အခန်း (၃၁၈) - ကျွန်ုပ်တို့ဘေးက နေရာတစ်ခု
ကယ်ဆယ်ထားတဲ့ ကလေးငယ်တွေဟာ လက်ခံရေးဆောင်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်မသွားကြသေးပါဘူး။
တချို့ကလေးတွေက လိုင်ရာဒိုနီ ဒုက္ခသည်တွေထဲမှာ မိသားစုရှိကြပါတယ်။
တချို့ကျတော့လည်း သွားစရာ နေရာမရှိကြပါဘူး။
ကလေးအတော်များများကတော့ အခန်းတံခါး ပိတ်ထားရတာကို မခံနိုင်ကြသေးပါဘူး။
မေရီက ဆေးခန်းအနီးမှာ ယာယီအခန်းတွေကို စီစဉ်ပေးပါတယ်။ အီလီနော်က တံခါးသော့တိုင်းကို စစ်ဆေးပါတယ်။ ပယ်ရင်က သော့သုံးချောင်းကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး၊ ကက်စတယ်လန်ကတော့ ကျန်ရှိတဲ့ တံခါးတွေကို အတွင်းဘက်ကနေ အမြဲတမ်း ဖွင့်လို့ရအောင် ပြုပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ရယ်လ်ကတော့ ဘေးကင်းတဲ့ ထွက်ပေါက်တိုင်းမှာ ဘဲရုပ်လေးတွေ မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။
ဒီအမှတ်အသားကို ဘယ်သူကမှ တရားဝင် ခွင့်ပြုချက် မပေးခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာတော့ ဟေဗန်ရီးချ်ရဲ့ ရွှေ့ပြောင်းရေး မြေပုံတိုင်းမှာ အဲဒီဘဲရုပ်လေးတွေ ရောက်နေပါပြီ။
မေရီ လက်မြှောက်လိုက်ရပါတယ်။ သူမလည်း အဲဒီအမှတ်အသားကို သော့တွဲထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ ဒီရက်တွေအတွင်း အချိန်အတော်များများကို ဆေးခန်းမှာပဲ ကုန်ဆုံးပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာကလည်း သူမဘေးမှာပဲ ရှိနေပါတယ်။
စစချင်းမှာတော့ အက်ဒရီယာနာက ရေခပ်ပေးပါတယ်။ ပြီးတော့ ပတ်တီးတွေ ကူပေးပါတယ်။ နောက်တော့ အစားအသောက်တွေ ပို့ပေးပါတယ်။ ပထမနေ့ ကုန်ဆုံးချိန်မှာပဲ ဘယ်ကလေးက ဟင်းရည် မကြိုက်တာလဲ၊ ဘယ်ကလေးကတော့ အစားအသောက်ကို ငြင်းဆန်တာက သူတို့ကျန်ရှိနေတဲ့ ရွေးချယ်ခွင့်အနည်းငယ်ထဲက တစ်ခုဖြစ်လို့ မကြိုက်ဟန်ဆောင်နေတာလဲ ဆိုတာကို သူမ သိရှိသွားပါတယ်။
ဒုတိယနေ့မှာတော့ အနာသေးသေးလေးတွေကို ဆေးကြောတတ်လာပါတယ်။ တတိယနေ့မှာတော့ ဆိုရန်က သူမကို ယုံကြည်ပြီး အော်ရန်ရဲ့ လက်တွေကို ပတ်တီးလဲခိုင်းပါတယ်။ စတုတ္ထနေ့မှာတော့ အက်ဒရီယာနာက မှားယွင်းတဲ့ ဆေးဘူးကို လက်လှမ်းတဲ့ ဆိုရန်ကို ပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားဟန် ပြပါတယ်။ ပြီးတော့မှ ဆေးဘူးကို ပြန်စစ်ကြည့်ပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာ ပြောတာ မှန်နေပါတယ်။ သူ ပိုပြီး စိတ်ဆိုးသွားပါတယ်။ အက်ဗလင်ကတော့ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
အိုင်အိုက သူတို့နဲ့အတူ ဆက်ရှိနေပါတယ်။ ကွန်ကော်ဒီယာနိုင်ငံဟာ ဘုရင်မမရှိဘဲနဲ့လည်း ဆက်လက် လည်ပတ်နေပါတယ်၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လက်ဇန်းဒါးက အရှုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီမို့ပါ။
သူက ညတိုင်း ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဖြတ်ဝင်လာပါတယ်။ အများအားဖြင့်တော့ အစ်ဂနေးရှပ်စ်နဲ့ ဆီရာဖီနာကို ခေါ်လာတတ်ပါတယ်။ နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ ကလေးငယ်လေး လေးယောက်ကတော့ လက်ခံရေးဆောင်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ခံတပ်တစ်ခုကိုတောင် ကာကွယ်နိုင်လောက်တဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ နေထိုင်ကြပါတယ်။
ကာရိုက ဆီရာဖီနာကို လျှပ်စီးကြောင်းနဲ့ ပန်းတွေ ဖန်တီးနည်း သင်ပေးပါတယ်။ ဆီရာဖီနာက ပထမဆုံး မီးတောက်ကို ထည့်လိုက်ပါတယ်။ ပထမဆုံးပန်းက စားပွဲခုံကို ဖောက်ထွက်သွားပါတယ်။ ဒုတိယပန်းကတော့ အဲဒီအပေါက်ကို ပြန်ကုသပေးလိုက်ပါတယ်။
ပယ်ရင်က ပြုပြင်ထားတဲ့ သစ်သားကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။ "အခုဆို ပိုတောင် သန်မာသွားသေးတယ်"
"အဲဒါ သူတို့ကို ဆက်လုပ်ခွင့်ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်" အက်ဗလင်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကလေးလေးယောက်လုံး စိတ်ပျက်သွားဟန် ရှိပါတယ်။ အိုင်အိုက သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "သူတို့ အဲဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး လုပ်တတ်တာ သူတို့အဖေတွေဆီကနေ ရလာတာလေ"
"ငါ့မှာ တော်ဝင်ဆန်တဲ့ မျက်နှာပိုင်ရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တာပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လက်ဇန်းဒါးက ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဟုတ်ပါပြီ ချစ်ရသူ၊ သေချာပေါက်ပါပဲ"
အက်ဒရီယာနာကလည်း ဒီလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ သူမက မနက်စာမစားခင် ရောက်လာပြီး ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားမှ ပြန်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်း မပြန်တော့ပါဘူး။ အက်ဗလင်နဲ့ အိုင်အိုတို့ ခဏတာ အနားယူဖို့ သုံးတဲ့အခန်းထဲမှာ ကုတင်တစ်လုံး ပေါ်လာပါတယ်။ နောက်တော့ စောင်တစ်ထည် ထပ်ရောက်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ထည့်ထားတဲ့ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခု ရောက်လာပါတယ်။
ဘယ်သူက ရွှေ့လိုက်တာလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောကြပါဘူး။ မေရီကတော့ ပရိဘောဂ အပြောင်းအလဲကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။ ဆေးခန်းစာရင်းအရ လိုအပ်လို့ပါလို့ သူမက အကြောင်းပြပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို မယုံပါဘူး။
ဒီရက်တွေအတွင်း အက်ဗလင်ကို အရင်ကထက် မြင်ရတာ နည်းသွားပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ရှောင်နေလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးတွေက သူမကို လိုအပ်နေလို့ပါ။ ညဘက်ရောက်ရင် သူမက အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာနဲ့ ပြန်လာပါတယ်။ သူမ စောင်အောက် မဝင်ခင် ကျွန်တော်က သူမဘက်က အိပ်ရာနေရာကို နွေးသွားအောင် လုပ်ပေးထားပါတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး အော်ရန်ရဲ့ လက်တွေအကြောင်း၊ မီလာရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေအကြောင်း၊ လမ်းကြောင်းတွေ ပြောင်းလဲနေတဲ့အတွက် တာရင်ရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရတာတွေအကြောင်း၊ ဆိုရန်နဲ့ အက်ဒရီယာနာရဲ့ စကားများကြတာတွေအကြောင်း၊ အိုင်အိုက လိုင်ရာဒိုနီ ဟင်းရည်ချက်ဖို့ ကြိုးစားတာတွေအကြောင်း ပြောပြပါတယ်။
"အောင်မြင်ရဲ့လား" ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဟင်းရည်တော့ ဟင်းရည်ပဲ"
"အဲဒါ ကျွန်တော် မေးတဲ့ မေးခွန်း မဟုတ်ဘူးလေ"
"သူ့မှာ ပါရမယ့် ပါဝင်ပစ္စည်းတွေတော့ အကုန်ပါပါတယ်"
"အရသာကရော"
အက်ဗလင် ငြိမ်သွားပါတယ်။ "အိုင်အိုက အရမ်းတော်တဲ့ ဘုရင်မတစ်ပါးပါ"
ပဉ္စမမြောက်ညမှာတော့ သူမ ပြန်မလာခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော် သူမကို ဆေးခန်းမှာ အိပ်ပျော်နေတာ တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ သူမက အော်ရန်ရဲ့ ကုတင်ဘေးက ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်နေတာပါ။ သူမရဲ့ ခေါင်းက အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ မှီထားပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာလည်း အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ အိုင်အိုကတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး စာဖတ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော် ဝင်သွားတဲ့အခါ သူမ မော့ကြည့်လာပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကတော့ ကျွန်တော့်ကို သတိမထားမိကြပါဘူး။
