အခန်း ၃၁၆။ လမ်းမကြီး မှတ်မိနေသည့်အရာများ
အီလီဇာက ပထမဆုံးကယ်ဆယ်ရေးအစီအစဉ်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ဒုတိယအစီအစဉ်ကိုတော့ ပိုပြီးကျယ်လောင်စွာ ငြင်းပယ်သည်။
တတိယအစီအစဉ်မှာတော့ သော်က လော့ဒ်ဝတ်ကျောင်းတော်ကို ဘယ်နေရာမှာ ထုရိုက်ရမလဲဟု မေးလာသည့်အချိန်အထိ ရောက်သွားသည်။
"ဘယ်နေရာမှ မဟုတ်ဘူး" ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
"အဲဒီမှာ ကျောက်မည်းဘီလူးကြီးတွေ ရှိတယ်လေ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"သူတို့က အရမ်းကြီးတာ။"
"ငါ ဘီလူးတွေကို မြင်ဖူးပါတယ် သော်။"
"သူတို့က ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။"
"အခက်အခဲကို ငါ နားလည်ပါတယ်။"
သော်က သူ့ရဲ့ မဂျိုနီယာတူကြီးကို ကောင်စီစားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
စားပွဲကတော့ အသံမြည်ကာ ဆန့်ကျင်လာသည်။
"ဒါဆို ငါ ဘယ်နေရာကို ထုရိုက်ရမှာလဲ။"
"ကလေးတွေကို ဖမ်းထားတဲ့နေရာရဲ့ အပေါ်ဘက် မဟုတ်တဲ့ တခြားတစ်နေရာပေါ့။"
သော် တစ်ချက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဒါတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ။"
အီလီဇာ စောင့်နေသည်။
"ငါ့အတွက် ပစ်မှတ်တစ်ခုတော့ လိုအပ်ဦးမှာပဲ။"
"မင်းအတွက် ပစ်မှတ်တစ်ခု ရှိလာမှာပါ။"
သော် ပြုံးလိုက်သည်။ ကောင်စီစားပွဲက တစ်ဖန်ပြန်၍ အသံမြည်လာပြန်သည်။
တပ်ဖွဲ့ကို အုပ်စုသုံးစုခွဲ၍ သွားရောက်မည်ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီ၊ တက်ဆာ၊ ကက်ဆီးယားနှင့် ကင်းထောက်ခြောက်ဦးတို့က ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် အကာအကွယ်ကျောက်တုံးငယ်များမှလွဲ၍ တခြားမည်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကိုမျှ ယူဆောင်သွားမည်မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏တာဝန်မှာ ဝတ်ကျောင်းတော်၏ အစောင့်များကို အတည်ပြုပြီး ထွက်ပေါက်နှစ်ခုလုံးကို အမှတ်အသားပြုရန်ဖြစ်သည်။
ကပ္ပတိန် ဆဘင်းက လိုင်ရာဒိုနီစစ်သား တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်ကာ အနောက်ဘက်တောအုပ်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။
သူတို့က ထိုမြေပြင်ကို ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်။
အီလီဇာက အလယ်တပ်ဖွဲ့ကို ကွပ်ကဲမည်ဖြစ်သည်။
ကလေးများကို မတွေ့မချင်း သော်နှင့် ကျွန်တော်က တပ်ဖွဲ့နောက်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကို အရန်တပ်အဖြစ် သတ်မှတ်သည်ကို သော်က မကျေနပ်ပေ။
အီလီဇာက ထိုစကားလုံးကို "ထိန်းချုပ်တပ်" ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
သော်က ပို၍ပင် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် အစီအစဉ်အတိုင်းပင် ဖြစ်မြောက်သွားသည်။
ပြန်လမ်းအတွက် ပစ္စည်း ၁၁ ခု လိုအပ်သည်။
နသန်နီယယ်က ၇ ခုဟု ပြောသည်။ နာရာကတော့ ၂၀ လောက်လိုမည်ဟု ဆိုသည်။ မေရီကတော့ ပစ္စည်းစာရင်းကို တောင်းဆိုသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၁၁ ခုဖြင့်သာ သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဂရေးကိပ်သို့ နောက်ထပ် ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု မဖွင့်ဘဲ ကက်စတယ်လန် (Castellan) စောင့်ကြည့်နိုင်သည့် အရေအတွက်မှာ ၁၁ ခုသာ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ပစ္စည်းများကို သစ်သားသေတ္တာကြီးတစ်ခုထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။
ဘုရင် ရိုဒရစ်၏ မှော်ဝင်ဦးထုပ်၊ အော်ရီလီယာက အမြွှာညီအစ်ကိုအတွက် ချုပ်ပေးထားသည့် အဝတ်စာအုပ်၊ မုန့်ဖုတ်သမား၏ သစ်သားချိန်ခွက်၊ သတ္တုတွင်းသမား၏ ကျိုးပဲ့နေသော မီးအိမ်၊ ဖိနပ်ချုပ်သမား၏ ကောက်ကွေးနေသော ဖိနပ်၊ ကလေးမလေး၏ ရွာမှကျောက်တုံး၊ ဘောလ်ဒါ ပြုပြင်ထားသည့် ခွက်၊ ကွန်ကော်ဒီယာ၏ ကလေးစောင်၊ အစောင့်တစ်ဦး၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော လက်အိတ်၊ ဘီယာစည်အလွတ်တစ်ခုနှင့် သစ်သားဘဲရုပ်။
ပယ်ရင်က ဘဲရုပ်ကို ဘီယာစည်ထဲ ထည့်ရမည်ကို မကျေနပ်ပေ။
သော်က သူတို့နှစ်ခုက အတူတူ အလုပ်လုပ်ဖူးကြတာပဲဟု ပြောသည်။
ပယ်ရင်က ထိုစကားကို စစ်ရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအဖြစ် လက်ခံလိုက်သည်။
ပစ္စည်းတစ်ခုစီတွင် စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် ပေးအပ်ထားသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုစီ ပါရှိသည်။ မည်သည့် အမိန့်ပေးချက်မျှ မပါဝင်ပေ။
နသန်နီယယ်က လမ်းကြောင်းကို တည်ဆောက်ပေးမည်။ အီဒရစ်က အဝင်ဝကို ထိန်းထားမည်။ နာရာက တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အကာအကွယ်ပေးမည်။
ကယ်ဒရစ်ကတော့ ဆန္ဒအလျောက် ဝင်လာသူတိုင်း ဆန္ဒအလျောက် ပြန်ထွက်နိုင်သည်ဟူသော ကတိကဝတ်ကို ချည်နှောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။
သီဆာက ထိုရွေးချယ်ခွင့်ကို မှတ်မိနေစေရန် လုပ်ဆောင်ပေးမည်။ မေလင်ကတော့ လမ်းမကြီးက မှတ်ဉာဏ်တွေကို မသိမ်းပိုက်သွားစေရန် ထိန်းသိမ်းပေးမည်ဖြစ်သည်။
ကက်စတယ်လန်ကတော့ မှန်ကန်သော အချက်ပြမှု ရောက်လာသည်အထိ ဂရေးကိပ်ဘက်မှ အဝင်ဝကို ပိတ်ထားမည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဆောင်းရာသီအောက်မှာ လမ်းကြောင်းကို မပြောင်းလဲဘဲ ထားရှိမည်ဖြစ်သည်။
အေးခဲသွားအောင် မဟုတ်ဘဲ၊ ထိန်းသိမ်းထားရန်ဖြစ်သည်။
မည်သူကမျှ လမ်းမကြီးကို အမိန့်ပေးမည်မဟုတ်။
မြွေ၏ အာဏာထက် ပိုမိုမှန်ကန်သော အရာတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ကမ်းလှမ်းမည်။
ပြီးလျှင် အမှန်တရားကို သိရှိနားလည်နိုင်ရန် လမ်းမကြီးကို ယုံကြည်ရမည်ဖြစ်သည်။
ဒီအပိုင်းကိုတော့ ကျွန်တော် သဘောမကျပေ။
အက်ဗလင်က လိုက်လာမည်မဟုတ်။
ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆွေးနွေးကြသည်။
ပြီးနောက် လူကြားထဲတွင် ဆွေးနွေးကြသည်။ ထို့နောက် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ထပ်ဆွေးနွေးကြပြန်သည်။ အကြောင်းမှာ လူကြားထဲ ဆွေးနွေးမှုက အဆင်မပြေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မင်း ဂရေးကိပ်မှာပဲ ရှိနေပေးဖို့ လိုတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
"ရှင်က ဝတ်ကျောင်းတော်မှာ ကုသပေးမယ့်သူ လိုအပ်နေတာလေ။"
"ကျွန်တော်တို့ ဆိုရန်နဲ့ ဝဒ်ကုမ္ပဏီက ကုသပေးသူ လေးဦးကို ခေါ်သွားမှာပါ။"
"ရှင်က မှော်စွမ်းအားစုတွေအဖြစ် အသုံးချခံထားရတဲ့ ကလေးတွေ ပြည့်နေတဲ့ ထောင်ထဲကို ကုသပေးသူတစ်ယောက် ခေါ်သွားမလို့လား။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဒါက သာမန်ဒဏ်ရာတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။"
"မဟုတ်ဘူး။"
သူမက လက်ပိုက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော် အကြောင်းပြချက် အသစ်တစ်ခု ရှာရသည်။
"ပြန်လမ်းက အဆင်မပြေဘဲ ပွင့်လာရင် ဒဏ်ရာရသူတွေက ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။"
"အိုင်အိုနဲ့ အိုင်လင်တို့က သူတို့ကို လက်ခံနိုင်ပါတယ်။"
"ကျွန်တော် မင်းကို အမြွှာလေးတွေနဲ့အတူ ရှိစေချင်တာ။"
"ဟယ်လီနာနဲ့ ကျွန်မအဖေက သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ။"
ကျွန်တော် မေးခွန်းမထုတ်ခင်ကတည်းက အဖြေတွေကို သိနေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး ပြင်ဆင်ထားနိုင်အောင် မကူညီပေးနိုင်ခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာအစွန်းမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ တစ်ခုခုကို သက်သေပြချင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။"
"ငါ သိပါတယ်။"
"ကျွန်မ နောက်မှာ ကျန်ခဲ့ဖို့ မခံနိုင်လို့ ရှင်နောက်ကို လိုက်လာတာလည်း မဟုတ်ဘူး။"
