အခန်း ၃၁၀။ တိုင်းပြည်မဲ့ သရဖူ
တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဟေဗင်ရီးချ် (Havenreach) သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ကိုင်ဆောင်ထားသော အဖြူရောင်အလံမှာ အနားသတ်များ မီးလောင်ကျွမ်းထားသည်။
သူတို့အင်အားမှာ ၃၂ ဦးသာ ရှိသည်။
မြင်းစီးလျက်သား ကျန်ရစ်သူမှာ ၁၂ ဦးသာ ရှိတော့သည်။
ကျန်သူများမှာ အနာတရဖြစ်နေသူများ တင်ဆောင်ထားသော လှည်းနှစ်စီးနှင့် အဖုံးပါသည့် ရထားလုံးသုံးစီးဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လာကြသည်။
သူတို့၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီများမှာ တစ်ချိန်က အပြာရောင်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ ပြာမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ဒိုင်းလွှားအချို့တွင် လိုင်ရာဒွန် (Lyradon) ၏ ငွေရောင်သိမ်းငှက်တံဆိပ်ကို တွေ့ရသည်။
ဒိုင်းလွှားတိုင်းမှာ ပျက်စီးနေကြပြီ။
ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသည့် အမျိုးသမီးမှာ ဦးထုပ်ဆောင်းထားပြီး ထိုအောက်တွင် သရဖူတစ်ခုကို ဆောင်းထားသည်။
အခမ်းအနားသုံး သရဖူမျိုး မဟုတ်ပါ။
နားထင်တစ်ဖက်တွင် ကွေးညွတ်နေသည့် မည်းနက်နေသော ငွေစကိုးလ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သူမသည် တောင်ဘက်တံခါးအလွန်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လမ်းတစ်လျှောက် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နောက်ထပ်လူများစွာ လိုက်ပါလာကြသည်။
ရာပေါင်းများစွာကို မြင်နေရပြီးပြီ။
ထောင်ပေါင်းများစွာကလည်း သူတို့နောက်တွင် ရှိနေသေးသည်။
ကာဆတယ်လန် (Castellan) ၏ အသံသည် ကောင်စီခန်းမအတွင်းရှိ ကျွန်ုပ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“တောင်ဘက်တံခါးမှာ တော်ဝင်ခိုလှုံခွင့် တောင်းခံနေပါတယ်”
မေရီက စာရေးနေရာမှ ရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူတွေလဲ”
“လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ ဘုရင်မ မီရယ်လ်ပါ”
အဲလ်ဒရင်က လူဦးရေစာရင်း အစီရင်ခံစာမှ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“လိုင်ရာဒွန်က သူတို့ရဲ့ အနောက်ဘက်လမ်းတွေကို သုံးပတ်လောက်ကတည်းက ပိတ်ထားတာလေ”
“အခုတော့ ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီနဲ့ တူပါတယ်” မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
ကာဆတယ်လန်က ဆက်ပြောသည်။
“ဘုရင်မရဲ့ အစီရင်ခံချက်အရ ဘုရင် ရိုဒရစ် (Roderic) နတ်ရွာစံသွားပါပြီ။ လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စစ်တပ်အင်အားစုအများစုဟာ ဆာ့ထ် (Surtr) ရဲ့ တပ်တွေနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်”
အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုအချိန်ထိ ဆာ့ထ်သည် လမ်းမများ၊ လျှို့ဝှက်နေရာများ၊ ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia)၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ သတ္တုတွင်းများနှင့် သူ၏ အကြံအစည်အတွက် အသုံးဝင်မည်ဟု သူထင်သည့် လူများကိုသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်မူ ကွာခြားသည်။
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံက သူ့ကို စစ်မြေပြင်တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။
ထိုနိုင်ငံက ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။
“ဒုက္ခသည် ဘယ်လောက်များသလဲ” အဲလ်ဒရင်က မေးသည်။
“နှစ်ထောင်နဲ့ ခြောက်ရာ၊ တိုးလာနေဆဲပါ”