"သူတို့ တစ်နာရီလောက်ကမှ အိပ်ပျော်သွားတာ" အိုင်အိုက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမလက်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မသိလိုက်ဘဲနဲ့ လက်ချောင်းတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ယှက်တွယ်နေကြပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အိပ်ပျော်သွားခင်ကတည်းက သူတို့ ရွေးချယ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
"သူမကို နှိုးလိုက်ရမလား"
"မနှိုးပါနဲ့" အိုင်အိုက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။ "သူမ အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်"
"အက်ဒရီယာနာလည်း အနားယူဖို့ လိုတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်"
ကျွန်တော် စင်ပေါ်က စောင်တစ်ထည်ကို ယူပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ခြုံပေးလိုက်ပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပါတယ်။ အက်ဗလင်ကတော့ ပိုပြီး တိုးကပ်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်အောက်မှာ တစ်စုံတစ်ခု တင်းကျပ်သွားပါတယ်။ ဒေါသမဟုတ်ပါဘူး။ မနာလိုမှုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ နားမလည်ခင် ကြိုတင် သိရှိလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါ။
အိုင်အိုက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ "မင်း မေးလို့ ရပါတယ်"
"ဘာမေးရမလဲ မသိဘူး"
"ဒါကတော့ အဆင်မပြေဘူးနော်"
"မင်းပြောပုံက မေရီနဲ့ တူလိုက်တာ"
"ငါ ကူညီပေးနေတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကို စော်ကားမနေနဲ့"
ကျွန်တော် လွတ်နေတဲ့ ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ အော်ရန်က လက်နှစ်ဖက်လုံးကို စောင်အပြင်ထုတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ သူ အခုတော့ လက်တွေကို မဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး။
"မင်း ဘာတွေကို မြင်နေရတာလဲ" ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
အိုင်အိုက အိပ်ပျော်နေတဲ့ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ချစ်မိသွားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို မြင်နေရတယ်"
အဲဒီအဖြေက ကျွန်တော့်ကို မအံ့သြစေပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အံ့သြမိတာကတော့ အဲဒီအချက်ကိုပဲ။
"အက်ဗလင်ရော သိရဲ့လား"
"သိတယ်"
"အက်ဒရီယာနာရော သိလား"
"လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်သေးဘူး"
"အဲဒါ ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပဲ"
"ဟုတ်တယ်"
"အက်ဒရီယာနာက သူမကို ချစ်တာလား"
အိုင်အိုက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဟုတ်တယ်"
ကျွန်တော် ဇနီးသည်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ မီးရောင်က သူမရဲ့ ဆံပင်စလေးတွေကို ထိမှန်နေပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပါးပြင်က သူမရဲ့ ခေါင်းထိပ်ပေါ်မှာ မှီထားပါတယ်။ နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်နေချိန်မှာတော့ ဘာကိုမှ မဝေခွဲနိုင်တာမျိုး မရှိကြပါဘူး။ နိုးနေတဲ့အချိန်ကမှ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးနေတာပါ။
"ကျွန်တော် ဒါကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ" ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး"
"အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
"သူတို့က မင်းရဲ့ ဖြေရှင်းချက် လိုအပ်နေတဲ့ ပြဿနာတွေ မဟုတ်ဘူးလေ"
"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက..."
"ငါ သိပါတယ်" အိုင်အိုရဲ့ လေသံ ပျော့ပြောင်းသွားပါတယ်။ "အက်ဗလင် အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ သူမ ပြောလာလိမ့်မယ်။ အက်ဒရီယာနာကလည်း သူမ လိုချင်တာကို သူမ ရွေးချယ်လိမ့်မယ်။ မင်းလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ရမှာပေါ့"
"တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက မကိုက်ညီခဲ့ရင်ကော"
"အဲဒီအခါကျရင်တော့ အမှန်တရားကို ပြောလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်ရတာကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် နေပေါ့"
"မင်း ပြောရတာ လွယ်နေလိုက်တာ"
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက မဖြစ်မနေ လုပ်ရမယ့် အရာလို့ ပြောတာ"
အော်ရန် လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့အခါ အက်ဗလင် နိုးလာပါတယ်။ သူမ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပါတယ်။ စောင်က ပုခုံးပေါ်ကနေ လျှောကျသွားပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာလည်း ချက်ချင်း နိုးလာပါတယ်။
"သူ နာကျင်နေလို့လား"
"မဟုတ်ပါဘူး" အော်ရန်က ပြောပါတယ်။ "ကျွန်တော် တင်ပုလွေ လိုချင်လို့"
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကြပါတယ်။ အိုင်အိုက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ဒါကြောင့် သူတို့ အနားယူဖို့ ဆရာဝန်သုံးယောက် လိုနေတာပေါ့"
ကျွန်တော် အော်ရန်ကို တင်ပုလွေဆီ ရောက်အောင် ကူပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
"ရှင် လိုက်ရှာနေတာလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ကျွန်မ ပြန်လာဖို့ လုပ်ထားတာပါ"
"သိပါတယ်"
အက်ဒရီယာနာက စောင်ကို ခေါက်လိုက်ပါတယ်။ အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြာကြာ မကြည့်ရဲကြပါဘူး။ အိပ်ပျော်နေတုန်းက ရှိခဲ့တဲ့ သက်သောင့်သက်သာရှိမှုတွေဟာ သတိဝင်လာတာနဲ့ ပြန်ပုန်းကွယ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာကိုလည်း ညချမ်းပါလို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။ ဘာမှ မပြောင်းလဲသွားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ အက်ဗလင်က ဘုရားကျောင်းကို သွားပါတယ်။ ယာယီဆေးကုသတဲ့ အခန်းကို မဟုတ်ပါဘူး။ ဂရေးကိပ်ထဲက အဟောင်းဆုံး ဘုရားကျောင်းပါ။ အော်ရီလီယာက အရှေ့ဘက်မှာ ထိုင်နေပါတယ်။ ဝတ်ပြုပွဲလည်း မရှိပါဘူး။ အက်ဗလင် လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ရေးဆွဲထားခဲ့တဲ့ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ပုံတူရဲ့ အောက်မှာ ဖယောင်းတိုင်နှစ်တိုင် ထွန်းထားပါတယ်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်း။
ကရုဏာတရား။
ကုသခြင်း။
စုံလင်မှုတွေကို တောင်းဆိုနေတဲ့ နတ်ဘုရားမ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေက သူတို့ ဘာလုပ်ရမလဲလို့ မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ သူတို့ ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာကို ဝန်ခံနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။
အက်ဗလင်က သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်မ အက်ဒရီယာနာကို ချစ်တယ်"
အော်ရီလီယာက အံ့သြဟန် မရှိပါဘူး။ "ငါ သိပါတယ်"
"အားလုံးက သိနေကြတာလား"
"အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး"
"အိုင်အိုကတော့ သိတယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"ယူရီယာလည်း သိကောင်း သိလိမ့်မယ်"
"သူ သိပါတယ်"
အက်ဗလင်က သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"
"ငါ အိုင်အိုနဲ့ စကားပြောဖြစ်တယ်"
"အဲဒါ မတရားသလိုပဲ"
