တစ်လုံးရဲ့ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိုက်တယ်။