အခန်း (၁) - ရဲရင့်သော ကမ္ဘာသစ်
ယူရီယာဂရေးက ညာဘက်နင်းတံကို အားစိုက်နင်းလိုက်တိုင်း စက်ဘီးကြိုးက 'ကလစ်' ခနဲ တစ်ချက်စီ အသံမြည်နေသည်။
ပြီးခဲ့သည့်အပတ်ကတည်းက ပြင်မည်ဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့သော်လည်း အချိန်ပိုဆင်းရသည့် အလုပ်ချိန်များ၊ မီးဖိုချောင်က ရေယိုနေသော ရေဘားတစ်ခုနှင့် အသေးစားပြင်ဆင်မှုတစ်ခုလုပ်ဖို့တောင် အကြီးအကျယ် စဉ်းစားညှိနှိုင်းနေရသလို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကြောင့် ရက်ရွှေ့လာခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကတ္တရာလမ်းပေါ် ဘီးလည်သံတိုးတိုးအောက်တွင် နာရီတစ်လုံးသဖွယ် ထိုအသံက မှန်မှန်လေး ဆက်မြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကလစ်... အသက်ရှူ... ကလစ်... အသက်ရှူ။
နံနက်ခင်း ယာဉ်ကြောက သူ့ဘေးတွင် တရွေ့ရွေ့သွားနေသည်။ လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်ခြမ်း၊ ဘဲလ်ဝဲလ်သာ ပန်းခြံ၏ သစ်ပင်များအထက်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော မျှော်စင်များ ထိုးထွက်နေသည်—ဆေးခြယ်ထားသော ရဲတိုက်များ၊ သံမဏိ ရိုလာကိုစတာ ကွင်းများနှင့် ဖြူဖျော့ဖျော့ ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ချားရဟတ်ကြီးတစ်ခု။ ပန်းခြံဝင်ပေါက်အနီးရှိ ဝှက်ထားသော စပီကာများဆီမှ သာယာကြည်နူးဖွယ် သီချင်းသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။
ယူရီယာက စက်ဘီးလမ်းကြောပေါ်မှ မျက်လုံးမခွာပေ။
မနေ့က သူ့၏ ဆယ့်ကိုးနှစ်ပြည့် မွေးနေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကုန်စုံဆိုင်မှ ဝယ်လာသော ကိတ်မုန့်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် စိုက်ထူကာ သူ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ ဆုတောင်းတစ်ခုမျှ သူ မတောင်းခဲ့။ တစ်ချိန်က မိမိနှင့်အတူ ဆုတောင်းမျှဝေချင်ခဲ့ဖူးသူ အားလုံးသည် အတိတ်၏ အမှတ်တရများသာ ဖြစ်သွားကြသောအခါ ဆုတောင်းဆိုသည်မှာ ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူ့အစ်မ ကာရိုလိုင်းသည် ပထမဆုံး ပျောက်ကွယ်သွားသူ ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် စကားများရန်ဖြစ်ပြီးနောက် သူမ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပြန်တွေ့သည့်အချိန်တွင် အားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ထိုစဉ်က ယူရီယာသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ့မိခင်သည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ မိတ်ဆွေများ၊ အလုပ်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်တို့ဆီမှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း တာဝန်မဲ့မှုနှင့် မှားယွင်းသော ရွေးချယ်မှုများဖြင့် တဖြည်းဖြည်း လမ်းမှားသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ မိသားစုဆုံစည်းပွဲတိုင်းတွင် ရယ်သံအကျယ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့ဖူးသော အဘွားအိုင်ဗီသည် သူတို့အားလုံးထက် ပို၍ အသက်ရှည်ခဲ့သော်လည်း ထိုကြေကွဲမှုဒဏ်မှ ဘယ်တော့မှ အမှန်တကယ် ပြန်မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယူရီယာသည် ထိုသူတို့၏ အမှတ်တရများကို တိတ်တဆိတ် သယ်ပိုးထားခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဆိုသည်မှာ မျက်ရည်များအဖြစ်သာ အမြဲတမ်း ပေါ်မလာတတ်ကြောင်း သူ သင်ယူသိရှိခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတရံတွင် လစ်ဟာနေသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးအဖြစ်၊ တစ်ခါတရံတွင် ခြောက်ခုဝယ်လျှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသလို ခံစားရ၍ ကိတ်မုန့်တစ်ခုတည်း ဝယ်စားခြင်းအဖြစ်၊ တစ်ခါတရံတွင် ပြင်မည်ပြင်မည်နှင့် မပြင်ဖြစ်သေးသော 'ကလစ်' မြည်နေသည့် စက်ဘီးကြိုးတစ်ခုအဖြစ် ဝမ်းနည်းမှုက တည်ရှိနေတတ်သည်။