"အိုင်အိုက မင်းကို သစ္စာဖောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ယူရီယာက သူမြင်နေရတဲ့အရာက ဘာလဲဆိုတာ မေးလောက်တဲ့အထိ မြင်တွေ့ခဲ့တာပါ"
အက်ဗလင် အဲဒီစကားကို စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ "သူ့ပုံစံအတိုင်းပါပဲ"
အော်ရီလီယာ စောင့်နေပါတယ်။ အက်ဗလင်က ဖယောင်းတိုင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်မ ယူရီယာကိုလည်း ချစ်တုန်းပါပဲ"
"ငါ သိပါတယ်"
"အဲဒီအချစ်က လျော့မသွားပါဘူး"
"အချစ်ဆိုတာ ခွက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလေ"
"အဲဒါ မင်း ကြိုပြင်ဆင်ထားတဲ့ စကားပုံနဲ့ တူလိုက်တာ"
"ငါ အသက်ကြီးလာပြီလေ"
"အဲဒါ ငြင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်"
အက်ဗလင်က လက်တွေကို ယှက်ထားလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်မ ယူရီယာကို ပြောခဲ့တယ်၊ သူ နောက်ထပ် ဇနီးတစ်ယောက် ယူရမယ်ဆိုရင်တောင် အက်ဒရီယာနာကို ကျွန်မ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့"
"ဟုတ်တယ်"
"ကျွန်မက သူမကို ယုံတယ်လို့ ဆိုလိုတာ ထင်ခဲ့တာ"
"မင်း ယုံပါတယ်"
“ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ကလေးတွေက သူမကို ချစ်ကြတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။”
“သူတို့ ချစ်ကြတာပေါ့။”
“ကျွန်မ ဆိုလိုတာကတော့ နိုင်ငံရေးကတစ်ဆင့် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ရတာထက် ကျွန်မတို့ဘေးမှာ ရပ်တည်နေတဲ့သူကို ရွေးချယ်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးမိတာပါ။”
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အခုရော ဘယ်လိုလဲ။”
အက်ဗလင်ရဲ့ အသံက တိုးသွားပါတယ်။
“အခုဆိုရင် သူမကို ကျွန်မဘေးနားမှာလည်း ရှိစေချင်နေပြီ။”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီအချက်က မင်းကို ကြောက်ရွံ့စေသလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဘယ်အပိုင်းကလဲ။”
“လူတွေ အားကျလောက်တဲ့ ဘဝမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားဖြစ်လျက်နဲ့ အခုလို ထပ်ပြီး တောင်းဆိုမိနေတာကြောင့်ပါ။”
“ကျေးဇူးတရားဆိုတာ အသစ်အသစ်သော ပျော်ရွှင်မှုတိုင်းကို ငြင်းပယ်ဖို့ လိုအပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်မ ယူရီယာကို နာကျင်အောင် လုပ်မိရင်ကော။”
“သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါ။”
“အက်ဒရီယာနာကို နာကျင်အောင် လုပ်မိရင်ကော။”
“မင်း မေးချင်တဲ့မေးခွန်းကို သူမဆီက အဖြေရှာခိုင်းမယ့်အစား မင်းကိုယ်တိုင် သိထားသင့်တာကိုပဲ အရင် စဉ်းစားပါ။”
အက်ဗလင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။”
“မင်းက သူမကို ယူရီယာကို လိုချင်သလားလို့ မမေးနဲ့၊ မင်းကိုယ်တိုင်က သူမကို မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးနဲ့အတူ ရှိစေချင်တာလားဆိုတာကို သိဖို့ လိုတာပါ။”
ဖယောင်းတိုင်မီးတွေက လေအေးလေးဖြတ်သွားတဲ့အတွက် ယိမ်းနွဲ့သွားပါတယ်။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာက နေ့လယ်မတိုင်ခင် ဘုရားကျောင်းထဲကို ဝင်လာပါတယ်။ သူမလက်ထဲမှာ ခေါက်ထားတဲ့ စောင်သုံးထည် ပါလာပါတယ်။ ဘုရားကျောင်းအတွက် လိုအပ်တယ်လို့ သူမကို ပြောထားလို့ပါ။ တကယ်တော့ မလိုအပ်ပါဘူး။ အိုင်အို လိမ်ပြောလိုက်တာပါ။
အော်ရီလီယာက စောင်တွေကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။ ပြီးတော့ နောက်ဘက်တံခါးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ဘုရင်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အိုင်အိုက သူမကို လက်ပြလိုက်ပါတယ်။ အော်ရီလီယာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဆေးခန်းမှာ ကျွန်မကို လိုအပ်နေပုံရတယ်။”
“တကယ်လား” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမ ထွက်သွားပါတယ်။ အိုင်အိုက နောက်က လိုက်သွားပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာက သူတို့ ထွက်သွားတာကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“ကျွန်မ အလိမ်ခံလိုက်ရတာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လုပ်တာလား။”
“ကျွန်မ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။”
သူမ စောင်တွေကို ခုံတန်းပေါ်မှာ ချလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အက်ဗလင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ခဏတာ သူတို့ ဘာမှ မပြောကြပါဘူး။ ဘုရားကျောင်းထဲက တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူမရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အစောင့်အရှောက် မှော်စွမ်းအားတွေက ကျောက်တုံးတွေကြားထဲမှာ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။ အော်ရီလီယာရဲ့ ကရုဏာတရားကတော့ နှစ်ယောက်လုံးကို ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုခု ချဖို့ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းဘဲ အခန်းထဲမှာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အက်ဗလင်က မေးလိုက်ပါတယ်၊ “ရှင် ယူရီယာကို လက်ထပ်ချင်တုန်းပဲလား။”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ အသက်ရှူသံ ခဏရပ်တန့်သွားပါတယ်။ ကြာကြာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ခဏလေးပါ။
“တိုက်ရိုက်ပဲနော်။”
“ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ပိုနူးညံ့တဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီ။”
“သူတို့တွေက ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ။”
“သူတို့က ရိုးသားမှု မရှိတော့ဘူးလေ။”
အက်ဒရီယာနာက မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ပုံတူပန်းချီကားကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ရောက်လာတုန်းကတော့ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် ကျွန်မရဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ တွေးခဲ့တယ်။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“ပြီးတော့ သူက လှပလွန်းတယ်လို့လည်း တွေးမိတယ်။”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“သူက အဲဒီအချက်မှာ ပိုဆိုးလာတယ်။”
“ပိုဆိုးတယ် ဟုတ်လား။”
“ပိုလှလာတာပါ။”
“အဲဒါက များသောအားဖြင့်တော့ ကန့်ကွက်စရာ မဟုတ်ပါဘူးလေ။”
“အဆင်မပြေတာမျိုးတော့ ဖြစ်တတ်တာပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာ မရယ်ချင်ဘဲ ရယ်မိပါတယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့မျက်နှာက တည်သွားပါတယ်။
“ကျွန်မ သူ့ကို မသိခင်ကတည်းက လိုချင်ခဲ့တာပါ။”
“အခုရော။”
“အခုတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ဂရုစိုက်မိနေပြီ။”
“အဲဒါက မတူဘူးလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ကာရိုလိုင်းအကြောင်း ပြောလိုက်ရင် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ထိန်းချုပ်တတ်လဲဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက် မတုန်ယင်ခင်အထိ သူ မပင်ပန်းသလို ဟန်ဆောင်နေတာကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်။ ကက်စတယ်လန်ကို မေးခွန်းတွေ မေးတဲ့အခါ အဖြေက ဘယ်လောက်ရှည်မယ်ဆိုတာကိုတောင် သူ မစဉ်းစားတတ်တာကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်။”
“နောက်ဆုံးအချက်ကတော့ အန္တရာယ်များတယ်။”
