အခန်း ၃၂၀ - ညတာဝန်ကျဆောင်
ကျွန်တော် နိုးလာတော့ တစ်ဖက်မှာ အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ခြေတစ်ဖက်က ကုတင်အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေသည်။
စောင်ရဲ့ အများစုကိုတော့ အက်ဒရီယာနာက လွှမ်းခြုံထားသည်။
သူမကတော့ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး အဲဒီအကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ဝန်ခံမှာမဟုတ်ပါ။
အက်ဗလင်ကတော့ အလယ်တည့်တည့်မှာ နေရာယူထားသည်။
သူမက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ကို ဒီလိုနေရာယူထားတာဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးနားက ကြမ်းပြင်ကတော့ အေးစက်နေသည်။
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာလေးတစ်ခုပဲ ကျန်တော့သည်။
ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ တိုးတက်လာတယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပေါ့။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်လုံး မျက်လုံးပွင့်လာကြသည်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပါ။
တံခါးခေါက်သံက ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ဘယ်သူဖြေမလဲ” လို့ အက်ဒရီယာနာက တိုးတိုးလေး မေးသည်။
“ဒါ ယူရီယာဂရေးရဲ့ အခန်းလေ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“မင်းအခန်းလည်း ဖြစ်တာပဲ”
“အက်ဒရီယာနာက တံခါးနဲ့ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတာ”
“ကျွန်မလည်း အဝတ်အစား မဝတ်ရသေးဘူးလေ”
ကျန်တဲ့သူတွေလည်း အတူတူပါပဲ။
တံခါးခေါက်သူက တတိယအကြိမ်မြောက် ခေါက်လာပြန်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ကျန်နေတဲ့ စောင်စကို ကိုယ်ပေါ်ခြုံလိုက်ပြီး တံခါးကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ပယ်ရင် ရပ်နေသည်။
သူ့နောက်မှာတော့ အီလီနော်က စောင့်နေသည်။
သူတို့နောက်မှာတော့ အလုပ်သမားလေးယောက်က ပစ္စည်းတချို့ကို သယ်လာကြသည်။
ကုတင်အသစ်တစ်လုံးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြစ်သည်။
အရင်ကထက် ပိုကြီးတဲ့ ကုတင်တစ်လုံး။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ စောင်ကို ခေါင်းပေါ်အထိ ဆွဲခြုံထားလိုက်သည်။
“ပြီးသွားပြီလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ပယ်ရင်က စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။
“ခင်ဗျားက ခေါက်လို့ရတဲ့ ဒီဇိုင်းကို ငြင်းခဲ့တာလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါကြောင့် နောက်တစ်မျိုးကို တည်ဆောက်လိုက်တာ”
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ထားတဲ့ အမျိုးအစားပါ”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ပခုံးကျော်ပြီး အေးစက်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲဒါ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ”
အလုပ်သမားတွေက အရင်ကုတင်ကို ဖြုတ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က ဘေးအခန်းမှာ အဝတ်အစားလဲကြသည်။
သူတို့ အလုပ်မပြီးခင်မှာပဲ ကာရိုနဲ့ ဂယ်ရစ်တို့ ရောက်လာကြသည်။
အမြွှာနှစ်ယောက်က ကုတင်ဘောင်အသစ်ပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။
ဂယ်ရစ်က ခုန်ချလိုက်သည်။
သစ်သားက အသံအနည်းငယ် ထွက်လာသည်။
ပယ်ရင်က နားစွင့်နေသည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်ခုန်ဦး”
ကျွန်တော့်သားက ထပ်ခုန်သည်။
