အခန်း ၃၁၄ - လွတ်လပ်စွာ နေရာယူခြင်း
ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ကယ်ထုတ်လာပြီးနောက် တစ်ရက်မြောက် မနက်ခင်းတွင် ကလေးငယ် ၂၆ ယောက်မှာ အိပ်ပျော်ခြင်းမရှိကြပေ။
ဒါကို နားလည်ပေးလို့ရပါသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်ဆူညံနေသည်။
ဧည့်ခန်းမကို စောင်များဖြင့် ကန့်လန့်ကာကာ၍ ပိုင်းခြားထားလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင် ကုတင်ငယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊
နောက်တစ်ဖက်တွင် စားပွဲများဖြင့် ပြည့်နေသည်။
Havenreach မှ ကုသပေးသူတိုင်းသည် ဤနေရာသို့ လာရောက်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခု ရှာတွေ့ထားကြပုံရသည်။
ချက်ပြုတ်သူအချို့လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။
အိုင်လင် (Ilyen) သည် မျက်လုံးတစ်ဝိုက်တွင် ရွှေရောင်အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လျက် ကလေးများကြားတွင် သွားလာနေသည်။
ဆိုရန် (Soren) ကမူ လက်ရှိတွင် မည်သူမျှ လိုအပ်ခြင်းမရှိသည့် ပတ်တီးခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမနောက်မှ လိုက်ပါနေသည်။
မိဖုရားကြီး မီရဲလ် (Mirelle) သည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို မလွှတ်တမ်းဆွဲထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) သည် လက်တစ်ဖက်တွင် မီးလောင်ဒဏ်ရာရထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးနေသည်။
အိုင်အို (Io) သည် Concordia တံခါးမှတစ်ဆင့် နောက်ထပ် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ရလောက်သည့် အရုပ်အများအပြားကို သယ်ဆောင်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာ (Adriana) က သူမနောက်မှ နံနက်စာများ သယ်လာသည်။
အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် အခန်းထဲကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဘာမျှ တိုင်ပင်စရာမလိုဘဲ သူတို့သည် အလုပ်များကို ခွဲဝေယူလိုက်ကြသည်။
အိုင်အိုက စစ်ဆေးပြီးသား ကလေးများကို အရုပ်များ ပေးဝေသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကလေးများ၏ ကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ စားနိုင်သည့် အစားအစာများကို စီစဉ်ပေးသည်။
အက်ဗလင်က ဒဏ်ရာများကို ဆက်လက်စစ်ဆေးသည်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် စကားဝါကျတစ်ကြောင်းလုံး မဆုံးခင်မှာပင် အချက်အလက်များကို အပြန်အလှန် နားလည်သွားကြသည်။
“အနောက်ဘက်ခြမ်းမှာ ခြောက်ယောက်က…” အက်ဗလင်က စတင်ပြောသည်။
“မနေ့ကတည်းက ဘာမှမစားရသေးဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ဟင်းရည်အရင်တိုက်ရမယ်။”
“တိုင်လုံးဘေးက ကလေးမလေးက ဟိုဟာကိုပဲ ကြည့်နေတယ်…” အိုင်အိုက ပြောသည်။
“တံခါးကိုလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။ “တံခါးပိတ်သွားမှာကို သူ ကြောက်နေတာ။”
“ကျွန်မ ကန့်လန့်ကာကို ရွှေ့ပေးလိုက်မယ်။”
အက်ဒရီယာနာသည် မည်သူ့အတွက်မှန်းပင် မကြည့်ဘဲ အိုင်အိုထံသို့ ပန်းကန်တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အိုင်အိုလည်း မည်သူ့အတွက်လဲဟု မမေးတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော်သည် စောင်တစ်ထည်ကို ခေါက်ကိုင်ထားရင်း အဝင်ဝအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်သူ မရှိပေ။
ဤအခြေအနေသည် ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနှီးလာပြီဖြစ်သည်။
မင်းသမီး ကက်စီယာ (Cassia) သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ရှင် လမ်းပျောက်နေပုံပဲ။”
“ကျွန်တော့်မှာ စောင်တစ်ထည် ရှိပါတယ်။”
“အဲဒါနဲ့တင် ရှင်က အသုံးဝင်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကျွန်တော် တစ်နေရာရာမှာ သွားထားလိုက်မယ်။”
“ဘယ်နေရာမှာလဲ။”
ကျွန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးတိုင်းတွင် စောင်နှစ်ထည်စီ ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ငါးထည်ပင် ရထားသည်။
“ကျွန်တော် ပြန်ပေးလိုက်မယ်။”
ကက်စီယာသည် ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ စောင်ကို ယူလိုက်သည်။
အနီးဆုံး စားပွဲအောက်မှ ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် စောင်ကို လှမ်းယူသည်။
သူမသည် စောင်ကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။
သူသည် စောင်ကို ခေါင်းပေါ်အထိ ဆွဲခြုံလိုက်သည်။
ကက်စီယာသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရပြီလေ။”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒါကို လုပ်ဖို့ ပြင်နေတာ။”
“ရှင်က မဟာဗျူဟာမြောက် အကျိုးဆက်တွေကို စဉ်းစားနေတာမလား။”
“ဒါတွေက ပြင်းထန်နိုင်ပါတယ်။”
စားပွဲအောက်မှ ကောင်လေးက “ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်နော်” ဟု ပြောသည်။
ကက်စီယာသည် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ အဲဒါဆို စောင်က အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။”
ကယ်ဆယ်လာသော ကလေးများအားလုံးတွင် ထင်ရှားသည့် မှော်စွမ်းအား ရှိကြသည်တော့ မဟုတ်ပါ။
သို့သော် အချို့တွင်မူ ရှိကြသည်။
မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ကြောက်ရွံ့သွားသည့်အခါ သူမထိတွေ့သမျှအရာအားလုံးကို ပူလောင်စေသည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာမူ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် နံရံခြားနေပါစေ၊ အာရုံခံနိုင်ကြသည်။
စားပွဲအောက်မှ ကောင်လေးသည် စောင်အတွင်းပိုင်းကို အဝတ်စတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်ထက် ပိုမိုမှောင်မိုက်သွားအောင် လုပ်ထားသည်။
နောက်ကလေးတစ်ယောက်မှာမူ ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိ ကြွက်တိုင်းနှင့် စကားပြောနိုင်သည်။
ကြွက်များက သူမနောက်ကို လိုက်နေကြသဖြင့် ကျွန်တော်တို့ သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
မနက်စာမစားခင် Carrot က သူတို့ကို တွေ့သွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရိုင်ဆာ (Rysa) က ဆိတ်ကလေးကို လေထဲသို့ ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည့်အခါမှသာ ထိုလိုက်ဖမ်းပွဲသည် ရပ်တန့်သွားသည်။
Carrot ကတော့ ပြေးမြဲပြေးနေဆဲပင်။
မြေပြင်မှ လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အလွန်ဇွဲကောင်းစွာဖြင့် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။
