အခန်း ၃၁၁ - ဘုရင်မျိုးဆက်သစ်များ
တော်ဝင်မိသားစုဝင်များကို အရှေ့ဘက်ဧည့်ဆောင်အနီးရှိ အခန်းများတွင် နေရာချပေးထားသည်။
တော်ဝင်နန်းဆောင်များတော့ မဟုတ်ပေ။
အမှန်တကယ်တော့ ထိုသို့သော အခန်းများ မရှိချေ။
အခန်းထဲတွင် ကုတင်၊ လက်ဆေးဇလုံ၊ ကုလားထိုင်များနှင့် အတွင်းဘက်မှ သော့ခတ်နိုင်သော တံခါးများသာ ပါရှိသည်။
ဘုရင်မ မိရယ်လ်က ထိုသော့ခတ်နိုင်သည့်စနစ်ကို သဘောကျဟန်ရှိသည်။
အက်ဒရီယာနာက ပြတင်းပေါက်တိုင်းကို စစ်ဆေးနေသည်။
ကက်ဆီယာက ကုတင်တိုင်းအောက်ကို လိုက်ကြည့်နေသည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ စင်္ကြံလမ်းတွင်ရပ်ကာ ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။
မင်းသားလေးက ကျွန်တော်တို့သားထက် ဆယ်နှစ်နီးပါး ပိုကြီးသည်။
သို့သော် ထိုအချက်က ဂယ်ရစ်ကို သူ့ဆီလျှောက်သွားပြီး ထွင်းထုထားသော သစ်သားလှေလေးကို ပေးအပ်ခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
ဂျူလီယန်က လှေလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ့အတွက်လား”
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“လှေ”
ဂျူလီယန်က ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ကောင်းတဲ့လှေပဲ”
“သူမကိုက်ခင်တုန်းကတော့ ပိုကောင်းသေးတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်သည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားသည်။
သူ အပြုံးတစ်ခုကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။
ထို့နောက် ကာရို ရောက်လာသည်။
သူမက အော်ရီလီယာ လုပ်ပေးထားသော အဝတ်စာအုပ်လေးကို ကိုင်ထားသည်။
သူမက စာအုပ်ကိုဖွင့်ကာ အိမ်လေးတစ်လုံးနှင့် အဝတ်စတံခါးပါသော စာမျက်နှာကို ပြလိုက်သည်။
“အိမ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဂျူလီယန်၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကာရိုက တံခါးလေးကို ထိလိုက်သည်။
တံခါးပွင့်သွားသည်။
အနောက်ဘက်မှ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
နာရာ၏ ခိုလှုံရာ။
အော်ရီလီယာ၏ ကရုဏာတရား။
ဒိုရီယန်၏ အလင်းရောင်။
နေသနေးလ်ထံမှ ရရှိလာသော အနည်းငယ်သော အစွမ်း။
အရာအားလုံးက ပဲ့တင်သံများသာ ဖြစ်သည်။
ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်။
သို့သော် ထိုစာမျက်နှာကို တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေသော အခန်းလေးတစ်ခုအဖြစ် ခံစားရစေရန် လုံလောက်သည်။
ဂျူလီယန်က ၎င်းကို ထိကြည့်သည်။
ထို့နောက် တံခါးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
“အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး” ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။
ကာရိုက လက်ခံလိုက်သည်။
သူမက သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် မင်းသမီးလေးများက ဒုတိယဇနီးအကြောင်း မေးမြန်းလာကြသည်။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မမေး။
အက်ဗလင်ကိုသာ မေးသည်။
ဒါက ပိုပြီး ပညာရှိရာ ရောက်သည်။
ထို့ပြင် ထိုအကြောင်းကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည့်အကြောင်းရင်းမှာလည်း မယ်လိုဒီသည် အနီးအနားတွင် ရောက်နေပြီး ထိုကဲ့သို့သော သတင်းစကားမျိုးကို ပျော်စရာအဖြစ် မပြောင်းလဲဘဲ မနေနိုင်သည့်အတွက်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လိုင်ရာဒွန်၏ စစ်ရေးမြေပုံများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေသည့် ယာယီကောင်စီအခန်းတွင် ရှိနေစဉ် သူမ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
ပြီးနောက် အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဆီ ပြန်ကြည့်သည်။
“မဖြစ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။
မယ်လိုဒီ ရပ်သွားသည်။
“ကျွန်မ ဘာမှမပြောရသေးဘူးလေ”
“မင်း ပြောတော့မလို့မလား”
“ယူရီယာက မေရီကို ပြောပြပြီးပြီလားဆိုတာ မေးမလို့ပါ”
မေရီက ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။
