အခန်း (၃၁၅) - လိမ်ညာနေသော လမ်းမကြီး
ကင်းထောက်များ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ လေးနာရီကြာမြင့်ပြီးနောက် မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးသည် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ဟေဗင်ရီးခ် (Havenreach) မြို့တွင်းရှိ လမ်းကြောင်းတိုင်းမှာ မြို့တံခါးပေါက်ဆီသို့ အနည်းငယ် စောင်းညွတ်နေတတ်သည်ကို ကျွန်တော် သတိပြုမိလိုက်သည်။
လမ်းလျှောက်သူများ ခြေချော်သွားလောက်သည့်အထိတော့ မဟုတ်ပါ။
သို့သော် အရှေ့ဘက်ဈေးသို့ ဦးတည်လာသော လှည်းတစ်စီးသည် အနောက်ဘက် ရေပန်းအနီးသို့ ရောက်သွားလောက်သည့်အထိတော့ စောင်းညွတ်နေသည်။
လှည်းမောင်းသူက မြင်းကို အပြစ်တင်သည်။
မြင်းကတော့ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်သည်။
ကင်းထောက်များအကြောင်း အစီရင်ခံစာ ကျွန်တော်တို့ဆီ မရောက်မီမှာပင် နသန်နီယယ် (Nathaniel) သည် ကောင်စီခန်းမထဲသို့ ရောက်လာသည်။
သူသည် မြောက်ဘက်တံခါးပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေခဲ့သူဖြစ်သည်။
ယခုမူ သူသည် မေရီ (Mary) ၏ စာရွက်စာတမ်းများပေါ်တွင် ရပ်နေမိသည်။
မေရီက သူ့ဖိနပ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖယ်ပေးပါ။”
“လမ်းမကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။”
“အဲဒါကြောင့်လည်း အနောက်ဘက် အိမ်ရာခန့်မှန်းခြေစာရွက်တွေပေါ်မှာ ရွှံ့တွေပေကုန်တာပေါ့။”
နသန်နီယယ် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။
မေရီက စာရွက်များကို အမြန်သိမ်းလိုက်သည်။
“ဘာတွေပြောင်းလဲသွားတာလဲ” ဟု အီလီဇာ (Eliza) က မေးသည်။
“မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွအားလုံးက ဦးတည်ရာတစ်ခုတည်းကိုပဲ ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။”
“အမဲလိုက်တဲ့ တည်းခိုခန်းဆီကိုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
နသန်နီယယ် ခေါင်းခါသည်။
“ဟေဗင်ရီးခ်ဆီကိုပါ။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသလိုပင်။
သို့သော် ကက်စ်တယ်လန် (Castellan) က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီ ဦးတည်ချက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလိုဆန္ဒ မဟုတ်ဘူး။”
စားပွဲဝိုင်းတွင် ရှိနေသူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
“ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု အဒရီယာနာ (Adriana) က မေးသည်။
ကက်စ်တယ်လန်၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားပြီး အကာအရံ မှော်စက်ကွင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဟေဗင်ရီးခ်ထက် ပိုကြီးမားတဲ့ တစ်စုံတစ်ခုက ဒီမြို့ကို မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းတိုင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဦးတည်ရာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တာပါ။”
“အဆင်ပြေသားပဲလို့ ထင်ရတာပဲ” ဟု မယ်လိုဒီ (Melody) က ပြောသည်။
“အဲဒါက သူထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လမ်းမကြီးတိုင်းက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်နေရာမှာရှိလဲဆိုတာ သိသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ” ဟု နသန်နီယယ်က ပြန်ဖြေသည်။
အခန်းထဲရှိ လေထုမှာ တင်းမာလာသည်။
မေရီက ရွှံ့ပေနေသော စာရွက်ကို ဘေးဖယ်လိုက်သည်။
“ဂျော်မန်ဂန်ဒ (Jormungandr) က အဲဒီလမ်းတွေကနေတစ်ဆင့် ဝင်လာနိုင်မလား။”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို ပိတ်ထားသရွေ့တော့ မဝင်နိုင်ပါဘူး။”
“သူ တစ်ခုခုကိုတော့ ပို့နိုင်မလား။”
“ပို့နိုင်တယ်။”
“ဘာကိုလဲ။”
နသန်နီယယ်က တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“လမ်းမကြီးက ခရီးသွားနေတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဘယ်အရာမဆိုပေါ့။”
ပထမဆုံး ရောက်လာသည်မှာ ဖိနပ်တစ်ဖက်ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်တံခါးပေါက်အလွန် လက်ခံရေးခန်းမအတွင်း၌ ထိုဖိနပ် ပေါ်လာသည်။
ခြေထောက် မပါပါ။
သွေးစက်လည်း မရှိပါ။
ရွှံ့များပေကျံနေသည့် ဖိနပ်တစ်ဖက်တည်းသာ ဘေးစောင်း လဲကျနေသည်။
ကက်စ်တယ်လန်က အခန်းကို တံခါးပိတ်လိုက်သည်။
အီလီဇာက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းကြောင်းများကို ရှင်းလင်းထားရန် အမိန့်ပေးသည်။
သော (Thor) က မြို့ဂျွန်နီယာ (Mjölnir) ကို ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။
အော်ရီလီယာ (Aurelia) သည် မေးလင်း (Maelin) နှင့် သက်စ်ရာ (Thesra) တို့နှင့်အတူ ရောက်လာသည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) သည် အဒရီယာနာနှင့် အိုင်အို (Io) တို့နှင့်အတူ ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော် ဇနီးသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ဆေးရုံမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“အခုတော့ ဒီမှာ ရောက်နေပြီလေ။”
“ဒါက ရှင်းပြချက် မဟုတ်သေးဘူး။”
“လုံလောက်ပါတယ်ရှင်။”
အိုင်အိုက ခေါင်းညိတ်သည်။ အဒရီယာနာလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။
သူတို့သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြောင်းပြချက် မလိုဘဲ အပြန်အလှန် ထောက်ခံနေကြသည်။
ဤအချက်မှာ ရှေ့လျှောက် ခက်ခဲလာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
ကက်စ်တယ်လန်က အကာအရံမှန်နောက်မှ ဖိနပ်ကို စစ်ဆေးသည်။
“မှော်စွမ်းအား မပါဘူး။”
“ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“မသိရဘူး။”
ကက်ဆီယာ (Cassia) သည် မြင်းစီးဖိနပ်အညိုရောင်ကို စီးသွားခဲ့သည်။
အစောင့်သုံးဦးလည်း ထိုအတိုင်းပင်။
မယ်လိုဒီက အနက်ရောင် စီးထားသည်။
တက်စ်ဆာ (Tessa) ၏ ဖိနပ်တွင် သံချိတ်များ ပါသည်။
ကပ္ပတိန် ဆာဘင်း (Sabine) ၏ ဖိနပ်မှာ ဖနောင့်နားတွင် အနီရောင်ချည်ဖြင့် ပြုပြင်ထားသည်။
ဤဖိနပ်တွင်မူ ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
“ဘယ်သူ့ဆီကမဆို ဖြစ်နိုင်လား” ဟု အဒရီယာနာက မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု နသန်နီယယ်က ဆိုသည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ ပို့လိုက်တာလဲ။”
“သူ့ကို ပျောက်ဆုံးနေတဲ့သူလို့ ကျွန်တော်တို့ ထင်အောင် လုပ်တာနေမှာပါ” ဟု မေးလင်းက ဖြေသည်။
အဒရီယာနာက ဖိနပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
မေးလင်းက သူမလက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ကြောက်စိတ်တွေ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“သိပါတယ်။”
အမှတ်တရများသည် အမြဲတမ်း နှစ်သိမ့်မှု ပေးလေ့မရှိပါ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အတိတ်က ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသည့် အရာများထဲမှ ဘယ်အရာမျိုး ပြန်ဖြစ်လာမည်ကိုသာ သတိပေးတတ်သည်။
ဒုတိယအရာဝတ္ထုတစ်ခု ရောက်လာသည်။
သစ်သားအမှတ်အသားတစ်ခု။
လိုကီ (Loki) မထွက်ခွာမီက ထွင်းထုထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင် ပြုံးနေသည့်မျက်နှာ၊ နောက်တစ်ဖက်တွင် စူပုတ်နေသည့်မျက်နှာ။
သူက မေရီကို စနစ်တစ်ခုအကြောင်း ရှင်းပြထားခဲ့သည်။
ပြုံးနေသည့်မျက်နှာက လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့ပြီဟု ဆိုလိုသည်။
စူပုတ်နေသည့်မျက်နှာက လမ်းကြောင်းက သူတို့ကို ရှာတွေ့သွားပြီဟု ဆိုလိုသည်။
အမှတ်အသားသည် ပြုံးနေသည့်မျက်နှာဘက် အပေါ်သို့ရောက်အောင် ကျလာသည်။
ထို့နောက် လှိမ့်သွားသည်။
အစွန်းဘက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သောက ထိုအရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လိုကီနဲ့တော့ တူသားပဲ။”