သူ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ယာယီခန်းမများမှာ ပြည့်နှက်နေနှင့်ပြီ။
ဂြိုဟ်တုမြို့ငယ်လေးများမှာလည်း အုတ်မြစ်များ၊ ရေနုတ်မြောင်းများ၊ ထို့ပြင် ခေါင်မိုးအချို့ ဘာကြောင့် ခိုင်ခံ့နေရသလဲဆိုသည်ကို ရှင်းပြနေရသည့် ပယ်ရင် (Perrin) တို့နှင့်သာ ပြည့်ကျပ်နေသည်။
အဲလ်ဒရင်က သူ၏ စာရွက်စာတမ်းများကို စုသိမ်းလိုက်သည်။
“အရှေ့ဘက် ဆောက်လုပ်ရေးစခန်းကို ပြင်ဆင်လိုက်မယ်”
မေရီက မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“အဲဒီစခန်းမှာ မီးဖိုချောင် မပြီးသေးဘူးလေ”
“ဒီညဆို ပြီးသွားလိမ့်မယ်”
“ရေချိုးခန်းတွေကော”
“မနက်ဖြန်”
“အိမ်သာတွေကော”
“မီးဖိုချောင်ထက် အရင်ဦးစားပေးပြီး လုပ်မယ်”
တံခါးဝမှ နားထောင်နေသော အမာယာ (Amaya) က ခေါင်းညိတ်သည်။
အဲလ်ဒရင်က အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။
ဟေဗင်ရီးချ်မှာ နေရာလွတ် ရှိ၊ မရှိ သူ မေးမြန်းနေတော့သည်မဟုတ်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်လောက်မြန်မြန် ပြင်ဆင်နိုင်မလဲဆိုသည်သာ အဓိက ဖြစ်လာသည်။
အီလီဇာ (Eliza) က ကျွန်ုပ်ကို အောက်ဘက်ခြံဝင်းတွင် လာတွေ့သည်။
သူမဘေးတွင် သော (Thor) ရပ်နေသည်။
လျှပ်စီးကြောင်းများမှာ မဂျိုနီယာ (Mjölnir) တူကြီးပေါ်တွင် မငြိမ်မသက် လှုပ်ရှားနေသည်။
“ဆာ့ထ်ရဲ့ တပ်တွေလား” သောက မေးသည်။
“ကာဆတယ်လန် ပြောတာတော့ အဲဒီအတိုင်းပဲ”
“သူ့ဆီမှာ အဲဒီလိုတပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်”
“ဒါက စိတ်သက်သာရာရစရာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“သက်သာရာရဖို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
အီလီဇာက စာရေးသားထားသော အစီရင်ခံစာကို ကျွန်ုပ်ထံ ပေးသည်။
“ဘုရင်မ မီရယ်လ်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ တော်ဝင်အစောင့် ၂၀၊ အကန့်အသတ်နဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာရ အစောင့် ၁၂ ဦး၊ သမီးတော် နှစ်ပါး၊ သားတော် တစ်ပါး၊ အိမ်တော်ဝန် ခုနစ်ဦး၊ ဆေးကုသသူ ၁၁ ဦး၊ ပြီးတော့ လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ အနောက်ဘက် အရပ်သား ရွှေ့ပြောင်းလာသူတွေထဲက ကျန်ရစ်သူတွေကို ခေါ်လာတယ်”
“သူတို့ကြားထဲမှာ စစ်သားတွေ ပုန်းခိုနေတာ ရှိသလား”
“ရှိနိုင်တယ်”
“ဆာ့ထ်ရဲ့ သူလျှိုတွေကော”
“ရှိနိုင်တာပါပဲ”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို အပြင်မှာ ထားခဲ့လို့ မရဘူး”
“သိပါတယ်”
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ခက်ထန်နေဆဲဖြစ်သည်။
“ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေ ရပ်လိုက်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူး”
တံခါးဝသို့ မရောက်ခင် အက်ဗလင် (Evelyn) ကျွန်ုပ်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမနှင့်အတူ အော်ရီလီယာ (Aurelia) လည်း ပါလာသည်။
အိုင်လင် (Ilyen) နှင့် ဆိုရန် (Soren) တို့လည်း ပါလာကြသည်။
သူတို့ ဒဏ်ရာရသူများအကြောင်း ကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။
တောင်ဘက်လမ်းမကြီးမှာ လူအုပ်ကြီးအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။
မိသားစုများမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ရှည်လျားသော တန်းစီပုံစံဖြင့် ရွေ့လျားလာကြသည်။
အချို့က အထုပ်အပိုးများ ထမ်းထားကြသည်။
အချို့ကမူ ဘာမျှမပါလာ။
ကလေးငယ်များမှာ မီးလောင်ထားသော လယ်ယာများမှ ကယ်တင်လာသည့် စပါးအိတ်များဘေးတွင် လှည်းပေါ်၌ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဆိတ်နှစ်ကောင်နှင့် လားတစ်ကောင်ကို ဆွဲခေါ်လာသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ဆေးခြယ်ထားသော တံခါးတစ်ချပ်ကို ခေါင်းပေါ်တွင် ထမ်းထားသည်။
