မီးလောင်နေသော ကျီတံခါးကြီးသည် ယူရီယာနှင့် မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦးကြားတွင် ခြားဆီးနေ၏။
မီးတောက်များသည် အမိုးပေါ်သို့ ပြေးလွှားပျံ့နှံ့ကာ သစ်သားပြားဟောင်းများကို ဝါးမြိုပြီး မည်းမှောင်နေသော မီးခိုးလုံးများကို ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးထွက်စေသည်။ ရွာသားများက ရေတွင်းနှင့် မီးလောင်ရာကြားတွင် ပြာယာခတ်လျက် ပြေးလွှားနေကြသော်လည်း သူတို့၏ ရေပုံးများဖြင့် မီးကို မည်သို့မျှ မနိုင်ကြပေ။
အတွင်းဘက်မှ မြင်းတစ်ကောင် အော်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မယ်လိုဒီလည်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ နားရွက်များ တထောင့်ထောင့် ဖြစ်သွား၏။
“အထဲမှာ တိရစ္ဆာန်တွေ မိနေတယ်”
“သွားဆွဲထုတ်ကြ” ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်၊ “သူတို့က မင်းကို လာမတားမချင်း ဒီမြင်းစီးသူရဲတွေကို သွားပြီး မယှဉ်နဲ့”
မယ်လိုဒီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကုန်းစင်းအတိုင်း လਵ်ပြေးဆင်းသွားသည်။
မေရီကတော့ ပို၍ သတိကြီးစွာဖြင့် သူမ၏ စကတ်စကို တစ်ဖက်ဖြင့် စုကိုင်ရင်း လမ်းမချော်စေရန် သတိထားကာ လိုက်ပါသွားသည်။ သူမသည် ရွာသားများထံသို့ မရောက်မီကပင် လှမ်းအော်ခေါ်ရင်း ရေသယ်တန်းစီနေသည့် နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
ယူရီယာကမူ မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦးဆီမှ အကြည့်မခွာဘဲ ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေ၏။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ကျီတံခါး မီးလောင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မီးရှူးတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲပင်။ သူ့ဒိုင်းပေါ်တွင် အဝါရောင် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ကို ရေးဆွဲထားသည်— ကျန်လူများ၏ ဝတ်ရုံများတွင် ဖော်ပြထားသည့် အမှတ်အသားအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
လော့ဒ် ဟားဝစ်၏ တံဆိပ်အမှတ်အသားများ။
မြင်းစီးသူရဲများက ယူရီယာ ကုန်းဆင်းလာသည်ကို သတိထားမိကြသည်။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်က မြင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
“ဟေ့လူ” သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်၊ “အဲ့ဒီမှာ ရပ်ထား!”
ယူရီယာက ဆက်၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်၏ တံခါးကို ပြုပြင်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာမှာ သက်သာသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မျက်လုံးနောက်ဘက်မှ ထိုးကိုက်နေသည်ကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူ၏ စွမ်းအားတွင် ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေကြောင်း သတိပေးနေသကဲ့သို့ပင်။
သူ အထူး သတိထားရပေမည်။
“ဒီမီးကို မင်းတို့ ရှို့တာလား” ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
မြင်းစီးသူရဲက သူ့နောက်လိုက်များကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူတို့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
“ငါ မေးခွန်းတစ်ခု မေးနေတယ်လေ”
ထိုလူက မီးရှူးတိုင်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ဒီရွာက လော့ဒ် ဟားဝစ်ကို အခွန်ပေးရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မနာခံတဲ့အတွက် ကျသင့်တဲ့ တန်ဖိုးကို ငါတို့ သင်ခန်းစာပေးနေတာ”
“သူတို့ရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာတွေကို မီးရှို့ပြီးတော့ပေါ့လေ”
“ငါတို့ ကြိုက်တာကို ရှို့တာပဲလေ”
ရွာသားများထဲမှ တစ်ဦးမှာ ရေပုံးသယ်နေရာမှ ရပ်သွားခဲ့သည်။
သူသည် အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီး မျက်နှာတွင် မီးခိုးမှုံများ ပေကျံနေသည့် သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးပင်တည်း။
“အခွန်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး!” သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်၊ “မင်းတို့တွေ ပေးရမယ့်နှုန်းကို နှစ်ဆတိုးခဲ့တာလေ!”