နသန်နီယယ် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“သူက လမ်းကြောင်းကို မသေချာမရေရာတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေအောင် ကြိုးစားနေတာပါ။”
“သူ လုပ်နိုင်ပါ့မလား။”
“အခု လုပ်နေတာပဲလေ။”
“ဒါက ကောင်းတဲ့အရာလား။”
“ဘယ်လမ်းမကြီးမှ မသေချာမရေရာတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး။”
“ကျွန်မ မေးတာ အဲဒါမဟုတ်ဘူးလေ။”
နသန်နီယယ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒီနည်းလမ်းက သူတို့ကို အသက်ရှင်အောင် ထိန်းထားပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော်တို့ တံခါးကို မဖွင့်ခဲ့ပါ။
အဲဒါ ပထမဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။
ဒုတိယတစ်ခုက ပိုခက်ခဲသည်။
ကျွန်တော်တို့ လုံးဝပိတ်ထား၍လည်း မရပါ။
ကင်းထောက်များ ပြန်လာစရာ နေရာ လိုအပ်သည်။
ကက်စ်တယ်လန်က ကျဉ်းမြောင်းသော လက်ခံရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အဆိုပြုသည်။
ဂရေးကိပ် (Greykeep) ထဲသို့လည်း မဟုတ်၊ ဟေဗင်ရီးခ်ထဲသို့လည်း မဟုတ်။
မြို့တံခါးနှင့် မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးကြားရှိ နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခု။
အီဒရစ် (Edris) က နသန်နီယယ်နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဖြတ်သန်းလာသူမှလွဲလျှင် ဘယ်ဘက်ကိုမျှ မပိုင်ဆိုင်သော အကူးအပြောင်းနယ်မြေတစ်ခုကို သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။
ကယ်လ်ဒရစ် (Caldris) က ရိုးရှင်းသော အခြေအနေတစ်ခု ထပ်ဖြည့်သည်။
မည်သူမျှ မလိုလားသော ခရီးသည်ကို ခေါ်ဆောင်လာပါက ဝင်ရောက်ခွင့်မပြု။
သက်စ်ရာက အဓမ္မစေခိုင်းမှုကြောင့် ပေးလိုက်ရသည့် သဘောတူညီချက်မျိုးကို အသိအမှတ်မပြုကြောင်း သေချာစေသည်။
မေးလင်းက ခိုးယူထားသော မှတ်ဉာဏ်များကို သဘောတူညီချက်အဖြစ် မှတ်ယူခြင်းမှ တားဆီးပေးသည်။
မေရီက အခြေအနေတိုင်းကို စာရင်းသွင်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဆောင်းရာသီ (Winter) လား။”
ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပေးမည့် အရာတစ်ခု လိုအပ်သည်။
ကျွန်တော် လက်တစ်ဖက်ကို တံခါးပေါ် တင်လိုက်သည်။
သံချောင်းများထဲသို့ အအေးဓာတ်များ စီးဝင်သွားသည်။
အေးခဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
လမ်းမကြီးဆိုသည်မှာ ဆီးနှင်းမဟုတ်ပါ။
သူသည် ငြိမ်သက်နေလိုခြင်း မရှိပါ။
ဤလမ်းကြောင်းသည် ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုအောက်တွင် လိမ်ကောက်နေသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒ၏ အာဏာစက်သည် မြက်ခင်းအောက်ရှိ မြွေတစ်ကောင်လို လှုပ်ရှားနေသည်။
ကျွန်တော် အကြေးခွံများကို ခံစားရသည်။
ကျောက်တုံးများ။
ဆာလောင်မှု။
နိုင်ငံပေါင်းများစွာထက် ပိုမိုသက်တမ်းရင့်သော သည်းခံခြင်း။
ထို့နောက် နောက်ထပ် တည်ရှိမှုတစ်ခုက လမ်းမကြီးကို ထိတွေ့လာသည်။
လိုကီ။
သူ၏ စွမ်းအားသည် မြွေကို ဆန့်ကျင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
မြွေသည် အနိုင်ရပြီးသားဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြသနေသည်။
လမ်းမကြီးက တစ်ခဏတာ သူ့ကို ယုံကြည်သွားသည်။
ထို့နောက် သံသယ ဝင်သွားသည်။
ထိုသံသယက ကင်းထောက်များကို ဦးတည်ရာနှစ်ခုကြားတွင် ပိတ်မိနေစေသည်။
“သူက လမ်းကို လိမ်ညာခိုင်းနေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
နသန်နီယယ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ထိုစကားလုံးသည် သူ့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ နာကျင်စေသည့်ပုံပင်။
“ဟုတ်တယ်။”
သောက မြို့ဂျွန်နီယာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အသာချထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးလို့ရမလား။”
“လိမ်ညာမှုတွေကို ဘေးကင်းမယ့်နေရာတစ်ခုဆီ ရောက်အောင် ပို့ပေးလို့ရတယ်။”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်သည်။
“ဘယ်နေရာလဲ။”
နသန်နီယယ်က အီလီဇာ၏ စစ်ရေးမြေပုံပေါ်တွင် တင်ထားဆဲဖြစ်သော သစ်သားဘဲရုပ်လေးကို ညွှန်ပြသည်။
“မြစ်ကြောင်း ကင်းလှည့်စခန်းဆီကိုပါ။”
ဟေဗင်ရီးခ်တွင် မြစ်ကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့ မရှိသေးပါ။
ပဲရင် (Perrin) က သူ့ဘဲရုပ်ကို အပြင်ထုတ်သွားသည့်အခါ ကန့်ကွက်သည်။
“ဒါက အသုံးဝင်တဲ့ ပုံစံငယ်လေးပါ။”
“ဒါက မရှိသေးတဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေတာပါ။”
“တစ်နေ့ကျရင် ဖြစ်လာမှာပေါ့။”
“အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ လိုအပ်နေပြီ။”
“မြစ်ကြောင်း ကင်းလှည့်ဖို့လား။”
“မြွေတစ်ကောင်အတွက်ပါ။”
ပဲရင် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ယူသွားလိုက်ပါ။”
ကက်စ်တယ်လန်က သစ်သားဘဲရုပ်ကို မြောက်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ဂိုဒေါင်လွတ်တစ်ခုထဲတွင် ထားလိုက်သည်။
အီလီနော် (Eleanor) က အဆောက်အအုံကို စစ်ဆေးသည်။
ကျောက်တုံးအုတ်မြစ်။
သစ်သားခေါင်မိုး။
အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူ မရှိပါ။
မြို့၏ မှော်စက်ကွင်းများနှင့် တိုက်ရိုက်ချိတ်ဆက်မှု မရှိပါ။
ဂိတ်အစောင့်အဖွဲ့ (Gate Company) က ဝန်းရံထားလိုက်သည်။
မှော်အစောင့်အဖွဲ့ (Ward Company) က လိုအပ်ပါက အဆောက်အအုံကို ဖြိုချရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။
သောက ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
အီလီဇာက အောက်ဆင်းရန် အမိန့်ပေးသည်။
သောက ငြင်းဆန်သည်။
အီလီဇာက သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားပြီး မြို့ဂျွန်နီယာကို ကိုင်ထားသည့် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအတွက် ခေါင်မိုးမှာ ကြံ့ခိုင်မှု မရှိကြောင်း ထောက်ပြသည်။
သော အောက်သို့ ဆင်းလာသည်။
ပဲရင်က သူပြောတာ မှန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သလိုမျိုး ကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းမကြီးကို ဦးတည်ရာတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
ဟေဗင်ရီးခ် မဟုတ်ပါ။
ဂိုဒေါင်ဆီသို့။
အတွင်းရှိ လူများဆီသို့ မဟုတ်ဘဲ။
ဘဲရုပ်ဆီသို့။
နသန်နီယယ်က အမှတ်အသားကို ဘဲရုပ်ခေါင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။
အီဒရစ်က တံခါးဝကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က အအေးဓာတ်ဖြင့် အစွန်းများကို ထိန်းထားသည်။
လမ်းမကြီး လှုပ်ရှားလာသည်။
အစပိုင်းတွင် ဘာမှမဖြစ်ပါ။
ထို့နောက် ဂိုဒေါင်တံခါးသည် အတွင်းဘက်သို့ ပွင့်သွားသည်။
အပြင်ဘက်တွင် မည်သူမျှ မရှိပါ။
မီးခိုးရောင်ကောင်းကင်အောက်ရှိ တောလမ်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။
မြေပြင်တွင် ဆီးနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများက နှစ်ဖက်လုံးတွင် အမှတ်အသားပြုထားသည်။
လမ်းကြောင်းမှာ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။
သောက မြို့ဂျွန်နီယာကို မြှောက်လိုက်သည်။
“လွယ်လွန်းတယ်။”
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“လိုကီနဲ့ ပတ်သက်သမျှ ဘယ်အရာမှ မလွယ်ကူပါဘူး။”
တံခါးအပြင်ဘက်မှ လိုကီ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ “ကြားလိုက်တယ်နော်။”
ကက်ဆီယာက အရင်ဆုံး ထွက်လာသည်။
သူမလက်ထဲတွင် ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးမှာ ဖိနပ်စီးလျက်သားပင်။
အဒရီယာနာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့်အလား အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။
ကာစီယာသည် သူမလက်ထဲရှိ ဖိနပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီဖိနပ်က ငါတို့ထက် အရင်ရောက်နေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“မယ်လိုဒီ ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ ရှိသေးတယ်။”
မယ်လိုဒီက သူမ၏နောက်မှ ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် လျှောက်လာသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ဖိနပ်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ပဲ ငါပြောခဲ့တာ။ သူတို့က ဒါကို မီးရှို့ပစ်မယ်လို့ နင်ပြောခဲ့တာလေ။”
“တကယ်ဆိုရင် မီးရှို့ပစ်သင့်တာ။”
“ဒါက သက်သေအထောက်အထား ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။”
“ဒါက သေဆုံးသွားတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ ပစ္စည်းလေ။”
ရယ်မောသံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကပ္ပတိန် ဆဘင်းက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။ ထို့နောက် တက်ဆာ။
လီရာဒိုနီ အစောင့်ခြောက်ယောက်က ထိုနောက်တွင် ပါလာကြသည်။
အားလုံး အသက်ရှင်လျက် ရှိကြသည်။ နှစ်ယောက်မှာ ဒဏ်ရာရထားသည်။
နသန်နီယယ်နှင့် လိုကီတို့ကတော့ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူတို့သည် လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့ကြားတွင် မြွေတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံရှိသော အနက်ရောင် ကျောက်တုံးတန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် အကြည့်လွှဲလိုက်သည့်အခါ ထိုအရာက လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဝင်လာခဲ့ကြ” ဟု အီလီဇာက အမိန့်ပေးသည်။
နသန်နီယယ်က ခေါင်းခါသည်။
“လမ်းမကြီးက ငါတို့ကို နောက်ကလိုက်လာနေတာ။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီလမ်းပေါ်မှာ ရပ်မနေနဲ့တော့လေ။”
“သူက ဒီဖြတ်သန်းခွင့်လမ်းကြောင်းနဲ့ ကပ်တွယ်နေတာ။”
လိုကီက သစ်တောဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ပိုတိတိကျကျပြောရရင် သူက ငါ့ဆီမှာ ကပ်တွယ်နေတာ။”
သောက ပြုံးလိုက်သည်။
“သတိမရှိလိုက်တာ။”
“ငါက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဦးတည်ရာတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာလေ။”
“ဘဲရုပ်ကိုလား။”
“ဟေဗင်ရီးခ် (Havenreach) ကိုပေါ့။”
ခြံဝင်းထဲရှိ လက်နက်အားလုံးက သူ့ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
လိုကီက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ခဏလေးပါပဲ။”
နသန်နီယယ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဝေးကွာသွားပြီဟု ဆိုလိုနေသလိုပင်။
“သူက ဒီလမ်းမကြီးကို သူကပဲ ခွင့်ပြုပေးပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာ။”
“ငါ ခွင့်ပြုတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့တာ။”
“နင် လိမ်ပြောခဲ့တာပဲ။”
“အဲဒါက အစီအစဉ်ပဲလေ။”
“နင် လိမ်တာ အရမ်းညံ့တယ်။”
“ငါတို့ ပြန်ရောက်လာပြီလေ။”
“မရောက်သေးဘူး။”
လိုကီက သူ့ဖိနပ်နားရှိ အနက်ရောင်ကျောက်တုံးများကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဒါက မလိုအပ်ဘဲ တိကျလွန်းတဲ့ ကန့်ကွက်ချက်ပဲ။”
ဂျော်မန်ဂန်ဒက လမ်းမကြီးမှတစ်ဆင့် စကားပြောလာသည်။
အသံဖြင့် မဟုတ်ပါ။
အကွာအဝေးဖြင့် ဖြစ်သည်။
လိုကီ၏နောက်ဘက်တွင် အမဲလိုက်စခန်း (hunting lodge) ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ဘုန်းကြီးကျောင်း။
ထို့နောက် မီးလောင်ထားသော ရွာလေးတစ်ရွာ။
ထို့နောက် တောလမ်းဟောင်း။
နေရာတိုင်းသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိစပ်နေသည်။
မြွေကြီးက ၎င်းတို့ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်ချည်နှောင်ထားသည်။
လိုကီသာ ဖြတ်ကျော်လိုက်ပါက လမ်းမကြီးက သူ့စကားအတိုင်း လိုက်ပါလာလိမ့်မည်။
နသန်နီယယ်သာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါက လူနှစ်ယောက်စလုံး မြွေ၏လမ်းကြောင်းအတွင်း ပိတ်မိသွားနိုင်သည်။
သော တံခါးဝဆီသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
နသန်နီယယ်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဘုရားစွမ်းအား မသုံးနဲ့။”
“ဘာလို့လဲ။”
“လမ်းမကြီးက ဘယ်စွမ်းအားက သူ့ကို ဖျက်ဆီးမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေတာ။”
သော၏ ပခုံးတစ်ဝိုက်တွင် လျှပ်စီးတန်းများ လှုပ်ရှားနေသည်။
သူမ တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုပါ။
ထိုသို့ ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်းသည် သူမအတွက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ထက် ပို၍ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
ဂယ်ရစ်က အတွင်းဘက် နယ်နိမိတ်နောက်တွင် ပေါ်လာသည်။
ဟယ်လီနာက သူ့ကို ဖက်ထားသည်။
ကာရိုက သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက ဖွင့်ထားသော လမ်းမကြီးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
“မိသားစုအခန်းထဲမှာပဲ နေဖို့ ပြောထားတယ်မလား” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က တံခါးဝကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မှားတယ်။”
“အဲဒါ မှားတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။”
“မဟုတ်ဘူး” သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “လမ်းက မှားနေတာ။”
ကာရိုက မှော်စက်ကွင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
ခြံဝင်းထဲရှိ လူကြီးအားလုံးက သူမကို မထိရန် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်သည်။
သူမ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးသွားသည့်ပုံ ပေါက်သွားသည်။
“မေးကြည့်လိုက်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကာရိုက နသန်နီယယ်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကူညီမလား။”
နသန်နီယယ်က တံခါးဝမှတစ်ဆင့် သူမကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြသည်။
“ကြည့်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝင်မလာနဲ့။”
အမွှာနှစ်ယောက်၏ စွမ်းအားကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
လမ်းမကြီးထဲသို့ မဟုတ်ပါ။
သူတို့ လမ်းမကြီးအကြောင်း သင်ယူခဲ့သမျှသော နယ်ပယ်များဆီသို့။
နသန်နီယယ်၏ ဖြတ်သန်းမှုများ။
အီဒရစ်၏ တံခါးဝများ။
ကယ်လ်ဒရစ်၏ ကတိစကားများ။
သက်စ်ရာ၏ ရွေးချယ်မှုများ။
မေးလင်း၏ မှတ်ဉာဏ်များ။
ကျွန်တော့် ဆောင်းရာသီ။
နာရာ၏ ခိုလှုံရာ။
ဒီကလေးတွေရဲ့ စွမ်းအားကတော့ အံ့သြစရာပါပဲ။
သူတို့က အဲဒီအရာတွေကို အတင်းအဓမ္မ မယူခဲ့ပါ။
တစ်ခုချင်းစီရဲ့ ခံစားချက်ကို သူတို့ မှတ်သားထားလိုက်ကြသည်။
မြွေလမ်းမကြီး လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
“အများကြီးပဲ။”
“ဦးတည်ရာတွေလား” ဟု နသန်နီယယ်က မေးသည်။
ဂယ်ရစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
ကာရိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးလိုက်သည်။
“အိမ်ကို တစ်ခုပဲ။”
စကားလုံးက ရိုးရှင်းသည်။
လုပ်ဆောင်ချက်က မရိုးရှင်းပါ။
လမ်းမကြီးက ဟေဗင်ရီးခ်ကို နေရာတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သိသည်။
အိမ်ဆိုတာကို သူ နားမလည်ပါ။
အိမ်ဆိုသည်မှာ လမ်းဆုံးရာနေရာ မဟုတ်ပါ။
နာရာက အမွှာနှစ်ယောက်ကို ဒါကို သင်ပေးခဲ့သည်။
အိမ်ဆိုသည်မှာ လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ပြီး လွတ်လပ်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်သော ခိုလှုံရာဖြစ်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သူတို့ကို ကျန်ရစ်ခြင်းတွင် ကတိတစ်ခု ပါဝင်နိုင်ကြောင်း သင်ပေးခဲ့သည်။
သက်စ်ရာက သူတို့ကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် အရေးကြီးကြောင်း သင်ပေးခဲ့သည်။
မြွေသည် ဦးတည်ရာတစ်ခုအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်သည်။
သို့သော် သူသည် ကြိုဆိုခြင်းကို မဖန်တီးနိုင်ပါ။
ကာရိုက လိုကီကို လက်ညှိုးထိုးသည်။
“မေးကြည့်။”
လိုကီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော့်ထက် သူက အရင် နားလည်သွားသည်။
သူက သူ့နောက်က လိမ်ညာထားသော လမ်းများဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။
အမဲလိုက်စခန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဘုန်းကြီးကျောင်းကတော့ ကျန်နေသေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
မီးလောင်ထားသော ရွာလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တောလမ်းက ခုနစ်လမ်းအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
လမ်းတစ်ခုချင်းစီ ပျက်စီးသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် တံခါးဝအပြင်ဘက်၌ ဂိုဒေါင်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။
ဘဲရုပ်က အထဲတွင် စောင့်နေသည်။
လိုကီက ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါ အိမ်ပြန်လာလို့ ရပြီလား။”
နံရံပေါ်မှ နာရာက ဖြေလိုက်သည်။
နယ်နိမိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ စီးဝင်သွားသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ကတိကို ခံစားမိသည်။
သက်စ်ရာက ရွေးချယ်မှုကို ခံစားမိသည်။
ကက်စ်တယ်လန်က တောင်းဆိုချက်ကို အသိအမှတ်ပြုသည်။
“ဟုတ်ပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
လိုကီ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်လာသည်။
အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများက လိုက်ပါရန် ကြိုးစားသည်။
ကာရိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က “နေခဲ့” ဟု အမိန့်ပေးသည်။
တံခါးဝက လိုကီ၏နောက်တွင် ပိတ်သွားသည်။
ဂိုဒေါင်ထဲတွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မိုးခြိမ်းသံ မဟုတ်ပါ။
မြေအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ကြီးမားစွာ လှုပ်ရှားနေသည့်အသံ။
နံရံများ အပြင်ဘက်သို့ လိမ်ကောက်သွားသည်။
သောက အီလီဇာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အဆောက်အအုံကို ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
ရေခဲသံချပ်ကာက ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ တူရောက်လာသည်။
မှော်အစောင့်အဖွဲ့က အကာအကွယ် သုံးခုကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဂိုဒေါင်က အတွင်းဘက်သို့ ပြိုကျသွားသည်။
အပြင်ဘက်သို့ မဟုတ်ပါ။
ကျောက်တုံးနှင့် သစ်သားအားလုံးသည် လမ်းမကြီး သိမ်းပိုက်ထားသော နေရာလွတ်ထဲသို့ ပြိုကျသွားသည်။
ထို့နောက် လမ်းမကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သစ်သားဘဲရုပ်က ပဲရင်၏ ခြေထောက်နားသို့ ကျသွားသည်။
၎င်း၏ ခေါင်းမှာ မီးလောင်ထားသလို အနက်ရောင်ဖြစ်နေသည်။
ပဲရင်က ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“မြစ်ကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ရှိသွားပြီ။”
မယ်လိုဒီ ရယ်မောလာသည်။
ထိုရယ်သံက ခြံဝင်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အလွန်တက်ကြွလွန်းသည်။
အများစုမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
နသန်နီယယ်က လိုကီနှင့်အတူ ပြန်မလာပါ။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခဏတာအတွင်း မည်သူမျှ စကားမပြောနိုင်ကြပါ။
ထို့နောက် မြောက်ဘက်တံခါးက ပုံမှန်အတိုင်း ပွင့်လာသည်။
နသန်နီယယ် လျှောက်ဝင်လာသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် အနက်ရောင် ကျောက်စွယ်တစ်ခု ပါလာသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ငွေရောင်အရွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အကိုင်းအခက်တစ်ခုလည်း ပါလာသည်။
တက်ဆာက ၎င်းကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါက ခုနက မရှိဘူးလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘယ်ကရလာတာလဲ။”
“လမ်းမကြီးက တခြားအရာတစ်ခုကို သယ်လာတာ။”
သူက ထိုအကိုင်းအခက်ကို မေးလင်းဆီ ပေးလိုက်သည်။
အရွက်များမှာ သတ္တုများ ဖြစ်သည်။
အရွက်ပုံစံ မဟုတ်ပါ။
တစ်ချိန်က အသက်ရှိခဲ့ပြီးမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်များ လှုပ်ရှားနေသည်။
မေးလင်းက အနီးဆုံးအရွက်ကို တို့ထိလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
“ဩသယ်လော့စ်။”
ကျွန်တော်တို့ ကင်းထောက်များကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။
ဒဏ်ရာရထားသော အစောင့်များကို ဆေးခန်းသို့ ပို့လိုက်သည်။
အက်ဗလင်၊ အိုင်အို၊ ဘုရင်မ မိုင်ရယ်လ်နှင့် ဆိုရန်တို့က သူတို့ကို တာဝန်ယူလိုက်ကြသည်။
အဒရီယာနာက ကာစီယာကို ဆေးစစ်ပြီးသည်အထိ မထွက်သွားဘဲ နေသည်။
ကာစီယာက သူမ ဒဏ်ရာမရကြောင်း ငြင်းဆိုသည်။
အဒရီယာနာက သူမ နားနားရှိ အနာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒါက အကိုင်းအခက်ကြောင့်လေ။”
“သွေးထွက်နေတာ။”
“အကိုင်းအခက်တွေက သွေးထွက်အောင် လုပ်တာပဲ။”
“ထိုင်နေစမ်းပါ။”
ကာစီယာ ထိုင်လိုက်သည်။
အိုင်အိုက အက်ဗလင်ကို မတောင်းဆိုဘဲနှင့်ပင် အဝတ်စတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို အဒရီယာနာဆီ ပေးလိုက်သည်။
အဒရီယာနာက သူမညီမ၏ မျက်နှာကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရင်း အမဲလိုက်စခန်းအကြောင်း ဆက်ပြောနေကြသည်။
အမဲလိုက်စခန်းကတော့ တည်ရှိနေဆဲပင်။
ဆာတာ၏ စစ်သည်များက အပေါ်ထပ်အခန်းများကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။
ပြာကောင်များက တောအုပ်ထဲတွင် ကင်းလှည့်နေသည်။
အနက်ရောင် ကျောက်တုံး ဘီလူးကြီးများက ချောက်ကမ်းပါးကို စောင့်ကြပ်နေသည်။
မြေအောက်အဆင့်တွင် အကျဉ်းသားများ ရှိနေသည်။
ကာစီယာက ကလေးအနည်းဆုံး ၄၇ ယောက်ကို ရေတွက်ထားသည်။
ပိုများနိုင်သေးသည်။
ကင်းထောက်များက အရှေ့ဘက်မှ လှည်းများ ရောက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။
မည်သည့်လှည်းမျှ ပြန်မထွက်သွားပါ။
“ဘာလို့ သူတို့ကို အဲဒီမှာ ထိန်းထားတာလဲ” ဟု ဘုရင်မ မိုင်ရယ်လ်က မေးသည်။
“ပြင်ဆင်မှုအတွက်ပေါ့” ဟု လိုကီက ပြောသည်။
သူသည် အခြားနေရာတွင် ဆေးစစ်ရန် ပြောထားသော်လည်း ကျွန်တော်တို့နောက်မှ ဆေးခန်းထိ လိုက်လာသည်။
သော တံခါးကို မှီလျက် ရပ်နေသည်။
“ဘာအတွက်လဲ။”
“မြွေလမ်းမကြီးက နေရာတွေကိုပဲ ချိတ်ဆက်တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု လိုကီက ပြန်ဖြေသည်။ “သူက ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုပါ ချိတ်ဆက်တာ။ ဩသယ်လော့စ်က သူ မထိန်းထားနိုင်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ခိုးယူထားတယ်။ ဆာတာက သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မသုံးနိုင်တဲ့ မှော်စွမ်းအားရှိတဲ့ အကျဉ်းသားတွေကို ဖမ်းထားတယ်။ အမဲလိုက်စခန်းဆိုတာ သူတို့ ကုန်သွယ်မှု လုပ်မယ့်နေရာပဲ။”
မည်သူမျှ ထိုစကားလုံးကို မနှစ်သက်ကြပါ။
“ကလေးတွေကို နယ်မြေတွေနဲ့ လဲလှယ်မလို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကလေးတွေကို ကိုယ်တိုင်တော့ မဟုတ်ဘူး။” လိုကီ၏ ဟာသဉာဏ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ “ဝင်ခွင့်အတွက်ပဲ။ ဆာတာက အော်သယ်လော့စ်ကို သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ထိတွေ့ခွင့်ပေးတယ်။ အော်သယ်လော့စ်ကတော့ ဆာတာကို သူကိုယ်တိုင်ဆိုရင် ဖြတ်ကျော်လို့မရနိုင်တဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကြားထဲက လမ်းကြောင်းတွေကို ဖန်တီးပေးတယ်။”
အဒရီယာနာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
“ကလေးတွေက တံခါးတွေ ဖြစ်လာမှာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
ဂယ်ရစ်နှင့် ကာရိုတို့က ဟယ်လီနာနှင့်အတူ အပြင်ဘက်မှာပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
နံရံကို ကျော်လွန်၍ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
အန္တရာယ်ရှိကြောင်း နားလည်လောက်သည့်အထိတော့ သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။
သို့သော် သူတို့ကဲ့သို့သော ကလေးငယ်များကို အသုံးပြု၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘာလုပ်ရန် ကြံရွယ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်လောက်သည့်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။
ထိုအရာကို ကျွန်တော် ထိုအတိုင်းပင် ဆက်ထားချင်သည်။
“အကျဉ်းသားတွေ အကုန်မပါဘဲ သူတို့ စတင်လို့ရမလား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
လိုကီက နသန်နီယယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
နသန်နီယယ်က အနက်ရောင် ကျောက်စွယ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“သူတို့ စတင်ပြီးသား။”
ငွေရောင် အကိုင်းအခက်သည် ဂျော်ရန်၏ ခိုးယူခံလိုက်ရသော နယ်နိမိတ်ကျောက်တုံးတစ်ခုမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။
အော်သယ်လော့စ်က ၎င်းထဲသို့ မှတ်ဉာဏ်များကို အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းထားသည်။
မေးလင်း၏ နယ်မြေ မဟုတ်ပါ။
အခြားနတ်ဘုရားတစ်ပါးထံမှ ခိုးယူထားခြင်းဖြစ်သည်။
လူတို့ အိမ်ဟု မှတ်မိနေသော နေရာများကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အရာဖြစ်သည်။
မေးလင်းက ထိုနတ်ဘုရား၏ အမည်ကို မခေါ်နိုင်ခဲ့ပါ။
မရှိတော့သည့် အရာကိုသာ ခံစားမိသည်။
“နယ်မြေက အလွန်တရာ အစုတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“အဲဒီနတ်ဘုရား အသက်ရှင်သေးလား။”
မေးလင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“လောလောဆယ်တော့ ဟုတ်တယ်။”
ငွေရောင်အရွက်များ တုန်ရီနေသည်။
မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သစ်သီးခြံဘေးက အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက် တံခါးဖွင့်နေသည်။
မိုးရွာလာသဖြင့် ကလေးများ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။
ထို့နောက် အော်သယ်လော့စ်၏ စွမ်းအားက ၎င်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
မှတ်ဉာဏ်သည် အမိန့်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
ပြန်လာခဲ့။
ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
ခိုလှုံရာ မဟုတ်ပါ။
သူသတ်မှတ်သည့် မည်သည့်နေရာကိုမဆို အတင်းအကျပ် ပြန်လှည့်ခိုင်းခြင်းဖြစ်သည်။
နာရာ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“သူက အိမ်ဆိုတာကို အတုလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။”
ကာရို အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
ဟယ်လီနာက တစ်လှမ်းအနောက်မှ လိုက်လာသည်။
“စောင့်နေဖို့ ငါပြောထားတယ်လေ။”
ကာရိုက ငွေရောင်အကိုင်းအခက်ကို လက်ညှိုးထိုးသည်။
“နာတယ်။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးက နာရာကို ကြည့်သည်။
“အိမ်လား။”
“တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒါကို လွဲမှားစွာ သုံးနေတာ။”
ကာရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ပြင်ပေး။”
ထိုစကားလုံးတွင် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့သော အာဏာစက် မပါဝင်ပါ။
ယုံကြည်မှုသာ ပါဝင်သည်။
ဒါက ပိုဆိုးသည်။
“ငါ ကြိုးစားကြည့်မယ်။”
“မလုပ်နဲ့။”
သူမ ခေါင်းခါသည်။
“ငါတို့။”
အက်ဗလင်က သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“သမီး တံခါးဝမှာ ကူညီပေးခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ လုံလောက်ပါပြီ။”
ကာရို၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်း လှုပ်ရှားသွားသည်။
“မလုံလောက်ဘူး။”
“ဒါပဲ ရှိတော့တာလေ။”
ကျွန်တော့်သမီးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဇနီးနှင့် သဘောတူသည်။
ဒါပေမဲ့ အဖြေကို ပိုလွယ်ကူသွားစေတာတော့ မဟုတ်ပါ။
ဂယ်ရစ်က ပျက်စီးနေသော ဘဲရုပ်ကို ကိုင်လျက် ဝင်လာသည်။
သူက ၎င်းကို ငွေရောင်အကိုင်းအခက်ဘေးတွင် ချလိုက်သည်။
အကိုင်းအခက်က ဘဲရုပ်ဆီသို့ ကိုင်းညွှတ်သွားသည်။
လူတိုင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
ပဲရင်က စိတ်မကောင်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ဒါက ငါ့ပိုင်နက်ပဲ ရှိသေးတယ်။”
သတ္တုအရွက်တစ်ခုက မီးလောင်ထားသော သစ်သားခေါင်းကို တို့ထိလိုက်သည်။
အကိုင်းအခက်ထဲရှိ မှတ်ဉာဏ်က ပွင့်သွားသည်။
မေးလင်းဆီသို့ မဟုတ်ပါ။
ဟေဗင်ရီးခ်၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည့် ထိုရယ်စရာကောင်းသော အရာဝတ္ထုလေးဆီသို့ ဖြစ်သည်။
အတုအယောင် အမိန့်က ၎င်းထဲတွင် အိမ်ကို ရှာဖွေသည်။
၎င်းက မြို့ပြမြေပုံကို တွေ့သည်။
စိတ်ကူးယဉ် မြစ်ကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့။
ပဲရင်၏ အလုပ်ရုံ။
အီလီဇာ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်။
အမြှေးပါးရှိသော ခြေထောက်တစ်ဖက်အောက်မှ မေရီ၏ လက်ရေး။
လမ်းမကြီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ချိန်က ခြံဝင်းထဲမှ ရယ်သံများ။
အကိုင်းအခက်က နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
ဂယ်ရစ် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
လိုကီက ဘဲရုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူ ခိုးယူထားတဲ့ နယ်မြေကို ရှုပ်ထွေးသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလို့ ငါထင်တယ်။”
ပဲရင်က ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“မြစ်ကြောင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေက အဲဒီလိုပဲ လုပ်တတ်တာလေ။”
အစီအစဉ် ပြောင်းသွားသည်။
မြွေလမ်းမကြီး ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေသရွေ့ ကျွန်တော်တို့ အမဲလိုက်စခန်းကို တိုက်ခိုက်လို့ မရပါ။
ကျွန်တော်တို့ ပို့လိုက်သည့် မည်သည့်တပ်ဖွဲ့မဆို လမ်းကြောင်း လွဲသွားနိုင်သည်။
မည်သည့် ဆုတ်ခွာမှုမဆို ရန်သူကို ကျွန်တော်တို့နောက်သို့ ပါလာစေနိုင်သည်။
သို့သော် လမ်းမကြီးက အားနည်းချက်တစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
သူက အာဏာကို နားလည်သည်။
သူက ဦးတည်ရာကို နားလည်သည်။
သူက ခိုးယူထားသော ပိုင်ဆိုင်မှုများကို နားလည်သည်။
သို့သော် သူက နေရာတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်စေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အသေးအဖွဲအရာများကိုမူ နားမလည်ပါ။
မြို့တစ်မြို့ကို မြေပုံပေါ်တွင် မှတ်သားနိုင်သည်။
အိမ်ဆိုသည်မှာမူ မဟုတ်ပါ။
လုံးဝ မဟုတ်ပါ။
မေရီက စာရင်းတစ်ခု စတင်ပြုစုသည်။
ဟေဗင်ရီးခ်တွင် နေထိုင်သူများက လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ထားသော ပစ္စည်းများ။
ရိုးသားသော မှတ်ဉာဏ်များပါဝင်သည့် သာမန်အရာများ။
မုန့်ဖုတ်သမား၏ သစ်သားချိန်ခွက်။
အစောင့်တစ်ယောက်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော လက်အိတ်။
ကလေးတစ်ယောက်၏ ပုံဆွဲကား။
တွင်းတူးသမား၏ မီးအိမ်။
ဆေးကုသသူ၏ အလွတ်ပုလင်း။
မြင့်မြတ်သည့်အရာ မဟုတ်ပါ။
ခိုးယူရလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးသည့်အရာ မဟုတ်ပါ။