အီလီနော်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ရှင်က ကုတင်ဆောက်ပြီး နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးနဲ့ စမ်းသပ်နေတာလား”
“သူက သာမန်ထက် ပိုလေးလို့ပါ”
ဂယ်ရစ်က ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ပယ်ရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီစကားက ပိုကောင်းအောင် ပြောလို့ရမှာပါ”
“ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက မှော်စွမ်းအားအရ ပြောတာပါ”
“အဲဒါကလည်း ဘာမှ ပိုကောင်းမလာပါဘူး”
ကာရိုက ကုတင်ဘောင်အလွတ် အလယ်မှာ လှဲအိပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မဟာ”
အက်ဗလင်က သူမနောက်ကနေ ဝင်လာသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မက ဘုရင်မ”
“မင်းက ဘုရင်မ မဟုတ်သေးဘူးလေ”
ကျွန်တော့်သမီးက အက်ဒရီယာနာဆီ အကူအညီတောင်းဖို့ ကြိုးစားသည်။
အက်ဒရီယာနာက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ကာရို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူမ ဘဝမှာ အားကိုးရတဲ့သူတိုင်းက သူမကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်နေကြသည်။
ပြီးသွားတဲ့ ကုတင်မှာ ခေါက်လို့ရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ မရှိတော့ပါ။
လျှို့ဝှက်ခန်းတွေလည်း မပါပါ။
စမ်းသပ်ထားတဲ့ ဆက်ကြောင်းတွေလည်း မရှိပါ။
အီလီနော်က ဒါကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တောင်းဆိုထားတာဖြစ်သည်။
ကုတင်မှာ ခိုင်ခံ့တဲ့ ခြေထောက်တွေ၊ ပိုကျယ်တဲ့ မွေ့ရာတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ တခြားသူတွေကို မထိမိစေဖို့ လုံလောက်တဲ့ နေရာကျယ်ကျယ် ပါရှိသည်။
ပယ်ရင်က ထွင်းထုထားတဲ့ ကုတင်ခေါင်းရင်းကို ပြသည်။
အကိုင်းအခက် သုံးခု ယှက်နွယ်နေသည်။
အောက်ဘက်မှာတော့ အရွက်သေးသေး နှစ်ရွက်။
“အမြွှာနှစ်ယောက်ပေါ့” လို့ အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
ပယ်ရင် ခေါင်းညိတ်သည်။
အက်ဗလင်က ထွင်းထုထားတာကို လက်နဲ့ ထိကြည့်သည်။
“လှလိုက်တာ”
အီလီနော်က အနီးဆုံး ထောက်တိုင်ကို စစ်ဆေးသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်”
ပယ်ရင်က သူမရဲ့ အဖြေကြောင့် ပိုပြီး ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
နံနက်စာစားချိန်မှာတော့ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားတဲ့ ခြံဝင်းထဲက ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာ ရောက်လာသည်။
တံခါးခြောက်ပေါက်က ပိတ်ထားလျက်သားပဲ ရှိနေသည်။
ပထမဆုံး တံခါးနောက်ကနေ သီချင်းသံတွေ ထွက်လာသည်။
အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါ။
တစ်နာရီတိုင်းမှာ ညတာဝန်ကျ သူနာပြုတွေက အဲဒီစာသား ရှစ်ကြောင်းကိုပဲ သီဆိုကြသည်။
အီလီနော်က အဲဒါတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ဘယ်သူမှ ဒီဘာသာစကားကို နားမလည်ကြပါ။
မေလင်ကတော့ အဲဒီထဲမှာ ပါတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို သိနေသည်။
“သူတို့က နိုးနေဖို့အတွက် သီချင်းဆိုနေကြတာ” လို့ သူမ ပြောသည်။
“ဘာလို့လဲ” လို့ ဆိုရန်က မေးသည်။
“ဒီအခန်းမှာ မနက်ခင်းဆိုတာ မရှိဘူးလေ”
သီချင်းသံစတင်တာနဲ့ ငွေရောင်အသားခေါက်ရှိတဲ့ သစ်ပင်အောက်မှာ အယ်လာရဲ့ အရိပ်ယောင် ပေါ်လာသည်။
သူမက အခုဆိုရင် ခြံဝင်းထဲကို မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ဝင်လို့ရနေပြီ။
ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့တော့ မဟုတ်ပေမဲ့ပေါ့။
စကားပြောရုံလောက်တော့ ရသည်။
“ညတာဝန်ကျဆောင်ကို အရင်ဆုံး ခွဲထုတ်လိုက်တာ” လို့ သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြသည်။ “နန်းတော်က အချိန်ဘယ်လောက်ကုန်သွားမှန်း မသိဘဲ အလုပ်ဆက်လုပ်ပေးမယ့် ကုသသူတွေကို လိုအပ်နေတာလေ”
အန်ဝင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
“သူတို့က မနက်ခင်းကို ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
တံခါးကို ကျွန်တော်တို့ဘက်ကနေ ဖွင့်လို့မရပါ။
အက်ဒရစ်က အဲဒါကို အတည်ပြုပေးသည်။
ဝင်ပေါက်က ညတာဝန်ကျဆောင်ထဲ ဝင်သွားတာကိုပဲ မှတ်မိနေသည်။
ထွက်သွားတာကို မဟုတ်ပါ။
နသန်နီရယ်က အဲဒီနောက်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းခုနစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားသည်။
အားလုံးကတော့ အဲဒီအခန်းထဲကိုပဲ ပြန်ရောက်သွားသည်။
“ဒီဆောင်ကို အကွင်းလိုက် ဖြစ်နေအောင် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ” လို့ သူက ပြောသည်။
“ဒါဆို သူနာပြုတွေက ထွက်လို့မရဘူးပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က မေးသည်။
“သူတို့အလုပ် မပြီးသေးဘူးလို့ ထင်နေအောင် လုပ်ထားတာလေ”
အယ်လာက တံခါးကို ထိလိုက်သည်။
“နန်းတော်က ဒီဆောင်ကို ခွဲထုတ်လိုက်တုန်းက ကုသသူ ၁၂ ယောက် ရှိခဲ့တယ်”
“သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း မသိဘူး”
သီချင်းသံ ထပ်ထွက်လာသည်။
အသံ ၁၂ ခု။
တိုးဖျော့ဖျော့နဲ့။
ငြိမ်သက်နေသည်။
အက်ဗလင်က တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ ရှိနေသေးတယ်”
နံနက်စာစားပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ ခြံဝင်းထဲမှာ စုဝေးကြသည်။
အမြွှာနှစ်ယောက်ကတော့ ဟယ်လီနာ၊ ဂယ်ရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နဲ့ ရိုင်ဆာတို့နဲ့အတူ ကျန်ခဲ့သည်။
သူတို့က မလိုက်ရလို့ စိတ်ဆိုးနေကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမပေးထားတဲ့ ကတိကို ပြန်သတိပေးလိုက်သည်။
စစ်ဆေးခွင့်တော့ ပေးထားပေမဲ့ တံခါးဖွင့်ခွင့်တော့ မပေးထားပါ။
ဂယ်ရစ်က စေ့စပ်ညှိနှိုင်းဖို့ ကြိုးစားသည်။
သူက သစ်သားဘဲရုပ်ကို ကမ်းပေးသည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ အဲဒီလာဘ်ကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်ကတော့ ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် ခဏတာ လက်ခံလိုက်သည်။
ဒါနဲ့ပဲ ညှိနှိုင်းမှုက တခြားအကြောင်းပြချက်တွေကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
ပထမဆုံး တံခါးမှာ လက်ကိုင် မရှိပါ။
မီးအိမ်ပုံစံ ခွက်ကလေးတစ်ခုပဲ ရှိသည်။
ဆဲလားက အဲဒါကို စစ်ဆေးသည်။
သူမရဲ့ နယ်ပယ်က ခရီးသွားတွေအတွက် မီးအိမ်နဲ့ ပတ်သက်သည်။
“ဒါ ကျွန်မဟာ မဟုတ်ဘူး”
ဒိုရီယန်က သူမဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
သူ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ အလင်းရောင်တွေ စုဝေးလာသည်။
“ကျွန်မဟာလည်း မဟုတ်ဘူး”
နာရာက ခွက်ကလေးနားမှာ လက်တစ်ဖက် ထားလိုက်သည်။
“ဒါ မီးဖိုမီးအိမ်လည်း မဟုတ်ဘူး”
အီလီနော်က အဖြေကို သိနေသည်။
“ညမီးအိမ်လေ။ တံဆိပ်ခတ်ထားတဲ့ ကရုဏာတော် အိမ်တော်က ဆောင်တိုင်းမှာ တစ်လုံးစီ ထားထားတတ်တယ်။ နောက်ဆုံး ထွက်သွားတဲ့ ကုသသူက အဲဒါကို ငြိမ်းသတ်ရတာ”
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားကြဘူးလေ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို မီးအိမ်က အထဲမှာ ရှိနေဦးမှာပဲ”
အီလီနော် ခေါင်းညိတ်သည်။
“တံခါးက တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို ယူလာဖို့ စောင့်နေတာ”