“အမြွှာလေးတွေ အခန်းထဲမှာ ရှိနေရင် သူ တံခါးပေါက်တိုင်းကို လိုက်ကြည့်နေတတ်တာကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်။ သူ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ လူတွေကြားထဲမှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း နေရာရှိတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူကမှ သတိမပေးရင် သူက သူ့ကိုယ်သူ အကုန်လုံး ပေးဆပ်လိုက်မယ့်သူဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်။”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ မျက်ရည်ဝဲလာပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်တယ်” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြောပါတယ်။
စကားလုံးတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။ အက်ဗလင်က သူတို့ရဲ့ လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင် ကျွန်မကိုရော ချစ်လား။”
အက်ဒရီယာနာ လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။ ဘုရားကျောင်းက သူမနဲ့အတူ အသက်ရှူရပ်သွားသလိုပါပဲ။
“အဖြေကို သိချင်မှသာ မမေးသင့်တဲ့ မေးခွန်းမျိုးပါ။”
“ကျွန်မ အဖြေကို သိချင်တယ်။”
“အဲဒါက အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တယ်။”
“ပြောင်းလဲပြီးသားပါ။”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ခုံတန်းရဲ့ အစွန်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဗလင် စောင့်နေပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ချစ်ပါတယ်။”
သက်ပြင်းချလိုက်ရတဲ့ သက်သာရာရမှုက နာကျင်စရာကောင်းလောက်အောင်ပါပဲ။ အက်ဗလင် တစ်ချက်ရယ်မောလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ အုပ်လိုက်ပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာက စိုးရိမ်သွားပါတယ်။
“အဲဒါ မှားတဲ့အဖြေလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။”
“ကျွန်မ ပင်ပန်းနေလို့ပါ။”
“အဲဒါက ညံ့ဖျင်းတဲ့ လိမ်ညာမှုပဲ။”
“ယူရီယာဆီကနေ သင်ယူထားတာလေ။”
အက်ဒရီယာနာ သူမဆီကို လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မထိခင်မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ထိလို့ ရမလား။”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ လက်က အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ခဏတာ ရှိနေပါတယ်။ အက်ဗလင်က အဲဒီလက်ပေါ်ကို မှီလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ရှင်တို့ကို ချစ်မိသွားပြီ” လို့ သူမ ပြောပါတယ်။
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။ ခဏတာ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပါဘူး။ ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ နဖူးကို အက်ဗလင်ရဲ့ နဖူးနဲ့ ထိကပ်ထားလိုက်ပါတယ်။
“ရှင် ဒီစကားကို ပြောပြီးတော့ ကျွန်မကို ရှင့်ခင်ပွန်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လက်ထပ်ခိုင်းလို့ မရဘူးနော်။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“တကယ် သိရဲ့လား။”
“ကျွန်မ စတင် နားလည်လာနေပါပြီ။”
“ရှင် ဘာကို လိုချင်တာလဲ။”
အက်ဗလင် အသက်ရှူလိုက်ပါတယ်။
“ယူရီယာက ရှင့်ကို သူ့ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် လက်ခံစေချင်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။ အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါတင် မဟုတ်ပါဘူး။”
“အဲဒါထက် ပိုဖြစ်ရမှာပေါ့။”
“ရှင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာစေချင်တယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ မိသားစုမှာပေါ့။ ရှင် သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတာကို လိုချင်တယ်။ ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေတာကိုလည်း လိုချင်တယ်။”
အက်ဒရီယာနာ သူမရဲ့ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ယူရီယာက ဒီလို ဖြစ်တာကို လိုချင်ရဲ့လား။”
“ကျွန်မ သူ့ကို မမေးရသေးဘူး။”
“ဒါဆို ရှင်က သူ့ထက်အရင် ကျွန်မကို လာမေးနေတာပေါ့။”
“ဒီမေးခွန်းက ဖြစ်လာနိုင်မလားဆိုတာကို ကျွန်မ မေးနေတာပါ။”
“အဲဒါက အရမ်းကို အက်ဗလင်ဆန်တဲ့ အဖြေပဲ။”
“အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။”
“ရှင်က ဘယ်သူတွေက ဘယ်လောက်အထိ ကြောက်ရွံ့ရမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ကို အတိအကျ ဆုံးဖြတ်ထားတာကို ပြောတာပါ။”
အက်ဗလင် မျက်ရည်တွေကြားထဲကနေပဲ ရယ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ သူ့ကို မေးပါရစေလား။”
“မဖြစ်ဘူး။”
အက်ဗလင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာ သူမရဲ့လက်တွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ အတူတူ မေးကြမယ်။”
အက်ဗလင် သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အတူတူလား။”
“ဒါက တကယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် ပြောပေးနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”
အော်ရီလီယာရဲ့ အကြံဉာဏ်က ပြန်ပေါ်လာပါတယ်။
မင်း မေးချင်တဲ့မေးခွန်းကို သူမဆီက အဖြေရှာခိုင်းမယ့်အစား မင်းကိုယ်တိုင် သိထားသင့်တာကိုပဲ အရင် စဉ်းစားပါ။
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“အတူတူပဲ။”
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို အောက်ထပ် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမှာ တွေ့သွားပါတယ်။ သော့်က ကျွန်တော့်ကို ရာသီဥတုကို အလေးမထားတဲ့ ပြိုင်ဘက်နဲ့ လေ့ကျင့်ရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရပါတယ်။ သူမရဲ့ ဖြေရှင်းနည်းက အိမ်ထဲမှာတင် ကျွန်တော့်ကို လျှပ်စီးနဲ့ ပစ်ခတ်တာပါ။ ကက်စတယ်လန်က ဒီအခန်းကို ခွင့်ပြုထားပေမဲ့ အီလီနော်ကတော့ နံရံကို ခွင့်မပြုပါဘူး။ ကြမ်းပြင်ကနေ မျက်နှာကျက်အထိ အမည်းစက်ကြီး ထင်ကျန်နေခဲ့ပါတယ်။
“သူက ပြန်ဆေးလို့ ရမှာပါ” လို့ သော့်က ပြောပါတယ်။
လျှပ်စီးရာတွေက များသောအားဖြင့်တော့ အလွယ်တကူ ဆေးလို့ မရပါဘူး။ သူလည်း ဒါကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော်က သူမကို အားပေးမှု မလုပ်မိအောင် သင်ယူထားလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင် အရင်ဆုံး ဝင်လာပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာက နောက်က လိုက်လာပါတယ်။ သော့်က သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ထွက်သွားသင့်ပြီ။”
အဲဒါက ပထမဆုံး သတိပေးချက်ပါ။ သော့်က လေ့ကျင့်ခန်းမပြီးခင်မှာ ထွက်သွားဖို့ ဘယ်တော့မှ မပြောတတ်ပါဘူး။ သူမ မဂျိုနီယာကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ တံခါးဝမှာ သူမ ရပ်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ဘေးမှာ ခဏရပ်ပါတယ်။
“သတ္တိရှိပါ။”
အက်ဗလင်က နားမလည်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို အလိမ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သော့် ထွက်သွားပါတယ်။ ကျွန်တော် တူကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေပါတယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်သူမှ ထိခိုက်မှု မရှိပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
“မေရီက နောက်ထပ် အာဏာပိုင်တွေရဲ့ စာတမ်းတစ်ခုခုကို တွေ့လိုက်လို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“အမြွှာလေးတွေက—”
“ဘေးကင်းပါတယ်။”
“ဒါဆို ဘာလို့ သော့်က အက်ဗလင်ကို သတ္တိရှိပါလို့ ပြောသွားတာလဲ။”
“သူမက ဝင်စွက်ဖက်တတ်လို့ပါ” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြောပါတယ်။
“အဲဒါက မေးခွန်းကို အဖြေမပေးဘူးလေ။”