“ဘာကိုလဲ”
အက်ဗလင် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
မင်းသမီး အက်ဒရီယာနာနှင့် မင်းသမီး ကက်ဆီယာတို့ မယ်လိုဒီနောက်ကနေ ဝင်လာကြသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ရေချိုးသန့်စင်ထားကြသည်။
မီးခိုးငွေ့များနှင့် သွေးခြောက်များ ကင်းစင်သွားသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် မိရယ်လ်နှင့် ဆင်တူနေသည်ကို ပို၍ ထင်ရှားစွာ မြင်လိုက်ရသည်။
အက်ဒရီယာနာက အသက် ၂၂ နှစ်။
ကက်ဆီယာက အသက် ၂၀။
နှစ်ယောက်စလုံးက ငြင်းမရအောင် လှပကြသည်။
အက်ဒရီယာနာက သူမ၏ ဆံပင်နက်များကို ဦးခေါင်းနှင့်ကပ်လျက် ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားသည်။
ကက်ဆီယာကတော့ ဆံပင်ကောက်ကောက်များကို ပခုံးတစ်ဖက်သို့ လွှဲချထားသည်။
သူတို့က ပျက်စီးသွားသော တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည့် အမျိုးသမီးများပီပီ တည်ငြိမ်လေးနက်စွာ ရပ်တည်နေကြသည်။
ထိုတည်ငြိမ်မှုမှာ ကက်ဆီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်အထိသာ ခံသည်။
သူမ၏ တည်ငြိမ်မှု လျော့ရဲသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာက သတိထားမိသွားသည်။
ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကြာကြာလေး စိုက်ကြည့်မိသွားသည်။
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီကတော့ အစည်းအဝေးကို ခံစားဖို့ ထိုင်နေလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ မရိုမသေ ပြုမူတာ မဟုတ်ရပါဘူး” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
ကက်ဆီယာက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ဖခင် ကွယ်လွန်သွားပါပြီ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ တိုင်းပြည်လည်း ပျက်သုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ နန်းတော်မှာတော့ မျိုးဆက်ပြတ်မှာ စိုးရိမ်ရတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ လိုအပ်တဲ့အခါမျိုးမှာ တော်ဝင်မိသားစုတွေ အိမ်ထောင်ဖက် အများအပြား ယူခွင့်ပြုထားပါတယ်”
စကားဝိုင်းက ဘယ်ကို ဦးတည်နေမှန်း ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
မပေါက်ခဲ့ရင် ကောင်းသားလို့လည်း ဆုတောင်းမိသည်။
အက်ဒရီယာနာက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့က ဘုရင်မ အက်ဗလင်ကို ဘုရင် ယူရီယာအနေနဲ့ ဒုတိယဇနီးတစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ စဉ်းစားမလားဆိုတာ မေးမြန်းခဲ့တာပါ”
ကက်ဆီယာက ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ရင်လေ”
အက်ဒရီယာနာက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာတော့ မတိုင်ပင်ရသေးဘူး”
“နောက်ထပ် ဇနီးတစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့အထိတော့ မင်းတို့ တိုင်ပင်ပြီးသားပဲပေါ့” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
“မယ်လိုဒီ” ဟု အက်ဗလင်က သတိပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်ရုံပါ”
မေရီ၏ ဘောပင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကို မှတ်တမ်းမတင်နဲ့”
“ဒါက သံတမန်ရေးရာ အဆိုပြုချက်တစ်ခုပါ”
“မဟုတ်ဘူး”
အက်ဒရီယာနာ၏ မျက်နှာ ရဲတက်သွားသည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတော့ သံတမန်ရေးရာပါ”
ကက်ဆီယာက ကျွန်တော့်ကို ထပ်ကြည့်သည်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ အမူအရာက ကျွန်တော့်ထက် ပိုတည်ငြိမ်နေသည်။
“ရှင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ဖြေပေးပါလို့ သူတို့ကို ပြောထားတယ်”
အားလုံးက စောင့်နေကြသည်။
မေရီတောင်မှပင်။
ကျွန်တော် မင်းသမီးလေးနှစ်ပါးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့ ဖခင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။
သူတို့၏ နေအိမ် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။