"အဲဒါလည်း ငါ သိပါတယ်။"
"လော်ရာရဲ့ အခြေအနေက ကျွန်မ ခံစားရတဲ့အရာတွေကို ပြောင်းလဲသွားစေတယ်။"
ထိုစကားကြောင့် ကျွန်တော် စကားရပ်သွားသည်။ သူမက သူမရဲ့ လက်တွေကို ငေးကြည့်နေသည်။
"ကုသမှု မရခဲ့တဲ့နေရာတွေကို ကျွန်မ ခံစားမိနေတယ်။ ဒဏ်ရာတိုင်းကို မဟုတ်ဘူး။ ဖျားနာသူတိုင်းကို မဟုတ်ဘူး။ အကူအညီပေးဖို့ ရွေးချယ်ခွင့်ကို ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတဲ့ နေရာတွေကိုပေါ့။"
"ဝတ်ကျောင်းတော်ကလား။"
"ဟုတ်တယ်။"
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘယ်လောက်များလဲ။"
"မသိဘူး။ အတော်လေး များမယ်၊ လေးဆယ် ဒါမှမဟုတ် ငါးဆယ်လောက် ရှိမယ်။"
ကင်းထောက်တွေက မြေအောက်ပြတင်းပေါက်သုံးခုကနေ ကလေးအရေအတွက်ကို ရေတွက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အခန်းတိုင်းကို မမြင်ခဲ့ရပေ။
"မင်း ပထမလမ်းကြောင်းကနေ လာလို့ မရဘူး" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
"ဘာလို့လဲ။"
"အိုသယ်လော့စ်က ကရုဏာကို မျှော်လင့်နေမယ်ဆိုရင် သူက မင်းကိုပဲ စောင့်မျှော်နေမှာမို့လို့။"
"သူက ဆောင်းရာသီကိုလည်း စောင့်မျှော်နေမှာပဲလေ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ရှင်က သွားမှာပဲမလား။"
"ငါက အရာရာကို ပေါင်းစပ်ထားသူမို့လို့။"
"အဲဒါက အကာအကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား။"
"အဲဒါက အကူအညီ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။"
အက်ဗလင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပြုံးတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ ပြုံးလုနီးပါး ဖြစ်သည်။
"ရှင် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။"
"မင်းက လက်ခံမယ့် အဝင်ဝမှာ စောင့်နေပါ။ လမ်းကြောင်း လုံခြုံသွားပြီဆိုတာနဲ့ မင်း အိုင်အိုနဲ့အတူ လာခဲ့ပါ။"
သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဘာလို့ အိုင်အိုလဲ။"
"မင်းကို တစ်ယောက်တည်း စောင့်နေခိုင်းရင် မင်းက ငါ့စကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"
"အဲဒါတော့ မှန်တယ်။"
"ပြီးတော့ သူမက ဆာတာ လိုချင်နေတဲ့ စွမ်းအားတွေကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ကလေးတွေကို နားလည်ပေးနိုင်လို့ပါ။"
"အဲဒါက တကယ့်အကြောင်းရင်းပေါ့။"
"အဲဒါလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုပါပဲ။"
အက်ဒရီယာနာ တံခါးခေါက်သည်။ ကျွန်တော် မဖြေခင်မှာပဲ သူမ ဝင်လာသည်။ ဒါက အለመဖြစ်နေပြီ။
သူမက အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ရှင်တို့ ငြင်းခုံနေကြတာလား။"
"ဆွေးနွေးနေတာပါ" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ရှင်တို့က အိပ်ရာရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ ထိုင်နေကြတာလေ။"
"ငါတို့ အိပ်ရာက အကျယ်ကြီးပါ။"
အက်ဒရီယာနာက ယုံကြည်ပုံမရပေ။
"ကျွန်မ အနောက်ဘက်အုပ်စုနဲ့ လိုက်ဖို့ အီလီဇာ ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်ပြီလို့ ပြောမလို့ လာတာ။"
အက်ဗလင် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။
"မရဘူး။"
အက်ဒရီယာနာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
"ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"
"ရှင် ပြန်လာဖို့အတွက် ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို သုံးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုနဲ့အတူ လိုက်သွားတာက အဲဒီကတိကို မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူး။"
"အဲဒါက အလုံခြုံဆုံး အုပ်စု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အလယ်တပ်ဖွဲ့ တိုက်ခိုက်မှု မစခင်အထိ ဝတ်ကျောင်းတော်ကို ရှောင်သွားနိုင်တယ်။"
"အဲဒါက သူတို့ ကင်းထောက်တွေကို ပြောတဲ့ စကားပဲ။"
အက်ဒရီယာနာ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။ ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အငြင်းပွားမှု မဟုတ်ဘူးနော်။"
"ရှင်က ဘုရင်လေ။"
"ဒီနေ့တော့ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။"
အက်ဒရီယာနာ အက်ဗလင်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူတို့ မိနစ်အတော်ကြာအောင် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။
ကျွန်တော် နားထောင်လို့ ရသည်။ မုန်တိုင်းတွေက အသံတွေကို သယ်ဆောင်လာပြီး ဆောင်းရာသီက အသံတွေကို ထိန်းသိမ်းထားပေးနိုင်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် မနားထောင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အက်ဒရီယာနာ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"ကျွန်မ အလယ်တပ်ဖွဲ့နဲ့ပဲ လိုက်တော့မယ်။"
"အဲဒါဆို မင်းက ငါ့အနားမှာ ရှိနေမှာပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်။"
"အဲဒါဆို အက်ဗလင် ပိုပျော်သွားနိုင်တယ်။"
"ကျွန်မ ပိုပျော်တာတော့ အမှန်ပါပဲ" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ဘာမှ ရှင်းမပြပေ။
အက်ဒရီယာနာရဲ့ ပါးပြင်တွေ နီရဲသွားသည်။ မနေ့ညက စကားဝိုင်းရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ဒီနေရာမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
မည်သူကမျှ ထိုအကြောင်းကို မဖော်ထုတ်ပေ။ ကျွန်တော်တို့မှာ စားပွဲပေါ်မှာတင် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ကိစ္စတွေ အလုံအလောက် ရှိနေပြီးသားမို့လို့ပါ။
အိုင်အိုက မိုးမလင်းခင်မှာပဲ ကွန်ကော်ဒီယာ တံခါးပေါက်ကနေ ရောက်လာသည်။
လက်ဇန်းဒါးက သူမနဲ့အတူ ပါလာသည်။ အော်ရီသာလည်း ပါလာသည်။ ထိုနဂါးက လူပုံစံဖြင့် လာခဲ့သည်။
အရပ်ရှည်သည်။ ဆံပင်အမည်းရောင်။ မျက်လုံးတွေက ရွှေရောင်။ သူဝတ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာက အကြေးခွံတွေကို မှတ်မိပြီး အဝတ်အစားကို မယုံကြည်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီဇိုင်းဆွဲထားပုံရသည်။
လက်ဇန်းဒါးက စုရုံးနေတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်လို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ်မလား။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဒါကတော့ စစ်ပွဲငယ်လေးတစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်။"
"ဒါက လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်။"
သော်က မဂျိုနီယာတူကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ လျှောက်လာသည်။
"စစ်သားတွေ ပိုခေါ်လာဖို့ သူတို့ကို ငါ ပြောထားတယ်။"
"ရှင်က လူတိုင်းကို ခေါ်လာခဲ့ဖို့ ပြောခဲ့တာလေ" ဟု လက်ဇန်းဒါးက ပြန်ပြောသည်။
"ငါက ထိရောက်အောင် လုပ်တာပါ။"
လက်ဇန်းဒါးက တံခါးပေါက်မှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ မြွေက တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ဝင်လာခဲ့ရင် ကွန်ကော်ဒီယာဘက်ကနေ ပိတ်ထားပေးနိုင်မယ့်သူ လိုအပ်သည်။
အော်ရီသာကတော့ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာမည်ဖြစ်သည်။ အီလီဇာက သူ့ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း တိုက်ခိုက်နေရင်းနဲ့ အဲဒီပုံစံအတိုင်း ဆက်ရှိနေနိုင်လား။"
"နိုင်ပါတယ်။"
"သတိပေးချက်မပါဘဲ မင်းရဲ့ တခြားပုံစံကို ပြန်ပြောင်းနိုင်လား။"
"နိုင်ပါတယ်။"
"မပြောင်းပါနဲ့။"
အော်ရီသာက နည်းနည်းလေး စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။
"ကျွန်တော် လူတွေကို သတိပေးနိုင်ပါတယ်ဗျ။"
"ဘယ်လောက် ကြိုသတိပေးနိုင်လဲ။"
"ကျွန်တော် 'ဖယ်ကြ' လို့ ပြောလိုက်မှာပေါ့။"
"အဲဒါ မလုံလောက်ဘူး။"
"အရင်ကတော့ လုံလောက်ခဲ့တာပဲ။"