“တံခါးမဖွင့်ခင် အထဲကို လှမ်းရောက်အောင် လုပ်ရမယ်” လို့ နသန်နီရယ်က ပြောသည်။
“အဲဒါက တံခါးဖွင့်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား” လို့ ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“ဘာကွာလို့လဲ”
“ဖြတ်လမ်းက တံခါးကို မဖွင့်ဘဲနဲ့ ထိတွေ့လို့ရတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး ရှိနိုင်တယ်”
“အဲဒါက တံခါးအပေါက်သေးသေးလေး တစ်ခုလိုမျိုးပဲနော်”
နသန်နီရယ်က အက်ဒရစ်ကို ကြည့်သည်။
အက်ဒရစ်က စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူပြောတာ နည်းနည်းတော့ မတိကျဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မှားတော့ မမှားဘူး”
နသန်နီရယ်က စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အက်ဒရစ်ကို နေ့တိုင်း ပိုသဘောကျလာသည်။
မေလင်က သီချင်းသံကို နားထောင်နေသည်။
မှတ်ဉာဏ်တွေက ဂီတသံစဉ်တွေထဲမှာ ရွေ့လျားနေသည်။
သူတို့နာမည်တွေ မဟုတ်ပါ။
သူတို့ရဲ့ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်တွေ။
ကုတင်တွေကြား လမ်းလျှောက်မယ်။
မီးအိမ်တွေကို စစ်မယ်။
အသက်ရှူသံတွေကို ရေတွက်မယ်။
ပိတ်စတွေကို လဲမယ်။
စာသား ရှစ်ကြောင်း သီဆိုမယ်။
ပြီးရင် ပြန်စမယ်။
ဒီအခန်းက ဘယ်သူမှ မတိုင်းတာနိုင်တဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ အဲဒီနာရီကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်နေခဲ့တာဖြစ်သည်။
မေလင်ရဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။
“ကျွန်မတို့သာ ဒီသီချင်းသံကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင် ဒီဆောင်က အချိန်ကို ပြန်သတိထားမိသွားလိမ့်မယ်”
“သူတို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိမလား” လို့ အီယန်က မေးသည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ အချိန်တွေ အကုန်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်”
အယ်လာက ငွေရောင်သစ်ပင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါကိုပဲ အိုသဲလော့စ်က ကျွန်တော်တို့ကို ကြောက်စေချင်နေတာ”
“ကျွန်တော်တို့ ကြောက်သင့်သလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမရဲ့ အဖြေတွေက ရိုးသားလွန်းတဲ့အခါ ကျွန်တော် မကြိုက်လှပါ။
အက်ဗလင်က တံခါးကို စစ်ဆေးသည်။
“ဆောင်ထဲက လူနာတွေက ဘာဖြစ်သွားလဲ”
“သူတို့ကို အရင်ဆုံး ရွှေ့ပြောင်းလိုက်တာ” လို့ အယ်လာက ပြောသည်။
“ဘယ်ကိုလဲ”
“တချို့ကိုတော့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ အခန်းထဲ၊ တချို့ကိုတော့ နန်းတော်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ချန်နယ်တွေထဲကိုပေါ့”
“ဒါဆို သူနာပြုတွေက လူမရှိတဲ့ ကုတင်တွေကိုပဲ ကုသပေးနေတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
ဒေါသတစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်ပါ။
ရည်ရွယ်ချက် ပျောက်ဆုံးသွားတာတောင်မှ ဆက်ပြီး ဂရုစိုက်ပေးနေရတဲ့အပေါ် ဝမ်းနည်းမှုမျိုး။
“သူတို့က လူနာတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“တစ်ယောက်ယောက်က မီးအိမ်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်လိမ့်မယ်”
“တကယ်လို့ ဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်ရင်ရော”
“ဒါဆို တစ်ယောက်ယောက်က အထဲကို ဝင်ပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးရလိမ့်မယ်”
အီယန်က ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