ရှေ့မှ ယာဉ်ကြောမီးပွိုင့် အရောင်ပြောင်းသွားသည်။
ပန်းခြံဘေးရှိ လမ်းကူးမျဉ်းကျားတွင် လမ်းလျှောက်သူများ စုဝေးနေကြသည်။ လမ်းဘေးပလက်ဖောင်းအနီးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးသုံးယောက်နှင့်အတူ ရပ်နေသည်—ခါးတွင် ချီထားသော လမ်းလျှောက်စကလေးတစ်ယောက်၊ လက်ကိုဆွဲထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် အနီရောင် မိုးပျံပူဖောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် အဝါရောင်အင်္ကျီဝတ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ သားဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားရင်း၊ ကလေးငယ်ကို ချော့မြှူရင်း၊ ပစ္စည်းများ ပြည့်လျှံနေသော အိတ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရင်းဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုံးပန်းနေရသည်။
ထိုစဉ် ကောင်မလေး၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ပူဖောင်းကြိုးလေး လျှောထွက်သွားသည်။
ပူဖောင်းသည် ကလေးမလေး လှမ်းမမီနိုင်သော အမြင့်သို့ တက်သွားပြီး တစ်ချက်တွန့်လိမ်ကာ လမ်းဘေးကျောက်ခုံပေါ်မှ ကျော်လွန်လွင့်မျောသွားသည်။
ကောင်မလေးက နောက်မှ ပြေးလိုက်သွားသည်။
ထရပ်ကားကြီးကို အခြားသူများထက် ယူရီယာက အရင်ဆုံး မြင်လိုက်သည်။
အော်ဟစ်သတိပေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူသည် စက်ဘီးကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကလေးမလေး၏ ခါးကို ဖမ်းဆွဲကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အလေးချိန်ဖြင့် လှည့်ပစ်လိုက်သည်။ ကလေးမလေးသည် ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ဘေးကင်းစွာ လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။
ခဏတာမျှအတွင်း ယူရီယာ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ငွေရောင်ကားခေါင်းအဖုံးကြီးက အပြည့်နေရာယူသွားသည်။
ကားမောင်းသူ၏ ဦးထုပ်ပေါ်မှ ကြော်ငြာစာတန်းကိုပင် သူ မြင်လိုက်ရသေးသည်—
"Truck-Kun inc., ၁၉၆၃ ခုနှစ်ကတည်းက လူတွေကို အခြားကမ္ဘာဆီ ပို့ဆောင်ပေးနေပါသည်။ ဝိညာဉ်ပေါင်း တစ်သန်းကျော် လွှင့်ပစ်ပေးပြီးပါပြီ။"
အခြားအခြေအနေမျိုးသာဆိုလျှင် သူ ရယ်မိပေလိမ့်မည်။
'အနည်းဆုံးတော့ ကလေးမလေး ဘေးကင်းသွားပြီပဲ' ဟု မယုံနိုင်လောက်အောင် တည်ငြိမ်စွာ သူ တွေးလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးသွားခဲ့လေသည်။
မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မရှိခဲ့။ နာကျင်မှုလည်း မရှိ။ သံမဏိများ တွန့်လိမ်ကျိုးပြတ်သံ သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများလည်း မကြားရပေ။
ကြယ်များ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ယူရီယာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူသည် နှင်းဆီရနံ့ သင်းပျံ့နေသော ရဲတိုက်ဝင်းတစ်ခုနှင့် တူသည့်နေရာတွင် ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့တွင် နူးညံ့သော အလင်းရောင်တစ်ခု စုစည်းလာပြီး ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို မကြည့်မချင်း သူမသည် ငယ်ရွယ်ပုံရသည်။ သို့သော် ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် တောင်တန်းကြီးများ၏ သည်းခံတည်ကြည်မှုမျိုး ကိန်းအောင်းနေ၏။
"ယူရီယာဂရေး..." ဟု သူမက ခေါ်လိုက်သည်။
သူ့၏ ပထမဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ မရှိပေ။
"ကျွန်တော် သေသွားပြီလား"
"မင်းရဲ့ ပထမဆုံးဘဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ"
ထိုစကားလုံးများသည် အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်ထက် ပို၍ နူးညံ့စွာ ကိစ္စကို ပြီးပြတ်စေခဲ့သည်။
သူသည် ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြယ်စင်များဆီသို့ အကြည့်ကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ "ဟို ကလေးမလေး အသက်ရှင်ရဲ့လားဗျာ"
အမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင်ပါတယ်။ ကြောက်လန့်သွားပေမဲ့ ဘာမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရခဲ့ပါဘူး"
သူ့ပခုံးများ လျော့ကျသွားသည်။ ထိုအခါမှသာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်မျှ တင်းမာစွာ ထိန်းထားခဲ့မိမှန်း သူ သတိပြုမိတော့သည်။
"တော်ပါသေးတယ်"
အမျိုးသမီးက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုသည်။ "လူအများစုက သူတို့ ဘယ်ကို သွားရမလဲဆိုတာကို မေးကြတယ်။ တချို့က ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို သိချင်စိတ်နဲ့ အတင်းတောင်းဆိုကြတယ်။ မင်းကတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်အကြောင်းကို မေးတယ်နော်"
"သူမက ကလေးတစ်ယောက်လေဗျာ"
"အဲဒီအဖြေဟာ မင်း ဒီနေရာကို ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ"
ယူရီယာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ အာဏာပိုင်များနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် မည်သို့ပြောရမည်ကို သူ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဖူးပေ၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မသိပေ။ တိတ်ဆိတ်မှုက သူမကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပုံရသည်။
"ငယ်ရွယ်တဲ့ ဘဝတစ်ခု သယ်ပိုးနိုင်သင့်တာထက် ပိုတဲ့ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေကို မင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်" ဟု သူမက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတောင် အဲဒီဝမ်းနည်းမှုတွေက မင်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်းဆီကနေ လုယူခံခဲ့ရတဲ့ အရာတွေကို ငါ ပြန်မပေးနိုင်ပေမဲ့ နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခုကိုတော့ ငါ ကမ်းလှမ်းနိုင်တယ်"
အချိန်အတော်ကြာ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေခဲ့သော နေရာတစ်ခုထဲသို့ မျှော်လင့်ချက် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းလာသောအခါ နာကျင်စရာ ကောင်းလှသည်။
"ဒုတိယအခွင့်အရေးပေါ့ ဟုတ်လားခင်ဗျာ" ဟု သူ မေးလိုက်သည်။
"မင်း အလိုရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့"
"လိုချင်ပါတယ်" ထိုစကားလုံးက လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အမျိုးသမီး၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။ ယူရီယာ အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားသည်။ "စိတ်မရှိပါနဲ့။ ကျွန်တော်က အချိန်လိုသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်နေသင့်တာလား"
"အစပိုင်းမှာ လူတော်တော်များများက ငြင်းပယ်တတ်ကြတယ်။ တချို့ကျတော့ ငါ စကားမဆုံးခင်မှာတင် ဈေးဆစ်ကြတယ်"
"အရှင်က ကျွန်တော့်ကို ဘဝတစ်ခု ကမ်းလှမ်းနေတာပဲ။ ခက်ခဲအောင်လုပ်နေရင် ကျေးဇူးကန်းသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့"
သူမ၏ အပြုံးက အဆုံးမဲ့သော အမှောင်ထုကို လင်းလက်သွားစေသည်။ "ဒါဆိုရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဈေးဆစ်ပါဦး။ မင်း ဘာကို လိုချင်သလဲ"
ခွန်အား၊ ကြွယ်ဝမှုနှင့် ထိုအရာများကို တစ်ခါမျှ မပိုင်ဆိုင်ဖူးသူများ စိတ်ကူးယဉ်တတ်ကြသော ပင်ပန်းမှုကင်းသည့် ဘဝများကို ယူရီယာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့်အရာကမျှ သူ အမှန်တကယ် လိုချင်သော အရာ၏ ဗဟိုချက်ဟု မခံစားရပေ။
"ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ် မှီခိုနေတဲ့လူတွေကို ကာကွယ်နိုင်လောက်တဲ့ အင်အားမျိုး ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ်" ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကူကယ်ရာမဲ့ မဖြစ်ရုံလောက်ပါပဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် အပိုင်ရမယ့် နေရာလေးတစ်ခုပေါ့။ အရာအားလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေရမယ့်အစား ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်နိုင်မယ့် နေရာမျိုးလေးတစ်ခု လိုချင်ပါတယ်"
သူ့ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြယ်စင်များ ရွေ့လျားသွားသည်။ ၎င်းတို့၏ အရိပ်အယောင်များသည် တောင်တန်းများ၊ သစ်တောများ၊ ငွေရောင်မြစ်များနှင့် ရှေးဟောင်းနယ်နိမိတ်များဖြင့် ပိုင်းခြားထားသော တိုက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"အာဗာရာ ကမ္ဘာမှာ ဓားတွေ၊ မှော်ပညာတွေ၊ နဂါးတွေနဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ မြေအောက်လမ်းတွေ၊ စိမ်းလန်းတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေအောက်က အယ်လ်ဖ်တွေနဲ့ ရှေးကျတဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေအောက်က ဒွာ့ဖ်တွေ ရှိတယ်။ ဒါ့အပြင် အာဏာမက်မောတဲ့ နယ်စားတွေ၊ မေ့လျော့ခံ ကတိသစ္စာတွေနဲ့ စွန့်ပစ်ခံရတာကို ရိုးအီနေအောင် ကြုံဖူးကြတဲ့ လူတွေလည်း ရှိတယ်"
"ဒါဆို ပြဿနာတွေ ရှိတာပေါ့"
"သက်ရှိတွေရှိတဲ့ ကမ္ဘာတိုင်းမှာ ပြဿနာရှိစမြဲပဲ"
ယူရီယာ ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ခိုလှုံရာတစ်ခုဆိုလျှင် သူ့ကို လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။ အိမ်တစ်လုံးလိုလည်း ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။
နတ်ဘုရားမက လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ အလင်းရောင်သည် ပုံသဏ္ဌာန်နှစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်—အနက်ရောင် သားရေလက်ကိုင်ပါသည့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သန်လျက်ရှည်တစ်လက်နှင့် ဖြူဖျော့ဖျော့ ရူးန်းစာလုံးများ ထွင်းထုထားသော လေးထောင့်ခေါင်းပါ စစ်သုံးတူတစ်လက်။
"စွမ်းအားက မင်းရဲ့ခေါ်သံကို ဖြေကြားလိမ့်မယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုတွေကို ပညာရှိစေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရဲတိုက်တစ်ခုက စောင့်ကြိုနေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောက်တုံးတွေက တိုင်းပြည်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ အမှန်တရားတွေဟာ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးလက်ဆောင်တွေပဲ"
"အရှင့်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲခင်ဗျာ"
"အော်ရီလီယာ"
သူ သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကြယ်စင်များသည် အထက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးတက်သွားကြသည်။
အေးစက်သော လေပြင်းက သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။
မွဲခြောက်ခြောက် နေ့ခင်းပိုင်း ကောင်းကင်အောက်တွင် အက်ကွဲနေသော ကျောက်ပြားခင်းများပေါ်သို့ ယူရီယာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ခြေချမိလိုက်သည်။ ကျယ်ပြောလှသော ရဲတိုက်ဝင်း၏ နံရံများကို အိုင်ဗီနွယ်ပင်များက ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မျှော်စင်တစ်ခုသည် စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ စောင်းနေ၏။ ဗလာဖြစ်နေသော ပြတင်းပေါက်များသည် မျက်လုံးနက်ကြီးများသဖွယ် အောက်သို့ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဖွင့်ထားသော သရဖူတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရာသီဥတုဒဏ်ခံ ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုအောက်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော ရေပန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ခါးနှစ်ဖက်စလုံးတွင် အလေးချိန်တစ်ခု သက်ရောက်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုယ်တိုင်းကို ယူထားသကဲ့သို့ ကွက်တိကျသော ခါးပတ်တွင် ဓားနှင့် တူတို့ ချိတ်ဆွဲလျက်သား ရှိနေသည်။
သူ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ မိမိတွင် မည်သည့်စွမ်းအား ပေးအပ်ခံထားရသနည်းဟု သူ တွေးလိုက်မိသောအခါ အပြာနုရောင် လျှပ်စီးပွားများသည် ဓားသွားတစ်လျှောက် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားလာသည်။ လန့်ဖျပ်သွားသဖြင့် သူ ဓားကို လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် တူကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ၎င်း၏ သတ္တုခေါင်းပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ပွင့်ဖူးလာပြီး သူ့ကို အန္တရာယ်မပြုဘဲ လက်တစ်ဝိုက်ရှိ လေထုကို အေးခဲသွားစေသည်။
"ဒါနဲ့ပဲ အဖြေထွက်သွားတာပေါ့" ဟု သူ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
တံခါးမကြီး အပြင်ဘက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယူရီယာသည် ရဲတိုက်ဝင်းကို ဖြတ်သန်းကာ တံခါးတစ်ချပ် ပတ္တာတစ်ဖက်တည်းဖြင့် တွဲလောင်းကျနေသော လျှောက်လမ်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် တစ်ချိန်က ကျယ်ဝန်းခဲ့သော လမ်းမကြီးကို ပေါင်းပင်များက ဝါးမြိုထားလေပြီ။ တံခါးအနီးတွင် သပ်ရပ်သော်လည်း အရောင်မှိန်နေသော မီးခိုးရောင် ယူနီဖောင်းဝတ် အမျိုးသမီးငယ်နှစ်ဦး ရပ်နေသည်။ တစ်ဦးတွင် အညိုရောင်ဆံပင်လိပ်များကြားမှ ထိုးထွက်နေသော ဝါညိုရောင် ကြောင်နားရွက်များ ရှိပြီး ကျန်တစ်ဦးတွင်မူ ဒေါသကြောင့် ပြားကပ်နေသော အညိုရောင် ယုန်နားရွက်ရှည်များ ရှိသည်။
လူငါးဦးက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် အနီရောင် ခါးစည်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ငြင်းဆန်မှုကို ခပ်စိပ်စိပ် မကြုံဖူးမှန်း သိသာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။
"နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ" ဟု သူက ပြောသည်။ "သော့တွေနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို ငါတို့ကိုပေး။ လော့ဒ် ဟားဝစ်ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ"
ကြောင်နားရွက်နှင့် အမျိုးသမီးသည် သံသော့တွဲကို ရင်ဘတ်တွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူမ၏ အဖော်က သားရေစာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို တင်းတင်းဖက်ထား၏။
"လော့ဒ် ဟားဝစ်မှာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘယ်အစိတ်အပိုင်းကိုမှ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရှိဘူး" ဟု ပထမအမျိုးသမီးက ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်းမျှ နောက်မဆုတ်ပေ။
"ဘယ်သူမှ မပိုင်ဘူးလေကွာ" ဟု အခြားလူတစ်ယောက်က ပြန်ပြောသည်။ "အဲဒါကြောင့် ငါတို့က လာယူတာပေါ့"
"အခုတော့ ပိုင်တဲ့သူ ရှိပြီ" ဟု ယူရီယာ ပြောလိုက်သည်။
မျက်နှာအားလုံး သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာကြသည်။
သူသည် ကျိုးပဲ့နေသော လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့ပြီး တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် မည်သူနှင့်မျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးကြောင်းကိုလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား သတိပြုမိနေသည်။ ကြီးမားပြည့်ဝပြီး အသင့်ဖြစ်နေသော စွမ်းအားများက သူ့အရေပြားအောက်တွင် တုန်ခါနေသော်လည်း ၎င်းကို အသုံးပြုရန် သူ စိတ်အားထက်သန်မနေပေ။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ထိခိုက်သွားသေးလား" ဟု သူ အမျိုးသမီးများကို မေးလိုက်သည်။
