အခန်း (၃၁၇) - အမည်နာမများအား သိမ်းဆည်းခြင်း
ကယ်တင်ခံခဲ့ရသည့် ကလေးငယ်များသည် တစ်ဆယ့်တစ်နာရီကြာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့အများစုပေါ့။
တစ်ယောက်ကတော့ တံခါးဖွင့်သံကြားတိုင်း လန့်နိုးလာသည်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မီးအိမ်အားလုံးကို မဖွင့်ထားပေးမချင်း အိပ်ပျော်ဖို့ ငြင်းဆန်သည်။
သုံးယောက်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ကုတင်အောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်ဖို့ ရွေးချယ်ကြသည်။
မီလာက လန်နာရဲ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
မနက်ရောက်တော့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံးမှာ လက်ချောင်းများ ထုံကျင်ပြီး ခံစားချက်မရှိတော့သည်အထိ ဖြစ်နေကြသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့က လက်ကို မလွှတ်ပေးကြပေ။
ဆိုရန်က သူတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ သွေးလည်ပတ်မှုအတွက် လိုအပ်တယ်"
"ကျွန်မတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လိုအပ်တာပါ" ဟု မီလာက ပြန်ပြောသည်။
"နှစ်မျိုးလုံး ရနိုင်ပါတယ်"
သူက နွေးထွေးနေသော အဝတ်စတစ်ခုကို သူတို့တွဲကိုင်ထားသည့် လက်များပေါ် အုပ်ပေးလိုက်သည်။
မီလာက ခဏစဉ်းစားသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေပါတယ်"
ဆိုရန်က ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
ယုံကြည်မှုကတော့ ပြဿနာတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေဆဲပင်။
ဧည့်ခန်းမဆောင်သည် ဆေးခန်းဖြစ်သွားလိုက်၊ ထမင်းစားခန်းဖြစ်သွားလိုက်၊ စာသင်ခန်းဖြစ်သွားလိုက်ဖြင့် အရာအားလုံး ရောထွေးနေသည်။
အက်ဗလင်က ကလေးတွေက ဆေးမှတ်တမ်းတွေပေါ်မှာ ထမင်းစားနေတာကို သဘောမကျပေ။
မေရီကတော့ မနက်စာအောက်မှာ ဆေးမှတ်တမ်းတွေကို ခင်းထားတာကို သဘောမကျ။
အိုင်အိုကတော့ စာသင်ခန်းဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သဘောမကျပေ။
"ဒီနေ့တော့ ဘာသင်ခန်းစာမှ မရှိဘူး"
ကလေးတစ်ယောက်က စာသင်ချိန်လွတ်သွားရင် အပြစ်ပေးခံရမလားလို့ မေးခဲ့ဖူးသည်။
အိုင်အိုက အခန်းထဲက ကျောက်သင်ပုန်းတွေကို အကုန်ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
အဒရီယာနာကတော့ ၎င်းတို့နေရာမှာ ပုံဆွဲဘုတ်တွေကို အစားထိုးပေးလိုက်သည်။
မေရီက ကလေးတစ်ယောက် ပုံဆွဲဘုတ်ပေါ်မှာ ဆိတ်တစ်ကောင်က ကန်ထုတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကို ပုံဖော်နေတာကို ကြည့်နေမိသည်။
"ဒါက ပညာရေးဆိုင်ရာ ပုံဆွဲတာလား"
"ဟုတ်တယ်" ဟု အဒရီယာနာက ဆိုသည်။
"ဘာဘာသာရပ်လဲ"
"သမိုင်း"
ကာရော့တ်က ပုံဆွဲဘုတ်ရဲ့ ထောင့်စွန်းကို ကိုက်စားဖို့ ကြိုးစားနေသည်။
ပုံဆွဲချက်ကတော့ သမိုင်းကြောင်းအရ ပိုပြီး တိကျလာတော့သည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် ကာရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့ လာရောက်လည်ပတ်ခွင့်ရခဲ့သည်။
သူတို့မှာ စည်းကမ်းချက်များ ရှိသည်။
လမ်းကြောင်းသစ်များကို မဖွင့်ရ။
ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ တခြားကလေးရဲ့ မှော်စွမ်းအားကို မကူးယူရ။
ကုသပေးသူ မရှိဘဲ ဒဏ်ရာတွေကို မကုသပေးရ။
အိပ်မက်ထဲ မဝင်ရ။
ဘယ်သူ့ရဲ့ အရိပ်ကိုမှ မထိရ။
သစ်သားဘဲရုပ်ကို ကာရော့တ်အား မငှားရ။
ဂယ်ရစ်က နောက်ဆုံးစည်းကမ်းကို သဘောမကျပေ။
"ဒါက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းလေ" ဟု ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
သူက ဘဲရုပ်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်ဟာ"
"ခဏတာပဲ"
မေရီက အခန်းတစ်ဖက်ကနေ မော့ကြည့်လာသည်။
"စစ်ပွဲပြီးတဲ့အထိပေါ့"
သူမကို အဲဒီစကား မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းမိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် နောင်တရသွားသည်။
ကယ်တင်ခံခဲ့ရတဲ့ ကလေးတွေက အမြွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို သတိကြီးကြီးထားပြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့က တည်းခိုခန်းမှာတုန်းက ပုံပြင်တွေ ကြားခဲ့ရတာကိုး။
တချို့က ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်က စွမ်းအားတွေကို ခိုးယူနိုင်တယ်လို့ ပြောကြသည်။
တချို့ကတော့ မှော်စွမ်းအား သုံးတဲ့သူမှန်သမျှကို သူတို့ ရှာတွေ့နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြသည်။
ကလေးတစ်ယောက်ကတော့ သူတို့က အရွယ်ရောက်ပြီးသားအနေနဲ့ မွေးဖွားလာတာဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် အရွယ်ငယ်သွားတာလို့ ယုံကြည်နေသည်။
ဂယ်ရစ်က ဒီအယူအဆကို စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။
"မင်းတို့က ကလေးလေးတွေပါ" ဟု အက်ဗလင်က သူ့ကို ပြောသည်။
သူက ခေါင်းခါသည်။
"မင်းတို့က ကလေးတွေလေ"
"မဟုတ်ဘူး"
"ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ"
သူ ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ကာရိုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"သူ့ကလေး"
ကာရိုက သူ့ကို ခေါင်းအုံးနဲ့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
အဲဒီကိစ္စကတော့ အငြင်းပွားစရာအဖြစ် ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
မီလာကတော့ မရယ်မောပေ။
သူမက လန်နာနဲ့အတူ ပြူတင်းပေါက် အမြင့်တစ်ခုဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
အဒရီယာနာက သူတို့ဆီ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သိပ်တော့ မနီးကပ်လှပါ။
ဘယ်ကလေးတွေက ကိုယ်ပိုင်နေရာ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ သူမ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သင်ယူခဲ့ပြီးပြီ။
"ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခုခု မေးချင်နေတယ်မလား" ဟု မီလာက မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်"
"တာရင်နဲ့ အိုရင်အကြောင်းပေါ့"
"ဟုတ်တယ်"
လန်နာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက သူမရဲ့ အစ်မဖြစ်သူရဲ့ လက်ကို ပိုပြီး တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
မီလာက ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
"ရှင်တို့ မရောက်ခင် သုံးညအလိုတုန်းက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ခွဲထုတ်သွားတယ်"
"ဘာလို့လဲ"
"တာရင်က လမ်းကြောင်းတွေကို မြင်နိုင်လို့"
တံခါးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ နသန်နီယယ်က သူမဘက်ကို လှည့်လာသည်။
"ရှင်းပြစမ်းပါ"
သူမက သူ့ကို ကြည့်သည်။
အဒရီယာနာက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်သည်။
"မင်း နောက်မှ ဖြေလည်း ရပါတယ်"
မီလာက ခေါင်းခါသည်။
"အခုပဲ ပြောချင်ပါတယ်"
တာရင်က ၁၂ နှစ်၊ အိုရင်က ၉ နှစ်။ ညီအစ်ကိုတွေ။
တာရင်က လမ်းတစ်ခု ဘယ်ကစပြီး ဘယ်မှာဆုံးမလဲဆိုတာကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
သူတို့ တကယ်သွားမယ့်နေရာကို မဟုတ်ဘဲ၊ သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ နေရာကို မြင်တာဖြစ်သည်။
အိုရင်ကတော့ နေရာတစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုကို အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီနေရာဟာ အမြဲတမ်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ရှိခဲ့သလိုမျိုး လူတိုင်းက ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။
"သူက ပြူတင်းပေါက်တစ်ခုကို တံခါးတစ်ခုအဖြစ် တစ်ခါ ပြောင်းခဲ့ဖူးတယ်" ဟု မီလာက ပြောသည်။
"အဲဒါက အသုံးဝင်မယ့်ကိစ္စပဲ" ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
"နံရံက အဲဒါကို တံခါးလို့ မှတ်မိသွားတာလေ။ အစောင့်တွေက ပတ္တာကျိုးသွားတယ်လို့ ထင်နေကြတော့ အဲဒီတံခါးကို ပိတ်လို့ မရတော့ဘူး"
နသန်နီယယ်ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။
"အိုသယ်လို့စ်က သွားမယ့်နေရာကို မြင်နိုင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ နေရာတစ်ခုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်ရေးနိုင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းသွားတာပေါ့"
မီလာက ခေါင်းညိတ်သည်။
"သူတို့က ဒီကလေးတွေနဲ့ နန်းတော်ကို ပြန်ပြင်လို့ရမယ်လို့ ပြောတယ်"
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ပြီးနောက် မေရီက အဲဒီစကားကို အတိအကျ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အိုသယ်လို့စ်ရဲ့ နန်းတော်သည် သူ့ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းများအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးနေသည်။
နတ်ဘုရားများက သူ့ကို စွန့်ခွာသွားခြင်းက နန်းတော်ရဲ့ မှတ်သားနိုင်စွမ်းကို အားနည်းသွားစေခဲ့သည်။
ရုံးခန်းဟောင်းများမှာ လူမရှိတော့ဘဲ လွတ်နေသည်။
အာဏာပိုင် လမ်းကြောင်းများမှာ ပြတ်တောက်သွားသည်။
သက်သေများက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဆင့်ခေါ်ရာနေရာများထဲ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
သူက တာရင်နဲ့ အိုရင်ကို လက်နက်အဖြစ်လောက်ပဲ လိုချင်တာ မဟုတ်ပေ။
သူ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်က အဆောက်အအုံကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့အတွက် သူတို့ကို လိုချင်နေတာဖြစ်သည်။
"သူက တာရင်ကို လမ်းကြောင်းတိုင်း ဘယ်ကို ဦးတည်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲဆိုတာ ပြခိုင်းလိမ့်မယ်" ဟု နသန်နီယယ်က ဆိုသည်။
"ပြီးရင် အိုရင်ကို အဲဒီနေရာတွေကို ထာဝရ ဖြစ်သွားအောင် ပြောင်းခိုင်းမှာပေါ့" ဟု မေလင်က ဖြည့်စွက်သည်။
သဲစရာက ပြူတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
"သူက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အတင်းအကျပ် သုံးခိုင်းလို့ ရမလား"
"သူက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ အတင်းအကျပ် လုပ်လို့ရမှာပဲ" ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ "နန်းတော်ကသာ စွမ်းအားကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်ဆိုရင် အဲဒါက လုံလောက်သွားနိုင်တယ်"
အဒရီယာနာက မီလာကို ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့က ဘယ်ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောသေးလား"
"အဖြူရောင် အခန်းထဲကို"
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်က ကြွက်သားတွေ အကုန် တင်းမာသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မီလာက တံခါးပေါက်တစ်ခုကနေတစ်ဆင့် မြင်ခဲ့ရတာဖြစ်သည်။
အဖြူရောင် ကျောက်တုံးများ။
စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခု။
လွတ်နေတဲ့ ကုလားထိုင်တစ်ခု။
အိုသယ်လို့စ်က ကျွန်တော့်ကို ဆင့်ခေါ်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ နန်းတော်နဲ့ အတူတူပင်။
တာရင်က တစ်ခါတော့ နောက်ကို လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။
အိုရင်က ငိုနေသည်။
လော်ရာလို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ငွေရောင်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
အဲဒီကြိုးက သူတို့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို ချည်နှောင်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေထဲကနေ ဖြတ်သန်းသွားတာဖြစ်သည်။
လော်ရာရဲ့ မျက်နှာက ဒီအလုပ်ကို မုန်းတီးနေပုံရသည်။
"မင်း အဲဒါကို ဘယ်လိုမြင်ခဲ့တာလဲ" ဟု မေလင်က မေးသည်။
"သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို နံရံပေါ်မှာ ရေးထားကြတာ"
"ဘယ်သူ့နာမည်တွေလဲ"
"ကျွန်မတို့ အားလုံးရဲ့ နာမည်တွေ"
မီလာက မေရီရဲ့ စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"နန်းတော်က ကျွန်မတို့ရဲ့ နာမည်တွေကို သိရင် ကျွန်မတို့ ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ သိလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်"
မေရီက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"သူတို့ မှားနေတာပဲ"
ဘုရင် ရိုဒရစ်ရဲ့ ခမောက်ပေါ်က မြွေသင်္ကေတက မီလာက တာရင်ရဲ့ နာမည်ကို ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ တုံ့ပြန်လာသည်။
ဂျူလီယန်က အဲဒီခမောက်ကို အဝတ်နဲ့ ပတ်ပြီး ကောင်စီခန်းမထဲကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သတ္တုပေါ်က အမည်းရောင်မျဉ်းက လှုပ်ရှားလာသည်။
နည်းနည်းလေးပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်က စားပွဲပတ်လည်က အကာအကွယ်တွေကို အလွှာသုံးလွှာ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
နသန်နီယယ်က သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ရပ်နေသည်။
လိုကီက ပြူတင်းပေါက်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
သောရ်က မြို့လ်နီယာကို ကိုင်ပြီး အသင့်အနေအထား ရှိနေသည်။
မေလင်က မီလာရဲ့ အနီရောင် အဝတ်စကို ခမောက်ဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
သင်္ကေတက အဲဒီအဝတ်စဘက်ကို လှည့်သွားသည်။
မီလာဆီကို မဟုတ်ဘဲ၊ သူမနာမည်အောက်မှာ ရေးထားတဲ့ နာမည်နှစ်ခုဆီကို လှည့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
တာရင်။
အိုရင်။
"သူတို့ကို မှတ်မိနေတာပဲ" ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
"မဟုတ်ဘူး" ဟု မေလင်က ပြန်ဖြေသည်။ "သူတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားလဲဆိုတာကို မှတ်မိနေတာ"
ဂျူလီယန်က အပြင်ဘက် နယ်နိမိတ်အထိ ကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
အဲဒီခမောက်က သူ့ဖခင်ရဲ့ ပစ္စည်းဖြစ်သည်။
အဲဒီခမောက်က ဘုရင် ရိုဒရစ် နောက်ကို လှည့်ကြည့်နေတာကို မှတ်မိနေသည်။
ပြီးတော့ သူက ဆာတာရဲ့ အချက်ပြမီးဟောင်းကိုလည်း သယ်ဆောင်ထားပြီး အခုတော့ အဲဒီစွမ်းအားတွေ အများစုက ကုန်ခမ်းသွားပြီ။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါရဲ့ လမ်းကြောင်းက ကယ်တင်တဲ့အချိန်မှာ အဲဒီခမောက်ပေါ်မှာ အမှတ်အသား ကျန်ခဲ့သည်။
ရည်ရွယ်ချက် သုံးခုက ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းမှာ တည်ရှိနေသည်။
ပြန်လာခြင်း။
သစ္စာဖောက်ခြင်း။
လိုက်လံခြင်း။
လိုကီက အမည်းရောင်မျဉ်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"ဒါက ဖြစ်နိုင်သမျှ လမ်းညွှန်တွေထဲမှာ အဆိုးဆုံးဖြစ်နိုင်သလို အကောင်းဆုံးလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောလို့မရဘူးလား" ဟု မေရီက မေးသည်။
"မရဘူး"
"ကြိုးစားကြည့်လေ"
"သူက အဲဒီအမှတ်အသားကို ထားခဲ့တဲ့သူဆီကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်သွားလိမ့်မယ်"
"ဂျော်မန်ဂန်ဒါလား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်"
"အိုသယ်လို့စ်လား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ဆာတာလား"
"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်"
မေရီက စောင့်နေသည်။
လိုကီက ပြုံးသည်။
"ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို ကျွန်တော် ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပြီလို့ ထင်တယ်"
သူမ အဲဒီစကားကို မှတ်တမ်းမတင်ခဲ့ပေ။
ရဲတိုက်အုပ်က အပြင်ဘက် အကာအကွယ်ကို ထိလိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ခမောက်ပေါ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
"အဲဒီအမှတ်အသားထဲမှာ ဦးတည်ရာ သုံးခု ရှိနေတယ်"
"ဒါပေါ့လေ" ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
"တစ်ခုက ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ တည်းခိုခန်း။ တစ်ခုက ဂျော်မန်ဂန်ဒါနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ လမ်းကြောင်း။ တတိယတစ်ခုကတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ စစ်ဆေးလို့ မရဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
"အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ပြီး စစ်ဆေးနေလို့ပဲ"
သောရ်က မြို့လ်နီယာကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရမလား"
"မလုပ်နဲ့" ဟု အီလီဇာ၊ နသန်နီယယ်၊ မေရီနှင့် ကျွန်တော်တို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်သည်။
သောရ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"တည်းခိုခန်းမှာပဲ ပိုနေချင်တယ်"
ကျွန်တော်တို့က ခမောက်ကို အနောက်ဘက် နံရံအောက်က သီးသန့် အကာအကွယ်အခန်းထဲကို ရွှေ့လိုက်ကြသည်။
မြို့တံခါးတွေနဲ့ ဘာဆက်သွယ်မှုမှ မရှိတဲ့ နေရာပေါ့။
သီးခြားနယ်နိမိတ်တစ်ခုမပါဘဲ ဘုရားသခင်၏ အစွမ်းအစများ ထိုနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
ဂျူလီယန် ရောက်လာသည်။
မိဖုရား မီရယ်လ်က သူ့ကို မသွားရန် တားဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။
သူက ငြင်းဆန်သည်။
အဒရီယာနာက သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးသည်။
ကာစီယာကတော့ ပိုပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။
မီရယ်လ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူက ဆယ့်တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအရွယ်တုန်းက လူတွေက ကျွန်တော့်အနာဂတ်အတွက် ကျွန်တော့်ကို မမေးမြန်းဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချနေကြတာပါပဲ”
“ဒါက စိတ်သက်သာရာ ရစရာ စကားတော့ မဟုတ်ဘူးနော်”
“စိတ်သက်သာရာ ရအောင် ပြောတာလည်း မဟုတ်ဘူး”
ဂျူလီယန်က သူ့မိခင်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“ကျွန်တော် အဲဒါကို မထိဘူး”
“ခိုင်းတဲ့အချိန်ကျရင် မင်း ထွက်သွားရမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ငြင်းခုန်လို့ မရဘူး”
သူ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
မီရယ်လ်က စောင့်နေသည်။
“တစ်ခါတော့ ငြင်းခုန်ခွင့်ပြုပါ”
ကာစီယာက ရယ်သံကို အုပ်ထားလိုက်သည်။
မီရယ်လ် သက်ပြင်းချသည်။
“တစ်ခါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ ခမောက်ကို အခန်းထဲမှာ ထားလိုက်ကြသည်။ ဟယ်လ်ဝမ်က ရေကြည်တစ်ဇလုံကို ယူလာပေးသည်။
သောက်ဖို့ မဟုတ်ပေ။
ရေသည် လမ်းကြောင်းများကို လမ်းမများထက် ပို၍ ကောင်းစွာ မှတ်မိသည်။
သူက အနိမ့်ပိုင်းကိုသာ ရှာဖွေသည်။
လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတင်းအကျပ် မလုပ်သရွေ့ သူက နယ်နိမိတ်တွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။
မေလင်က အနီရောင် အဝတ်စကို ဇလုံအောက်မှာ ခင်းလိုက်သည်။
နသန်နီယယ်က ဖြတ်သန်းရာ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ထားသည်။
အီဒရစ်က အခန်းရဲ့ အစွန်းအစကို သတ်မှတ်ပေးသည်။
သဲစရာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆုတ်ခွာဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။
ဆီဒရန်က အမှတ်အသားကို စောင့်ကြည့်ခြင်းသည် လိုက်သွားမည်ဟု သဘောတူခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပေးသည်။
မေရီက အဲဒီအချက်ကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ဖတ်ပြသည်။
လိုကီက ညည်းတွားသည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဘယ်သူမှ နှစ်ခါ မဖတ်ကြဘူး”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါမျိုးတွေ လိုအပ်မယ့် အခြေအနေတွေကို ဖန်တီးတာ ရပ်လိုက်လေ”
ကျွန်တော် ရေဇလုံပေါ်မှာ ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဓာတ်ကို သက်ရောက်စေလိုက်သည်။
ရေခဲလွှာပါးပါးလေး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မြွေသင်္ကေတက ရေခဲပြင်ပေါ်မှာ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
ပထမဆုံး ဦးတည်ရာမှာ တည်းခိုခန်းကို ပြနေသည်။
ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးများ။
နှင်းတွေအောက်မှာ ငြိမ်းသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ မီးတောက်။
ရုပ်ပုံက မှေးမှိန်သွားသည်။
ဒုတိယတစ်ခုကတော့ အမြစ်တွေကြားမှာ ရွေ့လျားနေတဲ့ အမှောင်ထု။
ဒိုင်းလွှားတွေထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အကြေးခွံများ။
လမ်းမတွေအောက်မှာ ခရီးနှင်နေတဲ့ ဂျော်မန်ဂန်ဒါ။
ကျွန်တော်တို့ လိုက်မသွားနိုင်ခင်မှာပဲ အဲဒီရုပ်ပုံက ရွေ့လျားပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တတိယတစ်ခုကတော့ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးများ။
မြင့်မြတ်သော တရားရုံး။
စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခု။
အလယ်ဗဟိုက စက်ဝိုင်းထဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
သူတို့ခြေရင်းမှာ ရေးသားထားတဲ့ နာမည်တွေကြားထဲကနေ ငွေရောင်ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြတ်သန်းသွားသည်။
တာရင်က ကျွန်တော်တို့ကို တည့်တည့်ကြည့်နေသည်။
သူက လမ်းကြောင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်နေရသည်။
အမှတ်အသားကို ဖြတ်ပြီးတော့တောင်ပေါ့။
သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။
အသံတော့ မထွက်လာပေ။
မေလင်က စောင့်ကြည့်နေသည်။
“နောက်တစ်ခါ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
တာရင်က စကားလုံးတွေကို ထပ်ပြောသည်။
မေရီက ပိုနီးကပ်အောင် တိုးလာသည်။
“သူ ဘာပြောနေတာလဲ”
မေလင်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“ဒီနေရာက မဟုတ်ဘူး”
ရုပ်ပုံက တုန်ခါသွားသည်။
အိုသယ်လို့စ်က အဖြူရောင် အခန်းထဲကို ဝင်လာသည်။
သူ့မျက်နှာက ဘာမှတ်ဉာဏ်ကိုမှ လက်မခံချင်ဟန် ရှိသည်။
တာရင်က အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အိုရင်က လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ထားလျက် သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
တရားရုံးရဲ့ နံရံတစ်ခုမှာ ကျွန်တော် အရင်က မမြင်ခဲ့ဖူးတဲ့ တံခါးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အိုရင်က သူ့အလုပ်ကို လုပ်ပြီးသွားပြီ။
အခန်းတစ်ခုလုံးက အဲဒီတံခါးက အဲဒီနေရာမှာ ရှိသင့်တယ်လို့ ယုံကြည်သွားကြသည်။
အိုသယ်လို့စ်က တံခါးဆီ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
ပြီးတော့ ရပ်သွားသည်။
သူ တံခါးကို မဖွင့်နိုင်ပေ။
လိုကီက ရယ်မောလာသည်။
အစပိုင်းမှာတော့ တိုးတိုးလေး။
နောက်တော့ သောရ်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ရတဲ့အထိ ဖြစ်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ကလေးက သူ့ကို တံခါးတစ်ခု လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာ”
“အဲဒါက အိုသယ်လို့စ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်မှာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
လိုကီက အိုရင်ရှိရာကို ညွှန်ပြသည်။
“သူက တရားရုံးကို တံခါးတစ်ခု ပေးလိုက်တာ။ အိုသယ်လို့စ်ကိုတော့ သော့ မပေးလိုက်ဘူး”
အိုရင်က လက်တစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးထဲမှာ သေးငယ်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကြယ်သီးတစ်လုံး။
သာမန် အရိုးကြယ်သီး။
အပေါက် လေးပေါက်ပါတဲ့ ကြယ်သီး။
သူက ရေခဲပြင်ရှိရာကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ လက်သီးကို ပြန်ဆုပ်လိုက်သည်။
ရုပ်ပုံက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရေဇလုံက ကွဲအက်သွားသည်။
အခန်းထဲက အကာအကွယ် မှော်စက်ဝန်းတိုင်းက တစ်ချက်စီ မြည်ဟီးလာသည်။
ဂျူလီယန်က သူ့မှာ ရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ငြင်းခုန်ခွင့်ကို သုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ အခု သွားကြရမယ်”
“မသွားဘူး” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“အဲဒါက ငြင်းခုန်တာပဲလေ”
“မသွားဘူးဆိုတာက မသွားဘူးပဲ”
ဂျူလီယန်ရဲ့ မျက်နှာ နီရဲလာသည်။
“သူတို့က အဲဒီနားမှာပဲ ရှိနေတာ”
“အိုသယ်လို့စ် သိထားတဲ့ အမှတ်အသားကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်ရတာလေ”
“သူတို့ အကူအညီ လိုနေတာ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို ဘာလို့ စောင့်နေကြတာလဲ”
အီလီဇာက သူတို့နဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံအောင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ဆီကို ရောက်ချင်ရုံနဲ့ ပထမဆုံး လမ်းကြောင်းက ဘေးကင်းသွားမှာ မဟုတ်လို့ပေါ့”
“သူ သူတို့ကို နာကျင်အောင် လုပ်လိမ့်မယ်”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို တားဆီးရမှာလေ”
“ကျွန်မရဲ့ လူတွေကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာဖို့က ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ပဲ။ အဲဒီထဲမှာ သူတို့ကို လိုက်ရှာဖို့ ကျွန်မ စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူတွေလည်း ပါတယ်”
ဂျူလီယန်က မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
ဒေါသကတော့ ရှိနေဆဲ။
နားလည်မှုကလည်း ရှိနေဆဲ။
နှစ်ခုစလုံးက တစ်ခုကိုတစ်ခု မနိုင်ကြပေ။
အရိုးကြယ်သီးက မေးခွန်းကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
မေလင်က အဲဒါကို မှတ်မိသည်။
အရာဝတ္ထုကို မဟုတ်ပေ။
အမျိုးအစားကို မှတ်မိခြင်းဖြစ်သည်။
ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ သဘောတူညီချက် ခန်းမကြီးထဲက အစေခံတွေရဲ့ အင်္ကျီပေါ်က ကြယ်သီးများ။
မေရီက ပထမဆုံး သက်သေခံ ပျောက်ကွယ်မသွားခင် နှစ်တွေကတည်းက သိမ်းဆည်းထားတဲ့ စာရင်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။
မီးခိုးရောင် အင်္ကျီများ။
အရိုးကြယ်သီးများ။
အပေါက် လေးပေါက်။
တရားရုံးရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက အဲဒါတွေကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။
“လူမရှိတော့တဲ့ ရုံးခန်းတွေ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
အန်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
အမှတ်အသား မြည်သံကြားတဲ့အခါ သူမက သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နယ်မြေကနေ ဆင်းလာခဲ့သည်။
“တရားရုံးက လူတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားတယ်။ အိုရင်က အစေခံတွေ သုံးတဲ့ လမ်းကြောင်းဟောင်း တစ်ခုခုကို တွေ့သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အိုသယ်လို့စ် မသုံးနိုင်တဲ့ တံခါးပေါ့နော်” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“အာဏာပိုင် အဆင့်မြင့်သူတွေကတော့ ရုံးခန်းတွေထဲ ဝင်နိုင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစေခံတွေ သုံးတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကိုတော့ မဝင်နိုင်ကြဘူး” ဟု အန်ဝမ်က ပြောသည်။ “စည်းမျဉ်းတွေက အဲဒီနေရာတွေကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုတဲ့ နေရာလို့ သတ်မှတ်ထားလို့ပဲ”
မေရီက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။
“တရားရုံးရဲ့ မာနကပဲ သော့ခတ်ထားသလို ဖြစ်သွားတာပဲ”
“ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အန်ဝမ်က ဆိုသည်။
“အသုံးဝင်တဲ့ မှတ်တမ်းအများစုက အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်တတ်တယ်”
တာရင်က ‘ဒီနေရာက မဟုတ်ဘူး’ လို့ ပြောခဲ့သည်။
အစတုန်းကတော့ တရားရုံးက မလုံခြုံလို့ ပြောတာလို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။
ပြီးတော့ နသန်နီယယ်က လက်မခံခဲ့ပေ။
“သူက ဟေးဗင်းရီးချ် (Havenreach) ကို ကြည့်နေတာ”
ကျောရိုးထဲမှာ အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။
“သူက ဒီကနေ မသွားဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးနေတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“အိုသယ်လို့စ်က လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လိုက်လာမှာ စိုးလို့လား”
“ဒါမှမဟုတ် ဟေးဗင်းရီးချ်ကနေ ထွက်တဲ့ လမ်းကြောင်းရဲ့ ဦးတည်ရာကို အခု သိသွားပြီ ဖြစ်လို့ပဲ”
တရားရုံးက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိသည်။
ဘယ်လို ဝင်ရမလဲဆိုတာတော့ မသိပေ။
ကျွန်တော်တို့သာ တိုက်ရိုက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်ရင် တာရင်က အဲဒီလမ်းကြောင်းက ဘယ်ကို ဦးတည်သလဲဆိုတာ အိုသယ်လို့စ်ကို ပြသဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရနိုင်တယ်။
ပြီးရင် အိုရင်က အဲဒီနေရာဟာ အမြဲတမ်း ဖြစ်တည်နေတဲ့နေရာလို့ တရားရုံးကို မှတ်သားခိုင်းလိမ့်မယ်။
ကလေးနှစ်ယောက်က ဂရေးကိပ်ဆီ ဝင်ရောက်နိုင်တဲ့ အာဏာပိုင် တံခါးပေါက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ လနဲ့ချီပြီး ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့ရတဲ့ အရာမျိုးပေါ့။
“နောက်ထပ် မူလနေရာတစ်ခု လိုအပ်တယ်” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
“ကွန်ကောဒီးယားလား” ဟု သောရ်က မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အိုင်အိုက ပြန်ဖြေသည်။ “အန္တရာယ်ကို ကလေးတစ်စုဆီကနေ နောက်တစ်စုဆီ ရွှေ့ပြောင်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ရေတွင်းဟောင်းလေး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
လူတိုင်း သူမဆီ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက ဟယ်လ်ဝမ်ရဲ့ ကွဲသွားတဲ့ ရေဇလုံဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“စီလ်းမားစီ (Sealed Mercy) အိမ်တော်က သာမန်လမ်းကြောင်းတွေရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ တည်ရှိတယ်။ လော်ရာက အိုသယ်လို့စ်ရဲ့ တရားရုံးနဲ့ ဆက်သွယ်မှု ရှိတယ်။ သူ ကျွန်တော်တို့ကို သုံးခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတဲ့ နည်းလမ်းပေါ့”
“သူက ကရုဏာကို မျှော်လင့်နေမှာ” ဟု ကျွန်တော် သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။
“သူက အော်ရီလီယာရဲ့ ကရုဏာ၊ ကျွန်မရဲ့ ကရုဏာ၊ အီလီးယန်ရဲ့ ကရုဏာကိုပဲ မျှော်လင့်နေမှာ”
အက်ဗလင်က သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နယ်မြေဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက လော်ရာအနေနဲ့ ကလေးတွေကို လမ်းကြောင်းရွေးချယ်ဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့တော့ မျှော်လင့်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“လော်ရာက ကောင်းတဲ့သူလား။ ကျွန်တော်တို့ သူမကို ယုံကြည်လို့ ရမလား”
အန်ဝမ်ရဲ့ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“ရပါတယ်”
အစီအစဉ်ကို သေသေချာချာ ရေးဆွဲလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ တရားရုံးထဲ မဝင်သေးပေ။
အရင်ဆုံး ရေတွင်းဆီ ပြန်သွားကြမယ်။