"ဟေးဗန်းရီးချ်မှာတုန်းကတော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။"
သော်က အော်ရီသာရဲ့ လက်မောင်းကို တို့လိုက်သည်။
"သူမမှာ တံခါးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စည်းမျဉ်းတွေလည်း ရှိတယ်လေ။"
"ကျွန်တော်က တံခါးမဟုတ်ဘူး။"
"အဲဒါကိုတော့ အတည်မပြုရသေးဘူး" ဟု အီဒရစ်က ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။ ကောင်းကင်မှာ ကြယ်တစ်ပွင့်မှ မရှိ။
နှင်းလည်း မကျပါ။
ကျွန်တော် တိမ်တွေကို ပါးလွှာအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသော လမ်းမကြီးသည် ရှေးဟောင်းနယ်နိမိတ် ကျောက်တိုင်များဆီ မရောက်ခင် နှစ်ခါလောက် လမ်းကြောင်းပြောင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။
နသန်နီရယ်က လမ်းကို ဘယ်ကို သွားချင်နေတာလဲလို့ မေးမြန်းရင်း လမ်းကြောင်းကို ပြင်ပေးသည်။
လမ်းက ဘာမှ ပြန်မပြော။
သူ့ဘေးမှာ စီးနင်းလိုက်ပါလာတဲ့ လိုကီကတော့ ခရီးဦးတည်ရာတွေကို အကြံပြုနေသည်။
ကမ်းခြေတစ်ခု။
သေရည်ဆိုင်တစ်ခု။
အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ ရုံးတော် ခေါင်မိုးပေါ်။
နသန်နီရယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးက တည့်မတ်သွားသည်။
"သူ ရွေးလိုက်တာလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး။"
"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။"
"သူ လိုကီကို ငြီးငွေ့သွားတာလေ။"
အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။
နေမထွက်ခင်မှာပဲ ကင်းထောက်တွေက အုပ်စုခွဲသွားကြသည်။
မယ်လိုဒီရဲ့ အဖွဲ့က အရှေ့ဘက် သစ်တောထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဆဘင်းက လိုင်ရာဒိုနီ စစ်သည်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျန်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ လမ်းမပေါ်မှာပဲ ရှိနေသည်။
အီလီဇာက တိတ်ဆိတ်စွာနေဖို့ အမိန့်ပေးသည်။
သော်က မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်တော့ နားထောင်သည်။ ပြီးတော့ သူမက အော်ရီသာကို လှည့်ကြည့်သည်။
"မင်း နဂါးပုံစံနဲ့ ဒီသေတ္တာကို သယ်ပေးနိုင်မလား။"
"မနိုင်ဘူး။"
"ဘာလို့လဲ။"
"သူ့ထဲမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပါနေလို့လေ။"
"မင်းက လူတွေကို သယ်ဖူးတာပဲ။"
"လူတွေက လမ်းတွေမှ မဟုတ်တာ။"
လိုကီက ကျွန်တော့်ဘက်ကို ကိုင်းညွတ်လာသည်။
"ဒီခရီးစဉ်မှာ သိပ်ပြီး တိကျလွန်းတဲ့သူတွေ များနေတယ်။"
"မင်းကိုယ်တိုင် ခေါ်လာတာလေ။"
"ငါ နောင်တရစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။"
နသန်နီရယ်က နောက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"မင်း ဘာကိုမှ နောင်တမရပါဘူး။"
"မင်း ကြားနေရတဲ့နေရာမှာ စကားပြောမိတာကို နောင်တရတာပါ။"
နေ့လယ်ခါနီးတွင် ပထမဆုံး အချက်ပြမှုကို ရရှိသည်။
သစ်ကိုင်းတစ်ခုမှာ ချည်ထားတဲ့ အပြာရောင် အဝတ်စတစ်ခု။
အရှေ့ဘက် ကင်းထောက်အဖွဲ့က တည်းခိုဆောင်ကို ရောက်သွားပြီဖြစ်သည်။
သတိပေးချက် မရှိပါ။
ဒုတိယ အချက်ပြမှုက တစ်နာရီအကြာမှာ ရောက်လာသည်။
ခဲနေတဲ့ ချောင်းတစ်ခုဘေးမှာ စုပုံထားတဲ့ ကျောက်တုံးသုံးတုံး။
ဆဘင်းရဲ့ အဖွဲ့က ချောက်ကမ်းပါး ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
ရန်သူတွေ ရှိနေသည်။
တတိယ အချက်ပြမှုက ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ဆီက မဟုတ်ပါ။
သစ်ပင်ခြောက်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အဲဒီမျက်လုံးတွေကို အခေါက်တွေပေါ်မှာ ထွင်းထုထားခြင်းဖြစ်သည်။ အမည်းရောင် အလင်းတန်းတွေက မျက်လုံးထဲမှာ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းတွေအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။
နသန်နီရယ်က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်ကြသည်။
"အိုသယ်လော့စ်" ဟု မေလင်က ရေရွတ်သည်။
မျက်လုံးတွေက သူမဆီ လှည့်လာသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ဆီ။
ပြီးတော့ သေတ္တာဆီ။
လမ်းမကြီးထဲကို အသံတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။
'မင်းတို့က အိမ်မရှိတော့တဲ့ ကလေးတွေဆီကို အိမ်ကို ပြန်ယူလာပေးနေတာပဲ။'
နာရာက ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
"အဲဒါက ရှင် ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"
သစ်ပင်က အလယ်ကနေ ကွဲထွက်သွားသည်။ ပြာမှုန်တွေက သစ်ပင်ထဲကနေ စီးကျလာသည်။
အဲဒီပြာတွေက မြေကြီးကို မထိခင်မှာပဲ ဝံပုလွေတွေ ဖြစ်လာသည်။
ခြောက်ကောင်။
ပြီးတော့ ဆယ့်နှစ်ကောင်။
သော်က မဂျိုနီယာတူကို မြှောက်လိုက်သည်။ အီလီဇာက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး တားသည်။
"စောင့်။"
ဝံပုလွေတွေက လမ်းမပေါ်မှာ ဖြန့်ကျက်သွားသည်။
တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ပါ။ ဝိုင်းရံနေတာ ဖြစ်သည်။
မြွေက ကျွန်တော်တို့ကို အရှေ့ဘက်ကို လှည့်စေချင်နေသည်။
တည်းခိုဆောင်ရဲ့ အဓိက ဝင်ပေါက်ဆီကိုပေါ့။
အဲဒီမှာ စောင့်ကြိုနေတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုဆီကိုပေါ့။
အီလီဇာက အနောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြသည်။
နယ်မြေစစ်တပ် (Field Company) က သစ်တောထဲကို ဝင်သွားသည်။ ဝံပုလွေတွေက လိုက်သွားကြသည်။
သော်က ပြုံးသည်။
"အခုလား။"
"အခုပဲ။"
လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုက လမ်းမပေါ်ကို ကျရောက်လာသည်။
တည်းခိုဆောင်ပေါ် မဟုတ်ပါ။ သစ်တောပေါ်လည်း မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်က ကျရောက်တာဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေတွေက အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
အော်ရီသာက လူပုံစံကနေ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက "ဖယ်ကြ" လို့ ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။
သူ့ရဲ့ အတောင်ပံတွေက သစ်ပင်သုံးပင်ရဲ့ ကိုင်းတွေကို ချိုးဖဲ့သွားသည်။
အီလီဇာက အပေါ်ကို မော့ကြည့်သည်။
"ဒါက မလုံလောက်တဲ့ သတိပေးချက်ပါပဲ။"
အော်ရီသာက ပြာဝံပုလွေတွေဆီကို ရွှေရောင် မီးတောက်တွေ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
မီးတောက်တွေက သစ်တောဆီ မကူးစက်ပါ။
သတ္တဝါတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာပဲ ကပ်ငြိနေသည်။ မီးမငြိမ်းခင်မှာပဲ သော်က သူတို့ကြားထဲကို ဝင်သွားသည်။
မဂျိုနီယာတူက ပထမဆုံး ဝံပုလွေကို အမည်းရောင် အပိုင်းအစတွေအဖြစ် ပြိုကွဲသွားစေသည်။
ကျွန်တော် တူကို ဖယ်ရှားပြီး ဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ဓားသွားက ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဓာတ်တွေနဲ့အတူ ပေါ်လာသည်။
ဝံပုလွေတစ်ကောင်က နာရာဆီကို ခုန်ဝင်လာသည်။
ကျွန်တော် ကြားထဲကို ဝင်လိုက်သည်။ ရေခဲသံချပ်ကာက ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ဝံပုလွေရဲ့ သွားတွေက ကျွန်တော့် ပုခုံးကို ထိမှန်သည်။ ကြည်လင်နေတဲ့ ရေခဲတွေက မကွဲပါ။
ကျွန်တော် သတ္တဝါရဲ့ မေးရိုးအောက်ကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
အအေးဓာတ်က အပြင်ဘက်ကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ပြာတွေက ခဲသွားပြီးမှ ကွဲအက်သွားသည်။
တိုက်ပွဲက တစ်မိနစ်တောင် မကြာလိုက်ပါ။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်စေသည်။
ဝံပုလွေတွေကို အနိုင်ရဖို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါ။
သူတို့ကို တိုင်းတာဖို့ လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။
အော်ရီသာ ရောက်လာပြီဆိုတာကို အိုသယ်လော့စ် သိသွားပြီ။