ကဲရိုးလ် (Carol) နှင့် ဂယ်ရစ် (Garrick) တို့က လက်ခုပ်တီးနေကြသည်။
“အဲဒါ ကစားစရာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
Carrot က ဖြည်းညှင်းစွာ လည်နေသည်။
ရိုင်ဆာမှာ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
“အခုတော့ ကစားစရာ ဖြစ်သွားပြီထင်တယ်။”
အမွှာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဟယ်လီနာ (Helena) ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ဧည့်ခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့ကို ခပ်ဝေးဝေးမှာ ထားဖို့ ကျွန်တော်တို့ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ကယ်ဆယ်လာသည့် ကလေးတစ်ယောက်က Havenreach သည် အခြားသူများ၏ ကလေးများကို ကြိုဆိုနေသော်လည်း ကိုယ့်နယ်မြေအတွင်းရှိ စွမ်းအားကြီးသော ကလေးများကိုမူ ဖွက်ထားသလားဟု မေးခွန်းထုတ်လာသည်။
မေရီ (Mary) က ထိုမေးခွန်းကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ထိုအခြေအနေကြောင့် ရှောင်လွှဲရန် ခက်ခဲသွားသည်။
ကဲရိုးလ်သည် လက်ဒဏ်ရာရထားသည့် မိန်းကလေးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူမသည် ထိမိမည့်အကွာအဝေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“လုပ်ပေးလို့ ရမလား။”
မိန်းကလေးသည် အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သူက သဘောတူမှ လုပ်နော်။”
မိန်းကလေးသည် ကဲရိုးလ်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကဲရိုးလ်သည် မီးလောင်ရာအနီးတွင် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ထားလိုက်သည်။
နွေးထွေးမှုများ စုစည်းလာသည်။
အော်ရီလီယာ (Aurelia) ၏ ကုသခြင်းစွမ်းအားက ထိုဒဏ်ရာထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။
ဟယ်လဝမ် (Halwen) ၏ သန့်ရှင်းသော ရေဓာတ်က နောက်မှလိုက်ပါလာပြီး ပြာမှုန်များကို ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆောင်းရာသီ၏ အအေးဓာတ်က အရေပြားပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး မအေးခဲသွားစေဘဲ နာကျင်မှုကို သက်သာစေသည်။
ကဲရိုးလ်သည် စွမ်းအားများ ပြင်းထန်မသွားခင်မှာပင် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။
မီးလောင်ရာဒဏ်ရာမှာ ကျန်နေသေးသည်။
သို့သော် ပို၍ သက်သာသွားသည်။
မိန်းကလေးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားကြည့်သည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ပေးမလား။”
“နောက်မှ လုပ်ပေးမယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကဲရိုးလ်လည်း လက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူမိသည်။
ဂယ်ရစ်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အာရုံခံနိုင်သော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူတို့သည် ရွာမှခရီးနှင်လာစဉ်ကတည်းက ကွဲကွာသွားခဲ့ကြသည်။
တစ်ယောက်စီတိုင်းက အခြားတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
အခုမူ သူတို့သည် လက်တစ်ဆစ်စာထက် ပိုဝေးအောင် မထိုင်ကြတော့ပေ။
ဂယ်ရစ်သည် သူတို့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အခန်းတစ်ဖက်တွင်ရှိနေသော ကဲရိုးလ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အစ်မ။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်က ပြောသည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကို။”
ဒုတိယမြောက် ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂယ်ရစ်သည် သူနှင့် ကဲရိုးလ်ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ခေါက်ချိုးလိုက်သည်။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊
သူ၏လက်မှာ အခန်းတစ်ဖက်မှနေ၍ ကဲရိုးလ်၏လက်ဘေးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။
ကဲရိုးလ်က သူ့လက်ကို ရိုက်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က ရယ်မောသည်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ထိုမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် တစ်ယောက်က ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို စတွေ့ကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ပြုံးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
အိုင်အိုက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
သူမသည် အမွှာနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ တိုးတက်လာကြတယ်။”
“မီးဖိုခန်းကို လမ်းကြောင်းဖောက်မယ့်အစား အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းရမယ်ဆိုတာ သူတို့ သင်ယူသွားပြီလေ။”
“အဲဒါက တစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သက်နေပုံပဲ။”
“ကျွန်တော်တို့ ပျားရည်ပုလင်းတစ်လုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။”
“ဆုံးရှုံးတယ် ဟုတ်လား။”
“ဘယ်ရောက်သွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်။”
“ပျောက်တယ်ဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။”
“သူက လမ်းကြောင်းကို မဖြတ်ဘဲ သူငယ်တန်းအခန်းထဲကို ရောက်သွားတာ။”
အိုင်အိုက ဂယ်ရစ်ကို ကြည့်သည်။
“သူ စားလိုက်တာလား။”
“ကဲရိုးလ်က စားလိုက်တာ။”
“ဒါဆိုရင် သူက ကူညီပေးတာ ဖြစ်မှာပေါ့။”
“သူကလည်း အဲဒီလိုပဲ ငြင်းခဲ့တာ။”
အိုင်အို ပြုံးလိုက်သည်။
သူမနောက်တွင် အက်ဗလင်က သူမနာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
အိုင်အိုသည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာသည်လည်း ထိုကုတင်ဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် တုန်ရီနေသော ကလေးမလေးတစ်ယောက်ဘေးတွင် ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦး ဒူးထောက်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။
သူမနာမည်က လန်နာ (Lenna)။
အသက်ကိုးနှစ်လောက် ရှိမည်။
သူမတွင် ဒဏ်ရာရထားသည်ကို မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ပေ။
သို့သော် သူမလက်များ တုန်ရီနေသည်။
ကုတင်တစ်ဝိုက်တွင် အအေးဓာတ်များ စုစည်းလာသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အအေးဓာတ် မဟုတ်ပေ။
ကြောက်ရွံ့မှုက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခြင်းဖြစ်သည်။
အနီးဆုံးတွင်ရှိသော ခွက်တစ်ခုပင် ခဲသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ကလေးမလေး၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ညာဘက်လက်ကို ကိုင်သည်။
အိုင်အိုက လန်နာ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သမီး Havenreach မှာ ရောက်နေတာပါ” ဟု အိုင်အိုက ပြောသည်။
