အခန်း (၃၀၉) - အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခြင်း
ဒါမာက ကျောက်ဆူးတွေကို အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
သောရက ကျောက်သားတွေထဲကို ပါးလွှာတဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းသုံးခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
တစ်ခုချင်းစီက တစ်ချက်စီ ထိမှန်သွားသည်။
သံချောင်းတွေ ပြတ်ထွက်ကုန်ပြီး အပူချိန်တွေ လျော့ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် ကျောက်ဆောင်ထဲက စိုစွတ်မှုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်သည်။
ကျွန်တော် နံရံကို ရေခဲတုံးဖြစ်အောင် မလုပ်ခဲ့ပါ။
အညီအမျှ အေးခဲသွားအောင်သာ လုပ်ခဲ့သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
အနီရောင် အလင်းတန်းတွေ မှေးမှိန်သွားသည်။
ဒါမာက နောက်ဆုံးပိတ်ထားတဲ့ အပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီအနောက်မှာ မီနာ အော်ရယ်က ဗာရန်ဟော့ကို နံရံနဲ့ကပ်ပြီး ဖမ်းထားသည်။
ဗာရန်ရဲ့ ခြေထောက်က ဒူးအောက်နားမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိုးနေသည်။
မီနာက လက်တစ်ဖက်မှာ မိုင်းတွင်းသုံး တူတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူမက တူကို ကျွန်တော်တို့ဆီ ချိန်ထားသည်။
“နာမည်တွေ ပြော။”
“ဒါမာ။”
“သောရ။”
“ယူရီယာဂရေး။”
“အယ်လစ္စတားကေးလ်။”
သူမ တူကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။
“နတ်ဘုရားတွေ များလွန်းနေပြီ။”
အယ်လစ္စတားက ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
“ကျွန်တော်က နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး။”
“ကောင်းပြီ။”
အဲ့ဒီစကားက သူမကို စိတ်အေးသွားစေပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဗာရန်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ပုံသေဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။
ဒါမာက ကျွန်တော်တို့အနောက်က ပြန်လမ်းကို ဖွင့်ပေးသည်။
မီနာက အရင်ထွက်ဖို့ ငြင်းဆန်သည်။
အယ်လစ္စတားက ငြင်းခုံကြည့်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူမပဲ အနိုင်ရသွားသည်။
သောရက ဗာရန်ကို ပွေ့ချီထားသည်။
သူမက မဂျိုနီယာတူကို မသုံးပါ။
သူမက သူ့ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အသစ်ဖောက်ထားတဲ့ ဥမင်ထဲကနေ ဖြတ်သွားချိန်မှာ အနက်ရောင် မှန်သားလိုင်းတွေ အက်ကွဲသွားသည်။
ဆာ့တာရဲ့ ထောင်ချောက်က တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ကတော့ ကယ်ဆယ်ရေးနဲ့ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအချက်က ကျွန်တော့်ကို ကျေနပ်မှု ပေးသည်။
သောရကတော့ အဲ့ဒီလောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ ယူဆပုံရသည်။
မထွက်ခွာခင်မှာပဲ သူမက စာတိုဆီကို လျှပ်စီးတစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
“ဆောင်းရာသီ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲ ကျိုးပဲ့သွားသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အခုဆိုရင် သူ့အတွက် အဲ့ဒါက ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အလုပ်သမားတွေက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်ကြသည်။
မီနာကတော့ မကြားယောင် ဆောင်နေသည်။
ဗာရန်ကတော့ မဟုတ်ပါ။
အက်ဗလင်က သူ့ကို လှုပ်ရှားတာ ရပ်ဖို့ အမိန့်မပေးမချင်း သူက အော်ဟစ်နေသည်။
ဆေးကုသသူတွေက သူတို့ကို ခေါ်သွားကြသည်။
ဒါမာက လူအရေအတွက်ကို ပြန်ရေတွက်သည်။
နှစ်ရာ့တစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်။
အားလုံး စုံသည်။
အဲ့ဒီကျမှပဲ သူ မိုင်းတွင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
အောက်ဘက်မှာ အပူချိန်တွေက တက်မြဲတက်နေဆဲပင်။
ကယ်ဆယ်ရေးက ပထမဦးစားပေး ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလုပ်တော့ မဟုတ်ပါ။
ဆာ့တာရဲ့ အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွင်းထားတဲ့ လမ်းကြောင်းက မိုင်းတွင်းအောက်မှာ ရှိနေသည်။
ဒါမာက အဲ့ဒီလမ်းကို ပိတ်လို့ ရသည်။
ဒါပေမဲ့ အပြီးတိုင်တော့ မဟုတ်ပါ။
အခြားတစ်ဖက်က နတ်ဘုရားမီးတောက်တွေနဲ့ ထိန်းထားသရွေ့တော့ မရနိုင်ပါ။
ကယ်လ်ဒင်က အပေါ်က မြေပြင်ကို စမ်းကြည့်သည်။
“အပူတွေသာ ထပ်ပျံ့လာရင် တောင်ကုန်းက မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”
သောရက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ငါတို့ အောက်ကို ဆင်းရမယ်။”
ကျွန်တော် မပြောခင်မှာပဲ အီလီဇာက ဝင်ပြောသည်။
“မဖြစ်ဘူး။”
သောရက လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါတို့ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး။”
“ငါ မထားခဲ့ရမယ်လို့ မပြောဘူး။”
အီလီဇာက မြေပုံကို ညွှန်ပြသည်။
“သူ မင်းတို့အတွက် ဖောက်ပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း မင်းတို့ လိုက်သွားလို့ မရဘူး။”
“သူ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေနိုင်တယ်။”
“အဲ့ဒါက ပိုဆိုးတာပေါ့။”
သောရရဲ့ လျှပ်စီးတွေ ပိုတောက်ပလာသည်။
အီလီဇာကတော့ နေရာက မရွေ့ပါ။
သူတို့နှစ်ယောက်က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပေမဲ့ အဲ့ဒါက အီလီဇာရဲ့ စစ်ရေးအမိန့်ကို လိုက်နာဖို့ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါ။ တကယ်တော့ ပိုပြီးတောင် တင်းကျပ်သွားပုံရသည်။
ဒီအစီအစဉ်က လူတိုင်း ပါဝင်ဖို့ လိုအပ်သည်။
ဒါမာက မြေအောက် အတားအဆီးကို ပုံဖော်ပေးရမည်။
ကယ်လ်ဒင်က အပေါ်က မြေဆီလွှာကို ကာကွယ်ပေးပြီး အောက်ကနေ ထိုးဖောက်လာမယ့် လမ်းကြောင်းသစ်တွေကို ခံစားသိရှိရမည်။
ဟယ်လ်ဝင်က အပူကြောင့် သတ္တုဓာတ်တွေ ပါလာတဲ့ မိုင်းတွင်းရေတွေကို သန့်စင်ပေးရမည်။
ဆစ်ဗရန်က ကျောက်သားတွေကို မကွဲအက်စေဘဲ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ ရေခဲတွေကို ဖန်တီးဖို့ ကူညီပေးရမည်။
အေရွန်က လေဝင်လေထွက်လမ်းကြောင်းတွေကို လမ်းညွှန်ပေးရမည်။
နဲရက်သ်က တောင်ကုန်းအပေါ်မှာ စုပုံလာတဲ့ ရေတွေကို စုစည်းပြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရေမြောင်းတွေထဲ ရောက်အောင် ပို့ပေးရမည်။
သောရကတော့ ဆာ့တာ အပေါ်ကို ထိုးဖောက်လာမယ့် သံချောင်းတွေကို ဖြတ်တောက်ပေးရမည်။
ဝါ့ဒ်ကုမ္ပဏီက အပေါ်ဘက်ကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖီးလ်ကုမ္ပဏီကတော့ အစီအစဉ် မအောင်မြင်ရင် မိုင်းတွင်းရွာသားတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးရမည်။
ဘယ်သူ့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့မှ တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းလို့ မရပါ။
ဆာ့တာက ရှေ့ဆုံးက လူနှစ်ယောက်ကိုပဲ နားလည်ထားပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းကို သူ ထည့်တွက်မထားခဲ့ပါ။
ညနေစောင်းမှာ စတင်ကြသည်။
ဒါမာက ပျက်စီးနေတဲ့ လမ်းကြောင်းဘေးမှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ တွင်းသုံးခု ဖောက်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းထဲကို မဟုတ်ဘဲ ပတ်ပတ်လည်ကိုပေါ့။
ဆစ်ဗရန်က အလယ်တွင်းမှာ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရပ်နေသည်။
“တောင်တစ်ခုလုံးကို ရေခဲတုံး မဖြစ်စေနဲ့ဦး။” သူက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အဲ့လို မလုပ်ပါဘူး။”
“မင်း စဉ်းစားနေတာလေ။”
“စဉ်းစားတော့ ကြည့်မိတာပေါ့။”
“မင်းရဲ့ စဉ်းစားချက်တွေက ဝေးဝေးကနေတောင် မြင်နေရတတ်တယ်လေ။”
သောရက ဘေးတွင်းကနေ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူမကို အော်ရီလီယာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးသင့်တယ်။”
“မိတ်ဆက်ပြီးပြီ။”
“ဒါဆိုရင်တော့လည်း ဟုတ်တာပေါ့။”
ကျွန်တော် ဆောင်းရာသီကို ကျောက်သားတွေထဲကို ထည့်လိုက်သည်။
လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုလို မဟုတ်ဘဲ တည်ဆောက်ပုံတစ်ခုအနေနဲ့ပေါ့။
အအေးဓာတ်က ဒါမာ ရွေးချယ်ပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း စီးဆင်းသွားသည်။
ရေတွေကလည်း နောက်က လိုက်လာသည်။
နဲရက်သ်က ရေစီးကြောင်းကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။
ဟယ်လ်ဝင်က အဆိပ်အတောက်တွေ ရေအောက်မြေလွှာထဲ မရောက်အောင် တားဆီးပေးသည်။
ဆစ်ဗရန်ကတော့ ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုချင်းစီ ဘယ်လိုဖြစ်သင့်လဲဆိုတာ ပြပေးသည်။
တောင်က ရွေ့လျားတဲ့နေရာမှာ ပျော့ပြောင်းပြီး မီးတောက်တွေ ဖိအားပေးတဲ့နေရာမှာတော့ မာကျောနေရမည်။
ရေနွေးငွေ့တွေ ထွက်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အပေါက်မျိုး၊ မီးတောက်တွေကို တားဆီးဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အပိတ်မျိုးပေါ့။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေခဲတွေက ဆာ့တာရဲ့ လမ်းကြောင်းပတ်လည်မှာ မြေမြှုပ်ထားတဲ့ ဓားကို ပတ်ထားတဲ့ အမြစ်တွေလို ကြီးထွားလာသည်။
မီးတောက်တွေက ရေခဲတွေကို ထိမှန်သွားသည်။
တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။
အောက်ဘက်မှာ လျှပ်စီးတွေ လက်သွားသည်။
သောရက ပထမဆုံး သံချောင်းကို ဖြတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဒုတိယတစ်ခု။
အေရွန်က စကားပြောပြွန်ကနေ အော်ပြောသည်။
“အရှေ့ဘက်တွင်းမှာ ဖိအားတွေ တက်လာပြီ။”
ဒါမာက ကျောက်သားတွေကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ရေနွေးငွေ့တွေ ထွက်သွားသည်။
ဟယ်လ်ဝင်က အောက်ဘက် ရေစီးကြောင်းထဲ မရောက်ခင် ညစ်ညမ်းနေတဲ့ ရေတွေကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒင်က ကျွန်တော်တို့အပေါ်က နှင်းတွေပေါ်မှာ ခြေဗလာနဲ့ ရပ်နေသည်။
သူ့မှတစ်ဆင့် မြေဆီလွှာတွေ တောင့်ခံထားတာကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
အမြစ်တွေ၊ ရွှံ့စေးတွေ၊ မြေမြှုပ်ထားတဲ့ အစေ့တွေ၊ အရိုးဟောင်းတွေ။
မြေကြီးထဲမှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို သူက ခံစားနေရသည်။
ဆာ့တာရဲ့ မီးတောက်တွေက အပေါ်ကို တက်လာဖို့ ကြိုးစားသည်။
ကယ်လ်ဒင်က ကျောက်သားနဲ့ မဟုတ်ဘဲ မြေကြီးနဲ့ပဲ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
နောက်ဆုံး သံချောင်း ကျိုးသွားသည်။
ဆာ့တာရဲ့ တည်ရှိမှုက အတားအဆီးကို ထိမှန်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ သံချပ်ကာက မျက်နှာအထိ ဖုံးအုပ်သွားသည်။
တွင်းတစ်ခုလုံး ရေခဲရောင် အလင်းတန်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ကျွန်တော့် ဆံပင်တွေက အပူကြောင့် လွင့်နေပြီး အခုတော့ လုံးဝကို ဖြူဖွေးနေပြီ။
ကျွန်တော့် မျက်လုံးအစွန်းတွေမှာ လျှပ်စီးတွေ လက်နေသည်။
တောင်တန်းတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ သာမန် အာရုံခံစားမှုထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တောင်ပေါ်က ရာသီဥတုကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
တောင်ထဲက ဆောင်းရာသီကိုလည်း ခံစားရသည်။
အအေးဓာတ်ရဲ့ စီးဆင်းမှုတိုင်း၊ ဖိအားတိုင်း၊ ရေတွေက ရေခဲဖြစ်ဖို့ စောင့်နေတဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာတိုင်းကို သိနေရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်က ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ထက် ပိုကျယ်ပြန့်နေသည်။
အန္တရာယ်များတဲ့ ခဏတာအတွင်းမှာ ကျွန်တော် အားလုံးကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့သည်။
နီးကပ်လိုက်တာ၊ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး အသက်ရှူရပ်သွားသလိုပါပဲ။
“အောက်ကို ဆင်းခဲ့စမ်း။” ဆာ့တာက မီးတောက်တွေထဲကနေ ပြောသည်။
စကားသံတွေက ရေခဲတွေထဲကို ရောက်လာသည်။
“မင်း ဖြစ်လာမယ့်အရာကို ယူလိုက်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရပ်တည်နေတဲ့နေရာမှာ လူသားတွေက အမိန့်ပေးနေတာကို ရပ်လိုက်တော့။”
ကျွန်တော် အပေါ်က အီလီဇာကို ခံစားမိသည်။
မှော်စွမ်းအားနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အမှတ်တရတွေနဲ့ပါ။
ဒီမတိုင်ခင်က သူမရဲ့ လက်ကို မြှောက်လိုက်တဲ့ပုံ၊ ကျွန်တော် တကယ် ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ လူတွေကို သူမရဲ့ အသံနဲ့ ခေါ်လိုက်တဲ့ပုံပေါ့။
အက်ဗလင်က ကုသရေးဌာနမှာ စောင့်နေတာကို ခံစားရသည်။
ဂရေးကိပ်ထဲက အမွှာတွေကို၊ စပါးစေ့တွေကို ရေတွက်နေတဲ့ မေရီကို၊ အိပ်ရာတွေကို ရေတွက်နေတဲ့ အယ်လ်ဒရင်ကို၊ မိုင်းတွင်းကို ထိန်းထားတဲ့ ဒါမာကို၊ မြေကြီးကို ထိန်းထားတဲ့ ကယ်လ်ဒင်ကို၊ ကျွန်တော့်ဆီက အချက်ပြမှုကို စောင့်နေရင်းနဲ့ တိုက်ပွဲကို လုမယူဘဲ စောင့်နေတဲ့ သောရကို ခံစားရသည်။
ကျွန်တော် အောက်ကို ဆင်းစရာ မလိုပါ။
ကျွန်တော် ဘယ်နေရာမှာ ရပ်တည်မလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်ပြီးသားပါ။
“မလုပ်ဘူး။” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
စကားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီထဲကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ခေါ်ဆောင်မှု မဟုတ်ပါ။ အမိန့်ပေးမှု မဟုတ်ပါ။
အဖြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မလိုအပ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ တမင်သက်သက်ပါ။
ဆစ်ဗရန်က တည်ဆောက်ပုံကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးသည်။
ဒါမာက ပတ်ပတ်လည်ကို ကျောက်သားတွေနဲ့ ပိတ်လိုက်သည်။
သောရက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အပေါက်ကို လျှပ်စီးတွေနဲ့ ပိတ်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရားမီးတောက်တွေ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
ကယ်လ်ဒင်က အပေါ်ဘက်ကို ရောက်လာတဲ့ အက်ကြောင်းတိုင်းကို မြေကြီးတွေနဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်း ပိတ်သွားသည်။
ဆာ့တာရဲ့ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တံခါးပေါက်ကတော့ ကျွန်တော့်အတွင်းမှာ ကျန်နေခဲ့သည်။
အရင်ကထက် ပိုနီးကပ်သွားသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အဲ့ဒီနေရာကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
အခုလောလောဆယ်တော့ပေါ့။
တွင်းထဲကနေ ပြန်တက်လာတဲ့အခါ အက်ဗလင် စောင့်နေသည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားတာလဲ။”
“သူ့ကို ကြားလိုက်ရတယ်။”
“ငါ မေးတာ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော် လက်တွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
ရေခဲသံချပ်ကာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ငွေရောင်အပြာရောင် လိုင်းတွေကတော့ ကျွန်တော့် အရေပြားအောက်မှာ ခဏတာ ကျန်နေသေးသည်။
ပြီးတော့မှ မှေးမှိန်သွားသည်။
“သူ ဂရေးကိပ်ထဲကို လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။”
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ရဲ့ အနောက်မှာ ရပ်နေသည်။
သောရက ဒုတိယတွင်းထဲကနေ ထွက်လာသည်။
သူမရဲ့ သံချပ်ကာတွေပေါ်မှာ ပြာတွေ ပေကျံနေပြီး ဆံပင်တွေကလည်း ပွယောင်းနေသည်။
“အတားအဆီးက တောင့်ခံထားနိုင်တယ်။”
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မင်းရော။”
“ဟုတ်တယ်။”
အဲ့ဒီစကားက တစ်ဝက်လောက်တော့ မှန်သည်။
အက်ဗလင်က မပြောလိုက်တဲ့ အပိုင်းကို ကြားလိုက်ပုံရသည်။
သူမက လူတွေရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို ထပ်မမေးတော့ပါ။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
မိုင်းတွင်းကို ပိတ်ထားမြဲ ပိတ်ထားခဲ့သည်။
မိုင်းတွင်းရှိ ပြခန်းအားလုံးကို စစ်ဆေးမပြီးမချင်း ဒါမာက မိုင်းတွင်းကို ပြန်ဖွင့်ပေးဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ ကုန်သည်များက မနက်မလင်းခင်ကတည်းက တိုင်တန်းကြသည်။ မေရီက သူတို့ကို စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
"ရွှေဆိုတာ မိုင်းလုပ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ထက် မမြတ်ဘူး။"
မိုင်းတွင်းကောင်စီက နေ့လယ်မတိုင်ခင်မှာပင် ထိုစကားကို မူဝါဒအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုစာသားကို စာရင်းသွင်းခန်း တံခါးအထက်မှာ ထွင်းထုထားလိုက်သည်။ ဒါမာက ဒုတိယစာကြောင်းကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
"ငွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။"
ကယ်လ်ဒင်က နောက်ထပ်တစ်ကြောင်း ထပ်ဖြည့်သည်။
"မြေမြှုပ်ထားသမျှ ဘာတစ်ခုမှလည်း မမြတ်ဘူး။"
ပယ်ရင်က ထူးခြားပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စတုတ္ထမြောက် စာကြောင်းကို အကြံပြုသည်။ အီလီနော်က သူ့လက်ထဲက ဆောက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် ကွန်ကောဒီယာက ကုန်သွယ်ရေး အကျပ်အတည်းကို အဖြေပေးသည်။
ဖြတ်သန်းရေး တံခါးပေါက် ပွင့်လာသည်။ စပါး၊ အခြောက်လှန်းထားသော သစ်သီးများ၊ ဆေးဝါးများ၊ ကိရိယာများ၊ ထုံးနှင့် သစ်လုံးများ တင်ဆောင်လာသည့် လှည်းများ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အယ်လစ္စတားကေးလ်၏ စာက အရင်ဆုံး ရောက်လာသည်။
"ကွန်ကောဒီယာအနေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ကုန်သည်တွေကို ခြိမ်းခြောက်တဲ့ တရားရုံးမျိုးကို အသိအမှတ်မပြုဘူး။"
အိုင်အိုက စာရွက်တစ်ရွက် သီးသန့် ထပ်ထည့်ထားသည်။
"ဒီစပါးတွေက ရောင်းတာ၊ အလှူ မဟုတ်ဘူး။ ဈေးနှုန်းက တရားမျှတတယ်။ မေရီ စစ်ဆေးကြည့်နိုင်တယ်။"
မေရီ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ပင်။
သောရက နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို ဖတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုစာမျက်နှာတွင် လိုကီထံမှ စာတစ်ကြောင်းတည်း ပါဝင်သည်။
"အော်သဲလော့စ်ကို ပြောလိုက်ပါ၊ သူ့ရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကြောင့် စာရင်းဇယားတွေ ရှုပ်ကုန်ပြီလို့။ ဒါဟာ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အလုပ်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
မေရီ မရယ်ပါ။ မယ်လိုဒီကတော့ ရယ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဒီကိစ္စကို သဘောတူကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
အခြားသော တုံ့ပြန်စာများလည်း ဆက်တိုက် ရောက်လာသည်။ နယ်မြေအားလုံးက တရားရုံးချုပ်၏ စကားကို နားမထောင်ကြပေ။ အချို့က အော်သဲလော့စ်ကြောင့် နတ်ဘုရားတွေကို ဆုံးရှုံးထားရသူများ ဖြစ်သည်။ အချို့က နတ်ဘုရားတို့၏ စီရင်ချက်ထက် ဆာ့တာကို ပိုကြောက်ကြသည်။ အချို့ကတော့ ဟေဗင်ရီးချ်၏ ငွေတွေကိုသာ လိုချင်ကြသည်။
ကုန်သွယ်မှု အဆင်ပြေဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်တွေက သန့်စင်နေဖို့ မလိုပေ။
မေရီက သေသေချာချာ ညှိနှိုင်းသည်။
မည်သည့်နိုင်ငံကိုမျှ မိုင်းတွင်းကို ထိန်းချုပ်ခွင့် မပေး။ မည်သည့်ကုန်သည်ကိုမျှ ဖြတ်သန်းရေး တံခါးပေါက်ကို တစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မပေး။ မည်သည့်စာချုပ်တွင်မျှ ဟေဗင်ရီးချ်အနေဖြင့် အော်သဲလော့စ်၏ အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုရမည်ဟု မပါဝင်ပေ။
အောလ်ဒရင်က လမ်းကြောင်းသစ်များ ရှာဖွေပေးသည်။ ဗန်နာက ကမ်းလှမ်းချက်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ကဲလ်ဒရစ်က စည်းကမ်းချက်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးသည်။ အမာယာနှင့် ရဲလန်တို့က ဆောင်းရာသီ စားနပ်ရိက္ခာများကို ပြန်လည်တွက်ချက်သည်။
ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့ ဆက်လက် ချင့်ချိန်နေရဦးမည်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်တော့ ဆာတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုညနေခင်းတွင် ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကာရိုနှင့် ဂယ်ရစ်တို့က မြေကြီးတွေ ထည့်ထားတဲ့ ဗန်းတိမ်လေးတစ်ခုဘေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်နေကြသည်။ ကယ်လ်ဒင်က ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါမာက ချောမွေ့တဲ့ ကျောက်တုံးအချို့ ပေးထားသည်။ သူတို့ကို ကွာခြားချက်ကို ရှင်းပြထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို မြေကြီးထဲ မြှုပ်လိုက်သည်။ ကာရိုက ပြန်တူးထုတ်သည်။
"ကယ်လ်ဒင်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ပြီးတော့ ကျောက်တုံးတွေကို ဥမင်လိုလို ဖြစ်အောင် စုပုံလိုက်သည်။
"ဒါမာ။"
ဒါမာက အနားမှာ ရပ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက ဒီသင်ခန်းစာဟာ အလွန်အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေသည်။ ဂယ်ရစ်က သစ်သားရုပ်သေးလေးတစ်ရုပ်ကို ဥမင်ထဲ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အထွက်ပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"မလုပ်ရဘူး" ဟု ဒါမာက ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ သားလေးက သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
"လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်း။"
ဂယ်ရစ်က ပိတ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးကို ဖယ်လိုက်ပြီး ဒုတိယ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ဒါမာက ခေါင်းညိတ်သည်။
"ပိုကောင်းတယ်။"
ကာရိုက မြေကြီးကို ထိလိုက်သည်။ ရွှေရောင် ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ရွှေတော့ မဟုတ်ပါ။ ပယ်ရင် ဆေးခြယ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေထဲက တစ်ခုပါ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပေးသည်။
"ချမ်းသာတယ်။"
ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်သည်။
"ဟုတ်မှာပေါ့လေ။"
သူမက ဂယ်ရစ်ရဲ့ ဥမင်ထဲက သစ်သားရုပ်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"လုံခြုံတယ်။"
"အဲ့ဒါက ပိုအရေးကြီးတယ်။"
ဒါမာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျွန်တော်တို့ နယ်မြေအောက်မှာ ငွေ၊ ရွှေနဲ့ ကျောက်မျက်မိုင်းတွေကို ဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောတူနေသည်။
ဒီမြို့ဟာလည်း အဲ့ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်သည်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် သူတို့အိပ်ရာဘေးမှာ ရပ်နေမိသည်။
"သူတို့ ထပ်ပြီး ကြီးလာပြန်ပြီ" ဟု သူမက ပြောသည်။
နံရံက အမှတ်အသားတွေကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပြောတာ မှန်သည်။ ကာရိုရဲ့ အသစ်ဆုံးမျဉ်းက မနေ့က မျဉ်းအထက်မှာ ရောက်နေသည်။ ဂယ်ရစ်ရဲ့ မျဉ်းကလည်း သူ့နားနီးပါး ရောက်နေပြီ။
"ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့တာ ဆာ့တာက အချိန်ကို ရွေးချယ်ချင်နေလို့ပါ" ဟု ကျွန်တော် ပြောသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ပုခုံးတွေ ပြေလျော့သွားသည်။
"အဲ့ဒါက ကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပါပဲ။"
"မင်းက ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီအရာနဲ့ ဝေးဝေးမှာပဲ နေခဲ့သင့်တယ်လို့ ပြောမယ် ထင်နေတာ။"
"ရှင်က မိုင်းလုပ်သားတွေကို ကယ်တင်နေတာလေ။"
"ပြီးတော့ နတ်ဘုရား မီးတောက်လမ်းကြောင်းကိုလည်း ပိတ်နေခဲ့တာ။"
"အဲ့ဒါလည်း ပါတာပေါ့။"
သူမက ကျွန်တော့် နားထင်နားက ဆံပင်ဖြူတွေကို ထိလိုက်သည်။ အဲ့ဒီ ဆံပင်တွေက နောက်ထပ် အရောင်မပြောင်းတော့ပါ။ ဘာမှလည်း မပြောင်းတော့ပါ။
"ရှင် ပြောင်းလဲနေပြီ။"
"မင်းလည်း အတူတူပါပဲ။"
သူမ ကုသပေးတဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ ပတ်လည်မှာ ရွှေရောင်တွေ ပေါ်လာတတ်သည်။ အိုင်ယန်လောက်တော့ မစူးရှသေးပေ။ ဒါပေမဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။
သူမ ပြုံးသည်။
"ဟေဗင်ရီးချ်က လူတိုင်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေကြတာ ထင်ပါရဲ့။"
အပြင်ဘက်တွင် ကွန်ကောဒီယာမှ လာသော လှည်းများက တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်နေသည်။ ဆောက်လုပ်ရေးသမားများက မီးအိမ်များအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။ အတုအယောင် နယ်နိမိတ် ကျောက်တုံးများ မရှိတော့ပါ။ မိုင်းတွင်းများ ပိတ်ထားသော်လည်း လုံခြုံသည်။ စပါးကျီများမှာ လုံလောက်အောင် မပြည့်သေးပါ။ မြို့ကလည်း မပြီးဆုံးသေးပါ။
အော်သဲလော့စ်က ဥပဒေကို သုံးပြီး ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဆာ့တာက မီးကို သုံးပြီး ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဟေဗင်ရီးချ်အနေနဲ့ အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦး ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးတည်းကိုပဲ အဖြေပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။
အဲဒီအစား စာရေးစာချီတွေက စာချုပ်တွေ ရေးကြသည်။ မိုင်းလုပ်သားတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရေတွက်နေကြသည်။ ဆေးကုသပေးသူတွေက လူနာတင်ခုံတွေနဲ့ စောင့်နေကြသည်။ နတ်ဘုရားတွေက ကာကွယ်ရေးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို တစ်ယောက်တစ်နေရာစီ ကိုင်တွယ်ထားကြသည်။ နိုင်ငံသားတွေက နယ်နိမိတ်မျဉ်းတွေကို အတူတူ ဖြတ်လျှောက်နေကြသည်။
တိုက်ပွဲဖြစ်လာရင် သောရနဲ့ ကျွန်တော်က ရှေ့ဆုံးမှာ ရပ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရမယ်လို့ မဆိုလိုပါ။
ရွှေတွေနဲ့ စပါးဝယ်လို့ ရနိုင်သည်။ ငွေတွေနဲ့ သစ်လုံးဝယ်လို့ ရနိုင်သည်။ ကျောက်မျက်တွေနဲ့ ဆေးဝါးဝယ်လို့ ရနိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ မိုင်းတွင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အရာကိုတော့ ဘာနဲ့မှ ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ပါ။
လူတွေက တစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက် တာဝန်ယူဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
အော်သဲလော့စ်က အဲ့ဒီလို ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမျိုးကို ဘယ်တော့မှ နားမလည်ခဲ့ပါ။
ဆာ့တာကလည်း ကျွန်တော်တို့ အားလုံးဆီ မရောက်ခင်မှာ အဲ့ဒီအရာကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။
ပြီးတော့ ဟေဗင်ရီးချ်ကလည်း မြို့ကြီးတစ်မြို့ ဖြစ်လာနေပြီလေ။