မြင်းစီးသူရဲများက သူ့ဆီသို့ လှည့်လာကြသည်။
ရွာသား၏ ရဲစွမ်းသတ္တိမှာ ယိုင်နဲ့သွားသော်လည်း နောက်သို့ ဆုတ်မသွားပေ။
“မင်းတို့ ငါတို့ရဲ့ ဆောင်းတွင်း စပါးတွေကို ယူသွားတယ်” သူက ဆက်ပြောသည်၊ “ပြီးတော့ အခု ထပ်တောင်းနေကြပြန်တယ်”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သူ့မြင်းကို ထိုလူရှိရာသို့ နှင်လာသည်။
ယူရီယာက ထိုတိရစ္ဆာန်၏ လမ်းကြောင်းရှေ့သို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
မြင်းမှာ အလွန်တရာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသဖြင့် စီးလာသူမှာ ကုန်းနှီးပေါ်မှ လုလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
“ဖယ်စမ်း” ထိုလူက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မဖယ်ဘူး”
“မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိလို့နေမယ်”
“လုံလောက်ရုံတော့ သိပါတယ်”
မြင်းစီးသူရဲက ယူရီယာကို အစအဆုံး စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့က ယူရီယာ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားနှင့် တူတို့ဆီတွင် ကြာရှည်စွာ ရပ်တည်သွား၏။
“မင်းက လိုးဖီးလ်က မဟုတ်ဘူးပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင် ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး”
သူတို့၏ နောက်ဘက်တွင် ကျီတံခါးအမိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြိုကျသွားသည်။ မီးပွားများက မီးခိုးများထဲသို့ ပျံတက်သွား၏။
အဆောက်အအုံအတွင်းမှ မယ်လိုဒီ အော်သံကို ယူရီယာ ကြားလိုက်ရသည်။
ဒါက သူ့နဲ့ ဆိုင်သည်။
“သူတို့ရဲ့ စပါးတွေကို မီးရှို့လိုက်လို့ ဒီရွာက အခွန်မပေးနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” သူက မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ သူတို့ပြဿနာပဲလေ”
“မင်းတို့က သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်စွမ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလေ”
“ဒါဆိုလည်း သူတို့ တိရစ္ဆာန်တွေ ရောင်းကြလိမ့်မယ်ပေါ့”
“အဲ့ဒါပြီးရင်ရော”
မြင်းစီးသူရဲက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “သူတို့ရဲ့ မြေယာတွေပေါ့”
ယူရီယာ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါက ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် လုပ်ဆောင်နေသော ပစ္စည်းခိုးယူမှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဟားဝစ်၏ လူများက ရွာသားများ ပေးနိုင်သည်ထက် ပိုမိုတောင်းဆိုကြပြီး ကျန်ရှိနေသေးသည့် အနည်းငယ်သော အရာများကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လယ်ယာမြေများကို အခွန်ကြွေးအဖြစ် သိမ်းပိုက်ကြခြင်းပင်တည်း။
“ဒါကို လုပ်ခိုင်းတာ ဘယ်သူလဲ”
မြင်းစီးသူရဲက ကိုင်းညွတ်လာသည်။ “လော့ဒ် ဟားဝစ်ရဲ့ အာဏာဆိုတာပဲ မင်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖြေပဲ”
“အဲ့ဒါ ငါ့မေးခွန်း မဟုတ်ဘူး”
ထိုလူ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
သူသည် မီးရှူးတိုင်ကို ယူရီယာ့ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။
ယူရီယာက ဖမ်းယူလိုက်သည်။
ခဏတာမျှပင် သူတို့နှစ်ဦးသား သူ့လက်ဖဝါးကို ရစ်ပတ်နေသော မီးတောက်များကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
မီးက သူ့ကို မလောင်ကျွမ်းပေ။
အလွန်တရာ ပေါ့ပါးနေသလိုပင် ခံစားရသည်။ နွေးထွေးသော်လည်း နေရောင်ခြည်ထက် ပိုမိုအန္တရာယ် မရှိလှပေ။
ယူရီယာက လက်ချောင်းများကို ပိတ်လိုက်သည်။
မီးတောက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
မီးရှူးတိုင်မှာ အေးစက်နေသော ပြာမှုန်များအဖြစ်သို့ ပြိုကျသွားလေသည်။
မြင်းတစ်ကောင်က နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
မြင်းစီးသူရဲက သူ့စိုးရိမ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“မှော်ဆရာတစ်ယောက်ကိုး” သူက ဆို၏။
“အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး”
ထိုလူက သူ့ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “ဒီအထဲကို မဝင်ဘဲ နေခဲ့သင့်တာလို့ ဆိုလိုတာပေါ့”
သူသည် ကုန်းနှီးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
ယူရီယာက ဘေးသို့ တိမ်းလိုက်၏။
ဓားသွားက သူ့ပခုံးနှင့် လက်တစ်ထွာခန့်အကွာမှ ဖြတ်သွားသည်။ သူသည် မြင်းစီးသူရဲ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဆွဲလိုက်သည်။
ထိုလူသည် အံ့အားသင့်သံနှင့်အတူ ကုန်းနှီးပေါ်မှ လွတ်ထွက်သွားကာ ရွှံ့နွံထူထဲသော လမ်းပေါ်သို့ ပက်လက်အလှန် လဲကျသွား၏။
ရွာသားအားလုံး တိတ်ဆ。က်သွားကြသည်။
ကျန်မြင်းစီးသူရဲ ငါးဦးကလည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။
ယူရီယာက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော ထိုလူကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီမှာပဲ နေစမ်း”
ထိုလူက ထရန် ကြိုးစားသည်။
ယူရီယာက သူ၏ ရဲတင်းသော ဖိနပ်ခုံဖြင့် ထိုလူ၏ ဓားကို ဖိနပ်ထိပ်ဖြင့် အုပ်မိုးနင်းထားလိုက်သည်။
“ဒီစကားဝိုင်းရဲ့ လွယ်ကူတဲ့ ပုံစံကို ရွေးချယ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ခဲ့တာ”
မြင်းစီးသူရဲ သုံးဦးက အပြေးဝင်ရောက်လာကြသည်။
ယူရီယာက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်၏။
လမ်းမကြီး လှုပ်ရှားသွားသည်။
မြေကြီးသည် မြင်းများအောက်တွင် နှေးကွေးသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုသဖွယ် လှိမ့်တက်လာသည်။ တိရစ္ဆာန်များ ယိုင်နဲ့သွားသော်လည်း မလဲကျသွားကြပေ။ သို့သော် သူတို့ကို စီးနင်းလာသူများကမူ ကံမကောင်းလှပေ။ နှစ်ဦးမှာ ကုန်းနှီးပေါ်မှ လွင့်စင်ကျသွားကြပြီး တတိယမြောက် လူမှာမူ သူ့မြင်း ရှုပ်ထွေးစွာ လှည့်ပတ်နေစဉ် မြင်းလည်တိုင်ကို ဖက်တွယ်ထားရသည်။
ယူရီယာက သူ့လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
မှော်ပညာကို သုံးစွဲလိုက်ရခြင်းကြောင့် အင်အားများ ကုန်ခန်းသွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ မြေကြီးကို အလွန်အကျွံ ရွှေ့ပြောင်းမိခဲ့ပြီ။
စွမ်းအားက ပြဿနာတိုင်းကို ပိုမိုကြီးမားသော စွမ်းအားဖြင့် ဖြေရှင်းရန် လွယ်ကူစေသည်။ သို့သော် ထိုအလေ့အထက မည်မျှ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သတိပေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော မြင်းစီးသူရဲ နှစ်ဦးမှာ ကျီတံခါးအနီးတွင် ကျန်ရစ်နေ၏။
တစ်ဦးက လေးညှိုးကို မြှောက်လိုက်သည်။
လေးကြိုး တင်းကနဲ မြည်သံကို ယူရီယာ ကြားလိုက်ရသည်။
သူ အတွေးမပါဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
မြားတန်သည် သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွား၏။
လေထုထဲတွင် တုန်ရီလျက် လွင့်မျောနေသည်။
ယူရီယာက ထိုမြားတန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
မီးက သူ့ကို တုံ့ပြန်ခဲ့သောကြောင့် မီးရှူးတိုင်ကို သူ ဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည်။ မြေကြီးက သူ့ကို တုံ့ပြန်ခဲ့သောကြောင့် လမ်းမကြီးကို သူ ရွှေ့နိုင်ခဲ့သည်။
ဒါကမူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
မမြင်ရသော ဖိအားတစ်ခုက မြားတန်ကို ဝန်းရံထားကာ တစ်နေရာတည်းတွင် ငြိမ်နေစေသည်။
တယ်လီကီနက်စစ် (စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းခြင်း)။
အသုံးဝင်သည်။
သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို ပစ်ခတ်ခြင်း မရှိတော့သည့် အချိန်မှသာ တွေ့ရှိလိုသော အရာမျိုးလည်း ဖြစ်သည်။
သူသည် မြားတန်ကို လှည့်လိုက်ပြီး လေးသမား၏ ဖိနပ်နှစ်ဖက်ကြားရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားစေလိုက်သည်။
ထိုလူက သူ့လက်နက်ကို လွှတ်ချလိုက်၏။
“ထပ်ရှိသေးလား” ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ကျီတံခါး နံရံ၏ အပိုင်းတစ်ပိုင်း အက်ကွဲသွားသည်။
မယ်လိုဒီသည် ကြောက်လန့်နေသော မြင်းနှစ်ကောင်၏ လაგိုဏ်ကြိုးကို ဆွဲကိုင်လျက် တံခါးပေါက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ နောက်တွင် ဆိတ်သုံးကောင်၊ မီးခိုးလုံးကြီးတစ်ခုနှင့် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေသော ဘဲတစ်ကောင်တို့ ပါလာကြ၏။
“တံခါးဝကို ရှင်းကြ!” သူမက အော်လိုက်သည်။
ရွာသားများက ကူညီရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။
ကောင်လေးငယ် တစ်ဦး လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာ၏။
“ဒက်ပယ်!”
သူသည် မြင်းတစ်ကောင်ဆီသို့ အပြေးသွားသည်။
ကျီတံခါးအမိုးမှ မီးလောင်နေသော သစ်သားတန်းတစ်ခု ပြိုကျလာသည်။
၎င်းသည် ကောင်လေးနှင့် တိရစ္ဆာန်ကြားရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ မီးပွားများကို ဖြန့်ကျက်သွားစေသည်။ မြင်းက တောင့်ခေါက်ထကာ မယ်လိုဒီ၏ လက်ထဲမှ လაგိုဏ်ကြိုးကို ရုန်းထွက်သွား၏။
ကောင်လေးမှာ နေရာတွင် တောင့်ခဲသွားသည်။
ယူရီယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး သူ့ကို လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရွေ့လျောက်စေသည်။ သူသည် ကောင်လေးရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားကာ တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
မီးများ ရပ်တန့်သွား၏။
ပြိုကျလာသော သစ်သားတန်းပေါ်ရှိ မီးတောက်များ သက်သက် မဟုတ်ပေ။
အားလုံးပင် ဖြစ်သည်။
ကျီတံခါးကို ဝါးမြိုနေသော မီးတောက်အားလုံး ယူရီယာဆီသို့ ကွေးညွတ်လာကြသည်။
ရွာသားများ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
မီးတောက်များသည် အမိုးနှင့် ပြတင်းပေါက်များမှ လိမ္မော်ရောင် ဖဲကြိုးရှည်ကြီးများသဖွယ် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လိမ်ယှက်သွားကြကာ ဂရေးကိပ်၏ ရင်ပြင်တော်ကိုပင် ပြည့်စေနိုင်လောက်သည့် မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဖြစ်ပေါ်သွား၏။
အပူလှိုင်းများက တစ်ရွာလုံးသို့ လှိမ့်ဝင်လာသည်။
ယူရီယာက မီးများကို လူများနှင့် အဆောက်အအုံများနှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်ထားလိုက်သည်။
အားစိုက်ထုတ်မှုမှာ ကြီးမားလှပေသည်။
သူ့လက်မောင်းများ တုန်ရီနေ၏။
ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာမှာ ဦးခေါင်းခွံကို တူဖြင့် ထိုးစိုက်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
သူ မီးကို အကြာကြီး ဆက်ထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ရေ၊ ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။
ရွာသားများ၏ လက်ထဲမှ ရေပုံးများ တုန်ရီလာကြသည်။
ရေများသည် ထိုပုံးများထဲမှ တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော ရေကြောင်းများအဖြစ် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ရေတွင်းထဲမှလည်း ရေများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာကာ လေထုထဲတွင် လှည့်ပတ်ပျံသန်းလျက် မျောပါနေသော မီးလုံးကြီးကို ဝန်းရံသွားကြသည်။
ဒြပ်စင်နှစ်ပါး ထိိုက်တိုက်မိကြသည်။
လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ရေနွေးငွေ့များ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။
အဖြူရောင် မီးခိုးမြူတိမ်ကြီးတစ်ခုက ယူရီယာ၊ မြင်းစီးသူရဲများနှင့် ရွာ၏ တစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။
မီးခိုးမြူများ ကွယ်ပျောက်သွားသောအခါ မီးမှာ လုံးဝ ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျီတံခါးမှာ ပျက်စီးမည်းမှောင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။ စိုစွတ်နေသော သစ်သားတန်းများမှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ အနီးအနားရှိ အိမ်များမှာမူ ဘေးကင်းလုံခြုံနေကြသည်။
ယူရီယာက ကောင်လေးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။
“ထိခိုက်သွားသေးလား”
ကောင်လေးက ခေါင်းယမ်းပြသည်။
သူ့အမေက အပြေးရောက်လာပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်” သူမက ဆို၏။
ယူရီယာ ပြန်ဖြေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူ့အောက်ရှိ လမ်းမကြီးမှာ စောင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။
သူ မလဲကျမီ မယ်လိုဒီက သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
“ရှင် အဆင်မပြေဘူး” သူမက ဆို၏။
“ငါ အဆင်မပြေဘူးလို့ မပြောခဲ့ပါဘူး”
“ရှင် ပြောမလို့ လုပ်နေတာလေ”
“စဉ်းစားနေတာပါ။”
မေရီက အပြေးရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဖက်တွင် အမဲစက်များ ပေကျံနေပြီး ဆံပင်အချို့မှာ ဖဲကြိုးမှ လွတ်ထွက်နေကြသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ”
“သူ မှော်ပညာ အများကြီး သုံးလိုက်လို့လေ” မယ်လိုဒီက ဖြေသည်။
“ငါ လိုအပ်တဲ့ ပမာဏလောက်ပဲ သုံးခဲ့တာပါ”
“ရှင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာလေ”
“လိုအပ်တာသုံးပြီးတော့မှပေါ့”
မေရီက သူ့မျက်လုံးများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင် အရာရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရဲ့လား”
“အများအားဖြင့်တော့ မြင်ရပါတယ်”
“အဲ့ဒါက အားရစရာ မကောင်းလှဘူးနော်”
“ငါ့ရှေ့မှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာကို မြင်နေရတာပဲ”
“ကျွန်မက တစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ အဆင်ပြေနေတာပဲပေါ့”
မေရီ ပြုံးမလာပေ။
ယူရီယာ၏ အာရုံသည် မြင်းစီးသူရဲများဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
လေးဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ မြင်းပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော်လည်း သူ့ဓားကို လွှတ်ချထားသည်။ နောက်ဆုံးတစ်ဦးဖြစ်သည့် လေးသမားကမူ လမ်းအနီးတွင် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်က ယူရီယာကို ရွှံ့နွံထဲမှနေ၍ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း ဒီအတွက် နောင်တရလိမ့်မယ်”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်၊ “ငါ့မှာ အခုတည်းက နောင်တရစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီ၊ မနက်စာ မစားခဲ့ရတာ အပါအဝင်ပေါ့”
“မင်းက လော့ဒ် ဟားဝစ်ရဲ့ ကျိန်ဆိုထားတဲ့ လူတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ”
“မင်းတို့က တိရစ္ဆာန်တွေ ရှိနေတဲ့ ကျီတံခါးကို မီးရှို့ခဲ့တာလေ”
“သူတို့က တရားဝင် အခွန်ကောက်ခံမှုကို ဆန့်ကျင်ကြလို့ပေါ့”
“ဘယ်လို ဥပဒေက ဒါမျိုးကို ခွင့်ပြုလို့လဲ”
“လော့ဒ် ဟားဝစ်ရဲ့ ဥပဒေပေါ့”
ယူရီယာက မေရီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“လိုးဖီးလ်က ဂရေးကိပ်ရဲ့ တရားဝင် နယ်မြေထဲမှာ ပါလား”
သူမ ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
“ပါပါတယ်။ မူလ စာချုပ်စာတမ်းမှာ ရွာနဲ့ ရှေးဟောင်း နယ်နိမိတ် ကျောက်တိုင်တွေရဲ့ အရှေ့ဘက်က လယ်ယာမြေအားလုံး ပါဝင်ပါတယ်”
မြင်းစီးသူရဲ၏ မျက်နှာ အရောင်ပြောင်းသွားသည်။
“မင်း လိမ်နေတာ”
မေရီက သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စာချုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ရွှေတံဆိပ်သည် နေရောင်ခြည်နှင့် ထိခတ်တောက်ပသွား၏။
ထိုလူ မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။
“မင်း မှတ်မိသားပဲ” ယူရီယာက ဆိုသည်။
မြင်းစီးသူရဲက အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“ဒီစာရွက်က ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး”
“မင်း ဒါကို မတွေ့ခင်တုန်းကတော့ ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိနေသလိုပဲ”
သက်ကြီးရွယ်အို ရွာသားက သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူ့အကြည့်တို့က ယူရီယာနှင့် စာချုပ်ကြားတွင် ရွှေ့လျားနေ၏။
“ရှင်တို့က ရဲတိုက်ကနေ လာတာလား” သူက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဟားဝစ်ရဲ့ လူတွေကတော့ ဂရေးကိပ်မှာ အရှင်သခင် မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတာပဲ”
“မနေ့ကတော့ ဟုတ်တာပေါ့”
ရွာသားများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုလာကြသည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုက ယူရီယာ၏ လက်နက်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တံခါးဝမှာ လူတွေကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ဧည့်သည်တော်ဆိုတာ ရှင်ပဲကိုး”
“ဒီဇာတ်လမ်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပျံ့နှံ့သွားပါလား”
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က မနေ့ညက လိုးဖီးလ်ကို ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။ မှော်ဆရာတစ်ယောက်က ဂရေးကိပ်ကို ခိုးယူသွားပြီလို့ သူ ပြောသွားတာ”
ယူရီယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပြောမှာပေါ့လေ”
မေရီက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ဂရေးကိပ်ကို ခိုးယူသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်သမီးရဲ့ စာချုပ်က ယူရီယာဂရေးကို သူ့ရဲ့ တရားဝင် အရှင်သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာပါ”
ထိုစကား လူအုပ်ကြားထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အရှင်သခင်။
ဂရေးကိပ်။
တရားဝင်။
ဘုရင်။
နောက်ဆုံးစကားကို ယူရီယာ အကြိမ်များစွာ ကြားလိုက်ရသည်။
သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ “ဒီထက် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးမသွားခင်မှာ၊ မင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်လဲ”
သက်ကြီးရွယ်အိုက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။ “သောမတ်စ် အယ်လ်ဒါ ပါ၊ အရှင်ဘုရား။ ကျွန်တော်က လိုးဖီးလ်ရဲ့ ရွာလူကြီးပါပဲ”
“ယူရီယာပါ”
သောမတ်စ် တွေဝေသွားသည်။ “ဘုရင် ယူရီယာ လားရှင့်”
“လောလောဆယ်တော့ ယူရီယာလို့ပဲ ခေါ်ပါ”
ရွာသားများ အချင်းချင်း မသေချာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သောမတ်စ်က အသံကို တိုးလိုက်သည်။ “အရှင့်အမိန့်ရှိရာ၊ ကျွန်တော်တို့လို လူတွေက ဘုရင်တွေကို နာမည်နဲ့ မခေါ်ဝေါ်ကြပါဘူးရှင့်”
“ငါ ဘုရင်ဖြစ်လာတာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးပါဘူး။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အကျင့်လုပ်သွားကြတာပေါ့”
လူအုပ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအသံက သူတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးနေသော စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုကို အနည်းငယ် လျော့ပါးစေ၏။
ယူရီယာက ဟားဝစ်၏ လူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ လက်နက်တွေကို ပေးအပ်ခဲ့ကြ”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရွှံ့နွံထဲသို့ တံတွေးထွေးလိုက်သည်။
“မင်းမှာ ငါတို့ကို လက်နက်ဖြုတ်သိမ်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူး”
“ငါ့မှာ စာချုပ်ရှိတယ်”
“မင်းမှာ ရှိတာက စာရွက်တစ်ရွက်ပါပဲ”
“ငါ့မှာ မင်းတို့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ဓားလည်း ရှိပါတယ်”
ထိုလူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယူရီယာ၏ ဖိနပ်က ထိုလက်နက်ကို လမ်းပေါ်တွင် ဆက်လက် ဖိနပ်ထားဆဲပင်။
မယ်လိုဒီက လက်နက်များကို လိုက်လံသိမ်းဆည်းနေပြီး မေရီက သူတို့၏ နာမည်များကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။ ယူရီယာက မီးလောင်နေသော ကျီတံခါးအတွက် ဓားမပါဘဲ ရှင်းပြချင်သလား၊ သို့မဟုတ် ဟားဝစ်က လူလွှတ်ပြီး ညှိနှိုင်းသည်အထိ လိုးဖီးလ်မှာ ဆက်နေချင်သလားဟု မမေးမချင်း မြင်းစီးသူရဲများက ကန့်ကွက်နေခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ထွက်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
“ရှင်တို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မှာလား” သောမတ်စ်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူတို့ စစ်သားတွေနဲ့ ပြန်လာကြလိမ့်မယ်”
“ငါ သိပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဖမ်းမထားတာလဲ”
ယူရီယာက ရွာသားများဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်များက မိဘများ၏ နောက်မှနေ၍ ငေးကြည့်နေကြသည်။ လူတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး ကြောက်ရွံ့နေကြကာ မီးခိုးများ ပေကျံနေကြသည်။
သူ့အနေဖြင့် ဂရေးကိပ်၏ ပြန်လည်တည်ထောင်ထားသော အုပ်စိုးမှု၏ ပထမဆုံး လုပ်ရပ်အဖြစ် ရွာတစ်ရွာကို ကျွေးမွေးနိုင်စွမ်း မရှိသည့် အကျဉ်းသားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေလိုခြင်း မရှိပေ။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဟားဝစ်ကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လူတွေဆီကနေ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ကြားစေချင်လို့ပဲ” ယူရီယာက ဆိုသည်၊ “ပြီးတော့ ငါတို့မှာ လုပ်စရာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိနေသေးလို့ပါ”
သူသည် ပျက်စီးနေသော ကျီတံခါးဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
သောမတ်စ်က သူ့အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မနက်ပိုင်းက အနောက်ဘက်က ကုန်သိုလှောင်ရုံကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်” ရွာလူကြီးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်၊ “အဲ့ဒီကျီထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ စပါးအများစုက စိုက်ပျိုးဖို့အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာပါ”
“ဘလောက် လက်လွတ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရလဲ”
“စစ်ဆေးကြည့်မှပဲ သိရလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် သွားစစ်ဆေးကြရအောင်”
ယူရီယာ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားပြန်သည်။
မေရီက သူ့လမ်းကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ထိုင်နေရမယ်”
“လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိသေးတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။ တခြားလူတွေ လုပ်လိမ့်မယ်”
“ငါ ကျီတံခါးကို ပြုပြင်နိုင်ပါတယ်”
“ရှင် မနည်း မတ်တပ်ရပ်နေရတာလေ”
“ငါ သက်သာလာပါပြီ။ ခါတိုင်းထက် ပိုလွယ်ကူလာပါတယ်”
မယ်လိုဒီက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ထိုင်”
ယူရီယာက သူတို့နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မေရီ၏ နားရွက်များက ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာဖြင့် ရှေ့သို့ စောင်းနေသည်။ မယ်လိုဒီ၏ ခြေဖဝါးက လမ်းမပေါ်တွင် တဒေါက်ဒေါက် ခေါက်နေ၏။
သူတို့ လုံးဝ ဖယ်ပေးမည့် ပုံမပေါ်ပေ။
“ကောင်းပြီလေ”
သောမတ်စ်က သူ့ကို ရွာအစည်းအဝေးခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ ခုံတန်းလျားတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။
မေရီက သူ့ကို ရေနှစ်ခွက် သောက်ခိုင်းပြီး မည်းနက်နေသော မုန့်ဖုတ်ခဲ တစ်ခြမ်းကို စားခိုင်းသည်။ ထိုမုန့်မှာ သူ၏ သွားများကိုပင် ဒုက္ခပေးနိုင်လောက်အောင် မာကျောလှသော်လည်း သူ့ဗိုက်ထဲရှိ အားနည်းမှုကို ငြိမ်ကျသွားစေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် လိုးဖီးလ်ရွာသားများ အလုပ်စလုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ရွာသားများက ကျီတံခါးကို စစ်ဆေးကြသည်၊ စိုစွတ်နေသော စပါးများကို နေရောင်ခြည်အောက်သို့ သယ်ထုတ်ကြသည်၊ တိရစ္ဆာန်များကို နှစ်သိမ့်ပေးကြပြီး အနီးအနားရှိ အိမ်မိုးများကို မီးပွားကျန်ရစ်ခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးနေကြသည်။ မယ်လိုဒီက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်မှုရှိစွာဖြင့် အဖွဲ့များကို စီစဉ်ပေးနေ၏။ မေရီက ယူရီယာ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လျက် ရွာသားများ တင်ပြသမျှကို လိုက်လံမှတ်တမ်းတင်နေသည်။
မုယောစပါး အိတ်သုံးဆယ်ကို ကျီထဲတွင် သိုလှောင်ထားခဲ့သည်။
၁၂ အိတ် ပျက်စီးသွားသည်။
ကိုးအိတ် စိုစွတ်သွားသော်လည်း ကယ်တင်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။
ကျန်ကိုးအိတ်ကသာ ဆိုးရွားသော ပျက်စီးမှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
ထွန်တစ်လက် မီးလောင်သွားသည်။ လှည်းနှစ်စင်း ပျက်စီးသွားသည်။ မြင်းတစ်ကောင်တွင် ပြတ်တောက်နေသော ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သော်လည်း ရွာ၏ ဆေးကုသပေးသူက ၎င်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
မည်သူမျှ သေဆုံးခြင်း မရှိပေ။
အခြား မည်သည့်အရာထက်မဆို ၎င်းက ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။
ရေတွက်မှု ပြီးစီးသောအခါ သောမတ်စ်က သူတို့ထံသို့ ရောက်လာသည်။
“ကျန်နေတဲ့ ပမာဏနဲ့ဆိုရင် လုံလောက်အောင် မစိုက်ပျိုးနိုင်ဘူး” သူက ဆို၏။
“မျိုးစေ့ ဝယ်လို့ ရမလား”
“အနီးဆုံး ဈေးကွက်တွေကို ဟားဝစ်က ထိန်းချုပ်ထားတယ်”
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ မြေတွေပေါ်မှာ တခြားရွာတွေ ရှိသေးလား”
“နှစ်ရွာ ရှိပါတယ်။ တောင်ဘက်က စတုန်းဖอร์ดနဲ့ မြစ်နားက ဝီလိုဘရွတ်ပါ”
“သူတို့က မျိုးစေ့တွေကို ရောင်းမလား၊ လဲလှယ်ပေးမလား”
သောမတ်စ်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။ “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဟားဝစ်က သူတို့ကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ကြမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
ယူရီယာက အနောက်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦးမှာ ကုန်းစင်းကို ကျော်လွန်၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ညဉ့်ဦးယံမတိုင်မီတွင် ဟားဝစ်သည် ဂရေးကိပ်တွင် အရှင်သခင် အသစ်တစ်ဦး ရှိနေပြီဆို୍သည်ကို သိရှိသွားလိမ့်မည်။ မနက်ဖြန်တွင်မူ ယူရီယာ၌ မှော်ပညာ ရှိနေကြောင်းပါ သူ သိရှိသွားပေမည်။
လူတွေ ထပ်ရောက်လာလိမ့်မည်။
ရာပေါင်းများစွာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေမည်။
ယူရီယာသည် နံရံများကို ပြုပြင်နိုင်ပြီး မြားများကို တားဆီးနိုင်ပေသည်။ သူ့ဗီဇသာ မှန်ကန်ပါက ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးများကိုပင် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပေမည်။
သို့သော် ထိုအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ လိုးဖီးလ်၏ လယ်ကွင်းများကို စိုက်ပျိုးပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
“သောမတ်စ်၊ ဟားဝစ်က အခွန် ဘယ်လောက် တောင်းတာလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရိတ်သိမ်းရသမျှရဲ့ တစ်ဝက်ပါ”
ယူရီယာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “တစ်ဝက် ဟုတ်လား”
“ဒီနှစ် မတိုင်ခင်အထိတော့ လေးပုံတစ်ပုံပါပဲ”
“ဂရေးကိပ် မကျဆုံးခင်က အခွန်ကောက်ခဲ့တာကော ဘယ်လိုလဲ”
သောမတ်စ်က မေရီကို လှည့်ကြည့်သည်။
သူမက သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှာဖွေလိုက်သည်။
“သာမန်နှစ်တွေမှာဆိုရင် ရိတ်သိမ်းရသမျှရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံပါ” သူမက ဆိုသည်၊ “ရေကြီးတာ၊ ခေါင်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်တဲ့အခါ ပိုနည်းပါတယ်။ အချို့သော တာဝန်ဝတ္တရားတွေကိုတော့ လမ်းနဲ့ တံတားတွေမှာ လုပ်အားပေးခြင်းအားဖြင့် ပေးဆောင်နိုင်ပါတယ်”
ယူရီယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ပိုပြီး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။”
သောမတ်စ်၏ ပခုံးများ တောင့်တင်းသွားသည်။ “ရှင် ကျွန်တော်တို့ဆီကနေ အခွန်တွေ ထပ်တောင်းတော့မှာလား”
သူ့မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။
ယူရီယာက သူ့အဖြေကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။
“ငါက အဲ့ဒီစာချုပ်မှာ ဖော်ပြထားတဲ့ မြေယာအတွက် တာဝန်ယူမှုကို တောင်းဆိုနေတာ။ အဲ့ဒါက ဒီရွာက ဂရေးကိပ်ကို ဘာတစ်ခုခု ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုသလို၊ ဂရေးကိပ်ကလည်း မင်းတို့ကို ဘာတစ်ခုခု ပြန်ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ”
“ဘာလဲရှင့်”
“ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှု။ လမ်းတွေ။ တရားမျှတတဲ့ စီရင်ဆုံးဖြတ်မှု။ ကောက်ပဲသီးနှံ ပျက်စီးတဲ့အခါ အကူအညီ။ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့မှာ အခုချိန်မှာ လူအင်အားနဲ့ အရင်းအမြစ် မရှိသေးတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်နေပါတယ်”
သောမတ်စ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါဆို ရှင် ကျွန်တော်တို့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ”
“ဒီနေ့အတွက်လား။ စပါးတွေကို ကယ်တင်ဖို့ အကူအညီ ပေးဖို့ပေါ့”
“အဲ့ဒါပြီးရင်ရော”
“အစည်းအဝေးတစ်ခုလုပ်ဖို့။ လိုးဖီးလ်မှာရှိတဲ့ လူတိုင်း ဒီရွာမှာ ဘာတွေ လိုအပ်နေလဲ၊ ဘာတွေကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပါဝင်ထည့်ဝင်နိုင်လဲဆိုတာကို ငါ့ကို ပြောပြဖို့ အခွင့်အရေး ရသင့်တယ်”
သောမတ်စ် အံ့သြသွားသည်။ “လူတိုင်း ဟုတ်လား”
“လယ်သမားတွေ၊ ကြိတ်ခွဲသူတွေ၊ လက်မှုပညာရှင်တွေ၊ မိသားစုတွေ။ ဆုံးချက်ချမှတ်မှုကြောင့် ထိခိုက်ခံရတဲ့ လူတိုင်းပေါ့”
“အဲ့ဒါက အရှင်သခင်တွေ အခွန်ကောက်တဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်”
“ငါ့ကိုယ်ငါ တခြား အရှင်သခင်တွေလို မနေတတ်ဘူးဆိုတာကို သတိထားမိစပြုလာပါပြီ”
မေရီ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
သောမတ်စ်က ကျီတံခါးအနီးတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော ရွာသားများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် လိုးဖီးလ်ကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်ပေးမှာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဟားဝစ်လက်ကနေပေါ့နော်”
“အဲ့ဒါကို ထိခိုက်စေမယ့် ဘယ်သူ့ဆီကမဆိုပေါ့”
“ဘာစစ်တပ်နဲ့လဲ”
ယူရီယာက ဂရေးကိပ်ဆီသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
၎င်း၏ ပျက်စီးနေသော ရဲတိုက်မျှော်စင်ကြီးများက အဝေးရှိ ကုန်းစင်းထက်တွင် မားမားမတ်မတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။
“လောလောဆယ်တော့ ငါ့ရဲ့ စစ်တပ်ဆိုတာ ငါရယ်၊ မေရီရယ်၊ မယ်လိုဒီရယ်၊ ပြီးတော့ သုံးဆယ့်တစ်လက် ပြုပြင်ပြီးသား ဓားတွေ၊ ဒါပေမဲ့ သယ်ဆောင်မယ့်သူ မရှိသေးတဲ့ ဓားတွေပါပဲ”
သောမတ်စ် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုတော့ မဟုတ်လှဘူးနော်”
“ဟုတ်တယ်”
“ဟားဝစ်က လူငါးရာ လွှတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ယူရီယာသည် သူ့မျက်လုံးနောက်ဘက်မှ ထိုးကိုက်မှုကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးထက်တွင် တုန်ရီနေသော ကြီးမားလှသော မီးလုံးကြီးကိုလည်း အမှတ်ရမိသည်။
သူ ကျွမ်းကျင်လာနေပြီဖြစ်သော စွမ်းအား။
သူသာ တစ်ယောက်တည်း လူငါးရာကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက အောင်ပွဲရသွားလျှင်တောင် နောက်ပိုင်းတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားနိုင်ပေသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ့မှာ သူတို့ရှေ့မှာ တစ်ယောက်တည်း သွားရပ်နေတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိရလိမ့်မယ်”
သောမတ်စ်က သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စူးစမ်းကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ရွာလူကြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီဓားတွေကို ကိုင်ဆောင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိမယ့် စစ်ပြန်ကြီး တစ်ဆယ့်နှစ်ဦးကို ကျွန်တော် သိပါတယ်”
မေရီ စာရေးနေရာမှ ရပ်သွားသည်။
ယူရီယာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “လိုးဖီးလ်ထဲမှာလား”
“သူ့ရဲ့ အခွန်ကောက်တွေ ကလေးတွေရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာကို သိမ်းယူတာကို သူတို့ ကန့်ကွက်တဲ့အခါ ဟားဝစ်က သူတို့ကို ထုတ်ပယ်ခဲ့တာလေ”
“သူတို့က တခြားသူတွေကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မလား”
“အချို့ကတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်”
ဒါက အစပြုခြင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
ယူရီယာသည် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမိုသတိထားလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါ”
သောမတ်စ်က သူ့ကို ရွာရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။
သူတို့ လျှောက်သွားစဉ် လိုးဖီးလ်မှ လူတို့က ငေးကြည့်နေကြသည်။ အချို့က မျှော်လင့်ချက် ရှိပုံရကြသည်။ အချို့ကမူ ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။ အချို့ကတော့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပင် သံသယဝင်နေကြသည်။
ယူရီယာ သူတို့ကို အပြစ်မတင်ပေ။
မနေ့က ဟားဝစ်က သူတို့ကို အုပ်စိုးသည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။
ယနေ့တွင်မူ ဧည့်သည်တစ်ဦးက တခြားသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
ယူရီယာသာ သူတို့အား မိမိက ကွဲပြားခြားနားသူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်စေလိုပါက မီးတစ်ကြိမ် ငြှိမ်းပြရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ သူ ဆက်လုပ်မည့် ဆုံးချက်တိုင်းဖြင့် ၎င်းကို သက်သေပြရပေမည်။
ရင်ပြင်ထက်တွင် ရွာ့ဘုရားကျောင်းခေါင်းလောင်း တစ်ချက် တီးခတ်လိုက်သည်။
ရွာသားများ စုဝေးလာကြ၏။
မေရီက ယူရီယာ၏ ညာဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ မယ်လိုဒီက သူ့ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး စုဆောင်းထားသော လက်နက်များကို လက်မောင်းနှစ်ဘက်ဖြင့် ပွေ့ချီထားသည်။
သောမတ်စ် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“လိုးဖီးလ် ရွာသားတို့” သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်၊ “ဒီလူကတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ တရားဝင် အရှင်သခင် ယူရီယာဂရေး ဖြစ်ပါတယ်”
လူအုပ်ကြားတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယူရီယာ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဖျော့တော့သော အနွေးဓာတ်တစ်ခု သူ့လက်ဖဝါးကို ဖြတ်သွားသည်။
ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ သူ၏ အရေပြားအောက်တွင် ပေါ်လာ၏။
မျဉ်းကြောင်းများ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြစ်ပေါ်လာကြပြီး ပွင့်နေသော သရဖူပုံစံအဖြစ်သို့ ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။
မေရီ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ စိုက်ကြည့်နေ၏။
ရင်ပြင်တစ်ဝိုက်တွင် အခြားသော လက်များလည်း တလက်လက် တောက်ပြောင်လာကြသည်။
သောမတ်စ်က သူ့လက်ဖဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရွာ့ဆေးကုသူလည်း ထိုနည်းတူပင်။
ရေတွင်းအနီးရှိ မုန့်ဖုတ်သမား အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် အလားတူ ရွှေရောင် သရဖူပုံစံ ပေါ်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နေ့ခင်းဘက် အလင်းရောင်အောက်တွင် သေးငယ်သော မီးအိမ်လေးများကဲ့သို့ တောက်ပနေကြသည့် အမှတ်အသား အများအပြား လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပိုမိုနိုးထလာကြ၏။
မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပေ။
ယူရီယာ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သရဖူမှာ တစ်ချက် တုန်ရီသွားသည်။
ခံစားချက်တစ်ခု သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖြတ်သွား၏။
ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ပေ။
နာခံမှု မဟုတ်ပေ။
ပိုင်ဆိုင်ရာ ခံစားချက်။
လိုးဖီးလ်မှ လူတို့လည်း ၎င်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အချို့ ငိုကြွေးလာကြသည်။ အချို့ ပြုံးလာကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်၏။
ယူရီယာ စုဝေးနေသူများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ စာချုပ်ဆိုသည်မှာ စာရွက်တစ်ရွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။
ရဲတိုက်ဆိုသည်မှာလည်း ကျောက်တုံးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ၎င်း၏ လူတို့က ၎င်း၏ မူလ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆက်လက် မှတ်မိနေကြဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်တည်း။
ပြီးတော့ အနောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာတွင် လော့ဒ် ဟားဝစ်လည်း ထိုအရာကိုပင် မကြာမီ သိရှိတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။