သူတို့၏ ပြည်သူများက ဟေဗင်ရီးချ်၏ ကရုဏာအပေါ် မှီခိုနေရသည်။
သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဆိုသည်မှာ တိုင်းပြည်ကို ထိန်းသိမ်းရန် တော်ဝင်မိသားစုများ အသုံးပြုသည့် နောက်ထပ် လက်နက်တစ်ခုအဖြစ်သာ သင်ကြားပေးခဲ့ပုံရသည်။
အလှတရားက ထိုကဲ့သို့သော အရောင်းအဝယ်မျိုးကို ပိုဖြစ်နိုင်ချေများစေသည်။
သို့သော် ထိုအချက်က ရွေးချယ်မှုများကို လွတ်လပ်စေတာတော့ မဟုတ်ပေ။
“ဒီမှာ လုံခြုံစွာ နေထိုင်ဖို့အတွက် မင်းတို့ ကျွန်တော့်ကို အိမ်ထောင်ပြုစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဒရီယာနာက မျက်လွှာချလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ သိပါတယ်”
“တကယ်သိရဲ့လား”
သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ရိုးသားစွာ ဖြေသည်။
“ကျွန်မတို့ သင်ယူနေတုန်းပါ”
“ကျွန်တော့်မှာ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိပြီးသားပါ” ဟု ကျွန်တော် ဆက်ပြောသည်။ “အက်ဗလင်ဆိုတာ ချဲ့ထွင်ဖို့ စောင့်နေတဲ့ အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲက ပထမနေရာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးပဲ။ ကျွန်တော် နောက်ထပ်ဇနီးတစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး”
ကက်ဆီယာက ခေါင်းညိတ်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။
တကယ့်ကို စိတ်ပျက်သွားခြင်းပင်။
ထိုအချက်က ထူးဆန်းစွာဖြင့် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသလို အဆင်မပြေမှုလည်း ဖြစ်စေသည်။
အက်ဒရီယာနာကတော့ ပိုမြန်မြန်ပဲ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ နားလည်ပါတယ်”
“မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး အိမ်ထောင်ရေး မဟာမိတ်မလိုဘဲ ဟေဗင်ရီးချ်မှာ နေထိုင်ဖို့ ကြိုဆိုပါတယ်”
“ပြီးတော့ လိုင်ရာဒွန်ကော” ဟု သူမက မေးသည်။
“မင်းတို့ ပြည်သူတွေက သူတို့ရဲ့ ဥပဒေတွေ၊ လက္ခဏာတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ မူလဒေသကို ဆက်ထိန်းသိမ်းချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးပါမယ်။ မင်းတို့ ဒီမှာရှိနေစဉ်အတွင်း ဟေဗင်ရီးချ်ရဲ့ ဥပဒေအောက်မှာ ကိုယ်ပိုင် အရပ်ဘက်ကောင်စီကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ပါတယ်”
မင်္ဂလာဆောင်စရာ မလို။
သမီးတစ်ယောက်ကို ရောင်းစားစရာ မလို။
ခိုလှုံခွင့်ကို ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ဝယ်ယူစရာ မလိုတော့ပေ။
အက်ဒရီယာနာ၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကက်ဆီယာကတော့ ထိုင်နေမြဲ ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမက အက်ဗလင်ကို ကြည့်သည်။
“သံတမန်ရေးရာ မဟုတ်တဲ့ မေးခွန်းလေး တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား”
“မေးပါ”
“သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာလား”
မယ်လိုဒီက ချောင်းဆိုးသံနှင့် ရယ်သံကြားက အသံတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်၏ နှင်းဆီရောင်သမ်းသော ဖြူလွှလွှဆံပင်များသည် အမြဲတမ်းပုံစံ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကျွန်တော့်နယ်မြေနှင့်အတူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အရင်ကထက် အရပ်ပိုရှည်လာသည်။ ပိုသန်မာလာသည်။
ရေခဲရောင် မျက်ဝန်းများတွင် လျှပ်စီးကြောင်း၏ အစအနများ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်က မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီကို ကိုယ်စားပြုသည့်အရာအဖြစ် ဆက်လက်ပြောင်းလဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုပြောင်းလဲမှုမှာ ကျွန်တော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ကက်ဆီယာက အားတက်သွားပုံရသည်။
“သူက ပိုတောင် ကောင်းလာသေးတယ်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေပါသေးတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