မိန်းကလေး၏ အသက်ရှူသံမှာ တိမ်ဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ သမီးကို တံခါးပေါက်တွေကနေတစ်ဆင့် ခေါ်သွားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“သမီး ဘာမှ ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီအအေးဓာတ်က သမီးကို နာကျင်စေလားဆိုတာတော့ သိချင်တယ်။”
လန်နာက ခေါင်းခါသည်။
“သူတို့ကိုပဲ နာကျင်စေတာ။”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော် ရပ်နေသည့်နေရာမှ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါက သူတို့ကို မသက်မသာ ဖြစ်စေတာပါ။ အဲဒါက နာကျင်တာနဲ့ မတူဘူး။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့နေသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ ဆောင်းရာသီစွမ်းအားကို ထိုနှင်းခဲများ၏ အစွန်းသို့ ထိတွေ့စေလိုက်သည်။
တားဆီးခြင်း မဟုတ်ပေ။
မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေဘဲ ဘယ်နေရာမှာ ငြိမ်သက်နေရမလဲဆိုတာကို ပြသပေးခြင်းဖြစ်သည်။
ရေခဲများက ကျွန်တော့်ဆီသို့ ရွေ့လျားလာသည်။
လန်နာ၏ လက်များမှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“သူတို့က ဆောင်းရာသီနတ်ဘုရားက ကျွန်မတို့ကို လာရှာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောတာလဲ” ဟု တံခါးဝမှ အီလီဇာ (Eliza) က မေးသည်။
လန်နာက တွန့်သွားသည်။
အီလီဇာသည် သူမ၏ အသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“သမီးကို ဘယ်သူမှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။”
“မီးစစ်သားတွေလေ။”
“ဆာ့ထရ် (Surtr) ရဲ့ စစ်သားတွေလား။”
မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူတို့က ကျွန်မတို့ ထွက်ပြေးရင် ဆောင်းရာသီနတ်ဘုရားက သူ့အတွက် လာရှာလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။”
သော (Thor) သည် အီလီဇာနောက်မှ ဝင်လာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
သူမပတ်ဝန်းကျင်တွင် လျှပ်စီးများ တင်းမာနေသည်။
လန်နာ သတိမထားမိလောက်အောင်ပင်။
ကျွန်တော့်အတွက်မူ သိသာလှသည်။
“သူတို့က သမီးကို ကြောက်အောင်လုပ်ဖို့ ယူရီယာရဲ့ နာမည်ကို သုံးသွားတာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
လန်နာသည် ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်မျက်လုံးကို ကြည့်သည်။
“ရှင်က အထက်တန်းစားရုံးတော်မှာ တာဝန်ထမ်းတယ်လို့ သူတို့ ပြောတယ်။”
“ကျွန်တော် မထမ်းပါဘူး။”
“နတ်ဘုရားအားလုံးက အဲဒီလိုပဲလို့ သူတို့ ပြောတယ်။”
သောက အသံအနည်းငယ် ထွက်လိုက်သည်။
ထိုအသံတွင် ကလေးများကြား မပြောသင့်သည့် အမြင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော်သည် လန်နာက မော့ကြည့်စရာမလိုဘဲ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဩသဲလော့စ် (Othellos) က ကျွန်တော့်ကို သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်စေချင်တာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်တယ်။”
“သူက ရှင်လုပ်ခိုင်းလို့ ရမလား။”
“မရပါဘူး။”
ထိုအဖြေမှာ လုံးဝသေချာသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင်မူ သေချာသွားစေရမည်။
“မရပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
လန်နာ၏ ကုတင်ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေသော အအေးဓာတ်များ လျော့ပါးသွားသည်။
“သူက သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ဖမ်းခေါ်သွားရင်ရော”
အက်ဗလင်က လန်နာ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်လက်တွေကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ထားထားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီမြို့မှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက သူတို့ကို လိုက်ရှာကြမှာပေါ့” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
လန်နာက သူမကို မော့ကြည့်သည်။
“ရှင်ရောပါမှာလား။”
“ကျွန်မက အဓိကပဲ။”
အိုင်အိုက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ ကွန်ကောဒီးယား (Concordia) လည်း ပါမှာပဲ။”
သော (Thor) က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“နောက်ပြီး ဒေါသထွက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ တခြားဘယ်သူမဆိုလည်း ပါမှာပေါ့။”
လန်နာက မယိုလ်နီယာ (Mjölnir) ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ တူကြီးလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“လေးလား။”
“လိုအပ်တဲ့အချိန်မှသာ လေးတာပါ။”
ထိုအဖြေက သူမကို ကျေနပ်သွားစေပုံရသည်။
လန်နာ အစာစားပြီးသွားသည့်အခါ မေရီက သူမ၏ ပြောပြချက်များကို မှတ်တမ်းတင်သည်။
ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်။
အက်ဗလင်က တစ်ဖက်တွင် ရှိနေသည်။
အက်ဒရီယာနာက အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသည်။
အိုင်အိုကမူ သစ်သားရုပ်သေးရုပ် သုံးရုပ်နှင့် ဘုရင်ရိုဒရစ်၏ မှော်ဝင်ဦးထုပ်ကို ဒူးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ညှပ်၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
မင်းသားဂျူလီယန်က ယူဆောင်လာပေးခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုဦးထုပ်ထဲတွင် ဘုရင်ကြီး၏ စစ်မြေပြင် မှတ်ဉာဏ်များနှင့် မြေပုံများ ပါဝင်နေသည်။
ကလေးတစ်ယောက် ကြောက်ရွံ့သွားစေမည့် အရာများလည်း အများအပြား ပါဝင်နေသဖြင့် ကက်စတယ်လန် (Castellan) က ထိုအပိုင်းများကို တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ပင်ထားလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသည့် အပိုင်းများက လိုင်ရာဒွန် (Lyradon) တစ်လျှောက် လမ်းကြောင်းများကို ဖော်ပြနေသည်။
လန်နာက မြောက်ဘက်တောအုပ်အနီးရှိ အမှတ်အသားအမည်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သူတို့က ကျန်တဲ့သူတွေကို ဒီကို ခေါ်သွားတာ။”
မိဖုရားမီရဲလ် (Mirelle) က မြေပုံပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီနားမှာ တော်ဝင်အမဲလိုက်စခန်းတစ်ခု ရှိတယ်။”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
“အဲဒီမှာ မြေအောက်သိုလှောင်ခန်း ရှိတယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြီးလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“အဆင့်သုံးဆင့်ရှိတယ်။”
“တခြား ထွက်ပေါက်တွေကော။”
“ချောက်ကမ်းပါးဘက်ကို တစ်ပေါက် ရှိတယ်။”
ကပ္ပတိန် ဆာဘင်း (Sabine) က သူတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်လာသည်။