“ဟုတ်တယ်” လို့ အက်ဗလင်ကလည်း ထောက်ခံပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်မနေပါဘူး။ ကျွန်တော်လည်း မတ်တပ်ရပ်လျက်ပါပဲ။ ဒီအခိုက်အတန့်က တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလို ခံစားရပါတယ်။ အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာပါတယ်။ သူမ ကျွန်တော့်လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အေးစက်နေပါတယ်။ ကျွန်တော် မစဉ်းစားဘဲနဲ့ပဲ သူမလက်တွေကို နွေးသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမ သတိထားမိသွားပါတယ်။ အဲဒီအချက်က စကားပြောရတာကို ပိုခက်ခဲသွားစေပါတယ်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်” လို့ သူမ ပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း ရှင့်ကို ချစ်ပါတယ်။”
“အဲဒါက ခက်ခဲတဲ့ အပိုင်း မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိပါတယ်။”
သူမ အက်ဒရီယာနာကို ပြန်ကြည့်ပါတယ်။ အက်ဒရီယာနာက တစ်လှမ်း တိုးလာပါတယ်။ အက်ဗလင် အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ အက်ဒရီယာနာကို ချစ်မိသွားပြီ။”
ဒီစကားတွေကို ကျွန်တော် ကြားဖူးပြီးသားပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူတူ ပြောတာကို ကြားရတာကတော့ မတူပါဘူး။ ပိုဆိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပိုပြီးတော့ အရှိတရားနဲ့ နီးစပ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မင်း အက်ဗလင်ကို ချစ်သလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“မင်း ကျွန်တော့်ကို ချစ်သလား။”
အက်ဒရီယာနာ ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပါပဲ။ ဘုရားသခင်ရဲ့ တန်ခိုးတွေ လှုပ်ရှားမလာပါဘူး။ မုန်တိုင်းတွေလည်း မဖြစ်လာပါဘူး။ မှော်စွမ်းအားတွေလည်း မတုံ့ပြန်ပါဘူး။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရာထူးတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ မြို့တော်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။
အက်ဗလင် ကျွန်တော့်လက်တွေကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင် အက်ဒရီယာနာကို သူ့ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် လက်ခံစေချင်တယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးမှာ သူမကို အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်စေချင်တယ်” လို့ သူမ ဆက်ပြောပါတယ်။ “ကျွန်မရဲ့ အောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင့်ကို ပေးလိုက်ရတဲ့သူမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘေးမှာပဲ ရှိနေစေချင်တာပါ။”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်နှက်လာပါတယ်။
သူမက အကြည့်မလွှဲခဲ့ပေ။
“အဲဒါက ရှင် တကယ်လိုချင်တာလား” ဟု ကျွန်တော် သူမကို မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဒါကို ရိုးသားစွာနဲ့ တည်ဆောက်နိုင်မလားဆိုတာကို ရှာဖွေကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို လိုချင်တာပါ။”
“အဲဒါက အိမ်ထောင်ရေးနဲ့တော့ မတူဘူးနော်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမရဲ့ အဖြေကို ကျွန်တော် သဘောကျမိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည်။
“ရှင် သူ့ကို လက်ထပ်ချင်နေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ။”
“ကျွန်မ လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာပါ။ အခုလည်း လက်ထပ်ချင်နေတုန်းပါပဲ။”
“ဒါပေမဲ့?”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားတွေ ပြေလျော့သွားသည်။
“ကျွန်မ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ သုံးယောက် ဒီအခြေအနေထဲမှာ ဘယ်လိုနေထိုင်ကြမလဲဆိုတာကိုတော့ မသိသေးပါဘူး။”
“အဲဒါက သဘာဝကျတဲ့ စကားပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် သက်ပြင်းချလိုက်သလိုပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူတွေလို စတင်နေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိခင်ကတည်းက တခြားလူတွေအားလုံးက အိမ်ထောင်ရေးအထိ ရောက်နေကြပြီလို့ ထင်ရလို့ပါ။”
အက်ဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အက်ဗလင်ကတော့ မရယ်မိအောင် ထိန်းထားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ မထိန်းနိုင်ဘဲ အရင်ဆုံး ရယ်မိလိုက်သည်။
တင်းမာနေတဲ့ အခြေအနေက ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှူလို့ရလောက်တဲ့အထိ ပြေလျော့သွားသည်။
ကျွန်တော် အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပါးပြင်ကို ထိလိုက်သည်။
ပိုင်စိုးပိုင်နင်း လုပ်တာ မဟုတ်ပါ။
ခွင့်တောင်းတာပါ။
“ကျွန်တော် လုပ်လို့ ရမလား။”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
ညင်သာစွာ။
ခဏတာ။
ကျွန်တော့်ပတ်လည်မှာ အမြဲလိုလို စုဝေးနေတတ်တဲ့ အအေးဓာတ်ကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော် ပြန်ခွာလိုက်တဲ့အခါ အက်ဒရီယာနာရဲ့ မျက်နှာက ရဲတွတ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ အမူအရာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“ပြေပါတယ်။”
“တကယ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ပြီးတော့ သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ မမေးမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ကြည့်ချင်ခဲ့တာ။”
“အဲဒါက စမ်းသပ်တာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“စမ်းသပ်သလိုပဲ ကြားရတယ်။”
“ရှင် အောင်မြင်သွားပြီးမှပဲ အဲဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားတာပါ။”
အက်ဒရီယာနာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက မတရားဘူး။”
“ကျွန်မ အော်ရီလီယာဆီက သင်ယူထားတာလေ။”
အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
မေးခွန်းတစ်ခုက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနဲ့ပဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဘယ်သူမှ အသံထွက်ပြီး မမေးကြပါ။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ကိုယ့်မျက်နှာဆီ ဆွဲတင်လိုက်ခြင်းဖြင့် အဖြေပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကို နမ်းသလိုမျိုး မဟုတ်ပါ။
တွေဝေမှု မရှိပါ။
သတိထားရပေမဲ့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ကြတဲ့ စကားလုံးတွေ အများကြီး ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် နောက်တစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်က ဆုံးရှုံးရတယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
ရိုးရှင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုးလည်း မဟုတ်ပါ။
အံ့အားသင့်မှုတွေ ရှိသည်။
နူးညံ့မှုတွေ ရှိသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝပုံစံလေးအတွက် အနည်းငယ်သော ခံစားမှုမျိုး ရှိသည်။
ဖြစ်လာနိုင်မယ့် ပုံစံသစ်တစ်ခုအတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိသည်။
ကျွန်တော်တို့ကို ရိုးသားစေဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း ရှိသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်ခွာသွားတဲ့အခါ အက်ဗလင်က သူမရဲ့ နဖူးကို အက်ဒရီယာနာရဲ့ နဖူးနဲ့ ထိကပ်ထားလိုက်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ငိုနေကြသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ပုံမရပါ။