တံခါးမှာ ဘာမျှမတွဲလျက်ပါတော့။
သူ၏ နေအိမ်မှ သူ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်ပေမည်။
ဆာ့ထ်သည် စစ်တပ်တစ်ခုကို အနိုင်ယူလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး၏ အနာဂတ်အတွက် ရပ်တည်ရာ မြေပြင်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ဘုရင်မ မီရယ်လ် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းသည်။
သူမ အသက် ၄၅ နှစ်ခန့် ရှိမည်။
အသက်အရွယ်ထက် ပိုကြီးရင့်နေသည့်ပုံ ပေါက်အောင် ပင်ပန်းနေသည်။
သို့သော်လည်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိလွန်းသဖြင့် လူအများစုမှာ သူမ၏ ပင်ပန်းမှုကို သတိမထားမိကြပေ။
သူမ၏ ဆံပင်အနက်ရောင်များမှာ ဦးထုပ်အောက်မှ ပြေလျော့ကျလာသည်။
လက်အိတ်တစ်ဖက်တွင် သွေးစွန်းနေသည်။
သူမ၏ နောက်တွင် မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦး ရပ်နေသည်။
အကြီးမားဆုံးသူမှာ ဓားတစ်လက်ကို ခါးတွင် ချိတ်ထားသည်။
အငယ်ဆုံးသူမှာ မြားမပါတော့သည့် လေးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
နှစ်ဦးစလုံးမှာ လှပကြသည်။
ပုံတူပန်းချီကားများထဲကလို ပြင်ဆင်ထားသည့် အလှမျိုး မဟုတ်ပါ။
ခရီးပန်းလာမှုကြောင့် ပြာမှုန်များ ပေကျံနေပြီး နွမ်းနယ်နေကြသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် လူရာပေါင်းများစွာ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည့် မင်းသမီးများပီပီ ဟန်ပန်အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
သူတို့ကြားတွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
၁၂ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၃ နှစ် အရွယ်ခန့် ရှိမည်။
သူသည် ဖခင်၏ သံခမောက်ကို ရင်ဘတ်တွင် ပိုက်ထားသည်။
သူ့အတွက်မူ ထိုသံခမောက်မှာ အလွန်ကြီးမားနေသည်။
ဘုရင်မက သူမ၏ ကွေးညွတ်နေသော သရဖူကို ချွတ်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်က ယူရီယာဂရေးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဟေဗင်ရီးချ်ရဲ့ ဘုရင်၊ မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့ နတ်ဘုရားလား”
ကျွန်ုပ် ရင်းနှီးပြီးသား မသက်မသာ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
စကားလုံးတွေ မှားနေလို့ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ် နတ်ဘုရားဖြစ်လာသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။
သို့သော်လည်း ဒီဘွဲ့နာမက နောက်ကွယ်တွင် စောင့်ကြိုနေသည့် တာဝန်ဝတ္တရားများထက် ပိုကြီးမားနေသလို ခံစားရသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
မီရယ်လ်က သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“ကျွန်မက လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ ဘုရင်မ မီရယ်လ်ပါ။ သူတို့ကတော့ ကျွန်မရဲ့ သမီးတော်တွေဖြစ်တဲ့ မင်းသမီး အဒရီယာနာ (Adriana) နဲ့ မင်းသမီး ကက်စ်ဆီယာ (Cassia)၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ သားတော် မင်းသား ဂျူလီယန် (Julian) ပါ”
သူတို့ သုံးဦးက ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း လိုင်ရာဒွန်ဘုရင် ရိုဒရစ် နတ်ရွာစံသွားပါပြီ”
သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
အနည်းငယ်မျှသာ တုန်ယင်သည်။
“သူဟာ ဟာရိုးပလိန် (Harrow Plain) မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲခဲ့တာပါ” သူမ ဆက်ပြောသည်။ “ဆာ့ထ်ရဲ့ တပ်တွေဟာ ခြောက်ရက်လောက်က မြောက်ဘက်တောင်ကြားလမ်းတွေကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ကတော့ ခံတပ်တွေက ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ”