“အဲဒါ ပြိုကျသွားနိုင်တယ်။”
“ဒါမှမဟုတ် တိုးချဲ့ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ကက်ဆီယာ (Cassia) က ပြောသည်။
အီလီဇာက ကောင်စီခန်းမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ အဲဒီမှာပဲ စီစဉ်ကြမယ်။”
နေ့လယ်မတိုင်မီ အစည်းအဝေး စတင်သည်။
မီရဲလ်က မြောက်ဘက် လိုင်ရာဒွန်၏ လက်ကျန်မြေပုံအားလုံးကို ယူဆောင်လာသည်။
အက်ဒရီယာနာက အမဲလိုက်စခန်း၏ အတွင်းပိုင်းကို မှတ်မိနေသည်။
ကက်ဆီယာက ပတ်ဝန်းကျင်လမ်းကြောင်းများကို မှတ်မိနေသည်။
ဆာဘင်းက မည်သည့်အရာရှိများက မြေအောက်ခန်းများအကြောင်း သိထားသည်ကို မှတ်မိနေသည်။
ဂျူလီယန်ကမူ တခြားမည်သူမျှ မသိသည့် အချက်တစ်ခုကို မှတ်မိနေသည်။
“ကျွန်တော့်အဖေက အဲဒီနေရာကို မုန်းတယ်။”
မီရဲလ်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဟုတ်လား။”
“နံရံတွေက နားထောင်နေတယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။”
ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဘာလို့ သူက သားကို အဲဒီခေါ်သွားတာလဲ” ဟု အက်ဒရီယာနာက မေးသည်။
“သူ မခေါ်သွားပါဘူး။ လော့ဒ် ဗာရပ်စ် (Varas) ကို သူပြောနေတာ ကြားလိုက်ရတာပါ။”
ကက်ဆီယာက သူမ၏ မိခင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဗာရပ်စ်က မြို့တော်မကျဆုံးခင်ကတည်းက ပျောက်သွားတာလေ။”
“သူက နယ်စပ်ကောင်စီမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တာပါ” ဟု မီရဲလ်က ပြောသည်။
မေလင် (Maelin) က မြေပုံကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အိုသဲလော့စ် (Othellos) က နယ်စပ်တွေအပေါ်မှာ အာဏာကို လုယူထားတယ်။”
အမဲလိုက်စခန်းသည် ဆာ့ထရ် (Surtr) ၏ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုသာ မဟုတ်တော့ပေ။
သူတို့၏ ခိုးယူခံထားရသော စွမ်းအားများ ဆုံတွေ့ရာနေရာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါ (Jormungandr) ၏ မြွေလမ်းကြောင်းသည် ထိုစခန်းအနီးမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရထားသည့် ကျောက်မည်းသွားသည်လည်း ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်းပင် ဦးတည်နေသည်။
နာသန်နီယယ် (Nathaniel) က ထိုနေရာအောက်တွင် စုစည်းနေသော ကူးသန်းရာလမ်းကြောင်းများကို ခံစားမိသည်။
ဒါမာ (Damar) က မြေအောက်ဥမင်များကို ရိပ်မိသည်။
ကယ်လ်ဒန် (Kelden) က မူလအစကတည်းက ရှိသင့်သည့်အရာ မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ခုကို မြေကြီးထဲတွင် ခံစားမိသည်။
ဟယ်လ်ဝင် (Halwen) က ထိုနေရာမှ ဝေးရာသို့ ရွေ့လျားသွားသော ရေစီးကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အဲဒါ သဘာဝမကျဘူးလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ရေက နေရာတွေကို ရှောင်ပြီး မစီးဘူးလေ။”
“လူတွေက ရေလမ်းကြောင်း ဖောက်တာမျိုး ဖြစ်မယ်။”
“ဒီရေက ကြောက်နေတာပါ။”
သောက မြေပုံပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်ကြည့်သည်။
“ပိုဆိုးမယ့်ပုံပဲ။”
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အဲဒီအတိုင်းပဲလေ” ဟု ဟယ်လ်ဝင်က ပြောသည်။
အီလီဇာက ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည့် အစီအစဉ်ကို ငြင်းပယ်သည်။
သောက ကန့်ကွက်သည်။
ကွန်ကောဒီးယား တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြောဆိုနေသော လက်ဇန်ဒါ (Lexander) က အီလီဇာနှင့် သဘောတူသည်။
သောက ပို၍ စိတ်ခံစားချက်ပါပါ ကန့်ကွက်သည်။
“ရှင်တို့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီဖို့ လွှတ်လိုက်တာလေ။”
“မြွေတစ်ကောင်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။”
“ကျွန်တော်ကတော့ ပါးစပ်ကို အရင်ဆုံး ထုရိုက်ပစ်မှာ။”
“အဲဒါက အစီအစဉ်ကို ပိုကောင်းမလာစေဘူး။”
“မြွေကိုတော့ ပိုကောင်းသွားစေမှာပေါ့။”
မယ်လိုဒီက သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
မေရီကတော့ မပြုံးပေ။
သူမက ထိုစကားအပြန်အလှန်ကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။
လက်ဇန်ဒါက သတိထားမိသွားသည်။
“မေရီက ဒါကို မှတ်တမ်းတင်နေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သောက တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် စကားလုံးတွေကို သေချာရွေးပြီး ပြောကြတာပေါ့။”
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်စာတွေကို သယ်ပေးနေမှန်း သိကတည်းက ကျွန်တော် သေချာရွေးပြီး ပြောနေတာ ကြာပါပြီ။”
ကျွန်တော်တို့အတွက် ကင်းထောက်တွေ လိုအပ်သည်။
ကယ်တင်ထားသည့် ကလေးများ၏ ပြောပြချက်တွေ လိုအပ်သည်။
ထိုစခန်းတွင် အကျဉ်းသားတွေ ရှိနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် လွှဲပြောင်းမည့်နေရာလား ဆိုတာ သိဖို့ လိုအပ်သည်။
အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ဂျော်မန်ဂန်ဒါက လမ်းကြောင်းကို အသုံးပြုသူတိုင်းကို ပြန်တိုက်ခိုက်လာအောင် မလုပ်နိုင်စေမယ့် နည်းလမ်း လိုအပ်သည်။
လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လိမ်ညာတတ်အောင် သင်ပေးနိုင်မည်ဟု လိုကီ (Loki) က ယုံကြည်နေသည်။
နာသန်နီယယ်က ထိုစကားလုံးကို မနှစ်မြို့ပေ။
“လမ်းကြောင်းမှာ စကားပြောနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မှ မရှိတာ။”
“ဒါက ပိုလွယ်တာပေါ့” ဟု လိုကီက ပြန်ဖြေသည်။
“ကူးသန်းရာလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လိမ်လို့ မရဘူး။”
“အဲဒီလမ်းကြောင်းကို သုံးမယ့်လူကိုတော့ လိမ်လို့ရတာပေါ့။”
“အဲဒါက အတူတူပဲလေ။”
“သူ တခြားနေရာ ရောက်သွားရင်တော့ မတူတော့ဘူးပေါ့။”
နာသန်နီယယ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းက ကလေးတွေကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်၊ ဒါမှမဟုတ် လိုင်ရာဒွန်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ပင်လယ်ထဲ ရောက်သွားစေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ နှစ်ခုစလုံးပင်။
အစည်းအဝေးက ကလေးငယ်များ ညစာစားချိန်အထိ ကြာမြင့်သည်။
အက်ဗလင်က အရင်ဆုံး ထွက်သွားသည်။
အိုင်အိုက နောက်က လိုက်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက မြေပုံသုံးပုံကို စုသိမ်းပြီး သူတို့နောက် လိုက်သွားသည်။
မေရီက တံခါးပိတ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူတို့က ခွဲရခက်သွားကြပြီ။”
မိဖုရားမီရဲလ်က ပြုံးသည်။
“ကျွန်မသမီးက သူမကို မင်းသမီးလို့ မခေါ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို လိုအပ်နေတာပါ။”