၎င်းတို့အားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် နသန်နီယယ်နှင့် နာရာတို့အတွက် မြွေလမ်းမကြီး အတုမလုပ်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။
အမိန့်ပေးခြင်းထက် အသိအမှတ်ပြုခြင်းအပေါ် အခြေခံသော အိမ်ပြန်လမ်း ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ ဒါကို စမ်းသပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“ကလေးတွေ မရှိတဲ့အချိန်မှာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဖြည့်စွက်သည်။
ကာရိုက ကန့်ကွက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက တော်တော်လေး ရှင်းသွားပြီ။”
ကာရိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားသည်။
သောက အပြုံးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။
ဂယ်ရစ်က ဘဲရုပ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ငါ့ဟာလား။”
ပဲရင် တွေဝေသွားသည်။
အခန်းထဲရှိလူအားလုံး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
သူက ကျွန်တော်တို့သားရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဒါက စစ်ရေးမြေပုံရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုလေ။”
ဂယ်ရစ်က ၎င်းကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
ပဲရင် သက်ပြင်းချသည်။
“ဒါကို ခေတ္တလောက်တော့ သမီးကို ပေးထားလိုက်ပါ့မယ်။”
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ပြန်ပေးရမယ့်ရက် လိုအပ်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“မေရီ။”
“ခေတ္တပေးအပ်ခြင်းဆိုတာ ရက်တစ်ခု လိုအပ်တာပေါ့။”
ဂယ်ရစ်က ဘဲရုပ်ကို ပိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်။
ပဲရင် ရှုံးနိမ့်သွားပုံရသည်။
“စစ်ပွဲပြီးရင်ပေါ့။”
မေရီ စဉ်းစားသည်။
“အဲဒါ ရက်စွဲမဟုတ်ဘူးလေ။”
“ငါ့မှာ ရှိတာက အဲဒါပဲ။”
ကင်းထောက်များက နောက်ထပ် အရာတစ်ခုကိုလည်း ယူလာခဲ့သည်။
အမဲလိုက်စခန်း၏ အနောက်ဘက်ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ချည်နှောင်ထားသော အနက်ရောင် အဝတ်စတစ်ခု။
လိုင်ရာဒိုနီ စစ်တပ်၏ အဝတ်စ မဟုတ်ပါ။
ကလေးတစ်ယောက်က ၎င်းကို ကျောက်တုံးများကြားမှ တွန်းပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီ လမ်းမကြီးကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ကက်ဆီယာက ၎င်းကို ကောက်ယူခဲ့သည်။
အထဲတွင် အမည် သုံးခု ရေးသားထားသည်။
တာရင်။
မီလာ။
အိုရန်။
၎င်းတို့အောက်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ရှိသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဟေဗင်ရီးခ်က တကယ့်နေရာဆိုတာ သိတယ်။
လင်နာက လက်ရေးကို မှတ်မိသည်။
သူမညီမ မီလာ ရေးထားခြင်းဖြစ်သည်။
သူမ အဝတ်စကို ရင်ဘတ်တွင် ဖိကပ်ထားသည်။
“သူတို့က ဒါကို ပုံပြင်လို့ ပြောခဲ့တာ။”
“ဘာကိုလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“နတ်ဘုရားတွေ မခေါ်သွားနိုင်တဲ့ မြို့တစ်မြို့တဲ့။”
အခန်းထဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ငါတို့က အဲဒီလောက်ထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
လင်နာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူးလား။”
“နတ်ဘုရားတွေ ဒီမှာ နေကြတယ်လေ။ အများကြီးပဲ။”
“သူတို့က လူတွေကို ခေါ်သွားနိုင်မလား။”
“သူတို့ကို ခွင့်မပြုထားဘူး။”
“သူတို့ ကြိုးစားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။”
အီလီဇာက ဖြေသည်။
“ငါတို့ တားလိုက်မှာပေါ့။”
သောက မဂျိုလ်နီယာကို သူမပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
“တော်တော်လေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပေါ့။”
လင်နာက ထိုအရာကို စဉ်းစားသည်။
ထို့နောက် သူမ အဝတ်စကို ကမ်းပေးသည်။
“ပြန်သွားတဲ့အခါ ဒါကို ယူသွားပေးပါ။”
“ဘာလို့လဲ” ဟု အဒရီယာနာက မေးသည်။
“မီလာက ကျွန်မ လွတ်မြောက်သွားပြီဆိုတာ သိအောင်လို့။”
အဒရီယာနာက ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မဟုတ်ပါ။
သော မဟုတ်ပါ။
အီလီဇာ မဟုတ်ပါ။
အဒရီယာနာ ဖြစ်သည်။
“ငါ သူ့ဆီ ရောက်အောင် ပို့ပေးမယ်” ဟု သူမ ကတိပေးသည်။
ဘုရင်မ မိုင်ရယ်လ်က သူမသမီးကို ကြည့်သည်။
အက်ဗလင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။
အဒရီယာနာက နှစ်ယောက်စလုံး၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသည်။
သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“ငါ သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။”
ကက်ဆီယာ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
“မသွားနဲ့” ဟု အဒရီယာနာက ဆိုသည်။
“မင်း ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူး—”
“ငါ မင်းအတွက် ဆုံးဖြတ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရှေ့မှာ ပြောပြနေတာ။”
ကက်ဆီယာက ထိုကွဲပြားချက်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပုံရသည်။
တံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသော သက်စ်ရာက ပြုံးသည်။
ထိုညနေတွင် ဟေဗင်ရီးခ်က သာမန်ပစ္စည်းများကို စတင်စုဆောင်းသည်။
ကြေညာချက်ထုတ်ရန် စီစဉ်မထားပါ။
မေရီက ခရိုင်ကောင်စီများထံ တောင်းဆိုချက်များ ပို့သည်။
ညစာစားချိန်တွင် အောက်ထပ်ခန်းမ ပြည့်သွားသည်။
လူတွေက လိုတာထက်ပို၍ ယူလာကြသည်။
ဖိနပ်ချုပ်သမားက သူ၏ ပထမဆုံး ဖိနပ်အစုတ်ကို ယူလာသည်။
စားဖိုမှူးက နှစ် ၂၀ ကြာ မွှေရာမှ ပါးသွားသော ဇွန်းတစ်ချောင်းကို ယူလာသည်။
အရှေ့ပိုင်းမှ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဆာတာ မီးရှို့သွားသော ရွာမှ သူမသယ်လာသည့် ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ယူလာသည်။
ဒါမာ၏ တွင်းတူးသမားတစ်ယောက်က ကျိုးနေသော မီးအိမ်တစ်ခုကို ယူလာသည်။
“ဒါက ဘယ်တုန်းကမှ ကောင်းကောင်း မလင်းခဲ့ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဘာလို့ သိမ်းထားတာလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ကျွန်တော့်ယောက်ျားက ဒါကို ခြောက်ကြိမ်တောင် ပြင်ပေးခဲ့တာ။”
“ပြင်ပြီးတော့ရော ကောင်းသွားလား။”
“မကောင်းဘူး။”
မေရီက ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဘုရင်မ မိုင်ရယ်လ်က ဘုရင် ရိုဒရစ်၏ ခရီးဆောင်ခွက်ကို ယူလာသည်။
ဂျူလီယန်က ကန့်ကွက်သည်။
“အဲဒါ အဖေ့ဟာလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်လေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူ ခွက်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် မီလာ၏ အမည်ပါသော အဝတ်စကို ကြည့်သည်။
“ဦးထုပ်ကိုပဲ သုံးလိုက်ပါ။”
မိုင်ရယ်လ်၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဦးထုပ်ထဲမှာ ပိုပြီးတော့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ရှိနေလို့။”
“ဒါကြောင့်ပဲ။”
အဒရီယာနာက သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာမှ ပေးစရာ မလိုပါဘူး။”
ဂျူလီယန်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာသည်။
သူက ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ဝမ်းနည်းခြင်းက ပြန်ရောက်လာတိုင်း သူ့ကို အံ့အားသင့်စေဆဲပင်။
“သူက လူတိုင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။”
မိုင်ရယ်လ်က သူ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါကို မှတ်မိနေပါစေ။”
သူတို့သည် ဦးထုပ်ဆောင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ကာစတယ်လန်က ၎င်းကို စမ်းသပ်မှုအတွက် စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများထဲသို့ လက်ခံလိုက်သည်။
အမြဲတမ်းအတွက်တော့ မဟုတ်ပါ။