သော၏ အမူအရာမှာ ပို၍ ခက်ထန်လာသည်။
“ဘာတွေ ဖြတ်ကျော်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ အကူအညီ မတောင်းတာလဲ။ ကျွန်တော် ဆာ့ထ်ကို ဘယ်စစ်မြေပြင်မှာမဆို၊ ဘယ်နေ့မဆို ရင်ဆိုင်ပေးနိုင်တယ်”
“အရေပြားအောက်မှာ မီးတောက်တွေ သယ်ဆောင်လာတဲ့ လူတွေ။ ပြာကောင်တွေ။ မည်းနက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဘီလူးတွေ။ နှလုံးသားကို မြားချက်ချင်း ထိုးဖောက်ခံရရင်တောင် ဆက်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဝံပုလွေတွေပါ”
“ဆာ့ထ် ကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်ကို ရောက်လာသလား”
“အစပိုင်းတော့ မဟုတ်ဘူး”
မီရယ်လ် တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ မြင်းတပ်က သူ့ရဲ့ ရှေ့တန်းတပ်ကို ချိုးဖောက်လိုက်ပြီးမှ သူ ပေါ်လာတာပါ”
“ရိုဒရစ်ကော” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သူက အရန်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့တာ”
ကောင်လေးက သံခမောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
မီရယ်လ်၏ လက်ချောင်းများက သူ့ပခုံးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ဆာ့ထ် ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို သတ်လိုက်တာပါ”
မည်သူမျှ နှစ်သိမ့်စကား မဆိုနိုင်ကြပေ။
နှစ်သိမ့်စရာ အကြောင်းရင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက အနီးသို့ တိုးကပ်လာသည်။
မထိတွေ့သော်လည်း သူမ ရှိနေသည်။
“ဘယ်လောက် လွတ်မြောက်လာသလဲ” အီလီဇာက မေးသည်။
“စစ်တပ်ထဲကလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှစ်ရာအောက်နည်းတယ်။ အများစုက ဒဏ်ရာရထားကြတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းမှာ ကွဲသွားကြတယ်။ ကပ္ပတိန် ဆာဘင်း (Sabine) က ကျွန်မရဲ့ အစောင့်တပ်က ကျန်ရစ်သူတွေကို ခေါ်လာတာပါ”
ဘုရင်မ၏ နောက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ အမာရွတ်များ ပေကျံနေသော သံခမောက်မျက်နှာဖုံးကို လှန်လိုက်သည်။
မျက်လုံးတစ်ဖက်မှာ ရောင်ရမ်းပြီး ပိတ်နေသည်။
သူမက အီလီဇာကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တိုက်ပွဲဝင်နိုင်သူ ၂၀ ပါ” သူမက ပြောသည်။ “ဒဏ်ရာရသူ ၁၂ ဦး။ သူတို့ကလွဲလို့ ကျန်ရစ်တဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေလည်း အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့ရင် နောက်က လိုက်လာနိုင်ပါတယ်”
“အရပ်သားတွေကော”
“တိုက်ပွဲမဖြစ်ခင်ကတည်းက ထောင်ပေါင်းများစွာ ထွက်ခွာသွားကြတယ်” မီရယ်လ်က ဆိုသည်။ “တောင်ဘက်လမ်းတွေသာ ပွင့်နေရင် နောက်ထပ် လူတွေ အများကြီး ထပ်ရောက်လာဦးမှာပါ”
“ဘာလို့ ဟေဗင်ရီးချ်ကို ရွေးတာလဲ” မေရီက မေးသည်။
ဘုရင်မက ကျွန်ုပ်တို့ကို ကျော်၍ ဂရေးကိပ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြို့ရိုးတွေက ဒုက္ခသည်တွေကို နတ်ဘုရားတွေလက်ထဲ ပြန်မအပ်ဘူးလို့ လူတိုင်း ပြောနေကြလို့ပါ”
မေရီက ထိုစကားကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် တော်ဝင်မိသားစုကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နောက်က လမ်းမကြီးကို ကြည့်သည်။
ဤတောင်းဆိုချက်မှာ လူလေးဦးအတွက်သာ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်က တော်ဝင်မိသားစုကိုသာ ခိုလှုံခွင့်ပေးပြီး လိုင်ရာဒွန်မှ လယ်သမားတွေကို အပြင်မှာ ထားခဲ့မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ခိုလှုံခွင့် မဟုတ်တော့ပါ။