“သူမက မင်းသမီးပဲလေ” ဟု ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
“သူမက အဲဒီထက် ပိုပါတယ်။”
သူက ထိုစကားကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
ထို့နောက် မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ထပ်စားသည်။
သူတို့သုံးယောက်လုံး ညနေခင်းကို ကျွန်တော်တို့ မိသားစုအခန်းတွင် ကုန်ဆုံးကြသည်။
အိုင်အိုက ကွန်ကောဒီးယား လက်ဖက်ရည် ယူလာသည်။
အက်ဒရီယာနာက လိုင်ရာဒွန် ဝိုင် ယူလာသည်။
အက်ဗလင်ကတော့ ဘာမှမယူလာ၊ ဘာကြောင့်ဆိုသော် အခန်းက သူမပိုင်ဆိုင်ပြီးသား ဖြစ်နေ၍ဖြစ်သည်။
အမြွှာနှစ်ယောက် အိပ်ရာဝင်ပြီးနောက် သူတို့သည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။
ကျွန်တော်သည် ပထမဆုံး ကင်းထောက်အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“သူတို့က တကယ်ပဲ သူက မိန်းမနောက်တစ်ယောက် ယူမလားလို့ မေးကြတာလား” ဟု အိုင်အိုက ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက ဝိုင်ဖိတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ရယ်မောသည်။
“ဒါကို မပြောကြတော့ဘူးလို့ သဘောတူထားကြတယ် ထင်တာပဲ။”
“ကက်ဆီယာကို ကောင်စီအစည်းအဝေးမှာ မပြောဖို့ပဲ သဘောတူထားတာလေ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“သူမက တစ်ခါပဲ ပြောတာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
အမျိုးသမီး သုံးယောက်လုံး ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“နှစ်ခါ” ဟု ကျွန်တော် ပြင်ပြောလိုက်သည်။
အိုင်အိုက အက်ဒရီယာနာကို စူးစမ်းကြည့်သည်။
“ရှင်ရော ယူမှာလား။”
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ခွက်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေတော့သည်။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်ကို မှီချလိုက်သည်။
“အခုတော့ ရှင် သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေပြီ။”
“ကျွန်မ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တာပါ။”
“ယူရီယာက ခြောက်ပေအကွာမှာ ထိုင်နေတာကို အဲဒီလို မေးရလား။”
“သူက အဆိုပြုချက်ကို ကြားပြီးသားလေ။”
“ကျွန်တော် ငြင်းလိုက်ပါတယ်” ဟု သူတို့ကို သတိပေးလိုက်သည်။
အိုင်အိုက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။ ရှင်က အတော်လေး ကူညီပေးနေတာပဲ။”
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ပြန်ဖတ်သည်။
စာရွက်ထိပ်မှာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းက ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် လေးခါတောင် ဖတ်ပြီးပြီ။
စာရွက်နောက်ကနေ အက်ဒရီယာနာက “သူ့ထက် ပိုဆိုးတဲ့ လူတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ချလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် အားပေးလိုက်တဲ့ စကားလဲ။”
သူမ၏ မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသည်။
“သူ့ကို မသိခင်ကတည်းက ကျွန်မ လေးစားခဲ့တာပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။ “အဲဒါက လွယ်ပါတယ်။ သူက ဆောင်းရာသီနတ်ဘုရားလို ကြည့်ကောင်းပြီး ကျွန်မမိသားစုကို ခိုလှုံခွင့်ပေးခဲ့တာလေ။”
“ကျွန်တော် ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်ဗျ။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“ကျွန်တော့်ကို နံရံမှာ ထွင်းထားတဲ့ ရုပ်တုကြီးလို ပြောနေကြတာပဲ။”
“အဲဒီလိုဆို ပိုလွယ်ကောင်း လွယ်ပါလိမ့်မယ်။”
အိုင်အိုက သူမ၏ ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အခု သူ့ကို သိသွားတဲ့အခါကျတော့ရော။”
အက်ဒရီယာနာက ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ဘဲ အက်ဗလင်ကို အရင်ကြည့်သည်။
အဲဒါက အရေးကြီးသည်။
“အခုတော့ သူက အစည်းအဝေးတွေကို ညည်းတွားတတ်တယ်၊ ပစ္စည်းတွေကို စားပွဲပေါ်မှာ ထားခဲ့တတ်တယ်၊ ကလေးလေးတွေက လက်မှုပညာကို နားမလည်ရင် စိတ်ကောက်တတ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားပြီ။”
“ကျွန်တော့်သားက လှေကို ဝါးစားတာလေ။”
“သူက တစ်နှစ်သားပဲ ရှိသေးတာကို။”
“အဲဒီမှာ ရွက်တိုင်တွေ ပါတာလေ။”
“သူက အဲဒါတွေကိုပါ ဝါးစားပစ်တာ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် အစီရင်ခံစာကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ စကားဝိုင်းကို လေးနက်သွားအောင် မလုပ်ကြပေ။
ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အက်ဒရီယာနာက ညလည်ခေါင်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်သည်အထိ နေသည်။
အိုင်အိုကတော့ ပိုနောက်ကျမှ ပြန်သည်။
သူမ တံခါးပေါက်ကနေ ပြန်ထွက်သွားချိန်မှာတော့ အက်ဗလင်က မတ်တပ်ရပ်ရင်း ကျွန်တော့်ကို မှီထားနိုင်လောက်အောင်ပင် ပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အမြွှာနှစ်ယောက်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ကဲရိုးလ်က စောင်အောက်မှာ အိပ်ပျော်နေသည်။
ဂယ်ရစ်ကတော့ စောင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေသည်။
သူ့ခြေထောက်တစ်ဖက်က ကဲရိုးလ်၏ ကုတင်အကာကြားထဲ ရောက်နေသည်။
ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
သူက နိုးမလာဘဲ ခြေထောက်ကို ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို နမ်းသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့အခန်းကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် စုဝေးနေသော အအေးဓာတ် အလွှာကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးနေသော်လည်း ကျွန်တော့်ဆံပင်များတွင် နှင်းခဲများ စွဲကျန်နေဆဲဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က အလှပြင်စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ ဆံထိုးများကို ချွတ်နေသည်။ ခဏတာမျှ ကျွန်တော်တို့ လန်နာအကြောင်း၊ တည်းခိုခန်းအကြောင်း၊ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာမည့် ကင်းထောက်အဖွဲ့အကြောင်းနှင့် ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်မချင်း အမြွှာနှစ်ယောက်ကို ဂရေးကိပ်အတွင်း၌ပင် ဆက်ထားသင့်၊ မထားသင့်အကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူမ၏ ပုံမှန်တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝေမျှမနေတော့ဘဲ စဉ်းစားနေသည့် တိတ်ဆိတ်မှုအကြား ကွာခြားချက်ကို ကျွန်တော် သိသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
သူမက မှန်ထဲတွင် ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းနှင့် ဆုံသည်။
“ရှင်သာ နောက်အိမ်ထောင်ပြုရမယ်ဆိုရင် အက်ဒရီယာနာကို ကျွန်မ လက်ခံနိုင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လေတိုက်ခတ်သံက မျှော်စင်တစ်လျှောက် မြည်ဟည်းနေသည်။ ကျွန်တော်တို့အောက် တစ်နေရာရာတွင် တံခါးတစ်ခု ပိတ်သွားသည်။
“ကျွန်တော် တစ်ယောက်ယောက်ကို ယူဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရလို့လား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော် လွတ်သွားတဲ့ သတင်းစကားများ ရထားလို့လား။”
“မရပါဘူး။”
“ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်က ရှင့်လက်ထဲမှာပါ။ ရှင့်ဆန္ဒလည်း ပါမှပဲ ကျွန်မ လက်ခံမှာပါ။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
သူမက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက ‘အကယ်၍’ လို့ ပြောတာပါ။”
“အဲဒါက ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး အရမ်းများတဲ့ စကားပဲ။”
“အမြဲတမ်းလိုလိုပဲလေ။”
ကျွန်တော် အိပ်ရာစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ အက်ဗလင်က အခန်းကို ဖြတ်လျှောက်လာပြီး ကျွန်တော့် ဒူးကြားတွင် ရပ်သည်။
“ကျွန်မ သူမကို ချစ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ထိုစကားက ကျွန်တော့်ကို ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်။
“သူမကို သိတာက—”
“အချိန်အတော်ကြာပြီ။”
“အဲဒါက တိုင်းတာလို့ရတဲ့ အတိုင်းအတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“သိတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကလည်း အတူတူပါပဲ။”
ကျွန်တော် တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမ သိလား။”
“ကျွန်မ သူမကို ချစ်တယ်ဆိုတာလား။ သိပါတယ်။ ဒီအကြောင်း ပြောထားတာကို သိလားဆိုရင်တော့ မသိပါဘူး။”
“ကောင်းပြီ။”
အက်ဗလင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးမှာ သူမ သိသွားမှာကို ကျွန်မ ကန့်ကွက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် စစ်ရေးအစီရင်ခံစာတွေ ဖတ်နေချိန်မှာ အမျိုးသမီး သုံးယောက်က ကျွန်တော့်အိမ်ထောင်ရေးကို ဆုံးဖြတ်ပေးနေတာမျိုးကို မလိုချင်လို့ပါ။”
“အဲဒါကတော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သားပဲ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို သူမနဲ့ လက်ထပ်ပါလို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“ကျွန်မ သူမကို ရှင့်ဆီ ပေးအပ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။”
“အဲဒါလည်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“သူမက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ပေးအပ်လို့ ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။”
အရေးကြီးဆုံး အချက်က အဲဒါပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမ၏ ခါးကို လက်ဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ။”
အက်ဗလင် စဉ်းစားသည်။
“ဒီအတွေးက အရင်ကလို ကျွန်မကို မကြောက်ရွံ့စေတော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။”
“ဘာလို့ ကြောက်ခဲ့တာလဲ။”
သူမ၏ လက်ချောင်းများက ကျွန်တော့် ဆံပင်ဖြူများအကြား ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က အသက်အရမ်းရှည်ဦးမှာမို့လို့ပါ။”
“သန့်ရှင်းသူ (sainthood) ဘဝ ဆက်ရှိနေရင် ရှင့်လည်း အသက်ရှည်မှာပါပဲ။”
“မျှော်လင့်ရတာပေါ့။”
ထိုစကားလုံးက ကျွန်တော်တို့အကြား လွင့်ပျံနေသည်။ မျှော်လင့်ချက်ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်သေးပေ။
“အရင်ကဆိုရင် ဒုတိယအိမ်ထောင်ရှင်တစ်ယောက် ရှိလာတာဟာ ကျွန်မ မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့လို့ပဲလို့ တွေးမိခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူမက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ရှင် မယုံဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ ပြောတာ အဆုံးထိ နားထောင်ပေးပါ။”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အက်ဒရီယာနာက ဒီကို ရောက်လာတယ်။ နိုင်ငံမရှိ၊ ဖခင်မရှိနဲ့ သူထိန်းကျောင်းရမယ့် မိသားစုတစ်ခုနဲ့ပေါ့။ သူမက ဘာမှ ပြန်မတောင်းဆိုဘဲ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာတယ်။ ကလေးတွေကိုလည်း ချစ်တယ်။ ကျွန်မ အကြံဉာဏ် လိုအပ်တဲ့အခါမျိုးမှာလည်း ကျွန်မနဲ့ ငြင်းခုံပေးတယ်။ ရှင် တကယ်တမ်း ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သိပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် သူမက ရှင့်ကို သဘောကျနေတုန်းပဲလေ။”
“နောက်ဆုံးအချက်ကတော့ စိုးရိမ်စရာပဲ။”
အက်ဗလင် ပြုံးသည်။
“သူမက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝကို ပိုသေးသိမ်သွားအောင် မလုပ်ပါဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သူမက ဘဝကို ပိုဖြည့်စွက်ပေးတာပါ။”
ကျွန်တော် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်၏ အရိပ်နှစ်ခုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက လက်ထပ်ခြင်းလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးနော်။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“သူငယ်ချင်းအဖြစ်နဲ့လည်း ရတာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကတိသစ္စာမလိုတဲ့ မိသားစုအဖြစ်နဲ့လည်း ရတာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို တို့ထိသည်။
“ပြီးတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒါဟာ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိလာမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မတို့ သုံးယောက်လုံးက ဒါကို ရွေးချယ်စေချင်တယ်။ နိုင်ငံရေးအရ တောင်းဆိုလို့ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က နတ်ဘုရား ဖြစ်နေလို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမက နိုင်ငံမဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်နေလို့လည်း မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် သူမကို ပိုနီးကပ်အောင် ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ရှင်က ဒါကို ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိစေချင်တာလား။”
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး။”
ထိုအဖြေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။ သူမကို ‘မဟုတ်ဘူး’ ဟု ပြောစေချင်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုစကားက အမှန်တရား ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်ကတော့ ‘မဟုတ်ဘူး’ လို့ ပြောပြီးသားလေ။”