မေရီက စည်းကမ်းချက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရေးမှတ်ထားသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာကလည်း ပါဝင်ပံ့ပိုးသည်။
အိုင်အိုသည် အစ်ဂ်နേഷျပ်နှင့် ဆီရာဖီနာတို့ ကလေးဘဝကတည်းက အတူသုံးခဲ့သည့် စောင်လေးတစ်ထည်ကို ယူဆောင်၍ တံခါးမှတစ်ဆင့် ပြန်ရောက်လာသည်။
လက်ဇန်ဒါးက လိုင်ဆန်ဒရာနှင့် ကစားရင်း မပြီးဆုံးခဲ့သော ဂိမ်းတစ်ခုမှ အန်စာတုံးတစ်လုံးကို ပေးပို့လိုက်သည်။
လစ်ဇ်ဘက်က သစ်သားဖြီးတစ်ခု ပေးပို့သည်။
အက်ထရီယူနှင့် မာရာတို့က ဓားတစ်ချောင်းတည်းကို ပေးပို့ကြပြီး ထိုဓားတွင် မည်သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပိုလွှမ်းမိုးသည်ကို အငြင်းပွားကြသည်။
ဘော်လ်ဒါက ရွှေဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော ခွက်တစ်ခုကို ပေးပို့သည်။
သောက ဘီယာစည်အလွတ်တစ်ခုကို ကမ်းလှမ်းသည်။
မေရီက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ဒါက စီမံကိန်းညံ့ဖျင်းမှုကို ကိုယ်စားပြုနေတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒါက အောင်မြင်တဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုတာလေ။”
“ဒါက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဘီယာ ၃၁ ဂါလန်ကို ကိုယ်စားပြုတာ။”
“အတိအကျပဲ။”
မယ်လိုဒီက သောဘက်မှ ရပ်တည်ပေးသည်။
ဘီယာစည်သည်လည်း စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အဒရီယာနာက အက်ဗလင်နှင့် အိုင်အိုတို့နှင့်အတူ ညနေခင်းကို ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ပစ္စည်းများကို ၎င်းတို့ထဲတွင် ပါဝင်သော မှတ်ဉာဏ်အမျိုးအစားအလိုက် စီစဉ်ပေးသည်။
တန်ဖိုးအတွက် မဟုတ်ပါ။
စွမ်းအားအတွက်လည်း မဟုတ်ပါ။
ပြန်လာခြင်း။
လုံခြုံခြင်း။
စောင့်ဆိုင်းနေသော လူများ။
ပြုပြင်ထားသော နေရာများ။
အတူစားသောက်ခဲ့သော အစားအသောက်များ။
ကျော်ဖြတ်ခဲ့သော အငြင်းပွားမှုများ။
ကျွန်တော် သူတို့ကို တံခါးဝမှနေ၍ ကြည့်နေမိသည်။
အဒရီယာနာက ဘုရင် ရိုဒရစ်၏ ဦးထုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ အက်ဗလင်က အမွှာတို့၏ အဝတ်စာအုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။ အိုင်အိုက ကလေးစောင်ဟောင်းလေးကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ အလုပ်ကိစ္စအကြောင်း။
တစ်ခါတစ်ရံတော့လည်း မဟုတ်။
အိုင်အို ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အဒရီယာနာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အက်ဗလင်က နောက်ထပ် အညွှန်းစာရွက်တစ်ခုကို လှမ်းယူရင်း ခေါင်းကို အဒရီယာနာ၏ ပခုံးပေါ် ခဏတာ မှီထားလိုက်သည်။
ထိုမြင်ကွင်းက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေခြင်း မရှိတော့ပါ။
ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းက နောက်ဆက်တွဲ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။
သို့သော် ယခုလက်ရှိ ဖြစ်တည်နေသည့်အရာကိုတော့ ကျွန်တော် နားလည်သည်။
သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ကြသည်။
ထိုအချစ်က မည်သည့်ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်နေပါစေ။
သောက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ရှင် ကြည့်နေတာပဲ။”
“ငါ စောင့်ကြည့်နေတာပါ။”
“အဲဒါက ပိုကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကြည့်နေတာပေါ့။”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အမျိုးသမီးများရှိရာသို့ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ရှုပ်ထွေးနေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကောင်းတယ်။”
“ဘာလို့ ကောင်းရမှာလဲ။”
“လောကကြီးက ရိုးရှင်းအောင် မနေနိုင်တော့တဲ့အခါ ရိုးရှင်းတဲ့အရာတွေက ကျိုးပဲ့သွားတတ်လို့လေ။”
“အဲဒါ လိုကီ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားလိုပဲ။”
“သူဆိုရင် ဒါကို ပိုရှည်အောင် ပြောမှာပေါ့။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ခွက်တစ်ခု လှမ်းပေးသည်။
“ဒါ ဘာလဲ။”
“အရေးပေါ် အရန်သင့်ထားတာ။”
ကျွန်တော် အနံ့ခံကြည့်သည်။
“မသောက်ဘူး။”
သောက ခွက်ကို ပြန်ယူလိုက်သည်။
“သတိရှိတဲ့ ဘုရင်ပဲ။”
“ဒီအရည်က ဘုရားစွမ်းအားကို ရိုသေမယ်လို့တော့ မထင်ဘူး။”
“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မတို့မှာ ဒါရှိနေတာပေါ့။”
ညမအိပ်မီ ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံး အထုပ်ကို စမ်းသပ်ကြသည်။
နသန်နီယယ်က ကောင်စီခန်းမမှတစ်ဆင့် ကုန်လှောင်ရုံအလွတ်သို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးသည်။ နာရာက ၎င်းကို ခိုလှုံရာဟူသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။ ဆယ်ဒရစ်က ပြန်လာရမည့် ကတိကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ သက်စ်ရာက မဝင်ဘဲနေပိုင်ခွင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ မေလင်က မှတ်ဉာဏ်များကို စွန့်လွှတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပစ္စည်းများကို မှတ်မိနေစေရန် ခွင့်ပြုပေးသည်။
ကျွန်တော်က ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်ဖြင့် လမ်းကြောင်း၏ အစွန်းများကို တည်ငြိမ်နေအောင် ထိန်းထားသည်။ ကာစတယ်လန်က ချိတ်ဆက်မှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
လမ်းကြောင်း ပွင့်လာသည်။
တံခါးတစ်ခုလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်းတစ်ခုလိုမျိုး ဖြစ်သည်။
ကုန်လှောင်ရုံကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကျွန်တော့်နောက်က ကောင်စီခန်းမကို ခံစားမိနေသည်။
၎င်း၏ တည်နေရာကို မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော့်ဘဝထဲက ၎င်း၏ နေရာကိုပါ။
မေရီ၏ ကုလားထိုင်။
အက်ဗလင်၏ မှတ်စုများ။
စားပွဲအောက်တွင် ကာရို ရေးဆွဲထားသည့် အမှတ်အသား။
သော၏ ခွက်ကြောင့် ဖြစ်လာသည့် အခွက်အရာ။
အစည်းအဝေးပေါင်းများစွာမှာ ကျွန်တော် ရပ်နေခဲ့ရသည့် ပြတင်းပေါက်။
အိမ်ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော် အုပ်ချုပ်သောကြောင့် မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ငွေရောင် အကိုင်းအခက်သည် လမ်းကြောင်းအနီးတွင် ရှိနေသည်။
၎င်းက ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်ထားသည့်အရာကို အတုယူရန် ကြိုးစားသည်။
မအောင်မြင်ပါ။
အရွက်တိုင်းက မတူညီသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုစီဆီသို့ လှည့်နေသည်။
ခိုးယူထားသော အမိန့်သည် ထိုနေရာကို မည်သည့်အရာက သတ်မှတ်ပေးသလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ပါ။
အားလုံးက သတ်မှတ်ပေးနေသည်။
တစ်ခုချင်းစီကတော့ မဟုတ်ပါ။
နသန်နီယယ်က လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
မြွေတစ်ကောင်မျှ နောက်က လိုက်မလာပါ။
ကင်းထောက်များ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ ပြုံးသည်။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း။
“အောင်မြင်နိုင်မယ် ထင်တယ်။”
“အောင်မြင်နိုင်မယ် ဟုတ်လား” ဟု သောက မေးသည်။
“ပေတစ်ရာလောက်အထိတော့ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။”
“အိမ်တဲက မြောက်ဘက်မှာ ရက်အတော်ကြာ ဝေးသေးတယ်လေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“လမ်းကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ မြွေဘုရားလည်း ရှိနေသေးတယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ အိုသဲလော့စ်ကလည်း စောင့်နေတာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သောက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ငါ တိကျလွန်းတဲ့သူတွေကို မကြိုက်ဘူး။”
“မင်း မေရီကိုတော့ ကြိုက်တာပဲ။”
“မေရီက အသုံးဝင်မယ့် လမ်းကြောင်းတွေမှာပဲ တိကျတာ။”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်မှ အကြည့်မခွာဘဲ ပြောသည်။
“အဲဒါကို ချီးကျူးစကားအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပါမယ်။”
ကျွန်တော်တို့ အမွှာနှစ်ယောက်ကို ကောင်စီစားပွဲအောက်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂယ်ရစ်က ဘဲရုပ်ကို ဖက်ထားသည်။
ကာရိုက တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ဘုရင် ရိုဒရစ်၏ ဦးထုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
စမ်းသပ်နေစဉ်အတွင်း သူတို့ အောက်သို့ တွားဝင်သွားသည်ကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပါ။
ဒါက ကိစ္စရပ်အချို့ကြောင့် စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကာရိုကို ချီလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဂယ်ရစ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ဘဲရုပ်က သူ့လက်မောင်းအောက်မှာပင် ကျန်ရစ်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင်” ဟု အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “စစ်ရေးစီမံကိန်းတွေ လုပ်နေချိန်မှာ ကလေးတွေကို ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြမယ်။”
“ငါတို့ ဆွေးနွေးပြီးသားလေ။”
“မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ စကားလုံးတိုတိုနဲ့ ပြောကြတာပေါ့။”
သူတို့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ချီသွားစဉ် ဦးထုပ်က အားအင်အနည်းငယ်ဖြင့် တုန်ခါသွားသည်။
စွမ်းအားမဟုတ်ပါ။
မှတ်ဉာဏ်ပါ။
စစ်တပ်ပျက်တစ်ခု၏ ရှေ့ဆုံးမှ စီးနင်းလာသော အမျိုးသားတစ်ဦး။
ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။
မိမိလူများ နောက်က လိုက်လာ၊ မလာကို ပြန်ကြည့်နေဆဲပင်။
ထို့နောက် ထိုမှတ်ဉာဏ်က မှေးမှိန်သွားသည်။
ပျိုးခင်းခန်း တံခါးဝတွင် အဒရီယာနာ စောင့်နေသည်။
သူမက မီလာ၏ အဝတ်စကို ကိုင်ထားသည်။
“သူ့ညီမ ဘယ်နေရာမှာ ချည်ထားတာလဲဆိုတာ လင်နာကို မေးချင်လို့။”
“ကယ်ဆယ်ရေးအတွက်လား။”
“ဟုတ်တယ်။”
အက်ဗလင်က ကာရိုကို သူမပခုံးပေါ်သို့ ပြင်ဆင်ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်မှပေါ့။”
အဒရီယာနာ ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမ အိပ်ပျော်နေသော အမွှာကလေးများကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို သွားခွင့်ပြုမှာလား။”
“အဲဒါက အီလီဇာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လေ။”
“ရှင်က ဘုရင်လေ။”
“အီလီဇာက စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲတာ။”
“ရှင်က ဘုရားတစ်ပါးလေ။”
“အဲဒါက ကင်းထောက်တဲ့အကြောင်းကို ငါ့အသိပညာ တိုးတက်လာစေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ကက်ဆီယာက ရှင် ဒီလိုပဲ ဖြေလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားတာ။”
“သူမလည်း သင်ယူနေတာပေါ့။”
အက်ဗလင်က အဒရီယာနာ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်း သွားမယ်ဆိုရင် ပြန်လာခဲ့ရမယ်။”
“ကျွန်မ ပြန်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။”
“အဲဒါက မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။”
ဆယ်ဒရစ်ဆိုလျှင် ထိုစကား၏ ပုံစံကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။ အဒရီယာနာလည်း သတိပြုမိသည်။
သူမက အက်ဗလင်၏ လက်အောက်တွင် သူမလက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပြန်လာဖို့အတွက် ကျွန်မစွမ်းဆောင်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်။”
၎င်းက မဖြစ်နိုင်သော ကတိတော့ မဟုတ်ပါ။
အမြဲတမ်းအတွက် မဟုတ်ပါ။
နှစ်သိမ့်မှုအသွင်ဆောင်ထားသော မသေချာမှုလည်း မဟုတ်ပါ။
၎င်းသည် ရိုးသားသော စကားဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က လက်ခံလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။”
အဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
သူမကလည်း ထိုကတိမျိုးကိုပင် ပေးနေသည်ဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
“မင်းကို ဘယ်နေရာကို ခေါ်ဆောင်သွားရမလဲဆိုတာ လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိအောင် ငါ ကူညီပေးမယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပိုမိုနူးညံ့သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ လမ်းကြောင်းကို ယုံကြည်ပါ့မယ်။”
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်တို့ အမွှာကလေးနှစ်ယောက်ကို အိပ်ရာထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ကာရိုက ရေတောင်းလောက်အောင် နိုးလာသည်။
ဂယ်ရစ်က ဘဲရုပ်အတွက် စောင်လိုတယ်ဟု ကန့်ကွက်လောက်အောင် နိုးလာသည်။
ကျွန်တော် သူ့အဝတ်စတစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ သူက ကျွန်တော့်အလုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်သွားသောအခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် မှောင်ရိပ်ထဲ၌ ရပ်နေသည်။
“ရှင် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။”
“ဘဲရုပ်ကိစ္စကို ပြောတာလား။”
“အဒရီယာနာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စပါ။”
“ငါက သူမကို အီလီဇာက စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲတာလို့ ပြောလိုက်တာလေ။”
“ကျွန်မ ဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ငါ သိပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကျောပေါ်တွင် လက်တင်ထားသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှ ဆက်မပြောကြတော့ပါ။
အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မလိုပါ၊ အနာဂတ်က အခန်းထဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျွန်တော်တို့သည် ထိုအနာဂတ်ထဲရှိ လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို ရိုးသားစွာသာ ဆက်ဆံရန် လိုအပ်သည်။
အောက်ဘက် အဝေးကြီးတွင် ဟေဗင်ရီးခ်၏ ပစ္စည်းများက အိမ်ပြန်လမ်း၏ ပထမဆုံးသော စစ်မှန်သည့် လမ်းကြောင်းပတ်လည်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ ရှိနေကြသည်။
မြွေလမ်းမကြီးက မြောက်ဘက်သို့ လှည့်သည်။
ထို့နောက် အရှေ့ဘက်သို့။
ထို့နောက် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လှည့်သည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူသည် မြို့ကို ရှာမတွေ့တော့ပါ။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါသည် သူခိုးယူထားသော နေရာတိုင်းကို ရှာဖွေသည်။
ဂရေးကိပ်။
ဟေဗင်ရီးခ်။
ရဲတိုက်။
တံခါးဝ။
ကျွန်တော့် နန်းတော်။
ကျွန်တော့် ပလ္လင်။
ကျွန်တော့် ပြည်သူများ။
ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ လမ်းကြောင်းကို မဖွင့်ပေးပါ။
လမ်းကြောင်းက သူ မသိသည့်အရာတစ်ခုကို သိနေသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်သော အစွမ်းထက်သူက ကြေညာထားသောကြောင့် ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာဖို့ ရွေးချယ်နေကြသောကြောင့်သာ ပိုင်ဆိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီ ကျွန်တော်တို့၏ ပြင်ဆင်မှုများသာ ခိုင်မြဲနေမည်ဆိုလျှင်၊ ထိုရွေးချယ်မှုကို ကျွန်တော်တို့ အိမ်တဲဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားကြပါမည်။
ကလေးတွေက ကယ်ဆယ်ခြင်းကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ လမ်းကြောင်းက သူတို့ ဘယ်သွားရမလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးတော့မည် မဟုတ်ပါ။