အက်ဒရီယာနာက တရားဝင် အဆိုပြုချက် ပျက်ပြယ်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြည့်လာသည်။
“နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာတိုင်း အမြဲတမ်း ပိုချောလာတာလား”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု တံခါးဝမှ အော်ရီလီယာက ဝင်ပြောသည်။
အားလုံးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ဆေးရုံမှတ်တမ်းများကို ကိုင်ထားသည်။
“တချို့နတ်ဘုရားတွေက လူသားဆန်မှု ပိုနည်းသွားတတ်တယ်။ တချို့ကျတော့လည်း ဘာမှ မပြောင်းလဲဘူး။ တချို့ကကျတော့ သူတို့ကို ကြောက်တဲ့သူတွေအတွက်ပဲ လှပနေတတ်ကြတယ်”
ကက်ဆီယာက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ယူရီယာကော”
အော်ရီလီယာက မှတ်တမ်းများကို အက်ဗလင်ထံ ပေးလိုက်သည်။
“သူကတော့ သူကိုယ်တိုင် ပိုဖြစ်လာတာပါပဲ”
ထိုစကားကြောင့် အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် မယ်လိုဒီက အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်သည်။
“ကြွက်သားတွေ ပိုထွက်လာပြီး သူကိုယ်တိုင် ပိုဖြစ်လာတာပေါ့”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။ အက်ဒရီယာနာတောင်မှ ရယ်လိုက်မိသည်။
ကက်ဆီယာကတော့ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။
အရေးကိစ္စမှာ မည်သူမျှ အပြစ်ပေးခံရခြင်းမရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။
မေရီကတော့ အကုန်လုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
ဘုရင်မ မိရယ်လ်ကတော့ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် အဆိုပြုချက်အကြောင်း သိသွားသည်။
အက်ဒရီယာနာနှင့် ကက်ဆီယာက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေကြသည်။
ဂျူလီယန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
ဘုရင်မက နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်လိုက်သည်။
“မနက်ခင်းလေး တစ်ခဏလောက် အုပ်ထိန်းသူ မရှိတာနဲ့”
“ကျွန်မတို့ ရိုသေစွာနဲ့ပဲ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာပါ” ဟု အက်ဒရီယာနာက ပြောသည်။
“မင်းတို့ မနေ့ကမှ ခိုလှုံခွင့် တောင်းထားတာလေ”
“ဒါကြောင့်လည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ လိုအပ်မလားဆိုတာကို အတည်ပြုချင်ခဲ့တာပါ”
“မလိုဘူးဆိုတာ သိပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ”
ကက်ဆီယာက သူမ၏ ပန်းကန်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားနေလိုက်သည်။
မိရယ်လ်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“မလိုပါဘူး”
“လိုတာပေါ့”
အက်ဗလင်က ဘုရင်မ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့က မေးတယ်၊ သူက ဖြေတယ်။ ဘယ်သူမှ ထိခိုက်နစ်နာတာ မရှိပါဘူး”
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ယူရီယာရဲ့ မာနတော့ နည်းနည်း တိုးသွားမှာပဲ”
“ကျွန်တော့် မာနကို ဘယ်သူမှ မတိုင်ပင်ခဲ့ပါဘူး”
“အဲဒါကလည်း ဘယ်တုန်းကမှ မတားဆီးနိုင်ပါဘူးလေ”
မိရယ်လ်က နောက်တစ်နေ့တွင် ဆေးရုံ၌ စတင် အလုပ်လုပ်သည်။
ဘုရင်မ တစ်ယောက်အနေဖြင့်တော့ မဟုတ်ပေ။
လုံးဝတော့ မဟုတ်ပေ။
လူအများစုက သူမကို အရိုအသေပေး ဦးညွှတ်နေဆဲပင်။
သူမကတော့ မလုပ်ကြဖို့ တောင်းဆိုသည်။
သို့သော် အများစုက မလိုက်နာကြပေ။
အက်ဗလင်က သူမကို မနက်ပိုင်း အဆိုင်းတွင် ဆိုရန်နှင့်အတူ တွဲပေးလိုက်သည်။
မိရယ်လ်က ကန့်ကွက်သည်။
“ကျွန်မမှာ သူထက် အတွေ့အကြုံ ပိုရှိတယ်”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ၊ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ၊ မှတ်တမ်းတွေနဲ့ လူနာတွေကို ပိုသိနေတာလေ”
ဆိုရန်က အနေရခက်စွာဖြင့် ကြည့်သည်။
“ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
“မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ဆီက တစ်ယောက် သင်ယူကြပေါ့”
သူတို့ သင်ယူဖြစ်ကြသည်။