သော်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရှိနေတာကိုလည်း သူသိသည်။
ကျွန်တော့်ဓားက ဆောင်းရာသီကို ဘယ်လောက်မြန်မြန် ဆင့်ခေါ်နိုင်လဲဆိုတာကိုလည်း သူသိသွားပြီ။
အီလီဇာက သူ့ကို ပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ငြင်းပယ်လိမ့်မယ်ဆိုတာကိုလည်း သူသိသည်။
"ဆက်သွားကြမလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အီလီဇာက တည်းခိုဆောင်ကို ကြည့်သည်။
"မသွားဘူး။"
သော်က သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
"ခြေလှမ်းငါးဆယ်လောက် နောက်ပြန်ဆုတ်မယ်။"
"ဘာလို့လဲ။"
"သူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို မြင်သွားလို့လေ။"
"နောက်ပြန်ဆုတ်ရုံနဲ့ သူက မေ့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အကြံအစည် ပြောင်းလိုက်တယ်လို့ သူ ယုံသွားအောင် လုပ်တာ။"
လိုကီက ပြုံးသည်။
"သူမကို ငါ ပိုသဘောကျလာပြီ။"
ကျွန်တော်တို့ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
ရှေးဟောင်းချောင်းနားမှာ လိုကီက သူ့ရဲ့ ခရိးတစ်ချောင်းကို ကျောက်တုံးပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။
နသန်နီရယ်က ချည်မျှင်လေးတစ်စလောက်ပဲ ရှိတဲ့ ဖြတ်လမ်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးသည်။
မေလင်က အဲဒီလမ်းထဲကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခြေရာတွေကို မှတ်ဉာဏ်အဖြစ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
အရှေ့ဘက် ကင်းထောက်တွေဆီကနေ ပြန်လာတဲ့ တက်ဆာက မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်တဲ့ လမ်းအမှားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ အနောက်ဘက်ကို ဆက်သွားကြသည်။
မြွေလမ်းကြောင်းကတော့ မှတ်မိထားတဲ့ ခြေရာတွေနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ကြာတော့ အမည်းရောင် နယ်နိမိတ် ကျောက်တိုင်တွေအားလုံး ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို လှည့်သွားကြသည်။
"အဲဒါက ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု နသန်နီရယ်က ပြောသည်။
"ကြာစရာ မလိုပါဘူး" ဟု အီလီဇာက ပြန်ပြောသည်။
တည်းခိုဆောင်က တောင်ကုန်းတစ်ခုရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေသည်။
အရင်ကတော့ အဲဒီနေရာက လှပခဲ့ဖူးသည်။
မိဖုရား မိုင်ရယ်လ်က ဆေးခြယ်ထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တံခါးတွေ၊ ရှည်လျားတဲ့ လမ်းလျှောက်ခန်းတွေအကြောင်း ပြောပြဖူးသည်။
အရုဏ်မတက်ခင်မှာ တော်ဝင်မုဆိုးတွေ စုဝေးလေ့ရှိတဲ့ ကျောက်ခင်းတန်းတွေလည်း ရှိသည်။
ဆာတာက ပြတင်းပေါက်တံခါးတွေကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
အမည်းရောင် သတ္တုတွေက လမ်းလျှောက်ခန်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ကျောက်ခင်းတန်းမှာတော့ ဧရာမ သတ္တဝါ သုံးကောင် ရပ်နေသည်။
တည်းခိုဆောင်ရဲ့ ခေါင်မိုးကတော့ ပျက်စီးခြင်း မရှိသေးပါ။
မီးခိုးတိုင် လေးတိုင်ကနေ မီးခိုးတွေ တလူလူ ထွက်နေသည်။
ပြတင်းပေါက်တွေမှာ ကလေးတွေကို မတွေ့ရပါ။
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်သွားသည်။
"ကျွန်မ ၁၂ နှစ်တုန်းက ဒီကို ရောက်ဖူးတယ်။"
"မင်း အဖေနဲ့အတူလား။"
"ဟုတ်တယ်။"
"ဘာတွေကို မှတ်မိသေးလဲ။"
"ကျွန်မတို့ ကြယ်တွေကို ကြည့်ချင်လို့ အဖေက ကက်ဆီယာနဲ့ ကျွန်မကို လမ်းလျှောက်ခန်းမှာ အိပ်ခွင့်ပေးခဲ့တယ်။"
သူမက အမည်းရောင် သတ္တုတွေကို ကြည့်သည်။
"ဒီအိမ်က အရမ်းကြီးလွန်းတယ်လို့ တွေးမိတာကို မှတ်မိနေတယ်။"
"အဲဒီအမှတ်တရတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား။"
"နိုင်တယ်။"
သူမက အနောက်ဘက် မီးခိုးတိုင်အောက်က နံရံကျဉ်းကျဉ်းလေးကို ညွှန်ပြသည်။
"အဲဒီမှာ အဝတ်လျှော်တဲ့ လှေကားရှိတယ်။"
လှေကားကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ဆာတာရဲ့ စစ်သည်တွေက အပြင်ဘက် တံခါးကို သံပြားတွေနဲ့ ပိတ်ထားသည်။
ဒါမာက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မပါလာပါ။ ကယ်လ်ဒန်လည်း မပါပါ။
အီလီနော်သာ ပါလာရင် ကိရိယာတွေ ပါလာမှာပါ။ သော်ကတော့ မဂျိုနီယာတူကို ယူလာသည်။
အီလီဇာက သံပြားကို တို့ကြည့်သည်။
"တိတ်တိတ်ကလေး။"
သော်က သက်ပြင်းချသည်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို အဲဒီ သံပြားပေါ် တင်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီရဲ့ အအေးဓာတ်က သတ္တုထဲကို ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကျကွဲသွားအောင်တော့ မလုပ်ပါ။ သံပြားက နံရံကနေ ခွာထွက်လာအောင်ပဲ လုပ်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ဓားသွားပါးပါးလေးကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ တက်ဆာက ပတ္တာကို ကိုင်တွယ်သည်။
တံခါးက အသံမထွက်ဘဲ ပွင့်သွားသည်။
သော်က စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
"ငါ လုပ်နိုင်တာကို။"
"မလုပ်နဲ့" ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
"ငါ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ချင်တာပေါ့။"
"အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်းကို စောင့်ခိုင်းထားတာလေ။"
အဝတ်လျှော် လှေကားက တည်းခိုဆောင်ရဲ့ အောက်ထပ်ကို ပို့ဆောင်ပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ အုပ်စုနှစ်ခုခွဲပြီး ဝင်သွားကြသည်။
အီလီဇာက ပထမအုပ်စုကို ဦးဆောင်သည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမနောက်က လိုက်လာသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သေတ္တာကို စောင့်ရင်း ကျန်ခဲ့သည်။ နသန်နီရယ်နဲ့ နတ်ဘုရားတွေက သေတ္တာကို ဝိုင်းရံထားသည်။
သော်နဲ့ အော်ရီသာက နောက်ကနေ ကာကွယ်ပေးထားသည်။
လမ်းကြောင်းထဲမှာ စိုစွတ်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ သိုးမွှေးနံ့တွေ ရနေသည်။
နံရံတွေထဲမှာ အပူဓာတ်တွေ စီးဆင်းနေသည်။
သာမန် မီးမဟုတ်ပါ။
ဆာတာရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကျောက်တုံးတွေကြားက သံလမ်းတွေထဲကို သွတ်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီ စွမ်းအားက အဲဒီအပူဓာတ်တွေကို ထိမိသည်။
မီးက ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ကျွန်တော် မီးမလိုက်လာနိုင်ခင်မှာပဲ အအေးဓာတ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
"သူက အောက်ထပ်တွေကို မင်းနဲ့ မထိတွေ့အောင် ကာထားတာ" ဟု အော်ရီသာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"သူ ဆောင်းရာသီကို မျှော်လင့်နေတာပေါ့။"
"ဟုတ်တယ်။"
"မင်း ဖျက်ဆီးနိုင်မလား။"
"နိုင်တယ်။"
"ဖျက်ဆီးသင့်လား။"
"မဖျက်သင့်ဘူး။"
ကျွန်တော် ဒီအဖြေကို သင်ယူခဲ့လို့ သော်က ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး ကလေးတွေကို ဝိုင်တွေ သိမ်းဆည်းတဲ့ အခန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ကလေး ၁၄ ယောက်။
စောင့်ကြပ်သူ မရှိပါ။
အဲဒါက စောင့်ကြပ်သူ ရှိတာထက် ပိုဆိုးသည်။
သူတို့က ကြမ်းပြင်မှာ ထွင်းထားတဲ့ စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ဝိုင်းပြီး ရပ်နေကြသည်။
ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ လက်တွေက အနီရောင် ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချည်နှောင်ထားသည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ချည်ထားတာ မဟုတ်ပါ။
ကြိုးက သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေထဲကနေ ဖြတ်သန်း ချည်နှောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။
ဆိုရန်က ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
"စက်ဝိုင်းထဲကို ခြေမချနဲ့။"
"ငါ မြင်နိုင်ပါတယ်" ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
"ရှင် လှုပ်ရှားနေတာကိုး။"
"ငါ စူးစမ်းနေတာပါ။"
"ဝေးဝေးကနေ ကြည့်ပါ။"
အီလီဇာက နာခံလိုက်သည်။
ဆိုရန်က ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ အက်ဗလင် ပြောခဲ့တာ မှန်သည်။
အက်ဒရီယာနာက မီလာကို တွေ့လိုက်သည်။
ထိုမိန်းကလေးမှာ လန်နာထက် သုံးနှစ်ခန့် ပိုကြီးပုံရသည်။ အက်ဒရီယာနာ လက်ထဲရှိ အနီရောင်အဝတ်စကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ ညီမလေးလား။”
“စိတ်ချရတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတယ်။”
မီလာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အရိပ်ကို ပတ်ထားသော ကြိုးမှာ တင်းကျပ်သွားသည်။ ကလေး ၁၄ ယောက်လုံး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ဆိုရန်က စက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“သူက စိတ်သက်သာရာရတဲ့အပေါ်မှာ တုံ့ပြန်နေတာ။”
မီလာ၏ မျက်နှာမှာ ကြုံ့ဝင်သွားသည်။
“ကျွန်မတို့ စိတ်သက်သာရာ ရလိုက်တိုင်း သူတို့က ကျွန်မတို့ကို အပြစ်ပေးတယ်။”
ထိုစကားလုံးများက ကျွန်တော့်ဆီသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခုလို ဝင်ရောက်လာသည်။
ဆောင်းရာသီ မဟုတ်ပါ။
ဘာမှမရှိတဲ့ ဗလာနယ်တစ်ခုလိုမျိုး။
အော်ရီသာက ဟေဗင်ရီးခ်ျ (Havenreach) ထဲကနေ အဲဒီခံစားချက်ကို ရလိုက်သည်။ သေတ္တာထဲက အဝတ်စာအုပ်လေးထဲမှာ ကရုဏာတရားက အားအင်နည်းပါးစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။
အခန်းထဲသို့ မရောက်သေးပါ။ ခွင့်ပြုချက်ကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးရမလား” ဟု ဆိုရန်က မေးသည်။
မီလာက ကျန်တဲ့ကလေးတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက လန်နာရဲ့ အဝတ်စကို စက်ဝိုင်းဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။ မေလင်က အဲဒီအနားမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဒါက လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ လုံခြုံမှုရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို သယ်ဆောင်ထားတာ။”
နသန်နီရယ်က အနီရောင်ကြိုးကို မထိဘဲ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ဒါက ကြိုတင်ပြီး ယူထားတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားတာ။”
ကယ်လ်ဒရစ်က ချည်နှောင်ထားတဲ့ပုံစံကို စစ်ဆေးသည်။
“သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ချိတ်ဆက်ထားတဲ့အတွက် ဒါက သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို တောင်းဆိုနေတာ။”
“ခင်ဗျားတို့ ဒါကို ဖြတ်နိုင်မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မဖြတ်နိုင်ဘူး။”
ကျွန်တော် ဓားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ကယ်လ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် ကတိပေးတာကို ရပ်တန့်နိုင်တယ်။”
“သူတို့ ကတိမပေးခဲ့ကြဘူး။”
“အဲဒီ မှော်လုပ်ဆောင်ချက်က သူတို့ပေးခဲ့တယ်လို့ ဆိုနေတာ။”
မီလာ သဘောပေါက်သွားသည်။
“ကျွန်မတို့ ဘာပြောရမလဲ။”
“အမှန်အတရားကို ပြောပါ။”
သူမက ဘေးနားက ကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းအတွက် မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။”
အနီရောင်ကြိုးက လျော့ကျသွားသည်။ ထိုကလေးက နောက်တစ်ယောက်ဆီ လှည့်ပြီး ပြောသည်။
“ငါ မင်းအတွက် မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။”
စက်ဝိုင်းတစ်ဝိုက်မှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိုစကားကို ပြန်ပြောကြသည်။ အချို့က တိုးတိုးလေး၊ အချို့က အော်ဟစ်ပြီး ပြောကြသည်။ တစ်ယောက်ကတော့ စကားမပြောနိုင်ပါ။ သူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
နသန်နီရယ်က အဲဒီငြင်းဆန်မှုကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။ ကယ်လ်ဒရစ်က မမှန်ကန်တဲ့ ကတိသစ္စာကို ဖျက်သိမ်းလိုက်သည်။ အနီရောင်ကြိုးတွေက သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေဆီကနေ ပြုတ်ကျသွားသည်။
အော်ရီသာရဲ့ ကရုဏာတရားက ကလေးတွေက လက်ကမ်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာမှ အခန်းထဲကို ဝင်ရောက်လာသည်။ စက်ဝိုင်းက ကွဲအက်သွားသည်။
ဆိုရန်က စက်ဝိုင်းအတွင်းကို ခြေချလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာက နောက်က လိုက်သွားသည်။ မီလာက သူမရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ မှိုင်ကျသွားသည်။
ဒုတိယအခန်းမှာ ကလေး ၁၁ ယောက် ရှိသည်။ တတိယအခန်းမှာ ၁၆ ယောက်။ နောက်ဆုံး ၂၆ ယောက်ကတော့ ချောက်ကမ်းပါး ထွက်ပေါက်အောက်မှာ ရှိသည်။
ဆာဘင်းက ကျွန်တော်တို့ထက် အရင်ရောက်သွားသည်။ ဆာတာရဲ့ စစ်သည်တွေက သူတို့ကို ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲကို ရွှေ့ပြောင်းနေကြသည်။ လိုင်ရာဒိုနီ အစောင့်တွေက တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သံမဏိချင်း ထိခိုက်သံကို ကြားရသည်။
ပြီးတော့ တံပိုးမှုတ်သံ။
တစ်ချက်တိုတို မှုတ်သည်။ ခုခံတိုက်ခိုက်ဖို့ အချက်ပေးသံ။
နောက်ထပ် နှစ်ချက် တိုတို ထပ်မှုတ်သည်။ ကလေးတွေကို တွေ့ပြီဆိုတဲ့ အချက်ပေးသံ။
အီလီဇာက အဓိကတပ်ဖွဲ့ကို အောက်ဘက်ဆင်းဖို့ အမိန့်ပေးသည်။ သော်က သူမရဲ့ ပစ်မှတ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ရသွားပြီ။
ကျောက်နက်ဧရာမ သတ္တဝါတွေက တည်းခိုဆောင်ရဲ့ အောက်ဘက် တရားရုံးထဲကို ဝင်လာသည်။ ကလေးတွေရဲ့ အပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပါ။
အီလီဇာက ညွှန်ပြသည်။
“အဲဒါတွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်။”
သော်က ပြုံးသည်။
“စိတ်ရှည်ရကျိုးနပ်မယ်ဆိုတာ ငါသိထားတယ်။”
မြဂျိုနီယာတူက သူမထက် အရင် အရင်ဆုံး ရုံးထဲကို ရောက်သွားသည်။ ပထမဆုံး ဧရာမသတ္တဝါက လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။ တူက သူ့လက်တွေကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အက်ကြောင်းတိုင်းမှာ လျှပ်စီးတွေ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ကျောက်တုံးတွေက အပြင်ဘက်ကို ပေါက်ကွဲထွက်ကုန်သည်။
ကျွန်တော်က အဲဒီအပိုင်းအစတွေနဲ့ တည်းခိုဆောင်ကြားမှာ ရေခဲနံရံတစ်ခုကို ကာလိုက်သည်။
ဒုတိယသတ္တဝါက ပြေးဝင်လာသည်။ အော်ရီသာက သူ့ကို ဘေးကနေ ဝင်တိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ ပုံစံအပြည့်နဲ့ မဟုတ်ပါ။ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပုံစံနဲ့။ အကြေးခွံတွေနဲ့၊ တောင်ပံတွေနဲ့။ နံရံတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်သွားနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။
အီလီဇာက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် ကျွန်မတို့ကို ကြိုမပြောဘူး။”
“ငါက အရင်အတိုင်းပဲလေ။”
“အဲဒါက စည်းမျဉ်းမဟုတ်ဘူး။”
အဲဒီသတ္တဝါက ထဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ သူတို့ နှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေကြသည်။
တတိယသတ္တဝါက ချောက်ကမ်းပါးဘက်ကို လှည့်သွားသည်။ ဆာဘင်းရှိတဲ့ဘက်ကို။ ကလေးတွေရှိတဲ့ဘက်ကို။
ကျွန်တော် တူကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ မုန်တိုင်းက တူကို ဝိုင်းရံထားသည်။ လျှပ်စီးသက်သက် မဟုတ်ပါ။ လေထုက ဖိသိပ်ခံထားရသည်။ အအေးဓာတ်က လေကို တောင့်တင်းသွားစေသည်။ မိုးခြိမ်းသံက ရုံးထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ပစ်လိုက်သည်။
တူက သတ္တဝါရဲ့ ကျောပြင်ကို ထိမှန်သွားသည်။ ဆောင်းရာသီက ကျောက်တုံးထဲကို ဝင်သွားသည်။ အက်ကြောင်းတိုင်းမှာ မိုးရေတွေ ပေါ်လာသည်။ ပြီးတော့ အေးခဲသွားသည်။
အဲဒီသတ္တဝါက နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းပဲ လှမ်းလိုက်ရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ကွဲအက်သွားသည်။ ကျွန်တော့်တူက လက်ထဲကို ပြန်ရောက်လာသည်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ပိုကောင်းသွားပြီ။”
“ပိုကောင်းတယ်ပဲလား။”
“မင်းက တူရဲ့ ပြားတဲ့ဘက်နဲ့ ရိုက်တာကိုး။”
“အဲဒီနောက်မှာ ကလေးတွေ ရှိနေလို့လေ။”
သော်က ပြုံးသည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောတာ။”
မြွေလမ်းကြောင်းက နိုးထလာသည်။ တည်းခိုဆောင်က တံခါးတိုင်းက တခြားနေရာတစ်ခုခုဆီကို ပွင့်သွားသည်။ မီးဖိုချောင် တံခါးက မီးလောင်နေတဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို ပြနေသည်။ ပြခန်းတံခါးက အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ အဖြူရောင် တရားရုံးဆီကို ပွင့်သွားသည်။ ဗီရိုတစ်ခုထဲမှာတော့ နွေရာသီကောင်းကင်အောက်က တောအုပ်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ချောက်ကမ်းပါး ထွက်ပေါက်ကတော့ ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင်ရဲ့ ပါးစပ်ပေါက် ဖြစ်သွားသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jormungandr) က ကျွန်တော်တို့ကို ရှာတွေ့သွားပြီ။
နသန်နီရယ်က အောက်ကနေ အော်လိုက်သည်။
“အခုပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ သေတ္တာကို ကျောက်တုံးဟောင်းတွေရှိတဲ့ တရားရုံးထဲကို သယ်သွားကြသည်။ အီဒရစ်က တံခါးခုံကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။ နာရာက စည်ပိုင်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သော်ရဲ့ အရေးပေါ် အရန်ရိက္ခာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အများစုတော့ ဖယ်လိုက်နိုင်ပြီ။ အနံ့ကတော့ ကျန်နေသေးသည်။ မယ်လိုဒီက သတိထားမိသည်။
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်။”
“ဘယ်သူမှ မသောက်နဲ့” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
ပစ္စည်း ၁၁ ခုကို တရားရုံးတစ်ဝိုက်မှာ ချထားလိုက်သည်။ လမ်းကြောင်းက သူတို့အပေါ်ကို ဖိအားပေးလာသည်။
ဘုရင် ရိုဒရစ်ရဲ့ ဦးထုပ်ဆောင်းက နောက်ကို ပြန်ကြည့်တဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ အဝတ်စာအုပ်က အိမ်သေးသေးလေးတစ်လုံးပေါ်မှာ ငုံ့ကြည့်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ သစ်သားချိန်ခွက်က တစ်ပါးသူနဲ့ မျှဝေစားခဲ့တဲ့ ပေါင်မုန့်ရဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ ကျိုးနေတဲ့ မီးအိမ်က ခြောက်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့သူရဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ ကောက်ကွေ့နေတဲ့ ဖိနပ်က ကောင်းကောင်းမတတ်မြောက်ခင်မှာ အလွဲလွဲအချော်ချော် သင်ယူခဲ့ရတဲ့ လက်မှုပညာရဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ ရွာက ကျောက်တုံးက အရာအားလုံး မီးလောင်သွားပြီးနောက်မှာ သယ်ဆောင်လာခဲ့ရတဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ ပြင်ထားတဲ့ ခွက်က ကျိုးသွားတိုင်း စွန့်ပစ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုကြောင်း အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ ကလေးစောင်က လက်သေးသေးလေး လေးချောင်းရဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ အစောင့်ရဲ့ လက်အိတ်က ဒုက္ခသည်တွေအတွက် ဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့ တံခါးရဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။ စည်ပိုင်းက ရယ်သံတွေကို သိမ်းထားသည်။ ဘဲရုပ်က မြစ်ကင်းလှည့်အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲကြီးရဲ့ အမှတ်တရကို သိမ်းထားသည်။
လမ်းကြောင်းက တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
“အိမ်။” ဟု နာရာက ပြောသည်။
အမိန့်ပေးတာ မဟုတ်ပါ။ ဖော်ပြချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ဦးထုပ်ဆောင်းပေါ်မှာ လက်တင်လိုက်သည်။
“အန္တရာယ်မရှိဘဲ လုံခြုံမှုရမယ်လို့ ငါတို့ ကတိမပေးဘူး။”
လမ်းကြောင်းက ပိတ်လျက်သား ရှိနေသေးသည်။ သက်ဆရာက အဝတ်စာအုပ်ကို ထိလိုက်သည်။
“ဘယ်သူမဆို ဝင်မဝင်ကို ရွေးချယ်နိုင်တယ်။”
တရားရုံးတစ်ဝိုက်မှာ ဖြူဖျော့ဖျော့ လိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မေလင်က ရွာကျောက်တုံးဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာကို ငါတို့ မမေ့ဘူး။”
လိုင်းက ပိုကျယ်လာသည်။ နသန်နီရယ်က ဖြတ်လမ်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အီဒရစ်က အစွန်းကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ကျွန်တော်က ဆောင်းရာသီကို အဲဒီနေရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ ထိန်းထားခိုင်းလိုက်သည်။
ဟေဗင်ရီးခ်ျက အဲဒီဘက်မှာ ပေါ်လာသည်။ အက်ဗလင်က တစ်ဖက်မှာ ရပ်နေသည်။ သူမဘေးမှာ အို။ အိုင်လင်။ မိဖုရား မိုင်ရယ်လ်။ ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူ။ ဟယ်လီနာက အတွင်းပိုင်းမှာ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့နဲ့အတူ ရှိနေသည်။
တည်းခိုဆောင်က ကလေးတွေက သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။
ပြီးတော့ သူတို့ စပြီး လှုပ်ရှားကြသည်။ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပါ။ ဆိုရန်က ဒဏ်ရာရတဲ့အခြေအနေအလိုက် အုပ်စုတွေ ခွဲပေးသည်။ မီလာက သူမအခန်းက ကလေးအားလုံး မကူးခင်အထိ ထွက်မသွားဘူးလို့ ငြင်းဆန်သည်။ အက်ဒရီယာနာက သူမဘေးမှာပဲ ရှိနေသည်။
ဆာဘင်းက ချောက်ကမ်းပါးက ခြောက်ယောက်ကို ခေါ်လာသည်။ လိုင်ရာဒိုနီ အစောင့်တစ်ယောက်က ခြေထောက် ဒဏ်ရာရတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီလာသည်။ နောက်ကလေးတစ်ယောက်ကတော့ အိုက တစ်ဝက်လောက်အထိ လာပြီး လက်ကမ်းပေးမှပဲ ဝင်လာတော့သည်။
လမ်းကြောင်းက သူတို့အောက်မှာ ရွေ့လျားဖို့ ကြိုးစားသည်။ မှတ်ဉာဏ်တွေကတော့ ထိန်းထားပေးသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက တစ်ဖက်မှာ ဖိအားပေးလာသည်။ ဘဲရုပ်က လဲကျသွားသည်။ ဂယ်ရစ်က အပေါက်ဝကနေ အော်လိုက်သည်။
“ထ။”
ဘဲရုပ်က ပြန်ထလာသည်။ နသန်နီရယ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ခွင့်ပြုတယ်။”
မြွေကြီးက တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ မဟုတ်ပါ။ အကွာအဝေးကို အသုံးပြုပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ တည်းခိုဆောင်က ဟေဗင်ရီးခ်ျနဲ့ ပိုဝေးသွားသည်။ ပြီးတော့ ပိုဝေးသွားပြန်သည်။ ဖြတ်လမ်းက ဆန့်ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီက ပုံစံကို ဆက်ပြီး ထိန်းထားပေးသည်။
လက်မောင်းတွေထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက စူးနစ်သွားသည်။ ကျွန်တော် မခေါ်ဘဲနဲ့တင် ရေခဲသံချပ်ကာက ပေါ်လာသည်။ ကလေးတွေက ဆက်ပြီး ကူးနေကြသည်။
၃၁ ယောက်။ ၄၄ ယောက်။ ၅၃ ယောက်။
မီလာ ကျန်နေသေးသည်။ အက်ဒရီယာနာလည်း ကျန်နေသည်။
“သွားကြတော့။” ဟု ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။
မီလာ ခေါင်းခါသည်။
“တာရင်နဲ့ အိုရင်။”
သူတို့ရဲ့ နာမည်တွေက မီလာရဲ့ နာမည်အောက်မှာ ရေးထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ကလေးတွေကြားမှာ မရှိကြပါ။ အက်ဒရီယာနာက ဆိုရန်ကို ကြည့်သည်။ သူ ခေါင်းခါပြသည်။
“ကျွန်တော်တို့ အခန်းတိုင်းကို ရှာပြီးပြီ။”
မီလာက ပြခန်းတံခါးဘက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဲဒီတံခါးအနောက်မှာ အဖြူရောင် တရားရုံးက စောင့်နေသည်။
“အိုသယ်လော့စ်က သူတို့ကို ခေါ်သွားတာ။”
နောက်ဆုံး ကလေးသုံးယောက် ကူးသွားကြသည်။ မီလာကတော့ မကူးပါ။ မြွေလမ်းကြောင်းက ပိုပြီး ဆန့်ထွက်သွားသည်။ ပစ္စည်းတွေက တုန်ခါလာတော့သည်။
ပြင်ဆင်ထားသော ခွက်သည် ရွှေရောင်အက်ကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် ကွဲအက်သွားသည်။
ကလေးစောင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ မခံစားလိုက်ရသော လေပြင်းတစ်ခုကြောင့် လွင့်တက်သွားသည်။
“အက်ဒရီယာနာ” ဟု အက်ဗလင်က တစ်ဖက်စွန်းမှ လှမ်းခေါ်သည်။
နာမည်ကိုသာ ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည် သူမကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် မီလာ့ကို ကြည့်သည်။
“ဒီနေရာကနေဆိုရင် သူတို့ကို ငါတို့ မကယ်နိုင်တော့ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မီလာ၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“ငါ ကတိပေးထားတာလေ။”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်း မျှော်လင့်ခဲ့တာသာ ဖြစ်တယ်။”
“ငါ သွားကို သွားရမယ်။”
“မင်း နောက်ထပ်လမ်းတစ်ခုကို ရှာဖို့ လုံလောက်တဲ့အထိ အသက်ရှင်နေရမယ်။”
အက်ဒရီယာနာက သူမလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
မီလာက တွန်းလှန်သည်။
ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ ကူးသွားကြသည်။
အီလီဇာက နောက်ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။
စစ်သည်များက လိုက်ပါသွားကြသည်။ ဆိုရန်နှင့် ကုသပေးသူများလည်း ကူးသွားသည်။
ဆာဘင်းက ဒဏ်ရာရသူများကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။
တက်ဆာ။
ကက်ဆီးယား။
မယ်လိုဒီ။
အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ။
တည်းခိုဆောင်က မြွေလမ်းကြောင်းထဲသို့ ခေါက်သိမ်းဝင်သွားသည်။
အော်ရီသာက လူ့ပုံစံဖြင့် ကူးသွားသည်။
သော်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ စောင့်နေသည်။
“ထိန်းချုပ်မှုဆိုတာ ဒီလောက်ပါပဲလား” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အကောင်းဆုံး လုပ်ခဲ့တာပါ။”
“မင်းက ဧရာမသတ္တဝါ နှစ်ကောင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလေ။”
“မင်းက တစ်ကောင်ကို ဖျက်ဆီးတာပဲ။”
“ငါ့အကောင်က ကလေးတွေဆီကို ဦးတည်နေလို့ပါ။”
“ငါ့အကောင်တွေက ရုပ်ဆိုးလွန်းလို့ပါ။”
ပြခန်းပြတင်းပေါက်များ ကွဲအက်သွားသည်။
အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ တရားရုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
အိုသယ်လော့စ်က သူ၏ ဝေးကွာသော စားပွဲခုံ၏ အဆုံးဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ့မှာ မျက်နှာတစ်ခု ရှိနေသည်။
သို့သော် ကျွန်တော် အကြည့်လွှဲလိုက်သည့်အခါ ထိုမျက်နှာကို ပြန်မမှတ်မိတော့ပေ။
တရားရုံးပိုင်ဆိုင်ရာကို မည်သူမျှ အိမ်ဟု ခေါ်ဆိုခွင့် မရှိ။
အသံသည် တံခါးပေါက်တိုင်းဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကျွန်တော် လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားလိုက်သည်။
“သူတို့က မင်းပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။”
စွမ်းအားတိုင်းတွင် စည်းစနစ် ရှိရမည်။
သော်က မဂျိုနီယာ (Mjölnir) ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“စည်းစနစ်တိုင်းက သဘောတူညီချက် လိုအပ်တယ်။”
အိုသယ်လော့စ်က သူမကို ကြည့်သည်။
လမ်းကြောင်းသည် လိမ်ကောက်သွားသည်။
တစ်ခဏမျှပင်၊ ဟေဗင်ရီးခ်ျအစား ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) မြို့တော်က လမ်းကြောင်းတစ်ဖက်တွင် ပေါ်လာသည်။
ပြီးနောက် ဂရေးကိပ်။
ပြီးနောက် တရားရုံးတော်။
သူက သော် ဘယ်နေရာမှာ ရှိသင့်သလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
အဲဒီရယ်သံက နူးညံ့လှသည်တော့ မဟုတ်။
“ငါ ရွေးချယ်ပြီးသား။”
လျှပ်စီးလက်သွားပြီး အဖြူရောင်အခန်းထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။
အိုသယ်လော့စ်ကို မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့စားပွဲဘေးမှာ စောင့်နေတဲ့ လွတ်နေတဲ့ ကုလားထိုင်ကို ဖြစ်သည်။
ကုလားထိုင်သည် အလယ်ကနေ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက လမ်းကြောင်းအောက်မှာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
တည်းခိုဆောင် ပြိုကျသွားသည်။
ကျွန်တော် သော်ကို နောက်ကထားပြီး ကူးသွားလိုက်သည်။
နသန်နီရယ်က လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
အီဒရစ်က တံခါးခုံကို အလုံပိတ်လိုက်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက ကျန်ရှိနေသော တောင်းဆိုမှုအားလုံးကို ပယ်ချလိုက်သည်။
ပစ္စည်း ၁၁ ခုစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အားလုံး ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ဘဲလ်ဒါရဲ့ ခွက်က ကွဲသွားသည်။
သစ်သားဘဲရုပ်က ဆေးသားတစ်ထပ် ထပ်ကွာသွားသည်။
ကျန်တာတွေကတော့ အကောင်းပကတိ ရှိနေသည်။
ဖုန်မှုန့်တွေ ငြိမ်ကျသွားချိန်မှာ မေရီက လူတွေကို စရေသည်။
“ကလေးတွေ အကုန်လုံးပဲလား။”
မီလာက အက်ဒရီယာနာဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“နှစ်ယောက်ကလွဲရင် အကုန်လုံးပါပဲ။”
မေရီက သူမကို ကြည့်သည်။
“နှစ်ယောက် ကျန်နေသေးတာလား။”
မီလာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“တာရင်နဲ့ အိုရင်။”
မေရီက စာအုပ်သစ်တစ်မျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
သူတို့နာမည်တွေက ပထမဆုံး စာကြောင်း ဖြစ်လာသည်။
စာရင်းထဲက ပျောက်ဆုံးသွားတာ မဟုတ်။
စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လင်နာက သူမရဲ့ ညီမကို ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ တွေ့သွားသည်။
သူတို့ ပွေ့ဖက်လိုက်ကြချိန်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်မိသွားသည်။
မည်သူမျှ တောင်းပန်စကား မဆိုကြ။
အက်ဒရီယာနာက သူတို့ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူမဆီ အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
သူမက အက်ဒရီယာနာရဲ့ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်း ပြန်လာခဲ့တာပဲ။”
“ကြိုးစားကြည့်မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ။”
“အဲဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ။”
ပြီးတော့ အက်ဗလင်က သူမရဲ့ နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
အိုက သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို မခွဲခွာခင်မှာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ တူကိုကိုင်ပြီး တံခါးဝနားမှာပဲ ရှိနေဆဲပါ။
သော်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“ရှုပ်ထွေးလိုက်တာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ပိုကောင်းသွားတယ်မလား။”
ကျွန်တော် မျက်ရည်ကြားကနေ ရယ်မောနေကြတဲ့ အမျိုးသမီးသုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ကယ်တင်လိုက်တဲ့ ကလေးတွေက ဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ ပြည့်နှက်နေသည်။
တချို့က ငိုကြသည်။
တချို့က စားသောက်နေကြသည်။
တချို့ကတော့ အိပ်ရာနေရာ မရောက်ခင်မှာတင် အိပ်ပျော်သွားကြသည်။
အိုင်လင်ရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းက လက်မခံတဲ့သူတွေဆီ မဝင်ရောက်ဘဲ အခန်းထဲမှာ လွှမ်းခြုံထားသည်။
အော်ရီလီယာက သူတို့ကြားထဲမှာ လှုပ်ရှားနေသည်။
အရာအားလုံးကို ကုသပေးနေတာ မဟုတ်။
သူတို့ကိုယ်စား ဘယ်သူ့ကိုမှ ခွင့်လွှတ်ပေးနေတာ မဟုတ်။
ကရုဏာတရားကို ရွေးချယ်နိုင်ဖို့အတွက် အနားမှာပဲ ရှိနေပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
မိဖုရား မိုင်ရယ်လ်က ဆိုရန်ကို ဒဏ်ရာရတဲ့ ခြေချင်းဝတ်ကို ပတ်တီးစည်းပေးရာမှာ ကူညီပေးသည်။