ဟယ်လ်ဝမ်က ရေလမ်းကြောင်းကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးလိမ့်မယ်။
နသန်နီယယ်က စီလ်းမားစီ အိမ်တော်နဲ့ အိုရင် ပြန်လည်ပြုပြင်ထားတဲ့ အစေခံလမ်းကြောင်း ဆက်သွယ်မှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးလိမ့်မယ်။
မေလင်က လော်ရာရဲ့ သဘောတူညီချက်မပါဘဲ ဘာမှတ်ဉာဏ်ကိုမှ ပေးပို့မှာ မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာက ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မရှိဘဲနဲ့တော့ အဲဒီဆက်သွယ်မှုကို ထိတွေ့မှာ မဟုတ်။
အီလီးယန်ကတော့ လိုက်မလိုက်ဆိုတာ သူမဘာသာ ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။
အက်ဗလင်က လော်ရာကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်။
ဘယ်လို ဝင်ရမလဲဆိုတာ မဟုတ်။
အိုသယ်လို့စ်ကို ဘယ်လို အနိုင်ယူရမလဲဆိုတာလည်း မဟုတ်။
တရားရုံးက မခိုးယူခင်တုန်းက အဲဒီတံခါးက သူမအိမ်တော်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကိုပဲ။
ဟုတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အိုရင်က ထွက်ပေါက်တစ်ခုထက် ပိုတာတွေကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
တရားရုံး သိမ်းယူသွားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို သူ ပြန်ယူလာပေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ကလေးတွေရဲ့ ပြန်လည်သက်သာလာမှုကလည်း ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
အဲဒါက အစီအစဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ပေ။
အစီအစဉ် ဖြစ်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။
မီလာနဲ့ လန်နာတို့က ဆေးခန်းအနီးက အခန်းတွေဆီ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။
အရှေ့ဘက်ရွာတွေက မောင်နှမ သုံးယောက်ကတော့ မိသားစုနှစ်စုက သီးခြားနေဖို့ ကမ်းလှမ်းပေမဲ့ သူတို့ အတူတူပဲ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
ရယ်လ်ဆိုတဲ့ ကလေးကတော့ နံရံတိုင်းကို စစ်ဆေးမကြည့်ဘဲ ဘယ်အခန်းထဲကိုမှ မဝင်ပေ။
ပယ်ရင်က သူ့ကို မြေဖြူပေးလိုက်သည်။
ရယ်လ်က လုံခြုံတဲ့ ထွက်ပေါက်တွေကို အမှတ်အသား စလုပ်တော့သည်။
ရဲတိုက်အုပ်က သူ့ရဲ့ အမှတ်အသားတွေကို တရားဝင် ရွှေ့ပြောင်းရေး မြေပုံတွေထဲမှာ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။
မေရီကတော့ တသမတ်တည်းဖြစ်တဲ့ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ တောင်းဆိုပြီးမှ ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။
ရယ်လ်ကတော့ ဘဲရုပ်လေးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်ကတော့ သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်လာသည်။
အိုင်အိုက ဟိုင်းဖဲလ်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမက ကလေးတွေ အဆင်ပြေသွားပြီဆိုရင် ပြန်လာခဲ့မယ်ဆိုတဲ့ စာကို အယ်လစ္စတားကေးလ်ဆီ ပေးပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယစာတစ်စောင်ကို ထပ်ပို့လိုက်ပြီး အဲဒီအချက်က ကွန်ကောဒီးယားရဲ့ ကောင်စီကို လျစ်လျူရှုလို့ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။ တတိယစာကတော့ အစ်ဂနေးရှပ်စ် အကြိုက်ဆုံး ခွက်ကို ဘယ်ဗီရိုထဲမှာ ထားရမလဲဆိုတာကို သတိပေးထားသည်။ စတုတ္ထစာကတော့ ဗီရိုနေရာကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမစာပို့နေတာကို ကြည့်နေသည်။
“ညနေစာအတွက် အိမ်ကို ပြန်လို့ရပါတယ်”
“ပြန်လို့ရတာပေါ့”
အိုင်အိုကတော့ မလှုပ်မယှက်ပင်။
အက်ဒရီယာနာက ပန်းကန်လုံး သုံးလုံးကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာသည်။
“ကောင်းလိုက်တာ။ ညစာ ယူလာပေးတယ်”
“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက အက်ဗလင်နဲ့ အိုင်အိုကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့အတွက်”
ကျွန်တော် ပန်းကန်လုံး အရေအတွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“ပေါင်မုန့်တွေ ရှိသေးတယ်”
“ပေါင်မုန့်က စတုတ္ထမြောက် ပန်းကန်လုံး မဟုတ်ဘူးလေ”
“ရှင် ကိုယ့်ညစာ ကိုယ်ရှာစားပေါ့”
အက်ဗလင်က ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးကို ယူလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ပန်းကန်ထဲကနေ နည်းနည်းယူပါလား”
အိုင်အိုကတော့ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။
“သူက နတ်ဘုရားလေ။ ဟင်းရည်ရှာဖို့လောက်တော့ တတ်နိုင်မှာပါ”
ကျွန်တော် ဟင်းရည်ရှာတွေ့သည်။ တခြားစားပွဲတစ်ခုမှာပေါ့။ အိုင်အိုရဲ့ စတုတ္ထမြောက်စာကို ရပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ဂိတ်ပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ အယ်လစ္စတားကေးလ်နဲ့အတူ ထိုင်နေသည်။
“သူတို့က ရှင်တို့ကိုရော ချန်ထားခဲ့တာလား” ဟု သူက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ကောင်းလိုက်တာ”
“ဘာလို့ ကောင်းရမှာလဲ”
“ကျွန်တော့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပစ်ထားတာလို့ ထင်နေခဲ့တာလေ”
ခန်းမရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ အက်ဗလင်၊ အိုင်အိုနဲ့ အက်ဒရီယာနာတို့ အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။ မီလာက သူတို့ဆီ ရောက်လာသည်။ လန်နာက သူတို့ရဲ့ ကုလားထိုင်တွေကြားက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။ ကာရိုက အက်ဗလင်ရဲ့ ဒူးပေါ်မှာ မှီထားသည်။ ဂယ်ရစ်ကတော့ ဘဲရုပ်လေးရဲ့ ဆေးသား ကွာကျနေတာကို အက်ဒရီယာနာကို ပြနေသည်။ ဘုရင်မ မီရယ်လ်က အိုင်လင်နဲ့ စကားပြောနေပြီး လီအိုရာနဲ့ သောရ်က အနီးနားမှာ ရှိနေကြသည်။
ဧည့်ခန်းမကြီးက လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ နွေးထွေးသည်။ ဆူညံသည်။ အိုသယ်လို့စ်ရဲ့ တရားရုံးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပေ။
အယ်လစ္စတားကေးလ်က ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“သောရ်က ရှင်တို့ဘဝတွေ ရှုပ်ထွေးလာပြီလို့ ပြောတယ်”
“သူက အဲလို ပြောရတာကို သဘောကျတာပါ”
“သူက တခြားသူတွေရဲ့ ပြဿနာ ရှုပ်ထွေးနေတာကိုပဲ သဘောကျတာလေ”
“ဒါက ပညာရှိရာ ရောက်ပါတယ်”
သူက အက်ဒရီယာနာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားကေးလ်က သူ့ဟင်းရည်ကို သောက်နေသည်။ သူက သောရ်လောက်တော့ ပေါ့ဆသူ မဟုတ်ပေ။
“အိုင်အိုက သူ့ကို သဘောကျတယ်” ဟု နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောသည်။
“အက်ဗလင်လည်း သဘောကျတယ်”
“ပြီးတော့ ရှင်ကော”
“ဟုတ်တယ်”
အဖြေက မှန်သည်။ ဒါပေမဲ့ မပြည့်စုံသေးပေ။ ပြည့်စုံဖို့လည်း မလိုပါဘူး။
အယ်လစ္စတားကေးလ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရှင်တို့အားလုံး ရိုးသားနေကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“အဲဒါက အက်ဗလင်ရဲ့ စည်းကမ်းလေ”
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အိုင်အိုရဲ့ စည်းကမ်းပေါ့”
အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်တော်တို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
အယ်လစ္စတားကေးလ်က အသံကို လျှော့ပြောသည်။
“သူတို့အကြောင်း ပြောနေတာကို သိနေကြတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ မေးဖို့လည်း စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး”
အိပ်ရာမဝင်ခင်မှာ အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ အက်ဒရီယာနာကို တွေ့သွားသည်။ အက်ဒရီယာနာက အထည်စာအုပ်ကို ပြန်ပေးဖို့ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ကာရိုက သူမကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်ကတော့ ဘဲရုပ်လေးအတွက် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြီး သူမကို စည်းရုံးလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက အဲဒီပစ္စည်း နှစ်ခုလုံးကို ကိုင်ထားသည်။
“စစ်တပ်က ဘဲရုပ်အကြောင်း ပုံပြင်တော့ ကျွန်မ မသိဘူး”
“ဘယ်သူမှလည်း သိမှာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားတဲ့အခါ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အက်ဗလင်က သူမရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ထိုင်သည်။ ကျွန်တော်က နောက်တစ်ဖက်မှာ ထိုင်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က စောင့်နေကြသည်။ အက်ဒရီယာနာက အထည်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ စာမျက်နှာမှာ တံခါးပေါက်လေးပါတဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို ပြထားသည်။
“တစ်ခါတုန်းက” ဟု သူမ စပြောသည်။ “မြစ်မရှိတဲ့ မြို့တစ်မြို့မှာ မြစ်ကင်းလှည့်လုပ်ရတဲ့ ဘဲတစ်ကောင် ရှိတယ်တဲ့”
ဂယ်ရစ်က အလွန်အလေးအနက်ထားပြီး နားထောင်နေသည်။ ကာရိုကတော့ မယုံသင်္ကာ ကြည့်နေသည်။
“ဘဲလေးက အရမ်းရဲရင့်တယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာ ဆက်ပြောသည်။
“ဟုတ်လို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက စာအုပ်အစွန်းနဲ့ ကျွန်တော့်ဒူးကို ရိုက်လိုက်သည်။
“ဘဲလေးက အရမ်းရဲရင့်တယ်။ တစ်နေ့မှာ မြွေတစ်ကောင်က မြို့ထဲကို လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဝင်လာဖို့ ကြိုးစားတယ်”
ဂယ်ရစ်က သစ်သားဘဲရုပ်လေးကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ကိုက်မယ်”
“မြွေက ကြိုးစားကြည့်တယ်”
“မကိုက်ဘူး” ဟု ကာရိုက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဒရီယာနာက ထောက်ခံသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘဲလေးက မြွေမသိတဲ့ အရာတစ်ခုကို သိနေလို့လေ”
“ဘာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
အက်ဒရီယာနာက အထည်စာအုပ်ထဲက အိမ်လေးကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“အိမ်ပြန်လမ်းပေါ့”
ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ဘာမှမပြောကြတော့ပေ။ ဂယ်ရစ်က ဘဲရုပ်လေးကို အထည်အိမ်လေးရဲ့ တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်ခိုင်းလိုက်သည်။ မဝင်ပေ။ သူ အတင်းထိုးထည့်သည်။ အက်ဗလင်က အပ်ချုပ်ရာလေးတွေ မပြဲသွားအောင် ကူညီပေးလိုက်သည်။ ပုံပြင် ပြီးဆုံးသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို အိပ်ရာဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာ ပြန်ဖို့ ထလိုက်သည်။ ကာရိုက သူမလက်ကို ဆွဲထားသည်။
“နေခဲ့ပါဦး”
အဲဒီစကားလုံးမှာ ကယ်လ်ဒရစ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်လေး ပါနေသည်။ အက်ဒရီယာနာ ခံစားမိသည်။ ကျွန်တော်တို့လည်း ခံစားမိသည်။ အက်ဗလင်က ကာရိုရဲ့ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“အာဏာမသုံးဘဲ တောင်းဆိုကြည့်ပါဦး”
ကာရို မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ ပြီးမှ ထပ်ပြောသည်။
“နေပေးပါနော်”
အက်ဒရီယာနာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ကလေးတို့ အိပ်ပျော်တဲ့အထိ နေပေးနိုင်ပါတယ်”
ကာရို လက်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကတော့ ကျန်ရစ်သည်။ တံခါးဝကနေ ကြည့်နေတဲ့ အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်သည်။ အဖြေထက် သင်ခန်းစာက ပိုအရေးကြီးသည်။
အက်ဒရီယာနာက အိပ်ရာဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ အက်ဗလင်က နောက်ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်သည်။ ဂယ်ရစ်က ကြမ်းပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့အထိ ကျွန်တော် သူတို့ကြားမှာ မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။
“ပါပါ ထိုင်ပါ”
“ဒီမှာ ကုလားထိုင် မရှိဘူးလေ”
သူ ထပ်ညွှန်ပြပြန်သည်။ နတ်ဘုရားဖြစ်နေတာက ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်အာဏာကို ဘာမှမတိုးတက်စေခဲ့ပေ။ ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ ပုံပြင်ကို ဆက်ပြောသည်။ ဘဲလေးက မြစ်ကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူက ရေပန်းကို ကင်းလှည့်သည်။ ပြီးတော့ ရေခွက်ကို ကင်းလှည့်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက မြို့ကို ရေအိုင်တွေကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေတာကို ရှာတွေ့သွားသည်။
ကာရိုက ပထမဆုံး ရေအိုင်အကြောင်း မပြောခင်မှာပဲ အိပ်ပျော်သွားသည်။ ဂယ်ရစ်ကတော့ ရေအိုင်သုံးခုအထိ ခံသည်။ ကလေးထိန်းခန်းကနေ ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာတဲ့အခါ အက်ဒရီယာနာက အက်ဗလင်ရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဘာအတွက်လဲ”
“နေခွင့်ပေးလို့ပါ”
“ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုတာမှ မဟုတ်တာ”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
“တရားဝင်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင် နူးညံ့သွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ တရားဝင်တော့ မဟုတ်ဘူး”
သူမက အက်ဒရီယာနာကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက ခဏလောက် ဖက်ထားသည်။ ပြီးမှ လွှတ်ပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ညချမ်းဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။
သူမ လမ်းလျှောက်သွားတာကို ကျွန်တော်တို့ ကြည့်နေလိုက်သည်။ သူမ အကွေ့ကို ရောက်သွားတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။ ပြီးမှ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“တစ်ခုချင်းစီ လုပ်သွားကြတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“အရင်ဆုံး တာရင်နဲ့ အိုရင်ကိစ္စ”
သူမ သက်ပြင်းချသည်။
“အန္တရာယ်ရှိတဲ့အရာကို တစ်ခုချင်းစီပဲ ကိုင်တွယ်ရမှာပေါ့”
“အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့ကတော့ မလွယ်လောက်ဘူး”
အဲဒီညမှာ မိုးရေတွေက ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်တွေကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ နဲရက်သ်ရဲ့ နယ်မြေက မိုးရေတွေထဲမှာ ရွေ့လျားနေသည်။ မုန်တိုင်းကတော့ ကျွန်တော့်အပိုင်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်ယူထားတာ မဟုတ်ပေ။ ရာသီဥတုက ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ်အတိုင်း ဖြစ်လာခြင်းသာ။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးမှာ မိုးသံကို နားထောင်နေမိသည်။ အောက်ဘက် တစ်နေရာရာမှာတော့ ကယ်တင်ထားတဲ့ ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေကြပြီ။ သာမန်လမ်းကြောင်းတွေရဲ့ အပြင်ဘက် တစ်နေရာရာမှာတော့ လော်ရာက ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ အဲဒီတရားရုံးထဲက တစ်နေရာရာမှာတော့ တာရင်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းကြောင်းအားလုံးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ အိုရင်က အရိုးကြယ်သီးတစ်လုံးနဲ့ အိုသယ်လို့စ် မဖွင့်နိုင်တဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့နာမည်တွေက မေရီရဲ့ စာရွက်ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေဆဲ။
ထိခိုက်သေဆုံးသူတွေ မဟုတ်။
ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ မဟုတ်။
သော့ချက်တွေ မဟုတ်။
ကလေးတွေသာ ဖြစ်သည်။
စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ ဆေးခန်းထဲက ရေဇလုံတွေ အားလုံး တုန်ခါသွားသည်။ ဟယ်လ်ဝမ်က အရင်ဆုံး နိုးလာသည်။ ပြီးတော့ အိုင်လင်။ ပြီးတော့ အက်ဗလင်။ ကျွန်တော်တို့ အနီးဆုံး ရေဇလုံဆီ အတူတူ သွားလိုက်ကြသည်။
ရေပြင်ပေါ်မှာ စက်ဝိုင်းငယ် နှစ်ခု ရွေ့လျားနေသည်။ တစ်ခုက တာရင်အတွက်။ တစ်ခုက အိုရင်အတွက်။ သူတို့ရဲ့ အောက်ဘက်မှာ တတိယမြောက် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသည်။ အက်ဗလင်က ရေဇလုံအနားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စာသားတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။
တရားရုံးကို မခေါ်လာပါနဲ့။
ပြီးတော့ ရေပြင်က ငြိမ်သက်သွားသည်။ ကျွန်တော်တို့ ညအိပ်ဝတ်စုံတွေနဲ့ ရေဇလုံကို ဝိုင်းရပ်နေကြသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြည့်ရတာ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပုံ မရကြပေ။ မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး အဝတ်အစား အပြည့်အစုံနဲ့ ရောက်လာသည်။ သူမ ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်တာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားမလည်တော့ပေ။
“ဘာရေးထားလဲ”
အက်ဗလင်က ပြောပြလိုက်သည်။ မေရီက စာလုံးတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်တော့ သွားကြမလဲ”
အိုင်လင်က သူမရဲ့ မျက်ဝန်းပတ်လည်က ရွှေရောင်ကို ထိလိုက်သည်။
“နေရောင်ခြည် ပထမဆုံး ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ”
လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ ဆေးခန်းက အဖြေပေးလိုက်ပြီ။ အိုရင်ရဲ့ တံခါးပေါက်က အဲဒီနေရာမှာပဲ ရှိသည်။ အိုသယ်လို့စ်က သူခိုးယူထားတဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ အပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ တရားရုံးကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူက ကလေးတွေက သူ့အာဏာကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးနေတယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
တကယ်တမ်းတော့ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က အစေခံတစ်ယောက်ရဲ့ တံခါးပေါက်ကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ တရားရုံးက အရေးမပါဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ တံခါးပေါက်တစ်ခု။
ကျွန်တော်တို့က ဘုရင်တွေအနေနဲ့ ဝင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။
တရားစီရင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေအနေနဲ့ မဟုတ်ဘူး။
စစ်ပွဲကို ရှာဖွေနေတဲ့ နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းအနေနဲ့လည်း မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော်တို့က ဘယ်တရားရုံးမှ မပါဘဲ သန့်ရှင်းတဲ့ ရေလမ်းကြောင်းကနေပဲ ချဉ်းကပ်သွားမှာပါ။
ပြီးတော့ အဲဒီတံခါးသာ ပွင့်သွားခဲ့ရင် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် အိုသယ်လို့စ် မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု နောက်ဆုံးတော့ ရှိလာလိမ့်မယ်။