“ဆက်ခံရေး ပြဿနာအတွက် မင်းသမီးနှစ်ပါးကို လက်ဆောင်ပေးသလိုမျိုး ကမ်းလှမ်းလာတာကို ငြင်းတာပါ။”
“အဲဒါက တကယ့်ကို အဆင်မပြေတဲ့ အဆိုပြုချက်ပါ။”
“အဲဒီထဲမှာ အချစ်ဆိုတာလည်း မပါဘူး။”
“ကျွန်မရဲ့ သဘောတူညီချက်လည်း မပါဘူးလေ။”
“အဲဒါက ပိုဆိုးတဲ့ အချက်ပဲ။”
သူမ ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နဖူးကို ကျွန်တော့်နဖူးနှင့် ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
“အကယ်၍သာ ရှင် လုပ်ရမယ်ဆိုရင်ပေါ့” ဟု သူမက ပိုမိုနူးညံ့စွာ ထပ်ပြောသည်။ “ကျွန်မ အက်ဒရီယာနာကိုတော့ မြင်ယောင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။”
“ကျွန်တော် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။”
“ကျွန်မ သိပါတယ်။”
“ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားရင်တောင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရွေးချယ်ခွင့် ရှိရမယ်။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို နားမလည်မချင်း မေရီကို ဘယ်သူမှ မပြောရဘူး။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းဆီတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါလိမ့်မယ်။”
တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ခွာလိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုလိုက်ပြီးနောက် မေရီ ဝင်လာသည်။ သူမလက်ထဲတွင် စာရွက်သုံးရွက် ပါလာသည်။ သူမ၏ အကြည့်က အက်ဗလင်ဆီမှ ကျွန်တော့်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။ ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားရှိ နေရာလွတ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကြည့်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။
မေရီ၏ သံသယက ပိုကြီးထွားလာသည်။
“ကင်းထောက်တွေအတွက် ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် စာရွက်များကို လက်ခံလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်ပဲ လာတာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါပဲလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးနေစဉ် သူမ စောင့်နေသည်။ ထို့နောက် စာရွက်များကို ယူ၍ ထွက်သွားသည်။ တံခါးပိတ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူ သိသွားပြီ။”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
“သူမ သိရမယ့် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သူ သိနေတာ။”
“အဲဒါက အတူတူမှ မဟုတ်တာ။”
“မေရီနဲ့ဆိုရင်တော့ အဲဒါက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တစ်ဝက်ပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ လှဲအိပ်လိုက်ကြသည်။ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် မှီတွယ်ထားသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံကို ကျွန်တော် နားထောင်နေမိသည်။ ထိုစကားဝိုင်းက ဘာဆုံးဖြတ်ချက်မှ မပေးခဲ့ပေ။ ဒါက မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားရသည်။ အချို့သော ရွေးချယ်မှုများသည် စောလွန်းစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက မှားယွင်းသွားတတ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဂရေးကိပ်က လူပေါင်းထောင်ချီကို ပွေ့ဖက်၍ အိပ်စက်နေသည်။ ဒုက္ခသည်များ၊ စစ်သည်များ၊ နတ်ဘုရားများ၊ ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းမှ ကယ်တင်လာသည့် ကလေးများ၊ နိုင်ငံမဲ့ မိန်းမပျို၊ သူတို့၏ ဘွဲ့နာမများက အကာအကွယ် မပေးနိုင်တော့သည့်အခါ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သင်ယူနေကြသည့် မင်းသမီးနှစ်ပါး၊ ဖခင်၏ အမှတ်တရများကို သယ်ဆောင်ထားသည့် မင်းသားတစ်ပါး၊ သူတို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသည့် ရန်သူများကိုတောင် ကြောက်ရွံ့စေနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသည့် ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးများ။
မနက်ဖြန်တွင် ပိုမိုကြီးမားသည့် ကိစ္စရပ်များ စောင့်ကြိုနေဦးမည်။ သို့တိုင် ကျွန်တော်သည် အက်ဗလင် ဖန်တီးပေးခဲ့သည့် ထိုနေရာလေးအကြောင်းကို တွေးနေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးတွင် မဟုတ်သေးပါ။ ယခုထိ မဟုတ်သေးပါ။ ဖြစ်လာမည်လည်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို မတောင်းဆိုဘဲ ဘာတွေ ခွင့်ပြုပေးနိုင်သလဲဆိုသည့် သူမ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုတွင် ဖြစ်သည်။
“ယူရီယာ။”
“ဗျာ။”
“မနက်ဖြန် အိုင်အို မေးရင် ဘာမှ မသိဘူးလို့ ပြောလိုက်နော်။”
“သူမ မေးမှာလား။”
“သူမ အမြဲတမ်း မေးတတ်တာပဲ။”
“ဘာလို့လဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အက်ဒရီယာနာ မျက်နှာရဲသွားတာကို သူမ မြင်လိုက်လို့လေ။”
“အဲဒါ သူမ အမှားပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ ရှင်က ရယ်နေတာလေ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ရှင်တို့ သုံးယောက်လုံး တကယ်ပဲ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြတာ သေချာရဲ့လား။”
“သေချာပေါက်ပေါ့။”
ကျွန်တော် စောင်ကို ပို၍ ဆွဲခြုံလိုက်သည်။
“အဲဒါက အန္တရာယ်များပုံပဲ။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးကို နမ်းသည်။ ခဏအကြာတွင် “အက်ဒရီယာနာက ရှင့်ဆံပင်တွေကို လှတယ်လို့ ထင်နေတာ” ဟု ထပ်ပြောသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ သုံးယောက်လုံးက တကယ့်ကို အန္တရာယ်များတဲ့ သူတွေပဲ။”
အက်ဗလင်၏ ရယ်သံက ကျွန်တော့်ကို အိပ်စက်ခြင်းဆီသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးသည်။
မိုးမလင်းမီတွင် မြောက်ဘက် ကင်းထောက်အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကက်ဆီယာသည် မယ်လိုဒီနှင့် တက်ဆာတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။ ကပ္ပတိန် ဆာဘင်းက လိုင်ရာဒွန် အစောင့်ခြောက်ဦးကို ဦးဆောင်သည်။ နသန်နီယယ်နှင့် လိုကီတို့ကမူ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် မယုံကြည်ကြသည့်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ သယ်ဆောင်နိုင်သည့် သေတ္တာထဲတွင် အနက်ရောင် သွားကျောက်ကို ထည့်၍ သယ်သွားကြသည်။
သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်က ကယ်တင်ရေး မဟုတ်သေးပေ။ တည်းခိုခန်းကို ရှာဖွေမည်၊ အစောင့်အရေအတွက်ကို ရေတွက်မည်၊ ကလေးများရှိရာကို အတည်ပြုမည်၊ မြွေလမ်းကြောင်းက ထိုနေရာအောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားခြင်း ရှိ၊ မရှိကို စူးစမ်းမည်။ ထို့နောက် ပြန်လာကြမည်။