“အခု ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“ကျွန်တော်တို့ ဒါကို နားလည်သဘောပေါက်တဲ့အထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောသေးဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
လေ့ကျင့်ရေးခန်း တံခါး ပွင့်လာသည်။
မေရီက အပြင်မှာ ရပ်နေသည်။ သူမရဲ့ နောက်မှာတော့ သော့်၊ အိုင်အို၊ မယ်လိုဒီနဲ့ ကက်ဆီယာတို့ ရှိနေကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မေရီက ကျန်တဲ့သူတွေကို ကြည့်သည်။
“တံခါးကို အသံလုံအောင် စီမံထားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ပြောသားပဲ။”
သော့်က အိုင်အိုကို အကြွေစေ့တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ကက်ဆီယာက သူမရဲ့ ညီမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဂရေးကိပ်ထဲမှာ ဒီကိစ္စကို တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား။”
“ငါးမိနစ်လောက်တော့ ရမယ် ထင်တာပေါ့။”
“မရပါဘူး။”
မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အက်ဗလင်က စာအုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လုံးဝ မဖြစ်ရဘူး။”
မေရီ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက ပျက်စီးသွားတဲ့ နံရံကို မှတ်တမ်းတင်နေတာပါ။”
သော့်က နံရံပေါ်က အမည်းစက်ကို လေ့လာလိုက်သည်။
“အဲဒါကတော့ ယုတ္တိရှိသားပဲ။”
တကယ်တော့ ယုတ္တိမရှိပါ။
မိဖုရားကြီး မိုင်ရယ်လ်ကတော့ ညစာမစားခင်မှာပဲ သိသွားခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောပြလိုက်တာပါ။ အက်ဒရီယာနာက ပြောကိုပြောရမယ်လို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ မိုင်ရယ်လ်က ကြားဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေသည်။ ကျွန်တော်တို့ ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သမီး ဒါကို လိုချင်တာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“သေချာရဲ့လား။”
“သမီး ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာ သမီး သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ထပ်ဖို့တော့ ကျွန်မတို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး။”
မိုင်ရယ်လ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
“သမီး တကယ်ပဲ ဒါကို လိုချင်တာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ လိုချင်ပါတယ်။”
နောက်ဆုံးတော့ သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် သူတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ ထိခိုက်အောင်လုပ်ရင် ဘုရားသခင်ရဲ့ ဆောင်းရာသီကတောင် ရှင့်ကို ကျွန်မဆီကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကျွန်တော် ယုံပါတယ်။”
“ကျွန်မမှာ ကုသပေးနိုင်တဲ့ မှော်စွမ်းအား ရှိတယ်။”
“အဲဒါကတော့ ကျွန်တော့်အတွက် ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာ ကောင်းတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုပဲ။”
သူမရဲ့ အမူအရာ ပြေလျော့သွားသည်။ ဘုရင် ရိုဒရစ် မရှိတော့တဲ့ အကြောင်းအရာက အခန်းထဲကို ရောက်လာသည်။
အတိုက်အခံအနေနဲ့ မဟုတ်ပါ။
သူတို့ရဲ့ သမီးဖြစ်သူ ဘယ်လိုအမျိုးသမီးမျိုး ဖြစ်လာခဲ့လဲဆိုတာကို သူ မြင်စေချင်တဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ တုံ့ပြန်ပုံချင်း မတူပါ။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ မိဘတွေကို အဲဒီညမှာပဲ ပြောပြလိုက်သည်။ သူမရဲ့ ဖခင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့သမီးကို ကြည့်သည်။
“ဒါက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ လိုအပ်ချက်တစ်ခုလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ဖိအားပေးနေတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“စာချုပ်စာတမ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“မေရီက စာရွက်စာတမ်းတွေ ထုတ်လာဦးမှာလား။”
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က “ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
အက်ဒရီယာနာက “ဖြစ်ဖို့က သေချာသလောက်ပဲ” ဟု ဆိုသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကုလားထိုင်ကို မှီလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အရင်က သိသလောက်ပဲ ကျွန်တော် နားလည်သေးတယ်ပေါ့။”
ဟယ်လီနာက အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သမီး ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးကို ချစ်သလား။”
“ချစ်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
ပြီးတော့ သူမ အက်ဒရီယာနာကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်က ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် မေးခွန်းတွေ ထပ်မေးဦးမယ်။”
“ရှင် မေးပြီးပြီလေ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
“အဲဒီမေးခွန်းတွေက အသုံးမဝင်ဘူးလား။”
“အသုံးဝင်ပါတယ်ရှင်၊ အရမ်းလည်း အသုံးဝင်ပါတယ်။”
သူမရဲ့ လေသံကို သူ သံသယဖြစ်ပုံရသည်။
အမြွှာလေးတွေကတော့ အရှင်းဆုံး ရှင်းပြချက်ကိုပဲ လိုချင်ကြသည်။
“အက်ဒရီယာနာက ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ပိုဖြစ်လာနိုင်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကာရယ်လ်က အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
“အန်နာက မိသားစု။”
“ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်မတို့ရဲ့ သမီးလေးက ဒီကိစ္စကို ဘာလို့ ဆွေးနွေးနေရတာလဲဆိုတာကို နားမလည်ပုံရသည်။ သူမက ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ လက်တွေကို တစ်လှည့်စီ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ရွှေနဲ့ ငွေစပ်ထားတဲ့ သေးငယ်ပြီး မပြီးပြတ်သေးတဲ့ လက်စွပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“အခု အန်နာမှာလည်း ဖေဖေနဲ့ မေမေလို လက်စွပ်ရှိသွားပြီ။”
နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်မှာတော့ ဒါဟာ စေ့စပ်လက်စွပ်ပေါ့။
ကာရယ်လ်နဲ့ ဂယ်ရစ်တို့က လက်စွပ်လေးတွေထဲကို မှော်စွမ်းအား အနည်းငယ် ထည့်သွင်းလိုက်ရာ တစ်စက္ကန့်လောက် တောက်ပသွားသည်။
ပြီးတော့ လက်စွပ်ပေါ်မှာ မျဉ်းကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အဲဒီမျဉ်းကြောင်းလေးက ကလေးတွေကို ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီနဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးထားတယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည်။
ဂယ်ရစ်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်လိုက်သည်။
“နေပါ။”
ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီစကားလုံးထဲမှာ ကယ်လ်ဒရစ်ရဲ့ ပဲ့တင်သံ မပါဝင်တော့ပါ။
ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာ သူမကို ပွေ့ထားလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေချင်ပါတယ်။”
ကာရယ်လ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မေမေ အန်နာလား။”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။ အက်ဒရီယာနာ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။ ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ရှင့်ကို မေးတဲ့ မေးခွန်းပဲနဲ့ တူတယ်။”
အက်ဗလင် ကာရယ်လ်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမ ပြောသည်။ “ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
ကာရယ်လ်က ဒီအဖြေကို လက်ခံလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သစ်သီးတွေ တောင်းသည်။