မိရယ်လ်က ပိုးမွှားကူးစက်မှု မဖြစ်စေဘဲ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာများကို ချုပ်သည့် နည်းလမ်းကို သင်ပေးသည်။ ဆိုရန်ကတော့ ဟေဗင်ရီးချ်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအား စုစည်းမှုက သာမန် ကုသရေးမှော်ကို မည်သို့ ပြောင်းလဲပေးသည်ကို သင်ပေးသည်။
နေ့လယ်ပိုင်း ရောက်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက် အရိုးအက်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုရမည့် ဆေးမြီးတိုများအကြောင်း ငြင်းခုံနေကြပြီဖြစ်သည်။
ဆေးရုံခန်းထဲတွင် ထိုသည်ပင် အပေါင်းအသင်း ဆက်ဆံရေး ဖြစ်သည်။
အိုင်အိုက နေ့စဉ်နီးပါး လာလည်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ အစ်ဂနေးရှပ်စ်နှင့် ဆီရာဖီနာတို့နှင့်အတူ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် လာသည်။
ကလေးလေးယောက်က ရိုင်ဆာနှင့်အတူ စာသင်ကြသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတော့ သူမတစ်ယောက်တည်း လာသည်။
သူမနှင့် မိရယ်လ်တို့သည် အခြားပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော တိုင်းပြည်များအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။
တာဝန်အလွန်အကျွံ ထမ်းထားရသော ခင်ပွန်းများအကြောင်း။
အခြားသူများက အမွေဆက်ခံသူများ၊ သဘောတူညီချက်များ၊ လက်နက်များအဖြစ် သတ်မှတ်နေချိန်တွင် ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်းအကြောင်း။
အော်ရီလီယာက မိရယ်လ်ကို ကုသမှုတစ်ခု အဆုံးသတ်သည့်အခါ မိမိ၏ စွမ်းအားအပိုင်းအစများကို လူနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မကျန်ရစ်စေဘဲ မည်သို့ ရုပ်သိမ်းရမည်ကို သင်ပေးသည်။ မေးလင်းက လိုင်ရာဒွန်၏ မှတ်တမ်းဌာနတစ်ခု တည်ထောင်ရန် ကူညီပေးသည်။ အိုင်လန်ကတော့ သာမန်ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုများ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အချိန်အထိ ရှိနေပေးပြီးမှ ပြန်ထွက်ခွာသွားရမည့် စည်းကမ်းကို သင်ပေးသည်။
ဆိုရန်က သူမ အစားစားဖြစ်အောင် သေချာ ဂရုစိုက်သည်။
အက်ဗလင်ကတော့ သူမကို အလုပ်ပေးရင်း ဝမ်းနည်းမှုများ ထိုအလုပ်ထဲတွင် ပုန်းခိုနေခြင်း မဖြစ်စေရန် စောင့်ကြည့်ပေးသည်။
သူတို့သည် ထူးဆန်းသော စုစည်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာကြသည်။
ဘုရင်မများ။
နတ်ဘုရားမများ။
သူတော်စင်များ။
သမားတော်များ။
မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိသည်ဟု အခေါ်ခံရသည်ကို မနှစ်သက်သေးသည့် ဆရာဝန်တစ်ဦး။
ဒဏ်ရာရသူများ သက်သာလာသည်။
မိရယ်လ်လည်း ထိုနည်းတူပင်။
ပို၍ နှေးကွေးသော်လည်း။
စစ်ရေးအစီရင်ခံစာက သုံးရက်အကြာတွင် ရောက်လာသည်။
ကပ္ပတိန် ဆာဘင်းက အီလီဇာနှင့် ကောင်စီရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ လိုင်ရာဒွန်၏ မြေပုံက စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသည်။ မြောက်ဘက်ပိုင်းတွင် အနီရောင် အမှတ်အသားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မီးလောင်ထားသော မြို့များအတွက် အနက်ရောင် အမှတ်အသားများလည်း ရှိနေသည်။
“ဆာထာက နယ်မြေတွေကို သာမန်အတိုင်း သိမ်းပိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆာဘင်းက ပြောသည်။ “သူက ခံတပ်တွေနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ ဂိုဒေါင်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်တယ်။ အညံ့ခံတဲ့သူတိုင်းကို အမှတ်အသား လုပ်ထားတယ်”
“ဘယ်လို အမှတ်အသားလဲ” ဟု သောရ်က မေးသည်။
“အရေပြားအောက်က မီးတောက်လိုမျိုးပါ”
ဟေဗင်ရီးချ်ထဲ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့် သူလျှိုများကဲ့သို့ပင်။
“အဲဒီ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားလို့ရမလား” အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုသသူတွေက ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ တချို့သေဆုံးသွားကြတယ်”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။
“အမှတ်အသားပါထားတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ကျွန်မတို့ဆီ ခေါ်လာပါ။ နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ အကူအညီမပါဘဲ ဖယ်ရှားဖို့ မကြိုးစားကြနဲ့”
ဆာဘင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ပြီးတော့ သူက ကလေးတွေကိုလည်း ဖမ်းခေါ်သွားတယ်”
အခန်းထဲတွင် အေးစက်သွားသည်။
ကျွန်တော်ကြောင့်တော့ မဟုတ်ပေ။
“ဘယ်လို ကလေးတွေလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ထူးခြားတဲ့ မှော်စွမ်းအား ရှိတဲ့သူတွေ၊ သွေးရင်းမြစ် သန်မာတဲ့သူတွေ၊ နိမိတ်ဖတ်ထားတဲ့ ကလေးတွေ။ သူ့ရဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးတွေက မပြီးဆုံးသေးတဲ့ မီးတောက်လို့ ခေါ်တဲ့ ကလေးတိုင်းပါပဲ”
သောရ်၏ လက်က မဂျိုနီယာလက်နက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အစ်ဂနေးရှပ်စ်။
ဆီရာဖီနာ။
ကဲရိုးလ်။
ဂယ်ရစ်။
ဆာထာ၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် ကလေးလေးယောက်တည်းအပေါ်မှာတင် ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။
သူတို့က အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်များသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ” မေရီက မေးသည်။
“မြို့တော် မကျဆုံးခင်မှာပဲ ၄၃ ယောက်ရှိတယ်လို့ အတည်ပြုထားပါတယ်”
“သူတို့ကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ”
“မြောက်ဘက်ကိုပါ”
“ဆာထာရှိတဲ့ နေရာဘက်ကိုလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အီလီဇာက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ မြို့တော် တိုးချဲ့ရေး အစီအစဉ်များက စစ်ရေးမြေပုံအောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
အိမ်ရာများ။
ရေပေးဝေရေး။
ကျောင်းများ။
မိုင်းတွင်းများ။
ဒုက္ခသည်များ နေထိုင်ရာ ခန်းမများ။
ယခုတော့ တိုင်းပြည်များကို ဝါးမြိုနေသည့် စစ်တပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ပြဿနာတစ်ခု ပိုကြီးလာသည်ဟုဆိုကာ အခြားပြဿနာတစ်ခုကို ကျွန်ုပ်တို့ စွန့်ပစ်၍ မရပေ။
မြို့များ ပျက်စီးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုသို့သော အမှားမျိုးကြောင့်ပင်။
“လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သူလျှိုတွေ လိုအပ်တယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ကင်းထောက်တပ်က ကူညီပေးနိုင်တယ်” ဟု အိုင်အိုက ပြန်ဖြေသည်။
“သောရ်နဲ့ ကျွန်တော်—”
“မလုပ်နဲ့” အီလီဇာက ဖြတ်ပြောသည်။
သောရ်နှင့် ကျွန်တော် နှစ်ယောက်စလုံး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဘယ်ကို တိုက်ခိုက်ရမလဲ သိတဲ့အချိန်ကျမှ မင်းတို့ ရှေ့တန်းကနေ ပါဝင်ရမယ်။ မင်းတို့က သူလျှိုတွေ မဟုတ်ဘူး”
သောရ် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“သူပြောတာ မှန်တယ်” ဟု အယ်လစ္စတားက ဝင်ပြောသည်။
သောရ်က သူ့ကို ကြည့်သည်။
“မင်းက အရင်ထက်စာရင် စိတ်မကြည်တော့ဘူးနော်”
“ကျွန်တော် အီလီဇာနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခဲ့တာလေ”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ်”
မယ်လိုဒီက မြေပုံပေါ်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အဖွဲ့ငယ်လေး တစ်ဖွဲ့ ခေါ်သွားမယ်”
တက်ဆာ ခေါင်းညိတ်သည်။
“မြောက်ဘက်လမ်းကြောင်းတွေလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်မ လိုက်မယ်”
မေရီက စာရင်းအသစ်တစ်ခု စတင်ရေးသားသည်။
စီမံကိန်း ရေးဆွဲနေစဉ် ဘုရင်မ မိရယ်လ် ဝင်လာသည်။ သူမက ဆေးရုံအလုပ်လုပ်သည့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။ လက်မောင်းတစ်ဖက်တွင် သွေးစွန်းနေသည်။ သူမ၏ သွေးတော့ မဟုတ်ပေ။
သူမက မြေပုံကို ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဖမ်းဆီးခံထားရသည့် ကလေးများအကြောင်း ရေးသားထားသော အစီရင်ခံစာများကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ၎င်းသည် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“ကျွန်မ မြောက်ဘက် တောင်ကြားလမ်းတွေကို သိတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
အီလီဇာက ခေါင်းခါသည်။
“ရှင် မသွားရဘူး”
“ကျွန်မ သွားဖို့ ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ထိုစကားက အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေသည်။
မိရယ်လ်က ရွာသုံးရွာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီလမ်းတွေက ဆောင်းတွင်းမှာတောင် ပွင့်နေတတ်တယ်။ ရိုဒရစ်က ဒီနေရာ၊ ဒီနေရာနဲ့ ဒီနေရာတွေမှာ လျှို့ဝှက် ဂိုဒေါင်တွေ ထားခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့သာ အသက်ရှင်နေသေးရင် မင်းတို့ရဲ့ သူလျှိုတွေ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်”
“ဘယ်သူတွေက နေရာတွေကို သိလဲ” မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“ကျွန်မ မိသားစု၊ ကပ္ပတိန် ဆာဘင်းနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးမှူး လေးယောက်ပါ”
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ ပျောက်နေလား”
“နှစ်ယောက်ပါ”
မေရီက အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည့် အချက်ကို မှတ်သားလိုက်သည်။
မိရယ်လ်က ဆက်ပြောသည်။
“မြောက်ဘက် ဘုန်းကြီးကျောင်းအောက်မှာ ရှေးဟောင်း တော်ဝင် ခိုလှုံရာနေရာ တစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ လူ ငါးရာလောက် ဆံ့တယ်”
“ကလေးတွေလား” ကျွန်တော် မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ပထမဆုံး ကယ်ဆယ်ရေး အစီအစဉ်ကို ထိုနေရာမှ စတင်ခဲ့သည်။
ထိုညတွင် လိုင်ရာဒွန် ဒုက္ခသည်များက အရှေ့ဘက် စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ မွေးနေ့အတွက်တော့ မဟုတ်ပေ။
အခုထိ မဟုတ်သေးပါ။
သူတို့၏ သေဆုံးသွားသူများအတွက် ဖြစ်သည်။
ဘုရင် ရိုဒရစ်၏ အမည်ကို သူတို့ အမှတ်ရနေသော စစ်သားတိုင်း၏ အမည်များနှင့်အတူ ရွတ်ဆိုကြသည်။
မေးလင်းက သူတို့ကြားတွင် ရပ်နေသည်။
သူမက အမှတ်တရများကို စုစည်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူမက အမည်များကို ဆက်လက် တည်တံ့စေရန် ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိရယ်လ်က ဂျူလီယန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အက်ဒရီယာနာနှင့် ကက်ဆီယာတို့က မိခင်၏ ဘေးတစ်ဖက်စီတွင် ရပ်နေကြသည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော တော်ဝင်အစောင့်တပ်က သူတို့နောက်တွင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း တန်းစီလျက်ရှိသည်။ အက်ဗလင်နှင့် အိုင်အိုတို့က ဘုရင်မနှင့် လာရောက် ပူးပေါင်းသည်။ အော်ရီလီယာက အိုင်လန်နှင့် ဆိုရန်တို့နှင့်အတူ ဆေးရုံဝင်ပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
မည်သူမျှ တူညီသော နတ်ဘုရားကို ဆုတောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဖယောင်းတိုင်များကတော့ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်နေကြသည်။
ကျွန်တော်က စခန်း၏ အစွန်းတစ်နေရာတွင် ရှိနေသည်။
ကဲရိုးလ်က ကျွန်တော့် ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ဂယ်ရစ်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့ ထပ်ပြီး ကြီးထွားလာကြသည်။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း။
ကဲရိုးလ်၏ ဖိနပ်က တစ်ပတ်ကထက်စာရင် ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ပို၍ ဖိမိနေသည်။
“မီးလား” ဟု သူမ မေးသည်။
“ဖယောင်းတိုင်တွေပါ”
“ဝမ်းနည်းနေတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နွေးထွေးမှုများ ရှိလာသည်။
ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်လောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပေ။