အီလီဇာက ထိုအမိန့်များကို လိုကီပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်အထိ ထပ်ခါတလဲလဲ မှာကြားသည်။
“ကျွန်တော် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေတတ်ပါတယ်” ဟု လိုကီက ပြောသည်။
သောရ်က တံခါးစောင့်ရုံး အမိုးပေါ်မှ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကို သိတဲ့သူ ဘယ်သူကမှ အဲဒါကို မယုံကြဘူး။”
အက်ဒရီယာနာသည် အက်ဗလင်နှင့် အိုင်အိုတို့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ အိုင်အိုက ကင်းထောက်အဖွဲ့ ထွက်ခွာသည်ကို ကြည့်ရန် စောစောစီးစီး ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်အောင် သင့်လျော်စွာ မဝတ်ဆင်ထားကြသည့်အတွက် အမျိုးသမီး သုံးယောက်လုံးက ဝတ်ရုံထူကြီး တစ်ထည်တည်းကို ပူးတွဲခြုံထားကြသည်။ အက်ဒရီယာနာ၏ ပခုံးက အက်ဗလင်၏ ပခုံးနှင့် ကပ်နေသည်။ အိုင်အိုက အခြားတစ်ဖက်ကို ပိတ်၍ ထိန်းထားသည်။
သူတို့သည် ရယ်စရာကောင်းနေသလို၊ ပျော်ရွှင်နေကြသည်မှာလည်း သိသာသည်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကြည့်နေသည်ကို အက်ဗလင် သတိပြုမိသွားသည်။ သူမက ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းကို စိုက်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်တို့အကြား အခြားမည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သည့် စကားများ မပြောခဲ့ကြပေ။ ခွင့်ပြုချက်လည်း မဟုတ်၊ ကတိကဝတ်လည်း မဟုတ်။ ကျွန်တော်တို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည့် အမှန်တရားအတိုင်း ပြောဆိုပြီးနောက်တွင်လည်း ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေဆဲပင်ဟူသော သိရှိမှုသာ ရှိသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြသည်။ ကျွန်တော်လည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် အီလီဇာက တံခါးဖွင့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ကင်းထောက်အဖွဲ့သည် ဖြူဖျော့နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် မြောက်ဘက်သို့ မြင်းစီး၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ဆောင်းရာသီသည် သူတို့ပတ်လည်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။
ကျွန်တော်သည် ရာသီဥတုကို အေးချမ်းနေစေရန် ထိန်းထားလိုက်သည်။
မုန်တိုင်းမရှိ။
လမ်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်သွားလောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည့် နှင်းမရှိ။
သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်မည့်အရာများကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လောက်သည့် ကြည်လင်အေးမြသော အခြေအနေမျိုးသာ ရှိသည်။
ကျွန်တော့် အသိစိတ်၏ အစွန်းတစ်နေရာတွင် မြွေလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် တစ်စုံတစ်ခု ကြီးမားလှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဂျော်မန်ဂန်ဒါသည် ကျွန်တော်တို့ အကဲခတ်နေသည်ကို သိသွားပြီဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက် ပိုဝေးသည့်နေရာတွင် မီးတောက်များက တုံ့ပြန်လာသည်။
ဘုန်းတော်ကြီးကျောင်းကို လူရှင်းသွားပြီဆိုတာကို ဆာတာ သိသွားပြီ။
ကယ်တင်လာသည့် ကလေးများ ဘယ်နေရာကို ရောက်သွားသည်ဆိုတာကို အိုသယ်လော့စ်တို့ မကြာခင် သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။
ဟေဗင်ရီးချ်၏ အကာအကွယ် စွမ်းအားများက ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်တွင် ပိုမိုခိုင်မာလာသည်။
သောရ်၏ လျှပ်စီးတန်းများက လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေသည်။
အော်ရီလီယာ၏ ကရုဏာတရားက နောက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် စီးဆင်းနေသည်။
မေလင်၏ အမှတ်တရများ။
သယ်ဆရာ၏ ရွေးချယ်မှု။
ကယ်ဒရစ်၏ သစ္စာဆိုမှုများ။
စေတနာအလျောက် ပေးအပ်ထားသည့် စွမ်းအားတိုင်းသည် သီးခြားစီ တည်ရှိနေကြသည်။
ထိုစွမ်းအားများ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ပိုမိုခက်ခဲသွားစေသည်။
ကဲရိုးလ်သည် တံခါးစောင့်ရုံး၏ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
သူမနောက်တွင် ဟယ်လီနာက စွန့်ပစ်ခံထားရသည့် ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်၍ အမြန်လိုက်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက မြောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ကလေးတွေလေ။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အိမ်ပြန်ခေါ်လာမှာလား။”
“အဲဒါကပဲ အစီအစဉ်ပဲ။”
ဂယ်ရစ်က နောက်မှ ရောက်လာသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ဖိနပ်နှစ်ဖက်စလုံး ရှိနေသည်။
မည်သည့်ဖိနပ်ကမျှ သူ့ဖိနပ် မဟုတ်ကြပေ။
သူသည် တံခါးစောင့်ရုံး၏ နံရံပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။
ခဏတာအတွင်းမှာပင် လမ်းကြောင်းများ၊ လမ်းဆုံများ၊ ကတိကဝတ်များနှင့် သူတို့သယ်ဆောင်သွားကြသည့် အမှတ်တရ လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဝေးကွာနေသော ကင်းထောက်အဖွဲ့ကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
သူသည် နောက်သို့ လိုက်မသွားတော့ရန် သင်ယူခဲ့ပြီးပြီ။
“ပြန်လာကြပါ” ဟု သူ ပြောသည်။
အမိန့်ပေးခြင်း မဟုတ်ပါ။
မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အနီးအနားတွင် ရပ်နေသည့် ကယ်ဒရစ်က ထိုစကား၏ ကွဲပြားမှုကို ကြားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
တံခါးရိုးတံများအပြင်ဘက်တွင် စီးနင်းသူ ၁၅ ဦးတို့သည် မနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ပို၍ သေးငယ်သွားကြသည်။
ထို့နောက် လမ်းကြောင်းက ကွေ့သွားသည်။
သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
မြင်ရတော့မည့်အရာ မရှိတော့သည့်တိုင်အောင် ကျွန်တော်တို့ တံခါးဝတွင် ဆက်လက်ရပ်နေဆဲပင်။
စောင့်ဆိုင်းခြင်းသည် လက်မြှောက်အရှုံးပေးခြင်း မဟုတ်ပါ။
ယုံကြည်ခြင်းသည် ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့ ကိုင်စွဲထားနိုင်မည့် အခြားပုံစံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားရုံနှင့် လျော့နည်းသွားခြင်းမျိုး မရှိပေ။
မြောက်ဘက်ဆီက တစ်နေရာရာတွင် ကလေးများသည် အိမ်ပြန်လမ်းကို စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်နေရာကနေ စတင်ရှာဖွေရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိနေကြပြီ။