အခန်း (၂) - တံခါးက ဆုံးဖြတ်သည်
ကြက်သွန်နီ သုံးဥသည် လူတစ်ယောက်ကို အကဲခတ်ဝေဖန်သည့်အကြည့်ဖြင့် မည်မျှစူးစိုက်ကြည့်နိုင်ကြောင်း ယူရီယာ သိလိုက်ရသည်။
ထိုကြက်သွန်နီတို့သည် ဖုန်မှုန့်များ၊ အက်ကွဲနေသော ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက မြေဆွဲအားကို အရှုံးပေးပြိုကျခဲ့သည့် စင်အပျက်အစီးများ ဝန်းရံထားသော ဂရေးကိပ် မီးဖိုချောင်အလယ်ရှိ သစ်သားဇလုံတစ်ခုထဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ဘေးတွင် ဂျုံအိတ်တစ်ဝက်နှင့် မေရီပြောခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်ခု တည်ရှိနေသည်။
မယ်လိုဒီက ထိုဖန်ပုလင်းကို အလင်းရောင်ရှိရာသို့ မြှောက်ကြည့်လိုက်သည်။
အစိမ်းရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုသည် ဖန်သားအတွင်းဘက်တစ်လျှောက် အိကနဲ လျှောကျသွားသည်။
“မလုပ်နဲ့” ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
“ကျွန်မ မဖွင့်ရသေးပါဘူး။”
“ဖွင့်လည်း မဖွင့်ရဘူး။”
“စားလို့ရတာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့။”
“အသက်ရှင်နေတဲ့ အကောင် ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာ။”
မယ်လိုဒီက ပုလင်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး “တကယ်ဆို... အရမ်း လတ်ဆတ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။
မေရီက သူမလက်ထဲမှ ပုလင်းကို ယူကာ အဝေးဆုံးရှိ စားပွဲခုံထောင့်တွင် ဂရုတစိုက် သွားတင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါကို အရေးပေါ်ရိက္ခာအဖြစ်ပဲ သဘောထားကြတာပေါ့။”
“အဲဒီအရေးပေါ်အခြေအနေဆိုတာက လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ အခါမျိုးဆိုရင်တော့ ဟုတ်တာပေါ့” ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ရယ်မောလိုက်သည်။
မေရီကတော့ မရယ်မိအောင် ထိန်းထားသည်။
ယူရီယာသည် စားဖိုခုံကို မှီရပ်ရင်း ကျန်ရှိနေသော ရိက္ခာများကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာသစ်တွင် သူ၏ ပထမဆုံးသော အစားအစာမှာ ကြက်သွန်နီထည့်ထားသည့် ဂျုံပြုတ်ရည် ဖြစ်နိုင်ခြေများနေသည်။ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လကုန်ရက်များတွင် သူသည် ထို့ထက် ပိုမိုထူးဆန်းသော စားစရာများကို စားဖူးသော်လည်း၊ တော်ဝင်စားသောက်ဖွယ်ရာများတွင် ထို့ထက်ပို၍ ရွေးချယ်စရာများပြားလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
“ဒါနဲ့” သူက မေးလိုက်သည်၊ “အနီးဆုံး ဈေးက ဘယ်လောက်တောင် ဝေးသလဲ။”
မေရီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဟာသအသွင်အပြင်တို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ခြေလျင်သွားရင် နှစ်ရက်လောက် ကြာပါတယ်။”
“ဒါတော့ သိပ်အဆင်မပြေလှဘူး။”
“ပိုနီးတဲ့ ရွာတစ်ရွာတော့ ရှိတယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဝင်ပြောသည်၊ “ဝရံတာကနေ အဲဒီရွာရဲ့ မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေကို မြင်ခဲ့ရတယ်လေ။”
“လိုးဖီးလ်ဒ်ရွာပါ” ဟု မေရီက ရှင်းပြသည်၊ “ရဲတိုက်ရဲ့ အရှေ့ဘက် သုံးမိုင်လောက် အကွာမှာ ရှိပါတယ်။”
သစ်ပင်ရိပ်များအောက်ရှိ နေအိမ်စုစုလေးကို ယူရီယာ သတိရလိုက်သည်။ “သူတို့ဆီမှာ အစားအစာ ရှိမလား။”
“လယ်သမားတွေဆိုတော့ ရှိမယ်လို့ ထင်တာပါပဲ။”
“ငါတို့ ဝယ်လို့ရမလား။”
မေရီက သစ်သားဇလုံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာနဲ့ ဝယ်မှာလဲ။”
“ဟုတ်သားပဲ။ ရွှေဒင်္ဂါး လေးပြားရှိတာပဲ။”
“သုံးပြားပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြင်ပေးသည်။
ယူရီယာ သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်၊ “စတုတ္ထတစ်ပြားက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။”
“ပြီးခဲ့တဲ့လက ဂျုံမှုန့်ဝယ်လိုက်လို့လေ။”
“ဂျုံမှုန့် ဘယ်လောက်တောင်မို့လို့လဲ။”
မယ်လိုဒီက မီးမတောက်တော့သော မီးဖိုဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေသည့် လေဟာနယ် ဂျုံအိတ်ဗလာတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ယူရီယာ ထိုအိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“အဲဒါက ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားတောင် ပေးရတာလား။”
“ဟားဝစ်ရဲ့ လူတွေက အနောက်ဘက်လမ်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်ကတည်းက ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်သွားတာပါ” ဟု မေရီက ပြောသည်၊ “သူတို့က ကုန်သည်တွေဆီကနေ လမ်းဖြတ်သန်းခ ကောက်ကြတယ်။ အဲဒီကုန်ကျစရိတ်တွေက အခြားလူတွေအပေါ် အကုန်ပုံကျလာတာပေါ့။”
“ဒါဆို ဟားဝစ်က ရဲတိုက်ကို လုဖို့ လူမလွှတ်တဲ့အချိန်မှာတောင် လူတွေရဲ့ဘဝကို ဒုက္ခပေးနေပြီးသားပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ယူရီယာ ကြက်သွန်နီများကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိသည်။
စားနပ်ရိက္ခာခန်းအကြောင်း မသိခင်တုန်းကတော့ ရှင်ဘုရင်ဖြစ်ရသည်မှာ များစွာ ပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါသည်ဟု ထင်ခဲ့ရပေသည်။
“ငါတို့ ပစ္စည်းစာရင်း ကောက်ဖို့လိုတယ်” ဟု သူက ဆိုလိုက်သည်။
မေရီ၏ နားရွက်များ ထောင်သွားသည်၊ “စားစရာတွေရဲ့ စာရင်းလား။”
“အားလုံးရဲ့ စာရင်း။ အစားအစာ၊ ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေ၊ အိပ်ရာတွေ၊ လက်နက်တွေ၊ ထင်း၊ အသုံးဝင်မယ့် ဘာမဆိုပေါ့။ နောက်ဘာလုပ်ရမလဲ မဆုံးဖြတ်ခင် ငါတို့ဆီမှာ ဘာတွေရှိလဲ အရင်သိဖို့ လိုတယ်။”
မေရီက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ဒါက အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။”
“ဒီထက် နည်းနည်းလောက် ပိုအံ့သြပြပါဦး။”
“ကျွန်မ ဆိုလိုတာက—”
“စတာပါ။”
“ဪ။”
မယ်လိုဒီက အံဆွဲတစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အံဆွဲမျက်နှာစာပြားသည် သူမလက်ထဲသို့ ကျွတ်ပါလာသည်။
သူမက ထိုအပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယူရီယာကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲဒါကိုလည်း ပြင်ဆင်ရမယ့်စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်” ဟု သူက ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့သည် မီးဖိုချောင်မှ စတင်ခဲ့ကြသည်။
အောက်ခြေရှိ အက်ကြောင်းများကို လျစ်လျူရှုထားမည်ဆိုလျှင် မီးဖိုတစ်ခုမှာ သုံး၍ရသေးသည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြိုကျနေပြီဖြစ်သည်။ တတိယတစ်ခုထဲတွင် ငှက်သိုက်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း၊ အမိုးစတင်ယိုစိမ့်လာမီကပင် ငှက်များ စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြပုံရသည်။
သံဒယ်အိုးကြီး နှစ်လုံး၊ ကြေးနီဒယ်အိုးပြား တစ်လုံး၊ ဓားအချို့၊ ချိုင့်ဝင်နေသော ရေနွေးအိုးတစ်လုံးနှင့် လူနှစ်ဆယ်စာ ကျွေးမွေးနိုင်လောက်သည့် ပန်းကန်ပြားများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကွဲအက်မနေသော ပန်းကန်မှာ ခုနစ်ချပ်သာ ရှိတော့သည်။
လတ်ဆတ်သောအသား၊ သစ်သီး၊ ဒိန်ခဲ သို့မဟုတ် နို့များ လုံးဝမရှိပါ။
သို့သော် ထူးထူးခြားခြား များပြားလှသော ဆားပမာဏတစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။
“ငါတို့ဆီမှာ ဘာလို့ ဆားတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ” ဟု ယူရီယာက မေးလိုက်သည်။
“အရင်စားဖိုမှူးက အရာရာကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်လို့ ယုံကြည်တာကြောင့်ပါ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“ကမ္ဘာပျက်မယ့်နေ့အတွက်လား။”
“နှုတ်ခမ်းပေါ် ဘယ်သူက ဆားတင်ထားလို့လဲ။”
“...ထားလိုက်တော့။”
ယူရီယာသည် သစ်သားစည်ပိုင်းတစ်ခု၏ အဖုံးကို မကြည့်လိုက်သည်၊ “အနည်းဆုံးတော့ အစားအစာရလာတဲ့အခါ တာရှည်ခံအောင် သိမ်းထားလို့ ရတာပေါ့။”
သူတို့သည် မြေအောက်ခန်းဆီသို့ ဆက်လက်ဆင်းသွားကြသည်။
ထိုမြေအောက်ခန်းမသည် အေးမြခြောက်သွေ့နေပြီး လုံးဝနီးပါး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ကျောက်နံရံများတစ်လျှောက်တွင် စင်များ စီတန်းနေသည်။ မျက်နှာကျက်ရက်မများမှ ချိတ်များ တွဲလောင်းကျနေပြီး၊ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဧရာမစည်ပိုင်းကြီးများ နေရာယူထားသည်။
ယူရီယာက စည်တစ်ခုကို ပုတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အခေါင်းပေါက်ပဲ။”
မယ်လိုဒီက အဖုံးကိုဖွင့်၍ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်၊ “အရမ်းကို ခေါင်းနေတာ။”
“ဒီမြေအောက်ခန်းက အရင်တုန်းက အပြည့်ဖြစ်ဖူးသလား။”
မေရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းကပါ။ ဟားဝစ်က ရိက္ခာပို့တာတွေကို မတားဆီးခင်တုန်းကပေါ့။”
ယူရီယာသည် ဗလာဖြစ်နေသော စင်များကြား လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဤမြေအောက်ခန်းသည် လူရာပေါင်းများစွာအတွက် အစားအစာ သိုလှောင်ရန် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသည်။ ယင်းက ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို ရရှိကတည်းက သူ ရှောင်လွှဲနေခဲ့သော မေးခွန်းတစ်ခုကို ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။
“အရင်က ဒီမှာ လူဘယ်လောက်တောင် နေခဲ့ဖူးသလဲ။”
“ရဲတိုက်ထဲမှာတင်လား” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အစည်ကားဆုံးအချိန်တုန်းကဆို လူ လေးရာနီးပါး ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။”
သူ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
“လေးရာတောင်လား။”
“အစေခံတွေ၊ အစောင့်တွေ၊ အရာရှိတွေ၊ လက်မှုပညာသည်တွေ၊ ဧည့်သည်တော်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အခြွေအရံတွေ ရှိခဲ့ဖူးတာလေ။”
“အခုကျတော့ ငါတို့ သုံးယောက်တည်း ရှိတော့တယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ဗလာဖြစ်နေသော မြေအောက်ခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုသည် ပိုမိုကြီးမားကျယ်ပြန့်လာသလို ခံစားရသည်။
ယူရီယာသည် စင်တစ်ခုပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်မှုန့်များက သူ့လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ကပ်ပါလာသည်။
“အားလုံးက ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ။”
“တချို့ကတော့ ရဲတိုက်က လစာမပေးနိုင်တော့တဲ့အခါ ထွက်သွားကြတယ်။ တချို့က အနီးအနားက ရွာတွေကို ပြောင်းသွားကြတယ်။ လူအနည်းငယ်ကတော့ ပုံမှန်လုပ်ခလစာ ရမယ်ဆိုလို့ ဟားဝစ်ဆီ ဝင်သွားကြတယ်။”
“ကျန်တဲ့သူတွေကရော။”
မေရီ မျက်နှာလွှဲကာ မျက်လွှာချလိုက်သည်၊ “ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို ပေးအပ်ဖို့ ငြင်းဆန်တဲ့သူတွေကို ဟားဝစ်ရဲ့လူတွေက သတ်ပစ်ခဲ့ကြပါတယ်။”
ယူရီယာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
သူ၏ဒေါသကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် စွမ်းအားများ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူ မဖြစ်မနေ အသက်ရှူသွင်းလိုက်ရချိန်တွင် အပြာရောင် လျှပ်စစ်မီးပွားဖျော့ဖျော့တစ်ခုက သူ့လက်ဆစ်များပေါ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ဟားဝစ်က အမိန့်ပေးခဲ့တာလား။”
“ကျွန်မတို့ မသိပါဘူး” ဟု မေရီက ဆိုသည်၊ “အဲဒီလူတွေကတော့ သူ့လက်အောက်ခံတွေလို့ ပြောကြတာပဲ။ သူကလည်း သူတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အပြစ်မပေးခဲ့ပါဘူး။”
ထိုအဖြေက လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
တိုက်ရိုက်အမိန့်မပေးဘဲ တာဝန်ယူမှုကို ရှောင်လွှဲတတ်သော လူမျိုးများကို ယူရီယာ သူ၏ ပထမဘဝတွင် တွေ့ကြုံဖူးခဲ့သည်။ သူတို့သည် အခြေအနေများကို ဖန်တီးပေးကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ဆုလာဘ်ထုတ်ပေးပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ထိခိုက်နစ်နာသွားသည့်အခါ မသိနားမလည်သလို အံ့သြဟန်ဆောင်တတ်ကြသည်။
“ဒါဆို သူ အပြစ်ကင်းတယ်ဆိုတာ မသက်သေပြနိုင်မချင်း သူက ခွင့်ပြုပေးခဲ့တယ်လို့ပဲ သဘောထားရမှာပေါ့။”
မယ်လိုဒီ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်၊ “သူ ဘယ်တော့မှ သက်သေပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ယူရီယာ မြေအောက်ခန်းကို တစ်ပတ်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ငါက အချက်အလက်တွေကိုပဲ လိုချင်တယ်။ ငါတို့က သူ့ကို တစ်ခုခုနဲ့ စွပ်စွဲတော့မယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်လိုသိသလဲဆိုတာကို ပြသနိုင်ရမယ်။”
မေရီက သူ့ကို စေ့စေ့ကြည့်နေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“အုပ်ချုပ်သူအများစုက စွပ်စွဲချက်တွေကို သက်သေပြဖို့ စိတ်မပူတတ်ကြလို့ပါ။”
“ငါကတော့ အုပ်ချုပ်သူအများစုလိုမျိုး ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး။ ငါ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဘုရင်တစ်ပါးပဲ ဖြစ်ချင်တယ်။”
သူတို့သည် မြေအောက်ခန်းမှ ထွက်ခွာပြီး ရဲတိုက်အတွင်း ဆက်လက်လှည့်လည်ခဲ့ကြသည်။
မေရီသည် ရုံးခန်းငယ်တစ်ခုမှ တွေ့ရှိခဲ့သော စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ စာအုပ်၏ စာမျက်နှာများသည် ဝါကြန့်နေသော်လည်း အသုံးပြု၍ ရသေးသည်။ ယူရီယာနှင့် မယ်လိုဒီတို့ အခန်းတစ်ခန်းချင်းစီကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူမက စာရင်းမှတ်သားနေခဲ့သည်။
လက်နက်တိုက်ထဲတွင် အသုံးပြု၍ရနိုင်သော ဓားရှည် သုံးဆယ့်တစ်လက်၊ လှံ ဆယ့်နှစ်စင်း၊ ဒိုင်း ခြောက်ခု၊ လေး နှစ်လက်နှင့် အရပ် ခုနစ်ပေနီးပါးရှိသော လူတစ်ဦးအတွက် သံချပ်ကာအင်္ကျီတစ်စုံ ရှိနေသည်။
မယ်လိုဒီက ထိုသံချပ်ကာဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါကို ဝတ်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ တွေ့ချင်လိုက်တာ။”
“ငါကတော့ တွေ့ချင်ပါ့မလား မသေချာဘူး” ဟု ယူရီယာက ဆိုလိုက်သည်။
“သူတို့က ဖော်ရွေတဲ့သူ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့။”
“သူတို့က နင့်အရပ်ထက် ပိုကျယ်တဲ့ ပခုံးချပ်ဝတ်တန်ဆာကို လိုအပ်ခဲ့တာနော်။”
“အဲဒါက သူတို့ မဖော်ရွေဘူးလို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ခမောက်ပေါ်က ဆူးချွန်တွေက ဖော်ရွေမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြနေတာ။”
ကျန်ရှိနေသော လက်နက်အများစုမှာ သံချေးတက်နေပြီဖြစ်သည်။ ယူရီယာသည် ပျက်စီးနေသော ဓားတစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အာရုံစူးစိုက်လိုက်ရာ သံချေးအောက်မှ တစ်စုံတစ်ခုက တုံ့ပြန်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သံချေးများ ကွာကျသွားသည်။
ဓားသွားတစ်လျှောက် အက်ကွဲကြောင်းသည် ငွေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့ဖြင့် သူ့အလိုလို ပြန်လည်စေ့စပ်သွားသည်။
မေရီ စာရေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ယူရီယာသည် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသော လက်နက်ကို လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်၊ “စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။”
“ရှင် ပြင်လိုက်တာလား” ဟု မေရီက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။
“ထင်တာပဲ။”
သူသည် ဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားတုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ဓားသွားကို စမ်းသပ်ခုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားသွားက အလွယ်တကူ ပြတ်ထွက်သွားစေသည်။
“ကျန်တဲ့ဟာတွေကိုရော အဲဒီလို လုပ်လို့ရလား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“ရနိုင်တာပေါ့။”
သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ပျက်စီးနေသော လက်နက်စင်များဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“အရမ်းစိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့ဦး” ဟု ယူရီယာက ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ စိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး။”
သူမ၏ နားရွက်များမှာ ဒေါင်လိုက် ထောင်မတ်နေလေပြီ။
“နင် အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ သိသာပါတယ်။”
“တာဝန်သိစိတ်နဲ့ စိတ်ဝင်စားရုံပါပဲ။”
မေရီက စာရင်းစာအုပ်ကို ချလိုက်သည်၊ “အကယ်၍ ရှင် လက်နက်တိုက်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဂရေးကိပ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ပိုလွယ်ကူသွားပါလိမ့်မယ်။”
“လူငါးဆယ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့လား။”
“အဲဒီလူငါးဆယ်နောက်ကနေ ဟားဝစ် ထပ်လွှတ်မယ့် မည်မျှပင်များပြားတဲ့ လူတွေကိုမဆို ကာကွယ်ဖို့ပါ။”
ယူရီယာသည် ကျဉ်းမြောင်းသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းတဲ့ အချက်ပဲ။”
သူသည် အနီးဆုံး လက်နက်စင်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံး တင်လိုက်သည်။
မှော်စွမ်းအားသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားသည်။
ယင်းသည် မီးတောက်ကို ပစ်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လျှပ်စီးကို ဆင့်ခေါ်ခြင်းနှင့် မတူပေ။ ထိုစွမ်းအားများသည် လေပြင်းဒဏ်ကို ဆန့်ကျင်၍ တံခါးဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ စုစည်းလာတတ်သည်။ သို့သော် ပြင်ဆင်ခြင်းမှော်စွမ်းအားမှာ ပိုမိုငြိမ်သက်လှသည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၌ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ယခုလက်ရှိ ပုံသဏ္ဌာန်တို့အကြား ခြားနားနေသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုများကို ယူရီယာ အာရုံခံမိသည်။
သံချေးများသည် သန့်စင်သောသံအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အက်ကွဲနေသော ရိုးတံများ ဖြောင့်တန်းသွားသည်။ သားရေလက်ကိုင်များသည် ဓားရိုးများတွင် တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည်တွယ်ကပ်သွားသည်။ စင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အဆစ်အဆက်များ ပြန်လည်စေ့စပ်သွားသည်နှင့်အမျှ တကျွီကျွီ မြည်ဟိန်းသွားသည်။
ယူရီယာ၏ မျက်လုံးနောက်ဘက်မှ ထုံထိုင်းသော နာကျင်မှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူ မှော်စွမ်းအားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
လက်နက်တိုက်၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီဖြစ်သည်။
မေရီက သူ့ဆီသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်၊ “တစ်ခုခု ထိခိုက်သွားသေးလား။”
“မဖြစ်ပါဘူး။ နည်းနည်း မောသွားရုံပါ။”
“ထိုင်သင့်တယ် ထင်ပါတယ်။”
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။”
“ရှင် ယိုင်သွားတယ်လေ။”
“မယိုင်ပါဘူး။”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ “ယိုင်သွားတာ ဟုတ်ပါတယ်။”
သူတို့က သူ့အစား ဆုံးဖြတ်ချက်မချပေးမီ ယူရီယာသည် ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဒါက အသုံးဝင်သော အချက်အလက်တစ်ခုပင်။ သူ့တွင် စွမ်းအားရှိသော်လည်း အကန့်အသတ်မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အခန်းတစ်ဝက်စာ ပစ္စည်းများကို ပြုပြင်ခြင်းက လက်နက်ကိုင်လူငါးဦးကို ခြောက်လှန့်ရခြင်းထက် သူ့ကို ပိုမိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။
“အဲဒါကို ရေးထားလိုက်” ဟု သူက မေရီကို ပြောလိုက်သည်။
“ဘာကိုလဲ။”
“မှော်စွမ်းအားမှာ ပေးဆပ်ရမှု ရှိတယ်ဆိုတာပေါ့။ ပိုကြီးတဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ ဒါမှမဟုတ် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အများကြီးပြင်ဆင်တာတွေက စွမ်းအင် ပိုကုန်တယ်ဆိုတာမျိုး။”
မေရီက စာရင်းစာအုပ်ထဲတွင် မှတ်ချက်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
“ရှင့်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျွန်မတို့ သေချာစမ်းသပ်သင့်တယ်။”
“သဘောတူတယ်။”
မယ်လိုဒီက ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော ဓားတစ်လက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါကို သေချာလေး စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရမလား။”
“နောက်မှပေါ့။”
သူမသည် မချင့်မရဲဟန်ဖြင့် ထိုဓားကို စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ထားလိုက်သည်။
ရဲတိုက်၏ နေထိုင်ရာအခန်းများသည် အခြားပြဿနာတစ်ခုကို ပြသနေသည်။ အခန်းအများစုမှာ ဖွဲ့စည်းပုံအရ ခိုင်ခံ့ဆဲဖြစ်သော်လည်း ပရိဘောဂများမှာ ဆွေးမြေ့နေပြီဖြစ်သည်။ မွေ့ရာများ မှိုတက်နေသည်။ စောင်များကို ပိုးဖလံများ ကိုက်ဖြတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်အတော်များများတွင် မှန်များ မရှိကြတော့ပေ။
စာကြည့်တိုက်ကတော့ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။
မျက်နှာကျက်နီးပါးအထိ မြင့်သော စင်များပေါ်တွင် စာအုပ်ပေါင်း ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။ စာအုပ်များပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ဗဟိုအခန်းမကြီးအထက်ရှိ အမိုးမှာ မပျက်မစီး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ လူမျိုးပေါင်းစုံ ဝန်းရံထားသော သရဖူဆောင်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ပုံဖော်ထားသည့် ရောင်စုံမှန်ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းရောင်များ ဖြာကျနေသည်။
ယူရီယာ အနီးဆုံးစင်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
စာအုပ်အမည်များကို မရင်းနှီးသော အက္ခရာများဖြင့် ရေးသားထားသည်။
သို့သော် သူ ဖတ်တတ်နေသည်။
*အနောက်ဘက်ပြည်နယ်များ၏ သမိုင်းကြောင်း*
*အယ်လိုဝင်တောင်ကြား၏ စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ အလေ့အထများ*
*ခံစစ်မှော်ပညာ၏ အခြေခံသဘောတရားများ*
*ဒွာ့ဖ်လူပုတို့၏ စားပွဲတင်ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အကျဉ်းချုပ်နှင့် လုံးဝတိကျသော မှတ်တမ်း*
သူ နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“လုံးဝတိကျတယ် ဟုတ်လား။”
မေရီ ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်သည်၊ “တစ်ခုခု မှားနေလို့လား။”
“လုံးဝတိကျပါတယ်လို့ အတင်းပြောနေတဲ့ ဘယ်စာအုပ်မဆို တိကျဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။”
သူ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပထမစာမျက်နှာတွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးသားထားခဲ့သည်။
*စာရေးသူသည် ဒွာ့ဖ်တစ်ဦးနှင့် တစ်ခါမှ အတူစားသောက်ဖူးခြင်း မရှိပါ။*
ယူရီယာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ငါ သိသားပဲ။”
မေရီက သူ့ပခုံးပေါ်မှ ကျော်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုအသံက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ထိုအချိန်အထိ မေရီသည် အမြဲတစေ တည်ငြိမ်အေးဆေးဟန် ပြသခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့နေသည့်အချိန်တွင်ပင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အခြွေအရံတစ်ဦးအနေဖြင့် အန္တရာယ်ကို မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ သူမကိုယ်သူမ အမြဲ သတိထားထိန်းသိမ်းနေခဲ့သည်။
သူမ၏ ရယ်မောသံက သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။
ယူရီယာ စာအုပ်ကို စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။
“နင် ဒီမှာ နေလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ဟု သူက မေးလိုက်သည်။
မေရီ၏ အပြုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။
“တစ်သက်လုံးပါပဲ။”
“ဒီရဲတိုက်ထဲမှာတင်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မအမေက ရဲတိုက်ထိန်းအဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ပြီး၊ သူ့အမေကလည်း သူ့အရင်က အမှုထမ်းခဲ့တာပါ။”
“ဟားဝစ်ရဲ့လူတွေ တိုက်ခိုက်တုန်းက သူတို့ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလား။”
မေရီ စာရင်းစာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အမေ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။”
ယူရီယာသည် သူမ ဆက်ပြောလိုခြင်း ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်နိုင်စေရန် စကားမပြောဘဲ စောင့်ဆိုင်းပေးလိုက်သည်။
“အမေက မယ်လိုဒီနဲ့ ကျွန်မကို ပစ္စည်းသိုလှောင်တဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းထဲမှာ ဝှက်ထားခဲ့တယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်၊ “အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ဖို့ အမေက မှာခဲ့တာ။ တိုက်ပွဲတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ အမေ ပြန်မလာတော့ဘူး။”
“စိတ်မကောင်းပါဘူး။”
“အမေက ရှင်ဘုရင် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့တာ” မေရီက ရောင်စုံမှန်ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ “နောက်ဆုံးအချိန်အထိပေါ့။”
ယူရီယာသည် သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ သရဖူဆောင်း ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မည်သည့်အရာက လူတစ်ဦးကို စစ်မှန်သော ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်စေသည်ကို သူ မသိပေ။ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်က သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ အော်ရီလီယာက သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့က သူ ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ပေးရသေးသည့်တိုင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ့ကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။
ထိုအရာများက သူ့ကို တော်ဝင်မင်းမြတ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခံစားရစေသည် မဟုတ်ပေ။
တာဝန်သိစိတ်ကိုသာ ခံစားရစေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါတို့အားလုံးကို ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး မထိခိုက်စေရဘူးလို့ ငါ ကတိမပေးနိုင်ဘူး” ဟု သူက ဆိုလိုက်သည်။
မေရီ သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့အိမ်ကို ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ တခြားလူတွေ ဆုံးဖြတ်နေတဲ့အချိန်မှာ နင် တစ်ယောက်တည်း ပုန်းအောင်းနေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ငါ ကတိပေးနိုင်ပါတယ်။”
သူမ မျက်ရည်မကျသော်လည်း မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
မယ်လိုဒီသည် နောက်စင်နားတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူမ ဇောက်ထိုးကိုင်ထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်နေသည်။
ယူရီယာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။
မွန်းတည့်ပြီး မကြာမီတွင် သူတို့ စာရင်းကောက်ယူခြင်းကို အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။
ရလဒ်များမှာ အားတက်စရာ မရှိလှပေ။
ဂရေးကိပ်တွင် နေထိုင်သူ သုံးဦး၊ ရွှေဒင်္ဂါး သုံးပြား၊ နှစ်ရက်စာခန့်သာ လုံလောက်သော အစားအစာ၊ အသုံးပြု၍ရသော မီးဖိုချောင်မီးဖို တစ်ခု၊ နေထိုင်နိုင်လောက်အောင် ပြုပြင်နိုင်သည့် အခန်း သုံးဆယ်၊ ရေဆွဲစက် ပျက်နေသော်လည်း ရေထွက်ကောင်းသော ရေတွင်းတစ်တွင်း၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော လက်နက်တိုက်တစ်ခုနှင့် မေရီ စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းတွင် ချရေး၍ မဆံ့နိုင်လောက်အောင် များပြားလှသည့် ပြုပြင်စရာများသာ ရှိနေသည်။
ထို့အပြင် ဧကပေါင်း တစ်သောင်းနှစ်ထောင်ရှိသော မြေယာလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
မေရီက ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်နှင့် မြေပုံဟောင်းတစ်ခုကို သူ့ရှေ့တွင် ဖြန့်ခင်းပြသနေစဉ် ယူရီယာသည် ခမ်းနားသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းရှိ စားပွဲရှည်ကြီးတွင် ထိုင်နေသည်။
ထိုနယ်မြေသည် ရဲတိုက်ပတ်လည်တွင် မညီမညာသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် တည်ရှိနေသည်။ ယင်းတွင် သစ်တောများ၊ လယ်ကွင်းများ၊ မြစ်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း၊ စွန့်ပစ်ထားသော ကျောက်ခွင် သုံးခုနှင့် လိုးဖီးလ်ဒ်ရွာတို့ ပါဝင်သည်။
“နေပါဦး” ဟု ယူရီယာက ဆိုသည်၊ “ဒီရွာက ငါ့မြေပေါ်မှာ ရှိနေတာလား။”
“တရားဝင်အရတော့ ဟုတ်ပါတယ်ရှင်။”
“အဲဒီကလူတွေကရော အဲဒါကို သိကြလား။”
“တစ်ချိန်တုန်းက ဂရေးကိပ်က သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူတို့ သိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟားဝစ်က သူတို့ဆီကနေ အခွန်ကောက်နေတာ နှစ်နဲ့ချီနေပါပြီ။”
“သူက အပြန်အလှန်အနေနဲ့ တစ်ခုခု ပေးခဲ့သလား။”
မေရီ ခေါင်းခါပြသည်၊ “သူ့စစ်သားတွေ တစ်ခါတလေ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်တာလောက်ပါပဲ။”
“အဲဒါက အကာအကွယ်ပေးတာမှ မဟုတ်တာ။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ယူရီယာသည် အနောက်ဘက်လမ်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်သည်၊ “ဒီနယ်နိမိတ်အလွန်က မြေတွေကရော။”
“ဟားဝစ် မသိမ်းပိုက်ခင်တုန်းက အဲဒီမြေအများစုဟာ ဂရေးကိပ်ပိုင် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။”
“ဘယ်လောက်တောင် များလို့လဲ။”
“နောက်ထပ် ဧကပေါင်း လေးသောင်းနီးပါးလောက် ရှိပါတယ်။”
သူ ထိုင်ခုံကို နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
“ငါ မနေ့ကမှ ရောက်တာလေ၊ အခုတော့ နယ်စပ်ပြဿနာပါ ဖြစ်နေပြီပေါ့။”
“တိုင်းပြည်တစ်ခုမှာ ဒီလိုပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိတတ်တာပါပဲ။”
“ငါတို့က တိုင်းပြည်မှ မဟုတ်တာ။”
မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“အဲဒါ ဘာအကြည့်လဲ” ဟု ယူရီယာက မေးသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ဟု မေရီက ဖြေသည်။
“ဒါ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အကြည့်မျိုး မဟုတ်ပါဘူး။”
မယ်လိုဒီက စာချုပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်၊ “ဒီမှာ ရှင့်ကို အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်လို့ ခေါ်ထားတယ်လေ။”
“အိမ်တော်ရဲ့ တရားဝင် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်လို့ ခေါ်တာပါ။”
“ပြီးတော့ နတ်ဘုရားမကလည်း ရှင့်ကို ဘုရင်တစ်ပါးလို့ ခေါ်ခဲ့တယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ထပ်လောင်းပြောသည်။
“သူ အဲဒီစကားလုံး အတိအကျ သုံးခဲ့တာ ငါ မမှတ်မိပါဘူး။”
“ဘုရင်တစ်ပါး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မတို့ကို သူမက ပြောခဲ့တာ။”
ယူရီယာ မေရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်၊ “စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးပါ။”
သူ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ တိုင်းပြည်တဲ့လား။ တကယ်ကြီးလား။”
မယ်လိုဒီက ပြုံးပြသည်၊ “ဒါ အလွန်ကောင်းတဲ့ တိုင်းပြည်တစ်ခုပါပဲ။”
“ခေါင်မိုးက ယိုနေတာလေ။”
“နေရာအများစုမှာပဲ ယိုတာပါနော်။”
“ငါတို့ဆီမှာ ကြက်သွန်နီ သုံးဥပဲ ရှိတာ။”
“နှစ်ဥပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
ယူရီယာ သူမဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကြက်သွန်နီတစ်ဥကို စားနေလေပြီ။
“နင် အဲဒါကို ဘယ်ကရလာတာလဲ။”
“ဇလုံထဲကလေ။”
“အဲဒါ ငါတို့ ရိက္ခာရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံနော်။”
“ကျွန်မ ဗိုက်ဆာလို့ပါ။”
မေရီ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
ယူရီယာ တည်ကြည်လေးနက်ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ မယ်လိုဒီ၏ နားရွက်များ ကျဆင်းသွားပြီး သူမမျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သူ သုံးစက္ကန့်မျှသာ တောင့်ခံနိုင်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ နင် ဘဏ္ဍာတိုက်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုမပစ်ခင် ငါတို့ လိုးဖီးလ်ဒ်ရွာကို အခုပဲ သွားကြမယ်။”
သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။
မေရီသည် စာချုပ်၊ မြေပုံနှင့် စာရင်းစာအုပ်ကို သားရေလွယ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ မယ်လိုဒီက ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော လက်နက်တိုက်မှ ဓားတိုတစ်လက်ကို ယူလိုက်သည်။ ယူရီယာကတော့ အော်ရီလီယာ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော ဓားအပြင် လက်ကိုင်ပိုရှည်သင့်သည်ဟု သူ တတွတ်တွတ်ပြောနေသည့် ရှေးဟောင်းသင်္ကေတများပါသော တူကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“ဒီတူကို ကိုင်ဖို့ လက်အိတ်တွေ လိုဦးမယ်၊ သံလက်အိတ်လိုမျိုး တစ်ခုခုပေါ့...”
ရဲတိုက်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
လမ်းသည် အဝေးရှိ လယ်ကွင်းများဆီသို့ ညင်သာစွာ လျှောဆင်းသွားသည်။ ကျောက်တုံးများကြားတွင် မြက်ပင်များ ပေါက်နေပြီး လမ်းဘေးမြောင်းများတွင် ပေါင်းပင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ တောအုပ်ထဲမှ ငှက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဂရေးကိပ်သည် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ကျန်ရစ်နေသော်လည်း လုံးလုံးလျားလျား စွန့်ပစ်ခံထားရသည့်အသွင် မရှိတော့ပေ။
ယူရီယာသည် တံခါးစောင့်တိုက် နံရံပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
ကျောက်တုံးများ အက်ကွဲနေသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို လှမ်း၍ အာရုံပြုလိုက်သည်။
မှော်စွမ်းအားသည် နံရံအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။
တံခါးစောင့်တိုက်တစ်ခုလုံးက တုံ့ပြန်လာသည်။
မြေပြင်အောက်မှ နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းသံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ လျော့ရဲနေသော ကျောက်တုံးများသည် ပေါင်းပင်များကြားမှ အလိုလို ကြွတက်လာကြသည်။ ကျောက်တုံးတုံးကြီးများသည် ဗလာဖြစ်နေသော နေရာများသို့ လျှောဝင်သွားသည်။ အက်ကွဲကြောင်းများသည် ငွေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ပြန်လည်စေ့စပ်သွားသည်။ ပတ္တာများမှ သံချေးများ ကြွေကျသွားပြီး ကောက်ကွေးနေသော တံခါးရွက်ကြီးများသည် ဖြောင့်တန်းသွားကြသည်။
ယူရီယာ၏ မျက်လုံးနောက်ဘက်မှ နာကျင်မှုသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း ယခင်ကလောက် မဆိုးရွားပေ။
သူ လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။
တံခါးစောင့်တိုက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ ပြုပြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုမတ်မတ်ရပ်တည်နိုင်သွားပြီဖြစ်သည်။
မေရီက မော့ကြည့်ရင်း ငေးငိုင်နေသည်၊ “ရှင် ဘာလို့ အဲဒါကို လုပ်လိုက်တာလဲ။”
“ငါတို့မရှိတုန်း အိမ်ရှေ့တံခါးကြီး ပိတ်ထားချင်လို့လေ။”
“တံခါးတစ်ခုတည်းအတွက် မှော်စွမ်းအင်တွေ အများကြီး သုံးလိုက်တာပဲ။”
“အရေးကြီးတယ်လို့ ထင်လို့ပါ။”
“အရေးကြီးတာပေါ့” ဟု မယ်လိုဒီက ဝင်ပြောသည်၊ “တံခါးဆိုတာ ရဲတိုက်တစ်ခုအတွက် ဘယ်သူက အထဲမှာရှိပြီး ဘယ်သူက အပြင်မှာရှိလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးတဲ့အရာပဲလေ။”
ယူရီယာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက မျှော်လင့်မထားလောက်အောင်ကို အတွေးနက်တာပဲ။”
“ကျွန်မ တံခါးတွေအကြောင်း မကြာခဏ တွေးမိတယ်လေ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ကျွန်မတို့မိသားစုက အရင်က တံခါးတစ်ချပ်ကို စောင့်ကြပ်ခဲ့ဖူးလို့ပါ။”
ဒါက လုံးဝ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော အဖြေတစ်ခုပင်။
သူတို့ အတူတကွ ပူးပေါင်း၍ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော တံခါးရွက်ကြီးများကို တွန်းပိတ်လိုက်ကြသည်။ မေရီပေးထားသော သော့ကြီးဖြင့် ယူရီယာ လှည့်ပိတ်လိုက်သည်။
သော့ခလောက်က ‘ကလစ်’ ကနဲ အသံမြည်သွားသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဂရေးကိပ်၏ အရှေ့ဘက်တံခါးမကြီးသည် လုံခြုံသွားခဲ့လေပြီ။
သူတို့ လမ်းလျှောက်လာသည်မှာ မိုင်ဝက်ပင် မပြည့်သေးမီ အရှေ့ဘက်တောင်ကုန်းအလွန်မှ မီးခိုးများ အူတက်လာသည်ကို ယူရီယာ သတိပြုမိလိုက်သည်။
လိုးဖီးလ်ဒ်၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များအထက်တွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မီးခိုးငွေ့ဖျော့ဖျော့များ မဟုတ်ပေ။
ဤမီးခိုးများသည် မည်းနက်နေသည်။
မေရီက ထိုမီးခိုးကို ဆက်လက်မြင်တွေ့သွားသည်၊ “အဲဒါ ရွာနားကပဲ။”
မယ်လိုဒီ၏ လက်သည် သူမ၏ ဓားဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားသည်။
အဝေးဆီမှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
ထို့နောက် အထိတ်တလန့် အချက်ပေးသံအဖြစ် အဆက်မပြတ် မြည်ဟိန်းလာတော့သည်။
ယူရီယာ စတင်ပြေးလွှားတော့သည်။
မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့က နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြသည်။
သူတို့ တောင်ကုန်းထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ လိုးဖီးလ်ဒ်ရွာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ ရွာ၏ အနောက်ဘက်စွန်းရှိ ကျီတစ်ခု မီးလောင်နေသည်။ ရွာသားများသည် ရေတွင်းမှတစ်ဆင့် တန်းစီကာ မီးတောက်များဆီသို့ ရေပုံးများကို လက်ဆင့်ကမ်း ပို့ဆောင်နေကြသည်။
ကျီနှင့် ရွာအကြားတွင် ဟားဝစ်၏ တံဆိပ်အရောင်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းစီးသမား ခြောက်ဦး ရပ်နေသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးသည် မီးတုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
တောင်ကုန်းပေါ်မှပင် သူ အော်ဟစ်နေသော အသံကို ယူရီယာ ကြားနေရသည်။
“အခွန်မပေးဘဲ နေရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဒါက မင်းတို့ကို သတိပေးပါစေ!”
ယူရီယာ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဓားသွားတစ်လျှောက် လျှပ်စီးများ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားသည်။
သူသည် ညစာဝယ်ရန်အတွက် လိုးဖီးလ်ဒ်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ချင်ခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဘုရင်တစ်ပါးအနေဖြင့် သူ၏ ပထမဆုံးသော တာဝန်ဝတ္တရားသည် နေ့လယ်စာမစားမီမှာပင် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပုံရသည်။
“မေရီ” သူက ဆိုလိုက်သည်၊ “ရေပုံးလက်ဆင့်ကမ်းတဲ့ လူတွေကို သွားကူညီပြီး စီစဉ်ပေးလိုက်။”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မယ်လိုဒီ၊ တိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ လူတွေကို အဲဒီကျီနားကနေ အဝေးကို ဆွဲထုတ်သွား။”
မယ်လိုဒီ၏ ဓားသည် ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှင်ကရော ဘာလုပ်မလို့လဲ။”
ယူရီယာသည် မီးလောင်နေသော အဆောက်အအုံ၊ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ရွာသားများနှင့် ဟားဝစ်၏ အရောင်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော မြင်းစီးသမားများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ လက်ကိုင်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပေးမလို့။”