လူများ အေးစက်နေချိန်တွင် ထိုဝမ်းနည်းမှုကို ခံစားနေရခြင်း မဖြစ်စေရန်လောက်သာ ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က ဂျူလီယန်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
မင်းသားလေးက သူ့ဖခင်၏ ဦးထုပ်ဆောင်းကို ကိုင်ထားဆဲပင်။ ကျွန်တော့်သားက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲသည်။
“သွားမယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ စခန်းကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဂယ်ရစ်က လမ်းကို အသုံးပြုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နီးကပ်လာသောအခါ ဂျူလီယန်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူထွင်းထားသော သစ်သားလှေငယ်ကို ထပ်ပြီး ကမ်းပေးသည်။
“မင်း ဒါကို ငါ့ကို ပေးခဲ့တာလေ” ဟု ဂျူလီယန်က ပြောသည်။
ဂယ်ရစ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“သိမ်းထား”
မင်းသားလေး တံတွေး မြိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်သားလှေကို ဖခင်၏ ဦးထုပ်ဆောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ရှေးဟောင်း ကာကွယ်မှုတစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
ဘုရင်ကြီး၏ နောက်ဆုံး မှော်စွမ်းအားသည် သူ၏ မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ရန် ပုံဖော်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ဂရေးကိပ်အောက်တွင် မွေးဖွားလာသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်ဆောင်သေးသေးလေးကို သူ လက်ခံလိုက်သည်။
ဦးထုပ်ဆောင်းထဲမှ အသံက တစ်ဖန် ပြန်မြည်လာသည်။
သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပါ။
ဒီတစ်ခါတော့ ဂရေးကိပ်က ပြန်ဖြေသည်။
အညံ့ခံခြင်း မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
အကာအကွယ်များက တော်ဝင်မိသားစုကို နူးညံ့စွာ ဝန်းရံသွားသည်။
သရဖူ မလို။
အိမ်ထောင်ပြုစရာ မလို။
အညံ့ခံစရာ မလို။
ခိုလှုံခွင့်ကို လက်ခံခြင်းနှင့် ပေးအပ်ခြင်းသာ ရှိသည်။
စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ဟေဗင်ရီးချ်၏ တည်ဆောက်ရေးသမားများက မီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
ခန်းမများ ပိုများလာသည်။
မီးဖိုချောင်များ ပိုများလာသည်။
နံရံများ ပိုများလာသည်။
မြို့တော်သည် တိုင်းပြည်မရှိတော့သည့် ဘုရင်မတစ်ပါး၊ ခိုလှုံခွင့်အတွက် အိမ်ထောင်ပြုစရာ မလိုတော့သည့် မင်းသမီးနှစ်ပါးနှင့် ဘုရင်ဟောင်း၏ ဦးထုပ်ဆောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မင်းသားတစ်ပါးကို ရရှိလိုက်သည်။
သူတို့နောက်တွင် ဆာထာက ပြာပုံအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် ဘဝပေါင်းများစွာရှိသော ပြည်သူထောင်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်လာသည်။
ထိုညတွင် လိုင်ရာဒွန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည် ထူထောင်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူတို့အတွက် အိပ်ရာနေရာများ ပေးနိုင်မည်။
အစားအသောက်များ။
မှတ်တမ်းများ။
လေ့ကျင့်မှုများ။
တစ်နေ့နေ့တွင် သူတို့ ပြန်သွားနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို ပေးနိုင်မည်။
ဆာထာက တိုင်းပြည်များကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လာသည်။
သူက ဘုရင်တစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ပြီး စစ်တပ်တစ်ခုကို ချေမှုန်းခဲ့သည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော သရဖူတိုင်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူတို့ကတော့ ဟေဗင်ရီးချ်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော် တစ်ခု သင်ယူခဲ့ရတာ ကြာပါပြီ။ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားတဲ့ အရာတွေတိုင်းက အမြဲတမ်း အဆုံးသတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။
တစ်ခါတစ်ရံမှာတော့ သူတို့ဟာ နံရံရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာတတ်ကြပါတယ်။