“မဖြစ်ဘူး”
လူတိုင်း သူမကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
“မင်း မဖြစ်ရဘူး”
“ကျွန်မက လုပ်မယ်လို့ မပြောပါဘူး”
“မင်း လုပ်တော့မလို့လေ”
အက်ဗလင်က မငြင်းပါ။
အီယန်က သူမ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်က ရွှေရောင်ကို ထိလိုက်သည်။
“ဒီဆောင်ကို တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်နေသေးတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ ကုသသူတွေအတွက် ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ”
ဆိုရန်က တံခါးဘက်ကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက ကုသသူ အများစုနဲ့ ကိုက်ညီနေတာပဲ”
“အရင်ကတော့ ကျွန်မနဲ့ ကိုက်ညီခဲ့တယ်”
ဒီစကားကို ပြောဖို့အတွက် သူမ အရင်ကထက် ပိုလွယ်ကူသွားပုံရသည်။
အီယန်က အသက်ရှူလိုက်သည်။
“အခုထိလည်း ဖြစ်နိုင်သေးတယ်”
အက်ဗလင်က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်တည်း မဝင်ရဘူး”
အက်ဒရီယာနာက သူတို့ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
သူမမှာတော့ ကုသပေးနိုင်တဲ့ နယ်ပယ်ဆိုတာ မရှိပါ။
သူမမှာ သန့်စင်သူတို့၏ စွမ်းအားမျိုး မရှိပါ။
ဟေဗင်ရီးချ်၏ အာရုံစူးစိုက်မှုက နေထိုင်သူတိုင်းထံ ပေးအပ်ထားသည့် ထူးခြားသောစွမ်းအားမှလွဲ၍ သူမ၌ ဘာမျှမရှိပါ။
“ညတာဝန်ကျဆောင်က ကုသသူမဟုတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘာလုပ်မလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
အယ်လာက သူမကို ကြည့်သည်။
“သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ တောင်းဆိုလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မ ငြင်းလို့ရမလား”
“ရတယ်”
“သူနာပြုတွေကို သူတို့အလုပ် ပြီးသွားပြီလို့ ပြောလို့ရမလား”
“သူတို့က မင်းစကားကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူး”
“သူတို့က ကျွန်မကို သိလို့လား”
“မသိဘူး”
“ဒါဆို ကျွန်မမှာ သူတို့ လိုက်နာစေချင်တဲ့ အခန်းကဏ္ဍမျိုး မရှိဘူးပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမဘက် လှည့်လာသည်။
“မရှိဘူး”
အက်ဒရီယာနာက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဲဒီလိုပြောတုန်းက မင်း ကန့်ကွက်ခဲ့သေးတယ်လေ”
“အဲဒါက တခြားကိစ္စပါ”
“အမြဲတမ်းလည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေကျပါပဲ”
အက်ဒရီယာနာရဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို ကျွန်တော် နားလည်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစီအစဉ်ကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်ဟု မဆိုလိုပါ။
“မင်း ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့ အကွင်းလိုက် အချိန်ထဲကို ရောက်သွားနိုင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အက်ဗလင်လည်း ရောက်သွားနိုင်တာပဲ”
“အဲဒါက အစီအစဉ်ကို ပိုကောင်းမသွားစေဘူးလေ”
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ ပါဝင်မှုက အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားအောင် လုပ်ပေးတာ”
သူမက ကုသသူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်သည်။
“ဒီဆောင်က သူတို့ကို အလုပ်လုပ်စေချင်နေတာ။ ကျွန်မကိုတော့ ထွက်သွားစေချင်နေတာ။ ကျွန်မက အထဲမှာ ဆက်နေပြီး အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ အတင်းအကျပ် ပြောနေဖို့တော့ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး”
အယ်လာက သူမကို အကဲခတ်သည်။