ကလေးတွေက စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့နေရာမှာတော့ တကယ်ကို ထိရောက်သူတွေပဲ။
ကျွန်တော်တို့ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းတယ်လို့ ကြေညာမထားပါ။
စေ့စပ်ပွဲဆိုတာ မရှိသေးပါ။
အခုထိတော့ မရှိသေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပွင့်လင်းစွာ ချစ်သူတွေလို ဆက်ဆံဖို့ သဘောတူလိုက်ကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ အခန်းမှာပဲ သူမ ဆက်နေပါမယ်။
သူမရဲ့ ရာထူးကိုလည်း ဆက်ထိန်းထားပါမယ်။
ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေရုံသက်သက်နဲ့ ဟေဗင်ရီးခ်ျမှာ သူမ ဘာအာဏာမှ ရယူမှာ မဟုတ်ပါ။
တကယ်လို့ လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် သူမရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ဥပဒေက ကာကွယ်ပေးထားဖို့ မေရီက စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။
မေရီကတော့ အဲဒါကို စတင်ရေးဆွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမကတော့ ငြင်းဆန်နေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူမကို မယုံကြပါ။
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာနဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ကျွန်တော်နဲ့ ဆက်ဆံရေးရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ အလှဆင်တစ်ခုလိုမျိုး မဆက်ဆံရဘူးလို့ အခိုင်အမာ ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာကလည်း အက်ဗလင်ရဲ့ ပထမအိမ်ထောင်ရေးကြောင့် သူမရဲ့ အသံ ပိုသေးသွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ကူးထားတဲ့ ဘဝက သာမန်ရက်တွေမှာ မရှင်သန်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်စလုံး ကတိသစ္စာမပြုခင်မှာပဲ ရပ်တန့်လို့ရတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။
သဲဆရာကတော့ သဘောတူသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်ကတော့ နောက်ပိုင်းမှာ တိကျတဲ့ ကတိကဝတ်တွေ တောင်းဆိုပါလိမ့်မယ်။
အဲဒီညမှာပဲ အက်ဒရီယာနာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုအခန်းတွေမှာ လာရောက်နေထိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိပ်ခန်းတော့ မဟုတ်ပါ။
ဘယ်သူမှ အဲဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က အလယ်မှာပါ။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော်က နောက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ လက်တွေ့ကျတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုပဲ ပြောနေကြသည်။
အခန်းတွေအကြောင်း။
ကလေးတွေအကြောင်း။
မိုင်ရယ်လ်အကြောင်း။
နိုင်ငံရေးအကြောင်း။
ကက်ဆီယာက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လာမလားဆိုတာအကြောင်း။
သူမက ဖြစ်နေနှင့်ပြီလေ။
ပြီးတော့ လက်တွေ့ကျတဲ့ မေးခွန်းတွေ ကုန်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။
စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှု မဟုတ်ပါ။
အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးပါ။
“ကျွန်တော် မနာလို ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ” ဟု ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် မနာလို မဖြစ်ဘူးလား။”
“နည်းနည်းတော့ ဖြစ်တာပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်ချောင်းတွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ကျွန်မ ပြန်သွားသင့်လား။”
“မသွားနဲ့။”
အဲဒီအဖြေက အရမ်းကို မြန်ဆန်လွန်းနေသည်။
သူမ ဆက်နေသည်။ ကျွန်တော် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်စလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မသိခင်ကတည်းက ဒီအခြေအနေကို နားလည်နေတဲ့ အဲဒီရက်သတ္တပတ်တွေအတွက် ကျွန်တော် မနာလို ဖြစ်နေတာလို့ ထင်တယ်။”
အက်ဗလင်ရဲ့ အမူအရာ ပြေလျော့သွားသည်။
“ကျွန်မ နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။”
“ရှင် ခံစားမိခဲ့တာလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“တစ်ခုခု ပြောင်းလဲနေတယ်ဆိုတာကို သိဖို့လောက်တော့ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ပါတယ်။”
“ရှင် ကြောက်ခဲ့လား။”
“ကြောက်တာပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူမကို ဆုံးရှုံးရမှာကိုလား။”
“သူမ အဆင်သင့် မဖြစ်ခင်မှာပဲ ရွေးချယ်ခိုင်းတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်တာပါ။”
ဘယ်သူမှ ခဏလောက် စကားမပြောကြပါ။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်က ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ကျွန်တော့်ကို နမ်းသည်။
“ရှင် အဲဒီလို မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။”
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ ခေါင်းကို အက်ဗလင်ရဲ့ ပုခုံးပေါ် မှီလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်ထားသည်။
လူနှစ်ယောက်အတွက်သာ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ လူသုံးယောက် ထိုင်လိုက်တော့ အဆင်မပြေလှပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်ထိုင်နေကြဆဲပါ။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှာ ဆီးနှင်းတွေ စတင်ကျလာသည်။
ကျွန်တော် ခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်ပါ။
ဆောင်းရာသီဆိုတာ ဖြစ်တည်လာဖို့ ဘယ်သူ့အမိန့်ကိုမှ စောင့်နေစရာ မလိုပါ။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ မှော်အကာအရံတွေက ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်မှာ လှုပ်ရှားနေသည်။
အဲဒီအကာအရံတွေက အိမ်ထောင်ရေးအသစ်တစ်ခုကို မသိရှိသေးပါ။
ကတိသစ္စာ ဘာတစ်ခုမှ မပြုလုပ်ရသေးပါ။
ရာထူးအာဏာ ဘာတစ်ခုမှလည်း မပြောင်းလဲပါ။
ရိုးသားတဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုရဲ့ ပုံစံကို သင်ယူနေကြတဲ့ လူသုံးယောက်ကို ရဲတိုက်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပွေ့ဖက်ထားပေးသည်။
ဒါက လုံလောက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာမဝင်ခင်မှာ အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို သူမရဲ့ အခန်းဆီ လိုက်ပို့ပေးသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကလေးအခန်းကို စစ်ဆေးဖို့ ကျန်ခဲ့သည်။
ကာရယ်လ်က စောင်ကို ကန်ထုတ်ထားသည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ ဘဲရုပ်လေးကို တစ်ဖက်က ဖက်ထားလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးလေးကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်ရာကြားမှာ ခဏရပ်နေလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ နေထိုင်ရတဲ့ နယ်ပယ်က သူတို့ရဲ့ မူလစွမ်းအားတွေ မဟုတ်တဲ့ တခြားစွမ်းအားတွေကိုပါ ပဲ့တင်ထပ်တတ်ဖို့ သင်ပေးပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
နောက်ထပ် စွမ်းအားတွေ ထပ်သယ်ထားရရင် သူတို့ရဲ့ မူလစရိုက်တွေ ပျောက်သွားမှာကို ကျွန်တော်တို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ မဖြစ်လာခဲ့ပါ။
အခုထိတော့ မဖြစ်သေးပါ။
သူတို့က ကာရယ်လ်နဲ့ ဂယ်ရစ်အဖြစ် ဆက်ရှိနေဆဲပါ။
သူတို့ကို ချစ်တဲ့သူတွေကြောင့် ပြောင်းလဲသွားကြပေမဲ့လည်း သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်တွေက ထူးခြားနေဆဲပါ။
လူကြီးတွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်မှာပါ။
အက်ဗလင် တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
“အက်ဒရီယာနာ ကျွန်မကို ထပ်နမ်းသွားတယ်။”
“ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားသားပဲ။”
“ရှင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လား။”
“မဖြစ်ပါဘူး။”
“တကယ်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူမ ကျွန်တော့်ဆီ ပိုနီးကပ်လာသည်။
“ကျွန်မ ဒါကို လိုချင်တယ်။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“သူမ ရှင်နဲ့ လက်ထပ်တာကို ကျွန်မ လိုချင်တယ်။”
“အဲဒါလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ဥပဒေ နားလည်နိုင်မယ့် စကားလုံးတွေကို ရှာတွေ့ရင် ကျွန်မနဲ့လည်း လက်ထပ်စေချင်တယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ စကားလုံးအသစ်တွေ ရေးရတော့မယ် ထင်တယ်။”
သူမရဲ့ အပြုံးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။
“အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ကျွန်မတို့မှာ ရှိပြီးသားပါ။”
“မေရီမှာ အတွေ့အကြုံ ရှိတယ်။”
“သူမ သဘောကျမှာပါ။”
“အဲဒါကပဲ ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်စေတာ။”
ကျွန်တော်တို့ လှဲအိပ်လိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာသည်။
ဒီအခန်းက ရင်းနှီးနေဆဲပါ။
ဘာမှ လျော့ပါးသွားတာ မရှိပါ။
အက်ဒရီယာနာ သူမရဲ့ အခန်းဆီ ပြန်သွားတာက ဒီအခန်းကို ဘာမှ လျော့နည်းသွားအောင် မလုပ်လိုက်ပါ။
သူမ ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။
နွေးထွေးတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု။
ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု။
ရွေးချယ်ထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခု။
“ယူရီယာဂရေး။”
“ပြောလေ။”
“အကယ်၍ ဒါက အဆင်ပြေသွားရင် လူတွေ ပြောဆိုကြလိမ့်မယ်။”
“သူတို့ ပြောနေကြပြီးသားပါ။”
“သူမက အကာအကွယ်ရဖို့အတွက် ရှင်နဲ့ လက်ထပ်တယ်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်မှာပေါ့။”
“ကျွန်မက ဘုရားတစ်ပါးကို စိတ်ကျေနပ်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်လို့ သူမကို လက်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်။”
ပြတင်းပေါက်နားမှာ အအေးဓာတ်တွေ လှုပ်ရှားလာသည်။
အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်သည်။
“ဒီမှာပဲ နေပါ။”
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို ဝင်လာခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို ဘယ်အမှန်တရားကို ပြောပြရမလဲ။”
သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူမကို ချစ်မိသွားတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”
“ပြီးတော့ သူမကလည်း ရှင်နဲ့ အပြန်အလှန် ချစ်မိသွားတာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်လည်း သူမကို ချစ်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”
အက်ဗလင် မော့ကြည့်သည်။
“ရှင် တကယ်ချစ်လား။”
ကျွန်တော် အဖြေကို အလျင်စလို မပေးခဲ့ပါ။
“ဟုတ်တယ်။”
ဒီစကားလုံးက ဘာကိုမှ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲမသွားစေပါ။
အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒါက အမှန်တရားဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်တာပါ။
မိုးခြိမ်းသံ မရှိပါ။
ဘုရားသခင်ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှု မရှိပါ။
အော်ရီလီယာရဲ့ နယ်ပယ်ကနေ ပေးတဲ့ နွေးထွေးမှုမျိုးလည်း မရှိပါ။
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာတာကိုပဲ မြင်ရသည်။
“ရှင် ဒါကို အစောကြီးကတည်းက ပြောနိုင်ခဲ့တာပဲ။”
“ကျွန်တော် နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတာပါ။”
“ရှင်က နှေးကွေးလိုက်တာ။”
“ကျွန်တော့်မှာ တခြား အရည်အချင်းတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်။”
“နည်းနည်းတော့ ရှိမှာပေါ့။”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
သူမ ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းဆီမှာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဟေဗင်ရီးခ်ျကို ဆီးနှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အနားယူလိုက်ကြသည်။
မနက်ခင်းရောက်တော့ အက်ဒရီယာနာ မနက်စာစားဖို့ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
အက်ဗလင်ဘေးက လွတ်နေတဲ့ ကုလားထိုင်မှာ မထိုင်ခင် သူမ ခဏရပ်လိုက်သည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယ်သူကမှ မပိတ်ပင်ထားလို့ပါ။
အခု အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်တယ်ဆိုတာက အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ရှိနေလို့ပါ။
အက်ဗလင် သူမရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ထိုင်လိုက်သည်။
အမြွှာလေးတွေက သူမ ပန်းကန်ထဲက အစားအစာတွေကို ချက်ချင်း တောင်းဆိုကြသည်။
ဘုရင်မ မီရယ်လ်က စားပွဲတစ်ဖက်မှာ ထိုင်ရင်း ကြည့်နေသည်။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးနေသည်။
ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ သူ့ပေါင်မုန့်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေသည်။
ကက်ဆီယာက ကျွန်တော့်ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြသည်။
ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို မမေးတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်တော့် ပန်းကန်ဘေးမှာ ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ချပေးသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ။”
“ဟေဗင်ရီးခ်ျရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဥပဒေတွေကို ပဏာမ ပြန်လည်သုံးသပ်ထားတာပါ။”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမရဲ့ မျက်နှာကို လက်နဲ့ အုပ်ထားသည်။
“မင်း ဘာမှ မစရသေးဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ” ဟု ကျွန်တော် မေရီကို ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဲဒီလိုမျိုး မပြောခဲ့ပါဘူး။”
“မင်းက ရေးဆွဲတာကို ငြင်းခဲ့တာလေ။”
“ကျွန်မ အပြစ်တင်ခံရချိန်မှာတော့ စပြီး မရေးဆွဲရသေးပါဘူး။”
“ဘယ်တော့က စရေးတာလဲ။”
“ချက်ချင်းပဲ။”
ကျွန်တော် စာရွက်ကို မဖွင့်ကြည့်သေးပါ။
အခုတော့ မဟုတ်သေးပါ။
အစားမှာ ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လက်ကို အက်ဒရီယာနာဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ အဲဒီလက်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ဘာတရားရုံးမှ စောင့်မနေပါ။
ဘာစာချုပ်ကမှ သူမရဲ့ အဖြေကို မတောင်းဆိုပါ။
ဘာနိုင်ငံကမှ ဒီလက်ဟန်အမူအရာအပေါ် မမှီခိုနေပါ။
သူမ ကိုယ်တိုင် လိုချင်လို့ ကျွန်တော့်လက်ကို သူမ လက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
စားပွဲတစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ သက်ဆရာက ဒီရွေးချယ်မှုကို ခံစားမိသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်ကတော့ ကတိသစ္စာ ဘာမှ မခံစားရပါ။
အော်ရီလီယာကတော့ ပေးဆပ်မှု မပါတဲ့ ကရုဏာကို ခံစားရသည်။
နယ်ပယ်သုံးခုစလုံး တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကတိသစ္စာ မဖြစ်လာသေးတဲ့အရာကို သူတို့ ကောင်းချီးပေးစရာ မလိုပါ။
အခုလောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ စတင်ရုံသာ ရှိပါသေးတယ်။
ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့တာ မဟုတ်ပါ။
ဒါဟာ ရိုးသားတဲ့ ကတိကဝတ်တိုင်း စတင်ပေါက်ဖွားရမယ့် အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။