သိမ်းပိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သွားမည်။
“ခင်ဗျားတို့ မိသားစု ဝင်နိုင်ပါတယ်” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစောင့်တွေက အီလီဇာရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အောက်မှာ သာမန်လက်နက်တွေကိုပဲ ကိုင်ဆောင်ခွင့် ရှိမယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြည်သူတွေကတော့ တခြား ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ တူညီတဲ့ ဥပဒေတွေအောက်မှာ ဝင်ရောက်နိုင်ပါတယ်”
မီရယ်လ်၏ ပခုံးများ လျော့ကျသွားသည်။
စိတ်အေးသွားသည်တော့ မဟုတ်ပါ။ စိတ်သက်သာရာ စရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ထီးနန်းကို သစ္စာဆိုရမှာလား”
“မလိုပါဘူး”
“Open Accord (ပွင့်လင်းသော သဘောတူညီချက်) ကို လက်ခံရမှာလား”
“မလိုပါဘူး”
“လိုင်ရာဒွန်ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို စွန့်လွှတ်ရမယ်လို့ တောင်းဆိုမှာလား”
“မလိုပါဘူး”
သူမ ကျွန်ုပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ”
“ခင်ဗျား ဒီမှာရှိနေစဉ်အတွင်း ဟေဗင်ရီးချ်ရဲ့ ဥပဒေတွေကို လိုက်နာရမယ်။ ကိုယ့်အာဏာကို အသိအမှတ်မပြုတဲ့ ဒေသခံတွေအပေါ်မှာ ဘာအာဏာမှ သုံးခွင့်မရှိဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစောင့်တပ်တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစောင့်တပ်တွေနဲ့ ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရမယ်။ ပြီးတော့ ဝင်လာတဲ့သူတိုင်းက သာမန် လုံခြုံရေးစစ်ဆေးမှုတွေကို ခံယူရမယ်။”
“ဒါဆို ပြန်ရမယ့်အရာကကော”
“ခိုလှုံခွင့်ပဲ”
ဘုရင်မ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ချိန်တွင် မျက်ရည်စများ ရစ်ဝိုင်းနေသည်။
သူမ မျက်ရည်မကျအောင် ထိန်းထားသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်။”
ကယ်ဒရစ်က တံခါးပေါက်အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
သူက ထိုအဖြေအပေါ် မည်သည့် ပဋိညာဉ်မှ ချုပ်ဆိုခြင်း မရှိပေ။
သဲစ်ရာကလည်း ထိုအဖြေကို ပိုမိုခိုင်မာအောင် မလုပ်ပေးခဲ့ပါ။
ရွေးချယ်မှုမှာ လူသားတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်းသာ ကျန်ရှိနေသည်။
ထိုအချက်က အရေးကြီးသည်။
ဂရေးကိပ်၏ ရဲတိုက်ထိန်း (Castellan) က ဘုရင်မ မီရယ်လ်နှင့် သူမ၏ သားသမီးများကို ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်၏ အကာအကွယ် မှော်စက်ဝန်းများက သူတို့ကို စစ်ဆေးသည်။
ဖုံးကွယ်ထားသော အာဏာမရှိ။
နတ်ဘုရားဆန်သော တောင်းဆိုချက်မရှိ။
လူသားတို့၏ မှော်စွမ်းအား၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ကွယ်လွန်သူ ဘုရင်၏ သံခမောက်တွင် ယက်လုပ်ထားသည့် အကာအကွယ် စွမ်းအား သုံးခုသာ ရှိသည်။
မင်းသား ဂျူလီယန်က နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာသည်။
မှော်စက်ဝန်းများက သံခမောက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
၎င်းထဲမှ တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
*သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ။*
ကောင်လေး ကြားလိုက်ရသည်။
သူ့မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။
မီရယ်လ်က သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
ဒဏ်ရာရသူများ တင်ဆောင်လာသည့် ပထမဆုံး လှည်းတန်းက အခမ်းအနားကို စောင့်မနေတော့ပါ။
အက်ဗလင်က ထိုလှည်းဘေးသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
စစ်သားတစ်ဦးမှာ သွေးစွန်းနေသည့် စောင်အောက်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။
သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်မှာ ဒူးအောက်မှ ပြတ်တောက်နေသည်။
ခြေထောက်ကို ပတ်ထားသည့် ပတ်တီးစမှာ မည်းနက်လာနေသည်။
ဆိုရန်က လူနာတင်စင်တစ်ခုကို တောင်းလိုက်သည်။
အိုင်လင်က ဒူးထောက်၍ ထိုသူ၏ အသက်ရှူနှုန်းကို စစ်ဆေးသည်။
ဘုရင်မ မီရယ်လ်က သူတို့ကို မြင်သွားသည်။
သူမသည် သူမ၏ သရဖူကို မင်းသမီး အဒရီယာနာ့ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပြေးသွားသည်။
ကပ္ပတိန် ဆာဘင်းက လိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။
ဘုရင်မက သူမကို လက်ကာပြသည်။
“ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ထားကြ”
ထို့နောက် မီရယ်လ်သည် သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော လက်အိတ်များကို ချွတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ ပတ်လည်တွင် အစိမ်းနုရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က ကုသပေးသူတစ်ယောက်ပဲ”
“ဘုရင်မ မဖြစ်ခင်တုန်းကတော့ ဟုတ်ခဲ့ပါတယ်”
“ဘုရင်မ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ရှိနေခဲ့တာပေါ့”
“သူတို့ ခွင့်ပြုတဲ့အချိန်မှာတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က နေရာလွတ်စေရန် အနည်းငယ် တိုးပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို ကူပေးပါ”
မီရယ်လ်၏ စွမ်းအားမှာ အော်ရီလီယာ၏ စွမ်းအားနှင့် မတူပေ။
၎င်းမှာ လူသားတို့၏ မှော်စွမ်းအားဖြစ်သည်။
အကန့်အသတ်ရှိသည်။
ပေးဆပ်မှု လိုအပ်သည်။
သူမသည် ထိုစွမ်းအားကို နှစ်မျိုးလုံးကို နားလည်ထားသည့်သူကဲ့သို့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ အသုံးပြုသည်။
သူမသည် ပျက်စီးနေသော ခြေထောက်ထဲသို့ စွမ်းအားကို အလကားပုံအောမပေးခဲ့ပါ။
သူမသည် ပိုးဝင်နေသည့် နေရာကို ရှာဖွေသည်။
သေဆုံးနေသည့် တစ်ရှူးများကို အသက်ရှင်နေသည့် တစ်ရှူးများနှင့် ခွဲထုတ်သည်။
ဆိုရန်က ပတ်တီးစ အဆိုးဆုံးအပိုင်းကို မဖြတ်ထုတ်မီ သွေးထွက်နှုန်းကို လျှော့ချပေးသည်။
“ရေနွေး” ဟု မီရယ်လ်က ပြောသည်။
ဟယ်လ်ဝင်က စည်ပိုင်းသုံးလုံးကို သန့်စင်ပေးပြီးဖြစ်သည်။
“ဒီမှာ” ဟု ဆိုရန်က ပြန်ဖြေသည်။
“သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စ”
အိုင်လင်က သူမလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးသည်။
“အနာသက်သာဆေး”
အက်ဗလင်က ဆေးပမာဏကို တိုင်းတာပေးသည်။
လေးဦးသားမှာ ရာထူးအဆင့်အတန်းအကြောင်း မမေးမြန်းဘဲ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
ဘုရင်မ။
တော်ဝင် ကုသပေးသူ။
အနာဂတ် သူတော်စင်။
လက်ရှိ သူတော်စင်။
ဆရာဝန်။
ဒဏ်ရာရသူမှာ ထိုကွဲပြားချက်များ မလိုအပ်ပါ။
ကျွမ်းကျင်မှုသာ လိုအပ်သည်။
အော်ရီလီယာက လှည်းများကြားတွင် သွားလာနေသည်။
သေခါနီးသူများကို သူမ ကုသပေးနေသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း မဟုတ်ပါ။
တစ်ယောက်တည်းလည်း မဟုတ်ပါ။
သူမ၏ နယ်ပယ်မှာ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ကရုဏာသက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော ကုသခြင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထိုအချက်က ဒဏ်ရာတိုင်းကို ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ သူမ သဘောအတိုင်း ကုသခွင့်ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပါ။
သူမ ခွင့်တောင်းသည်။
အချိန်က အရေးကြီးနေသည့်တိုင်အောင်ပင်။
မီရယ်လ် သတိထားမိသည်။
ပထမဆုံး စစ်သားတစ်ဦး တည်ငြိမ်သွားသောအခါ ဘုရင်မမှာ ဒူးပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် သူတို့ကို ခွင့်တောင်းနေတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“စစ်မြေပြင် ဆေးရုံတွေမှာဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ အချိန်မရှိတတ်ဘူး”
“ရှင်တို့မှာ အဖြေကို နားထောင်ဖို့ အချိန်မရှိတာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဖြေက ရှင်ပိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး”
မီရယ်လ်က သူမ၏ တောက်ပနေသော လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကလည်း အဲဒီလိုမျိုး ပြောဖူးတယ်”
အော်ရီလီယာက သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ ဘာပြောသလဲ”
“သရဖူဆိုတာ မေးခွန်းတိုင်းကို တိုသွားအောင် လုပ်ပစ်တတ်တယ်၊ အုပ်ချုပ်သူတွေက ကိုယ့်အဖြေကိုယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ယုံကြည်လာတဲ့အထိပေါ့”
နေမဝင်ခင်တွင် အိုင်အို (Io) က ကွန်ကော်ဒီယာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်လာသည်။
အက်ဗလင်က သတင်းစကား ပို့ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
မီရယ်လ်အတွက် နောက်ထပ် ဘုရင်မတစ်ပါး လိုအပ်လို့ မဟုတ်ပါ။
နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ထမ်းထားရင်း ဒုက္ခသည်ဘဝသို့ ရောက်လာရခြင်းကို နားလည်ပေးနိုင်မည့်သူ လိုအပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အိုင်အိုက အခမ်းအနားမပါဘဲ ရောက်လာသည်။
လစ်ဘက်သ်က သူမနှင့်အတူ အဝတ်အစားများ၊ အစားအစာများနှင့် စစ်တန်းလျားငယ်တစ်ခုအတွက် လုံလောက်မည့် စောင်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။
အော်ရီသာက လူပုံစံဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
ဒဏ်ရာရသူများထံမှ ဆာ့ထ်၏ မီးတောက်နံ့ကို ရလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ရှေးဟောင်း မီးတောက်ပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
သောက ခေါင်းညိတ်သည်။
“လူသားတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လိမ်ယှက်နေတာ”
“ဆာ့ထ်က သူကိုယ်တိုင် ရောက်နိုင်တဲ့နေရာထက် ပိုဝေးတဲ့နေရာအထိ သူ့နယ်မြေကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်မယ့် စစ်တပ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေတာပဲ”
မီရယ်လ်က ကုသရေး စားပွဲမှ ထရပ်လိုက်သည်။
“ရှင်က ဘုရင်မ အိုင်အိုလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကွန်ကော်ဒီယာကလား”
“လက်ဇန်းဒါးနဲ့အတူပေါ့”
မီရယ်လ်က ဖြတ်သန်းရာ တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ကြည့်သည်။
“ရှင်တို့မြို့က ဘေးကင်းပါသေးရဲ့လား”
“လောလောဆယ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်”
အဖြေမှာ ရိုးသားသည်။
ထိုအချက်က သူတို့၏ ခင်မင်မှု အစပျိုးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မီရယ်လ်က အက်ဗလင်က မရပ်နားခိုင်းမချင်း ဆေးရုံဆောင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။
ဘုရင်မက သူမကို ဂရုမစိုက်ပါ။
အိုင်အိုက နောက်တစ်ခါ ကြိုးစားကြည့်သည်။
မီရယ်လ်က သူမကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပါ။
အော်ရီလီယာက ဘုရင်မ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် အားကုန်နေပြီ”
“ဒဏ်ရာရသူတွေ ထပ်ရှိသေးတယ်”
“ကုသပေးနိုင်တဲ့သူတွေ တခြားရှိသေးတယ်”
“သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ပြည်သူတွေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာ၏ အသံမှာ နူးညံ့နေဆဲဖြစ်သည်။
“ရှင်သာ လဲကျသွားရင် သူတို့က ရှင်နဲ့ ပိုဝေးကွာသွားမှာလား”
မီရယ်လ်က သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ထိုင်လိုက်သည်။
ဆိုရန်က သူမကို ခွက်တစ်လုံး ပေးသည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“ရေ”
“ကျွန်မက ဆေးလို့ ထင်ထားတာ”
“ရှင် ရေလိုအပ်တယ်”
သူမ သောက်လိုက်သည်။
ဆိုရန်က ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
ညမှောင်မှ မေလင် (Maelin) ရောက်လာသည်။
သူမသည် ကုသရန် ဆေးရုံဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာခြင်း မဟုတ်ပါ။
အမှတ်တရများဆိုသည်မှာ ဆေးဝါးမဟုတ်ပါ။
မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုပါက စောင့်ရှောက်မှု ဖြစ်လာနိုင်သည်။
မီရယ်လ်က သူမ၏ ကလေးများ အခန်းဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေစဉ် နံရံအနီးတွင် ထိုင်နေသည်။
အဒရီယာနာက သူမ၏ ဓားကို လက်လွှတ်ရန် ငြင်းဆန်သည်။
ကက်စ်ဆီယာက မြားသုံးစင်းကို တစ်နေရာရာမှ ရှာတွေ့ပြီး သူမ၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ဂျူလီယန်ကတော့ သံခမောက်ကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်။
မေလင်က ဘုရင်မရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက မေလင်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ နယ်ပယ်က အမှတ်တရတွေပါ”
မီရယ်လ်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားသည်။
“ရှင် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲကို ဝင်လာဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး”
“ကျွန်မ ခွင့်မတောင်းပါဘူး”
ဘုရင်မက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“ဒါဆို ရှင် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ”
“လိုင်ရာဒွန်ပြင်ပမှာပါ သူတို့အကြောင်းကို လူတွေ မှတ်မိနေစေချင်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သေဆုံးသွားသူတွေရဲ့ နာမည်တွေကို ထိန်းသိမ်းပေးဖို့ပါ”
မီရယ်လ်က ဒဏ်ရာရသူများ၏ တန်းစီနေသည့် အလောင်းများကို ကြည့်သည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းအများစုက မီးလောင်သွားပြီ”
“ဒါဆိုရင် လူတွေ လက်ရှိ မှတ်မိနေတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ စကြတာပေါ့”
သူတို့ တစ်နာရီကြာ အလုပ်လုပ်ကြသည်။
မီရယ်လ်က ကပ္ပတိန်များ၊ ကုသပေးသူများ၊ အလံကိုင်များ၊ မြင်းထိန်းများ၏ နာမည်များကို ပြောပြသည်။
စစ်တပ်ဘေးတွင် ဆက်ရှိနေခဲ့သော မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများ။
မြောက်ဘက် ခံတပ်များ ကျဆုံးပြီးနောက် လှံများကို ကိုင်စွဲခဲ့ကြသည့် လယ်သမားများ။
မေလင်က နာမည်တိုင်းကို ချရေးသည်။
သူမသည် အမှတ်တရများထဲသို့ မဝင်ပါ။
သူမ နားထောင်နေသည်။
မီရယ်လ်၏ အသံ စတင် ပျက်လာချိန်တွင် အိုင်လင်က လာရောက် ကူညီသည်။
ဆိုရန်က အစားအစာများ ယူလာပေးသည်။
အက်ဗလင်က ဒဏ်ရာရသူများထံမှ ကြားခဲ့ရသည့် နာမည်များ၏ စာလုံးပေါင်းကို ပြင်ပေးသည်။
အိုင်အိုက ကွန်ကော်ဒီယာကို တည်ဆောက်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲများမှ ကျဆုံးသူများကို ပြန်အောက်မေ့သည်။
အော်ရီလီယာက ဘုရင် ရိုဒရစ်အကြောင်း ရောက်လာချိန်တွင် မီရယ်လ်ဘေး၌ ထိုင်လိုက်သည်။
ဘုရင်မမှာ ပထမဆုံး၌ သူ၏ နာမည်ကို မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။
မည်သူမျှ သူမအတွက် အစားမပြောပေးခဲ့ပါ။
သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောနိုင်လိုက်သည်။
မေလင်က နောက်ဆုံးတွင် ထိုနာမည်ကို ချရေးသည်။
သူက ပိုအရေးကြီးလို့ မဟုတ်ပါ။
မီရယ်လ်အတွက် အချိန်လိုအပ်လို့ ဖြစ်သည်။