ယုန်နားရွက်နှင့် အမျိုးသမီးက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "မ... မထိခိုက်ပါဘူး"
"မင်းက ဘယ်ကကောင်လဲ" ဟု ခါးစည်းနှင့်လူက အော်ငေါက်သည်။
ယူရီယာက အမျိုးသမီးများဆီတွင်သာ အာရုံစိုက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ "မင်းတို့ အထဲကို ဘေးကင်းကင်း ဝင်သွားနိုင်မလား"
ခေါင်းဆောင်၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက ယူရီယာ၏ ပခုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။
ယုန်နားရွက်နှင့် အမျိုးသမီးက အရင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူမ၏ ခြေဖနောင့်က ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်ကို တက်ခနဲ အသံမြည်အောင် ကန်ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ အဖော်နှစ်ဦးနှင့် တိုက်မိပြီး သုံးဦးစလုံး ပေါင်းပင်များထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။
ခဏမျှ အားလုံး ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။
"မယ်လိုဒီ..." ကြောင်နားရွက်နှင့် အမျိုးသမီးက အထင်ကြီးသည့်ဟန်ရော ထိတ်လန့်သည့်ဟန်ပါ ရောပြွမ်းလျက် ခေါ်လိုက်သည်။
"သူက ရိုင်းပြနေတာကိုး မေရီရဲ့"
ကျန်ရှိသောလူများက ဒုတ်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။
ယူရီယာသည် သူတို့နှင့် ထိုအမျိုးသမီးများကြားသို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားကြပါ"
"ငါတို့က ငါးယောက်ရှိတယ်ကွ" ဟု အဖော်များက ဆွဲထူပေးနေရသော ခေါင်းဆောင်က အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် ပြောသည်။
"တွေ့ပါတယ်"
"မင်းက တစ်ယောက်တည်း"
ယူရီယာသည် လက်နက်နှစ်ခုစလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
လျှပ်စီးများသည် ဓားကို ဖြာထွက်နေသော အလင်းတန်းများဖြင့် ရစ်ပတ်သွားသည်။ တူဆီမှ နှင်းခဲများ လိမ့်ဆင်းလာပြီး မြက်ခင်းပြင်ကို ငွေရောင်ပြောင်းသွားစေသည်။ ထိုလူများ၏ ရဲတင်းမှုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြိုပျက်သွားခဲ့သည်။
ယူရီယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူသည် ပထမဆုံး ဒုတ်ကို တူဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ သစ်သားက အက်ကွဲသွားသော်လည်း နှင်းခဲများက ထိုလူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ကူးစက်သွားကာ အထက်သို့ ရက်စက်စွာ ပျံ့နှံ့တက်သွားသည်။ သူသည် ဒုတိယမြောက် တိုက်ခိုက်သူ၏ ခါးပတ်ကို ဓားရိုးဖြင့် ချိတ်ဆွဲကာ ဆူးချုံထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ တတိယမြောက်လူက ရမ်းသန်းလွှဲရိုက်လာသည်။ ယူရီယာက ငုံ့ရှောင်လိုက်ပြီး အေးခဲနေသော တူဖြင့် ထိုလူ၏ ဖိနပ်များကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဖိနပ်ကြိုးများ ရေခဲရိုက်ခံရလျက် လမ်းပေါ်တွင် ထိုင်ရက်သား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဓားတိုတစ်လက်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။
ယူရီယာက ဘေးသို့ ကိုယ်ကိုတိမ်းလိုက်ပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အပူရှိန်ကို ထိုလူ ခံစားရသည်အထိ လင်းလက်နေသော ဓားကို အနီးသို့ တေ့လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ထွက်သွားတော့" ဟု ယူရီယာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူက လျှပ်စီးတန်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "လော့ဒ် ဟားဝစ်က လူငါးဆယ် ခေါ်လာလိမ့်မယ်"
"ဒါဆိုရင် စားစရာတွေပါ ယူလာဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်။ ဒီနေရာက စားစရာတွေ လိုအပ်နေပုံရတယ်"
ယူရီယာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုငါးဦးသည် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ခွင့်ပြုသမျှ အမြန်ဆုံး အရှက်တကွဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ဆူးချုံထဲမှလူမှာ အခြားနှစ်ဦး၏ တွဲခေါ်မှုကို ခံယူရသည်။ ဖိနပ်များ အေးခဲသွားသောလူကတော့ ဖိနပ်ကို လုံးဝ စွန့်ပစ်ပြီး ပြေးလေတော့သည်။
လမ်းမပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်မှု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ယူရီယာသည် မှော်စွမ်းအင်များကို လျော့ပါးစေလိုက်ပြီး လက်နက်နှစ်ခုစလုံးကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ အန္တရာယ် ပြီးဆုံးသွားသည့် နောက်ပိုင်းမှသာ သူ့လက်များ စတင်တုန်ယင်လာခဲ့သည်။
"သိပ်လွန်သွားတယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု သူ ပြောလိုက်သည်။
မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် နှစ်ဦးစလုံး ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
မေရီက သံသော့များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးသည်။ မယ်လိုဒီက ဒူးထောက်ကာ စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို ဆက်သလိုက်သည်။
"ဂရေးကိပ်က သူ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်ကို ကြိုဆိုပါတယ်" ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ယူရီယာသည် သော့များဆီမှတစ်ဆင့် ပျက်စီးနေသော မျှော်စင်များဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အထက် တစ်နေရာရာမှ ပြတင်းပေါက်တံခါးချပ်တစ်ခု ပြုတ်ကျလာပြီး ရဲတိုက်ဝင်းထဲသို့ ဝုန်းခနဲ ကျကွဲသွားသည်။
"သခင်လို့ ခေါ်တာက စောလွန်းနေသေးတယ် ထင်တယ်"
"အရှင်မ အော်ရီလီယာက ကျွန်မတို့ကို စောင့်နေဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်" ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။ "မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီကို သယ်ဆောင်လာမယ့် တကယ့်အရှင်သခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ မိမိပိုင်ဆိုင်မယ့် အရာတွေကို မမေးခင် ကျွန်မတို့ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုတာကို အရင်မေးမယ့်သူ ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့လည်း ပြောခဲ့ပါတယ်"
ယူရီယာ၏ ပြန်ပြောမည့် စကားလုံးများသည် ရင်ဝတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။
တံခါးအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် အခြားအစေခံများလည်း ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း မေရီက ရှင်းပြသည်။ အချို့မှာ ရိက္ခာကုန်သွားသောအခါ ထွက်သွားကြသည်။ အချို့မှာမူ ဟားဝစ်၏ လူများကြောင့် အသတ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် မောင်းထုတ်ခံရခြင်းတို့ ကြုံခဲ့ရသည်။ စားသောက်ကုန်သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် ကြက်သွန်နီ သုံးဥ၊ ဂျုံမှုန့် အိတ်တစ်ဝက်နှင့် မည်သည့်အရာမှန်း မည်သူမျှ ခွဲခြားမသိလိုသော အိုးတစ်လုံးသာ ကျန်တော့သော်လည်း ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် လူတစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်သောကြောင့် မေရီနှင့် မယ်လိုဒီတို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်းကလည်း အခြေအနေကို ပိုကောင်းမလာစေပေ။
ခန်းမကြီး၏ အမိုးတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ရေတွင်းက သုံး၍ရသော်လည်း ရေဆွဲစက် မောင်းတံက ပျက်နေသည်။ အခန်းနှစ်ခန်းမှာ ခြောက်သွေ့ပြီး ခြောက်ခန်းမှာ ခြောက်သွေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေကာ ကျန်အခန်းများမှာမူ ရေအိုင်ကြီးများ စုဝေးရာ ဖြစ်နေလေပြီ။ မီးဖိုချောင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်က အထဲသို့ မီးခိုးများ ပြန်ဝင်နေသည်။ အနောက်ဘက် နံရံကြီးမှာ အောက်ခြေမှသည် ရဲတိုက်တံတိုင်းအထိ အက်ကွဲနေလေသည်။
နေဝင်ချိန်တွင် သူတို့သည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဘေးကင်းသော လသာဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့အောက်တွင် လျစ်လျူရှုခံထားရသော စိုက်ခင်းများ၊ လမ်းမကြိုးငယ်တစ်ခုနှင့် သစ်ပင်များဘေးတွင် ကပ်ရပ်တည်ရှိနေသော ရွာငယ်လေးတစ်ခုကို မိုင်ပေါင်းများစွာ တွေ့မြင်နေရသည်။ မီးခိုးခေါင်းတိုင် တစ်ဒါဇင်ခန့်မှ မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုထက်ကျော်လွန်၍ တောင်တန်းကြီးများသည် နေ့ရက်၏ နောက်ဆုံး ရွှေရောင်အလင်းကို ဖမ်းယူထားကြသည်။
"အဲဒါတွေ အားလုံးကို တစ်ချိန်က ဂရေးကိပ်က ကာကွယ်ပေးခဲ့တာပါ" ဟု မေရီက ပြောသည်။ "အခုတော့ ရွာသားတွေဟာ နေမဝင်ခင်ကတည်းက တံခါးတွေ ပိတ်ထားကြရတယ်"
ယူရီယာသည် အေးစက်နေသော သံသော့များကို လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူသည် ကြေကွဲဖွယ်ရာများနှင့် မထိတွေ့ဖူးသော နေရာတစ်ခုကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် အော်ရီလီယာက သူ့ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်မှာ ထိုကြေကွဲမှုများ၏ အကျိုးဆက်များအောက်တွင် နစ်မွန်းနေသော နေရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မိမိမြတ်နိုးရသော မည်သည့်အရာမဆိုသည် နောက်ဆုံးတွင် မိမိ မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သော အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟူသော ရှေးယခင်က ကြောက်ရွံ့မှုဟောင်းကို ခဏတာမျှ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုစဉ် မယ်လိုဒီ၏ ဗိုက်ထဲမှ အသံကျယ်ကြီး မြည်လာသည်။
သူမက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဗိုက်ကို အုပ်လိုက်သည်။ မေရီကတော့ အလွန်တည်ကြည်သောဟန်ဖြင့် အဝေးသို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်၏။
ယူရီယာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ထိုရယ်သံသည် မည်မျှ သဘာဝကျနေသနည်းဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အံ့သြသွားမိသည်။
"ပထမဆုံးအနေနဲ့" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ငါတို့ ညစာရှာကြမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ရေတွင်းကို ပြင်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အဲဒီရွာမှာ ဘယ်သူတွေ နေထိုင်သလဲ၊ သူတို့ ဘာတွေ လိုအပ်နေသလဲဆိုတာကို ငါတို့ သွားလေ့လာကြတာပေါ့"
မေရီ ခေါင်းမော့လာသည်။ "ပြီးတော့ လော့ဒ် ဟားဝစ်ကရောရှင်"
အောက်ဘက် အဝေးရှိ အနောက်ဘက်လမ်းပေါ်တွင် သေးငယ်သော လူရိပ်ငါးခုသည် နေဝင်ရီတရောအချိန်ထဲတွင် အပြေးအလွှား သွားနေကြသည်။
"ငါတို့ တံခါးဝကို လူငါးဆယ် ခေါ်လာမယ်လို့ သူ ခြိမ်းခြောက်သွားတယ်လေ" ဟု ယူရီယာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ဘက်က သူတို့ကို ကြိုဆိုဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသင့်တာပေါ့"
မယ်လိုဒီက ပြုံးဖြဲဖြဲ လုပ်ပြသည်။
ယူရီယာသည် ပျက်စီးနေသော နံရံများကို နောက်တစ်ကြိမ် ငေးကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ရဲတိုက်ကြီးသည် အေးစက်နေသည်၊ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်၊ မနည်း ရပ်တည်နေရသည်။
သို့သော် ဤနေရာသည် မနက်ဖြန်တွင် သူ့ကို လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်နိုင်မည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ပထမဆုံးသော နေရာလည်း ဖြစ်နေပေသည်။
လောလောဆယ်တော့ ဤမျှဆိုလျှင်ပင် အိမ်တစ်လုံးနှင့် လုံလောက်စွာ နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်တော့သည်။