“အရင်တုန်းက ဥယျာဉ်ဟောင်းကို ကုသသူတွေ မဟုတ်တဲ့ သူတွေနဲ့ပဲ စောင့်ရှောက်ခိုင်းထားခဲ့တာ”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကုသသူတွေက အလုပ်တစ်ခုပြီးရင် နောက်တစ်ခုကို ထပ်ရှာနေတတ်လို့လေ”
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာကို ကြည့်သည်။
သူမဆီက ကန့်ကွက်မှုတွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကြောက်စိတ်တော့ မဟုတ်ပါ။
ကြောက်စိတ်က ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ယုံကြည်မှုက အဲဒီကြောက်စိတ်ဘေးမှာ ရပ်တည်နေသည်။
ဒီအစီအစဉ်က လူလေးယောက် လိုအပ်သည်။
အက်ဗလင်။
အီယန်။
အက်ဒရီယာနာ။
မယ်လင်။
မယ်လင်က သူနာပြုတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မသက်ရောက်စေဘဲ မနက်ခင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ထိန်းထားပေးမည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကို စစ်ဆေးမည်။
အီယန်က အသံတိုင်းကို လိုက်ဖြေစရာမလိုဘဲ သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို နားထောင်ပေးမည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ ဒီဆောင်က ထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့ အခန်းကဏ္ဍမျိုးကို ကိုင်တွယ်မည်။
နသန်နီရယ်က တံခါးပေါက်ကနေ လှမ်းဝင်မည်။
အက်ဒရစ်က နယ်နိမိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားမည်။
ဆဲလားနဲ့ ဒိုရီယန်က မီးအိမ်အသစ်ကို ပြင်ဆင်မည်။
နာရာက ခြံဝင်းထဲက မိုးရေကို ယူလာမည်။
ဟယ်ဝင်က ရေစင်ကြောင်း သေချာစေမည်။
အကယ်၍ အကွင်းလိုက် အချိန်တွေ ပြိုလဲလာရင် ကျွန်တော်က အချိန်ကို တည်ငြိမ်အောင် ဖမ်းဆုပ်ထားမည်။
အချိန်ကို ရပ်တန့်တာတော့ မဟုတ်ပါ။
ဆောင်းရာသီက အခိုက်အတန့်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရုံပဲ ရှိသည်။
သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပါ။
ကျွန်တော် ဒီအစီအစဉ်ကို သဘောမကျပါ။
အီလီဇာက ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ် ရှိသလားလို့ မေးသည်။
ကျွန်တော့်မှာ မရှိပါ။
ဒါနဲ့ပဲ ဆွေးနွေးမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ဒရီယာနာ မဝင်ခင်မှာ ဘုရင်မ မီရဲလ်က သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီ ကော်လာကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းက ကုသသူ မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“မင်းက ဘေးအန္တရာယ်ကင်းတဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“မင်းက မကြာသေးခင်ကမှ စေ့စပ်ထားတာလေ”
အက်ဒရီယာနာက အနည်းငယ် ပြုံးသည်။
“ကျွန်မ သတိထားမိပါတယ်”
မီရဲလ်က အက်ဗလင်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
“တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြပါ”
အက်ဗလင်က အက်ဒရီယာနာရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အီယန်က ကျန်တစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ပြန်လာပါမယ်”
ကယ်ဒရစ်က အဲဒီကတိစကားရဲ့ အလေးချိန်ကို ခံစားမိသည်။
ရိုးသားဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ ကန့်သတ်ချက်မျိုးနဲ့ပေါ့။
နသန်နီရယ်က တံခါးအပေါက်ငယ်လောက်ပဲရှိတဲ့ နေရာကနေ အဆက်အသွယ်တစ်ခု ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
အထဲမှာ အမှောင်ထုတွေ ပေါ်လာသည်။
အလင်းရောင် မရှိတာမျိုး မဟုတ်ပါ။
အလင်းရောင်တွေ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အခန်းတစ်ခု။
ဆဲလားက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မီးအိမ်ကို အပေါက်ဝနားမှာ ထားလိုက်သည်။
မီးတောက်တော့ မရှိသေးပါ။
ဒိုရီယန်က မီးအိမ်လေးကို တည်ငြိမ်တဲ့ အလင်းရောင်လေး တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။
နာရာက မိုးရေတစ်စက် ထည့်လိုက်သည်။
ဟယ်ဝင်က အဲဒါကို ထိလိုက်သည်။
“သန့်တယ်”
မယ်လင်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တံခါးပေါ် တင်လိုက်သည်။
သီချင်းသံက ဆက်ထွက်နေသည်။
စာသား ရှစ်ကြောင်း။
ပြီးရင် ပြန်စသည်။
“အခုပဲ” ဟု သူမ ပြောသည်။
အက်ဒရီယာနာက မီးအိမ်ကို အပေါက်ဝကနေ ဖြတ်ပြီး သယ်သွားသည်။
တံခါးက လက်ကိုင်ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ အကြောင်းကို ပြန်သတိရသွားသည်။
သူမ လက်ချောင်းတွေအောက်မှာ လက်ကိုင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူမ လှည့်လိုက်သည်။
ညတာဝန်ကျဆောင် တံခါး ပွင့်သွားသည်။
နံရံနှစ်ဖက်စလုံးမှာ ကုတင် ၁၂ လုံးစီ ရှိသည်။
အားလုံး အလွတ်။
အပြာရောင် မီးအိမ်တွေက ကုတင်တွေအပေါ်မှာ လင်းနေသည်။
ကုသသူ ၁၂ ယောက်က အဲဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်နေကြသည်။
တချို့က ငယ်သည်။
တချို့က အသက်ကြီးသည်။
အားလုံးက လူ့ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
သူတို့ခြေလှမ်းတွေက အသံမထွက်ပါ။
သူတို့လက်တွေက ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့ ကုတင်ပေါ်က စောင်တွေကို စစ်ဆေးနေကြသည်။
အခန်းရဲ့ အဆုံးမှာတော့ အရပ်ရှည်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သီချင်းရဲ့ ပထမဆုံး စာသားကို သီဆိုသည်။
ကျန်တဲ့သူတွေက လိုက်ဆိုကြသည်။
ပြတင်းပေါက် မရှိပါ။
နာရီ မရှိပါ။
မိုးလင်းစ မရှိပါ။
အက်ဗလင် ဝင်သွားသည်။
အနီးဆုံး သူနာပြုက သူမကို ကြည့်သည်။
“မင်း နောက်ကျနေပြီ”
“ဘာအတွက်လဲ”
“အနောက်ဘက်က ကုတင်တွေလေ”
“အဲဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ”
သူနာပြုက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
စောင်အောက်မှာ လူနာတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။
ဆောင်က လူနာတစ်ယောက် ရှိနေသင့်တယ်လို့ ယုံကြည်ထားလို့သာ ပေါ်လာတာပါ။
အီယန်က နောက်ကနေ ဖြတ်ဝင်လာသည်။
အတုအယောင် လူနာက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူမ ရပ်လိုက်သည်။
အကွင်းလိုက် အချိန်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက သူမရဲ့ အဖြေကို စောင့်နေကြသည်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ရွှေရောင်တွေ ပြည့်နှက်သွားသည်။
သူမ နားထောင်သည်။
ပြီးတော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲဒီနာကျင်မှုမှာ ပိုင်ရှင်မရှိဘူး”
လူနာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တခြားကုတင်တွေဆီကနေ အော်သံ သုံးခု ထပ်ထွက်လာသည်။
အီယန် မလှည့်ပါ။
“ပိုင်ရှင်မရှိဘူး” ဟု သူမ ထပ်ပြောလိုက်သည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက မီးအိမ်အသစ်ကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာသည်။
အနီးဆုံး အပြာရောင် မီးတောက်က သူမဆီ လှည့်လာသည်။
“မင်းကို ဒီနေရာမှာ တာဝန်မပေးထားဘူး” ဟု အရပ်ရှည်သော သူနာပြုက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားရမယ်”
“မထွက်ဘူး”
“ညတာဝန်ကျဆောင်မှာ ကုသသူတွေပဲ နေခွင့်ရှိတယ်”
“ဒါဆိုရင်တော့ မင်းတို့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲနဲ့ပဲ ကျွန်မ ဆက်နေမယ်”
ဒီဆောင်မှာတော့ အဲဒီစကားအတွက် ပြန်ဖြေစရာ အဖြေမရှိခဲ့ပါ။