အိုကတော့ ဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ မီးတောက်တွေကို လက်နှစ်ဖက်မှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မလွှတ်ချခဲ့ရတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်နဲ့အတူ ထိုင်နေသည်။
သန်းခေါင်ကျော်ချိန်မှာ အက်ဗလင် ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ သံချပ်ကာတွေ အရည်ပျော်သွားပြီ။
ဆံပင်မှာတော့ နှင်းခဲတွေ တင်နေဆဲပါ။
လမ်းကြောင်းကို ထိန်းထားခဲ့ရလို့ လက်မောင်းတွေ တုန်ရီနေသည်။
သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ထိခိုက်ထားသေးလား။”
“မရှိပါဘူး။”
“အရမ်းမြန်ဆန်သွားတယ်။”
“ကျွန်တော် ပင်ပန်းနေလို့ပါ။”
“ပိုကောင်းသွားတာပေါ့။”
အက်ဒရီယာနာက မှော်ဝင် ဦးထုပ်ဆောင်းကို ကိုင်ပြီး လျှောက်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကမ်းပေးသည်။
“သူ ပြန်ကြည့်နေခဲ့တာ။”
“ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်တယ်။”
“ကျွန်တော့်အဖေဆိုရင် ဒါကို သဘောကျမှာ။”
မိဖုရား မိုင်ရယ်လ် ကြားသွားသည်။
သူမ ခဏလောက် အကြည့်လွှဲသွားသည်။
ဂျူလီယန် ရှေ့တိုးလာသည်။
သူက ဦးထုပ်ဆောင်းကို ယူလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဘေးတစ်ဖက်မှာ အမှတ်အသားသစ်တစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။
မြွေပုံသဏ္ဍာန် အနက်ရောင် လိုင်းတစ်ခု။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက အဲဒါကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်အမှတ်အသားပဲ။”
“ဂျော်မန်ဂန်ဒါက ဒါကို လိုက်လာနိုင်မလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မလာနိုင်ဘူး။”
“ကျွန်တော်တို့ကရော သူ့နောက်ကို လိုက်သွားနိုင်မလား။”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်သူက နသန်နီရယ်ကို ကြည့်သည်။
နသန်နီရယ်က လိုကီကို ကြည့်သည်။
လိုကီ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့။”
တည်းခိုဆောင် ပျက်စီးသွားပြီ။
ကလေးအများစုက လုံခြုံသွားပြီ။
နှစ်ယောက်ကတော့ အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ တရားရုံးမှာ ကျန်နေခဲ့သည်။
သူခိုးယူထားတဲ့ နယ်မြေတွေနဲ့ ဖမ်းဆီးထားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေါင်းဆုံရာ နေရာတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ။
ပြီးတော့ ဂျော်မန်ဒါကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ပြန်လမ်းအကြောင်း ပိုနားလည်အောင် လုပ်ပေးလိုက်နိုင်ပြီ။
အပြန်အလှန်အနေနဲ့ သူက ကျွန်တော်တို့ သူ့ဆီကို လိုက်သွားဖို့ အသုံးချနိုင်မယ့် အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။
အီလီဇာက မနက်ထိ ဦးထုပ်ဆောင်းကို အလုံပိတ်ထားဖို့ အမိန့်ပေးသည်။
မေရီက စစ်ဆေးတဲ့အခါ သူပါဝင်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပြီးနောက် ဂျူလီယန်က သဘောတူလိုက်သည်။
ကောင်လေးက ဦးထုပ်ဆောင်းကို မှော်အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ အခန်းထဲကို သူကိုယ်တိုင် သယ်သွားသည်။
သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေချင်။
နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်ရောက်တော့ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ နိုးနေကြသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်က ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဲရုပ်ကို အလယ်မှာထားပြီး အိပ်ရာတစ်ခုထဲမှာ ထိုင်နေကြသည်။
“မင်းတို့ အိပ်ရမှာလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကလေးတွေ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား” ဟု ကာရိုက မေးသည်။
“အများစုတော့ ရောက်ပြီ။”
သူမ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“အများစု ဟုတ်လား။”
“နှစ်ယောက်ကတော့ ပျောက်နေတုန်းပဲ။”
ဂယ်ရစ်က ဘဲရုပ်ရဲ့ မီးလောင်ထားတဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ရှာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးသည်။
“ပါပါ ရှာ။”
“ကျွန်တော် ရှာပေးမယ်။”
အက်ဗလင်က သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ရှာပေးမယ်။”
ကာရိုက အဝတ်စာအုပ်ကို ပြန်ပေးဖို့ နောက်က လိုက်လာတဲ့ အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
“ပြီးတော့ အန်နာ။”
အက်ဒရီယာနာ ရပ်သွားသည်။
ဒီနေရာမှာ သူမကို အဲဒီလို ဘယ်သူမှ မခေါ်ခဲ့ဖူးပါ။
သူမ အိပ်ရာဘေးမှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“အီလီဇာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
ကာရိုကတော့ အီလီဇာကို နောင်လာမယ့် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတိုင်းမှာ အဓိက အတားအဆီးတစ်ခုလို သဘောထားနေပုံရသည်။
အဲဒါကလည်း လုံးဝ မှားနေတာ မဟုတ်ပါ။
အမြွှာနှစ်ယောက်က သူမအတွက် နေရာ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာ အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမ ထိုင်လိုက်သည်။
ကာရိုက သူမရဲ့ တစ်ဖက်မှာ မှီလိုက်သည်။ ဂယ်ရစ်က နောက်တစ်ဖက်မှာ မှီလိုက်သည်။
ဘဲရုပ်က သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ လက်တစ်ဖက်တင်ပြီး နောက်ကနေ ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် တံခါးဝကနေ ကြည့်နေမိသည်။
ဂတိသစ္စာ စကားတွေ မဆိုခဲ့ကြ။
ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချခဲ့ကြ။
နေရာတစ်ခု ပေးလိုက်ခြင်းသာ ရှိသည်။
နေရာတစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ခြင်းသာ ရှိသည်။
အဲဒီညအတွက်တော့ အဲဒါ လုံလောက်နေပါပြီ။
အောက်ခြေမှာတော့ ပစ္စည်း ၁၁ ခုစလုံး ဂရေးကိပ်ရဲ့ အကာအကွယ်တွေထဲကို ငြိမ်သက်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။
အမှတ်တရ ပစ္စည်းတွေအနေနဲ့ မဟုတ်။
အာဏာပြတဲ့ ပစ္စည်းတွေအနေနဲ့ မဟုတ်။
အမှတ်တရ သင်္ကေတတွေအနေနဲ့သာ ဖြစ်သည်။
မြို့တော်တစ်ခုဆိုတာ နံရံတွေထက် ပိုပါတယ်။
လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆိုတာ ဦးတည်ချက်ထက် ပိုပါတယ်။
မိသားစုဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်က တစ်ခြားသူ ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်လို့ အတင်းချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ပုံစံတစ်ခုထက် ပိုပါတယ်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါက အကွာအဝေးကို လိမ်ကောက်နိုင်တယ်။
အိုသယ်လော့စ်က နယ်မြေတွေကို ခိုးယူနိုင်တယ်။
ဆာထရက်က ကလေးတွေကို လက်နက်တွေ ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ တည်မြဲနေဖို့အတွက် ရိုးရှင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုပေါင်း ထောင်ချီနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုရဲ့ ခွန်အားကို နားမလည်ကြပါ။
ကယ်တင်လိုက်တဲ့ ကလေးတွေက အဲဒီ အကာအကွယ်အောက်မှာ အိပ်စက်နေကြသည်။
မေရီရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ နာမည်နှစ်ခုက စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပါ။
တာရင်။
အိုရင်။
ကျွန်တော်တို့ အားလုံးကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါ။
ဒီအောင်ပွဲက ကျွန်တော်တို့ကို တခြားနည်းနဲ့ လိမ်ညာခွင့် မပေးပါ။
ဒါပေမဲ့ အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ တရားရုံးကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းက အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလမ်းအတိုင်း လိုက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူက ဘယ်သူက သူ့စားပွဲမှာ ထိုင်သင့်သလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါ။