အခန်း (၂၉၂) - တူနောက်ကွယ်က လက်သီးချက်
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ သော်က အောက်ဘက်ရင်ပြင်မှာ စောင့်နေပါတယ်။
သူမက မဂျိုလ်နီယာတူကြီးကို ပုခုံးတစ်ဖက်မှာ ထောက်ထားပါတယ်။
အဲဒီမြင်ကွင်းကတင် ကျွန်တော့်ကို သတိပေးသင့်တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ကျွန်တော်က ဝရန်တာဘက်ကို လှမ်းကြည့်မိပြီး ဟယ်လီနာက ကာရိုကို ပွေ့ချီထားပြီး ဂါရစ်က သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ကလေးနှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်တော်တို့ကို မြင်တာနဲ့ အော်ဟစ်ကြပါတော့တယ်။
ကျွန်တော် သော်ကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့ပါပြီ။
ကာရိုက ကျွန်တော့်ဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်လာပါတယ်။
သူမက ဟယ်လီနာကို သူ့ကိုချပေးဖို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့အကွာအဝေးကို ကျသွားတယ်ဆိုတာ တခြားလူတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားသူတစ်ယောက်လို စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့ မညီမညာ အမြန်နှုန်းနဲ့ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပါတယ်။
လှေကားထစ်တွေဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် သူမကို ဖမ်းချီလိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လာတို့ပါတယ်။
ပြီးတော့ ဆံပင်ကိုပါ။
“နှင်း”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
သူမက ရာသီဥတုရော ကျွန်တော့်ကိုပါ အဲဒီစကားလုံးနဲ့ပဲ ခေါ်ဖို့ စတင်ခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော်လည်း မငြင်းတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လာပွတ်သီးပွတ်သီး လုပ်နေပါတယ်။
ခဏတာအတွက် တခြားအရာအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလို့ ရပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်သံချပ်ကာအစွန်းက ရေခဲတွေကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
“သံချပ်ကာကို သုံးလိုက်တာပဲ”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“အကုန်လုံးလား”
“လုံလောက်ရုံလောက်ပါပဲ”
“အဲဒါက တိုင်းတာလို့ရတဲ့ ပမာဏ မဟုတ်ဘူးလေ”
“အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်”
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော်တို့နောက်ကနေ ဖြတ်လျှောက်သွားပါတယ်။
“သူ့မျက်နှာပါ အပါအဝင်ပေါ့”
အီလီဇာက သူမကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ငါဆိုလိုတာက အဲဒီအပိုင်းကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူအစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်ပုံရတဲ့ အပိုင်းကတော့ အဲဒါပဲလေ”
ကျွန်တော် ကာရိုကို ပိုမြင့်အောင် ပွေ့ချီလိုက်ပါတယ်။
“ကိုယ့်မျက်နှာအတွက် စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
သော်က မဂျိုလ်နီယာတူရဲ့ ထိပ်နဲ့ ကျောက်သားကို တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
အသံက ရင်ပြင်တစ်ခွင် လွှမ်းသွားပါတယ်။
ကာရိုက သူမကိုကြည့်ဖို့ ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လည်ပင်းကို ငေါ့ထွက်လာပါတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်တူကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“မင်းလေ”
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က အဲဒါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ဖို့ မေ့နေတုန်းပါ။
“အဲဒါက ဘာမှ သေချာရှင်းပြရာ မရောက်သေးဘူး”
“မင်းက သင့်လျော်အောင် သုံးတတ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ဖူးသေးတဲ့ လက်နက်တစ်ခုကနေ လျှပ်စီးကြောင်းတွေကို ထုတ်သုံးခဲ့တယ်”
“ကိုယ်ရည်မှန်းထားတဲ့ ပစ်မှတ်ကို ရိုက်ခတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”
“လဲကျနေတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်ကလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”
သော် ကျွန်တော့်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးခွင့် မပြုခင်မှာပဲ ကောင်စီက အစည်းအဝေး ထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။
မေရီက တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။
စာနဲ့ရေးသားထားတဲ့ အစီရင်ခံစာတစ်စောင်အတွက်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ကျေးဇူးတင်ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။
ကလေးတွေက ဟယ်လီနာနဲ့ ရီဆာတို့နဲ့အတူ ကျန်ခဲ့ချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့က အနောက်ဘက် အခန်းငယ်ထဲမှာ စုဝေးခဲ့ကြပါတယ်။
ဟယ်ဝင်က အလုံပိတ်ထားတဲ့ ရေပုလင်းငယ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
အထဲမှာတော့ ရေကြည်တွေက ပါးလွှာမည်းနက်နေတဲ့ အနည်အနှစ်အလွှာပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပါတယ်။
အဲဒီနှစ်ခုက ရောစပ်မသွားပါဘူး။
“အပေါ်ပိုင်းက သန့်စင်နေပါတယ်” သူက ပြောပါတယ်။ “သောက်လို့ လုံခြုံရုံတင် မကဘူး။ အဲဒီအိမ်ကြီးက သူ့ထဲမှာ ထည့်သွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့သမျှ တောင်းဆိုချက်တွေ အားလုံးကနေလည်း ကင်းစင်နေတယ်”
မေရီက ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် တိုးဝင်လာပါတယ်။
“အောက်ခြေကော”
“အာဏာစက်ကြောင့် ပုံဖော်ထားတဲ့ နာကျင်မှုတွေပေါ့”
သူမက အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
“ထွက်ပြေးလို့ ရနိုင်လား”
“မရပါဘူး”
ရဲတိုက်အုပ်က ပုလင်းကို လက်နဲ့မထိဘဲ စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒါကို နယ်နိမိတ် သုံးခုကြားထဲမှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားသင့်တယ်”
ဟယ်ဝင်က ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်ကတော့ လေးခုလောက်နဲ့ ထိန်းဖို့ စဉ်းစားထားတာ”
မေရီရဲ့ သက်ရောက်မှုကို နားလည်ပေးတဲ့ ဘုရားသိုလ်တွေကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ပျောက်ကွယ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးအကြောင်း ပြောပြခဲ့ကြပါတယ်။
ကလေးတွေအတွက် စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အခန်းတွေ။
ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ကမ္ပည်းစာထိုးထားတာတွေ။
မုခ်ဦးနောက်ဘက်ကနေ အယ်လာ ရဲ့ ခဏတာ ပေါ်လာခဲ့တာတွေ။
သူမရဲ့ မှာကြားချက်ကို ကျွန်တော် ပြောပြတဲ့အခါ အိုင်လန်က မလှုပ်မယှက်ပါဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဝိုက်က ရွှေရောင်တွေက ပိုပြီး ထင်ရှားလာခဲ့ပါတယ်။
တောက်ပနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမ ခေါင်းလှည့်လိုက်တိုင်း အလင်းရောင်ကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကွင်းစက်တစ်ခုလိုပါပဲ။
အီလီနော်က သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
စိုရင်းကတော့ နံရံဘက်အနီး သူတို့ရဲ့နောက်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေပါတယ်။
မေရီက သူမရဲ့ မိတ္တူကနေ စာသားအတိုင်း ဖတ်ပြပါတယ်။
‘အိုင်လန်က ဟုတ်တယ်လို့ ပြောမှသာ သူမကို ခေါ်လာခဲ့ပါ’
အခန်းထဲမှာ ငြိမ်သက်သွားပါတယ်။
အိုင်လန်က ဟယ်ဝင်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“သူမက ကျွန်မ ဘယ်သူဆိုတာကို သေချာသိတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လား”
“မသိဘူး” သူက ပြောပါတယ်။ “ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်လာနေလဲဆိုတာကိုတော့ သူမ သေချာသိတယ်ဆိုတာ ငါ အသေအချာ ပြောနိုင်တယ်”
“အဲဒါက ကွာခြားပါတယ်”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
အိုင်လန်က လက်တွေကို ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“သူမက ကျွန်မဆီကနေ ဘာလိုချင်တာလဲ”
“ကျွန်တော်တို့လည်း မသိသေးဘူး” အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
သူမရဲ့ အဖြေက ချက်ချင်းပါပဲ။
မသေချာမရေရာမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အာမခံချက်မျိုး လုံးဝ မပါပါဘူး။
အိုင်လန်က သူမကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က လက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
“နေရာဒေသတွေနဲ့ တွဲစပ်နေတဲ့ သူတော်စင်တွေ အားလုံးက အဲဒီနေရာတွေကို တူညီတဲ့ပုံစံနဲ့ အစေခံခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲကိုပဲ အမြဲတမ်း ပြန်လာနေခဲ့လို့ အုပ်ထိန်းသူ ဖြစ်လာခဲ့တာပါပဲ”
“ဒါဆို အယ်လာ ကော” ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူမက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
မေးလင်းက ရေပုလင်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒါကို ထပ်ပြီး သယ်ဆောင်ဖို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေးချယ်လာတဲ့အထိ နာကျင်မှုတွေ ခိုအောင်းနေနိုင်မယ့် နေရာတစ်ခုပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို ഒഥെλλോസ് (အိုသယ်လို့စ်) က အနားယူမှုကို စွန့်ပစ်ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပေါ့”
အီလီနော်ရဲ့ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပါတယ်။
“သူက သနားကြင်နာမှုကို ကိုယ့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို နောက်မှာ ချန်ထားခဲ့ခြင်းအပေါ် မူတည်နေစေခဲ့တယ်”
အိုင်လန်က သူမရဲ့လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးအစွန်းတွေက ရွှေရောင်က တစ်ချက် တောက်ပသွားပါတယ်။
ပြီးတော့ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
“ကျွန်မ ဒီနေ့တော့ ဘာမှ အဖြေမပေးသေးပါဘူး”
မေရီရဲ့ ဘောပင် ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
အိုင်လန်က သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီအတိုင်း အတိအကျ ရေးထားလိုက်ပါ”
မေရီလည်း ရေးလိုက်ပါတယ်။
ကောင်စီပြီးဆုံးတဲ့အထိ သော်က စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်နောက်ကနေ စင်္ကြံထဲကို လိုက်လာခဲ့ပါတယ်။
အီလီဇာက သူမရဲ့နောက်ကနေ လိုက်လာပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက အဲ့ဒီမှာ ရောက်နှင့်နေပါပြီ။
ကျွန်တော် လမ်းမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“မဖြစ်ဘူး”
သော်က သဘောကျနေဟန် တူပါတယ်။
“ငါ ဘာမှ မမေးရသေးပါဘူး”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ကိုယ်က စိုးရိမ်နေတာပေါ့”
အယ်လစ္စတားက ချိုင်းကြားထဲမှာ သစ်သားလေ့ကျင့်ရေးဓား နှစ်လက်ကို ညှပ်ထားပါတယ်။
အီလီဇာကတော့ ဖော့စွပ်ထားတဲ့ တုတ်ချောင်းအစုအဝေးတစ်ခုကို ထမ်းပိုးလာပါတယ်။
သော်က သူမရဲ့ တူကို ကိုင်ထားပါတယ်။
သူတို့သုံးယောက်က လမ်းကြောင်းသုံးခုနဲ့ တွေးလာပြီး ကောက်ချက်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ရောက်လာကြပုံပါပဲ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ထွက်လာပါတယ်။
သူတို့နဲ့ ကျွန်တော့်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ညစာစားဖို့ နောက်ကျလိမ့်မယ်လို့ ဘီထရစ်ကို ကိုယ်စားပြောပေးထားမယ်လေ”
“မင်း ကန့်ကွက်လို့ ရတာပဲ”
“ကိုယ့်ဆန္ဒပဲလေ”
သူမက ပုခက်စောင့်ခန်းဘက်ကို ဆက်လျှောက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးမှာ ချီးကျူးစရာ အရည်အချင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
အဖွဲ့အစည်းနဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ ရှေ့မှာ သစ္စာရှိခြင်းကတော့ အဲဒီထဲမှာ မပါပါဘူး။
သော်က အောက်ဘက်ကွင်းပြင်ကို အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပါတယ်။
အပြင်ဘက်အစွန်းတစ်လျှောက်မှာ သံချောင်းခြောက်ချောင်းကို အကွာအဝေးစီ ချထားပါတယ်။
အဲဒီ သံချောင်းတွေရဲ့ အခြေကနေ ကြေးနီကြိုးတွေက စိုစွတ်နေတဲ့ သဲတွေနဲ့ ဖြည့်ထားတဲ့ မြောင်းတိမ်လေးတွေထဲကို ဆင်းသွားပါတယ်။
ပယ်ရင်နဲ့ ရဲတိုက်အုပ်တို့က အလယ်မှာ သစ်သားဘောင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားကြပါတယ်။
အဲဒီဘောင်မှာ ကြိုးတွေနဲ့ ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ သတ္တုကွင်းတွေ ရှိနေပါတယ်။
အသေးဆုံးက လက်ဖဝါးတစ်လုံးစာထက် မကျယ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် အပြင်အဆင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကြိုပြင်ထားတာလဲ”
“မင်း မထွက်သွားခင်ကတည်းကပေါ့”
“ကိုယ် လျှပ်စီးကြောင်း သုံးလိမ့်မယ်ဆိုတာ မင်း မသိခဲ့ပါဘူး”
သော်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“မင်းက မိုးကြိုးမုန်တိုင်းရဲ့ ဘုရားသိုလ်လေ”
“အဲဒါကတော့ နည်းနည်းတော့ အံ့ဩစရာ မဖြစ်စေတော့ဘူးပေါ့”
သူမက မဂျိုလ်နီယာတူကို မြေပြင်ပေါ် ချလိုက်ပါတယ်။
အောက်က ကျောက်သားတွေက တိုးညှင်းတဲ့ ညည်းသံလေး ထွက်လာပါတယ်။
“မင်း ဘယ်လို လျှပ်စီးလက်အောင် လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြပါ”
ကျွန်တော် တူကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
အရင်ဆုံး အေးစိမ့်မှုက စုဝေးလာပါတယ်။
အလေးချိန်က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
တိမ်တိုက်တစ်ခုထဲက ဝေးလံတဲ့ လျှပ်စီးလက်သလို ရွှေ့လျားနေတဲ့ ဖြူဖပ်ဖပ် မျဉ်းကြောင်းတွေနဲ့ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ ထိပ်ပိုင်းနဲ့အတူ အေးခဲနေတဲ့ အပေါ်ယံအလွှာအောက်မှာ မည်းနက်တဲ့ သတ္တု ပေါ်လာပါတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို ပတ်လျှောက်ကြည့်ပါတယ်။
“မုန်တိုင်း မရှိဘူး”
“ကိုယ့်မှာ မုန်တိုင်း လိုအပ်တယ်”
“မင်း သယ်ဆောင်ထားပြီးသားပဲလေ”
“ကြေးနီနားမှာ ရပ်နေပြီး အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို မတွေ့ရှိချင်သေးပါဘူး”
“မင်းက တောင်တန်းတစ်ခုအောက်မှာ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကို တွေ့ခဲ့ပြီးသားပဲလေ”
“အဲဒါက တခြားဟာလေ”
“အင်းပေါ့။ မင်းက ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တယ်၊ ပင်ပန်းနေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ရန်လိုတဲ့ အာဏာစက်တွေနဲ့ ဝန်းရံခံနေရတယ်။ ဒီဟာက ပိုလွယ်ရမယ်”
ကျွန်တော် အီလီဇာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားက သူမကို တားဖို့ လာတာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
အယ်လစ္စတားက သူမကို ဖော့စွပ်ထားတဲ့ တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်း ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက အလေးချိန်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ပါတယ်။
“ငါက နောက်ပိုင်းအတွက် ရောက်လာတာ”
အဲဒါက အခြေအနေကို ပိုကောင်းသွားစေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သော်က အသေးဆုံးကွင်းရဲ့ နောက်မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“လျှပ်စီးဆိုတာ တောက်ပနေတဲ့ အပိုင်း မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
သူမက အပေါ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“အဲဒါက တိုက်ခိုက်မှု မတိုင်ခင်ကတည်းက စတင်တယ်။ ခွဲထုတ်ခြင်း။ ဖိအား။ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းပါပဲ”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်အတွင်းထဲက မုန်တိုင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
ရဲတိုက်အပေါ်က ရာသီဥတု မဟုတ်ပါဘူး။
လက်ရှိ ကိုယ်သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်တဲ့ အရာပါ။
အဲဒါက ကျွန်တော့် အသက်ရှူသံနောက်မှာ တည်ရှိနေပါတယ်။
တက်လာတဲ့ လေအေး။
နေရာလွှဲသွားတဲ့ လေနွေး။
ပျက်ကွက်မှုတစ်ခုကို ဝန်းရံနေတဲ့ တိမ်စုဝေးမှု။
ပထမဆုံး ခွဲထုတ်မှုကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
အလင်းရောင်က ကျွန်တော့်တူထဲက လိုင်းတွေတစ်လျှောက် ရွှေ့လျားသွားပါတယ်။
ဘောင်ပေါ်က သတ္တုကွင်းတွေ အားလုံး တုန်ခါသွားပါတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လက်နှစ်ချောင်းနဲ့ ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
အလင်းရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
“ဘာတွေ မှားသွားလို့လဲ”
“မင်းက လမ်းကြောင်းကို မရွေးချယ်ရသေးဘဲ လွှတ်ထုတ်ဖို့ အရင် လှမ်းလိုက်တယ်”
“ကိုယ် ဘာမှ မလွှတ်ထုတ်ရသေးပါဘူး”
“တောင်ဘက်နံရံက သံမှိုတိုင်းကတော့ အဲဒါကို လက်မခံကြဘူး”
ကျွန်တော် နံရံဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သံချောင်းတန်းတွေက အခုထိ တိုးတိုးလေး မြည်ဟိန်းနေဆဲပါပဲ။
ဝရန်တာကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ပယ်ရင်က ဘုတ်ပြားတစ်ခုပေါ်မှာ ဘာမှန်းမသိတာကို ရေးမှတ်နေပါတယ်။
အဲဒါတွေ အစားထိုးရမယ့်အကြောင်း ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိပါတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်ကို ထပ်ကြိုးစားခိုင်းပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။
ကြေးနီမြောင်းတွေ။
သံချောင်းတွေ။
မဂျိုလ်နီယာတူ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တူ။
အီလီဇာရဲ့ ခါးပတ်ဆစ်။
အယ်လစ္စတားရဲ့ ဓား။
ရင်ပြင်အပြင်ဘက်က မီးဖိုချောင်သုံး ဓားတစ်လက်။
ရဲတိုက်နံရံတွေထဲက ကြေးဝါတွေ။
သတ္တုတစ်ခုနဲ့ တစ်ခုကို ခွဲခြားလို့ မရတော့တဲ့အထိ ခံစားချက်က ကျယ်ပြန့်သွားပါတယ်။
“များလွန်းနေပြီ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မဟုတ်ဘူး” သော်က ပြန်ပြောပါတယ်။ “အဲဒါက အရင်ထဲက ရှိနေပြီးသား ပမာဏ အတိအကျပါပဲ”-
“အဲဒါက ဘာမှ အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူး”
“သတိဆိုတာ တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခုလို့ ယုံကြည်တာကို ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ကျရင်တော့ အထောက်အကူ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်”
အော်ရီလီယာက အကူအညီလိုအပ်မှုကို ကြားနာရတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး အဲဒီလိုမျိုး အဓိပ္ပာယ်မျိုး ပြောဖူးပါတယ်။
အဲဒီတုန်းကလည်း ကျွန်တော် သိပ်ပြီး သဘောကျခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဝေးလံတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ဝေးလံတဲ့အတိုင်းပဲ ဆက်ထားလိုက်ပါတယ်။
အနီးဆုံးကွင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုထဲမှာ ပိုပြီး ထင်ရှားလာပါတယ်။
ပြီးတော့ အဲဒါရဲ့နောက်က ကြေးနီမြောင်းပါ။
“အခုလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
သော် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“အခုပဲ”
လျှပ်စီးကြောင်းက ကျွန်တော့်တူထဲကနေ ထွက်လာပါတယ်။
ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတဲ့ မိုးကြိုးပစ်ချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အပြာနဲ့အဖြူ ရောနေတဲ့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကြိုးမျှင်လေးတစ်ခုပါ။
အဲဒါက ကွင်းရဲ့အလယ်ကို ဖြတ်သွားပါတယ်။
ကြေးနီကြိုးကို ရိုက်ခတ်ပါတယ်။
အဲဒီအတိုင်း စိုစွတ်နေတဲ့ မြေပြင်ထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။
သံမှိုတွေ မမြည်ဟိန်းတော့ပါဘူး။
ဘာမှ မလောင်ကျွမ်းသွားပါဘူး။
သော်က ကွင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ရပြီ”
ကျွန်တော် တူကို အောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒါက နည်းနည်းလေး သေးသွားသလိုပဲ”
“အပ်တစ်ချောင်းလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ မင်းက ဆေးဆရာတွေကို အပ်ကို အတိအကျ စိုက်ခိုင်းတုန်းပဲလေ”
သူမက နောက်ကွင်းဆီကို ရွှေ့သွားပါတယ်။
လေတိုက်လို့ အဲဒါက ယိမ်းထိုးနေပါတယ်။
“ထပ်လုပ်”
စတုတ္ထအကြိမ်မြောက် ကြိုးစားမှုအပြီးမှာတော့ အေးစိမ့်နေပေမဲ့ ကျွန်တော့်လည်ပင်းစပ်မှာ ချွေးတွေ စီးကျလာပါတယ်။
သတ္တမအကြိမ်မြောက်မှာတော့ တူထဲကို မဝင်ရောက်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော့်ပုခုံးတွေတစ်လျှောက် အားသွင်းမှု စုဝေးလာတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကိုးကြိမ်မြောက်မှာတော့ ကျွန်တော် လွှတ်လိုက်ပြီးနောက်မှာ ကွင်းက လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားပါတယ်။
လျှပ်စီးက ကွေးသွားပါတယ်။
အဲဒါက လိုက်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက်က မီးခိုးထွက်နေတဲ့ ကြေးနီကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
သော်က သဘောကျပုံ မပေါ်ပါဘူး။
“မင်းက ပစ်မှတ်ကို လိုက်သွားတာလား”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီနောက်မှာ ဘာရှိလဲ”
ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကွင်းနဲ့ တန်းလျက်မှာ ရပ်နေပါတယ်။
လျှပ်စီးက မြေပြင်ထဲကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဝင်သွားပြီးသားပါ။
အဲဒီအချက်က ဘာမှ အထောက်အကူ မဖြစ်ပါဘူး။
“လက်နက်တစ်ခုက မင်းလက်ထဲက ထွက်သွားပြီဆိုရုံနဲ့ မင်းရဲ့ တာဝန်ယူမှု ရပ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး” သော်က ပြောပါတယ်။
သူမက မဂျိုလ်နီယာကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
“လျှပ်စီးဆိုတာ နောင်တရတာထက် ပိုမြန်တယ်။ မလွှတ်ထုတ်ခင်မှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ရွေးချယ်ပါ”
ကျွန်တော် တူကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အသစ်ပြန်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီလှုပ်ရှားမှုက လက်ဖဝါးဖွင့်သလောက် သဘာဝကျသွားခဲ့ပါပြီ။
သော် အဲဒါကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
“ကောင်းပြီ”
“အဲဒါ ကောင်းသွားတာလား”
“မင်း လွှတ်ချလိုက်လို့ ရပြီ”
တူလေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုမှာ ချီးကျူးခံရဖို့အတွက် ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ။
သူမက ရွေ့လျားနေတဲ့ ကွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“တူမပါဘဲနဲ့ လုပ်ကြည့်”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာကြီးလဲ”
“တူက မင်းရဲ့စွမ်းအားကို ပုံစံဖော်ပေးဖို့ ကူညီတာပါ။ စွမ်းအားက ဘယ်ကစတယ်ဆိုတာကို ပြတာမဟုတ်ဘူး”
အက်ဗလင်ရဲ့ဘေး ဝရန်တာမှာ ရပ်နေတဲ့ အော်ရီလီယာက အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေပုံ ပေါ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် ဗလာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
စွမ်းအင်က လာတဲ့ပုံစံ ကွဲပြားနေပါတယ်။
တူရဲ့ အလေးချိန် မပါတော့ဘဲ အဲဒါက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေထဲကို ပျံ့နှံ့ချင်နေပါတယ်။
ကျွန်တော့် လက်ဆစ်တွေတစ်လျှောက် ရေခဲတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
လက်မနဲ့ လက်ဖဝါးကြားမှာ မီးပွားတစ်ခု ခုန်ထွက်သွားပါတယ်။
သော်က ပိုနီးနီးကို တိုးလာပါတယ်။
“မညှစ်နဲ့”
“ဒါက လျှပ်စီးလေ”
“မင်း ညှစ်လိုက်လို့ အဲဒါက ပိုလုံခြုံသွားတာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် လက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
မီးပွားက အခက်အလက်တွေ ပါတဲ့ အလင်းတန်းအဖြစ် ကျယ်ပြန့်သွားပါတယ်။
ခဏတာအတွက် အဲဒါ သွားနိုင်မယ့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ လမ်းကြောင်း အားလုံးကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ကွင်း။
ကြေးနီ။
မြေပြင်။
သော်။
နံရံများ။
ကျွန်တော်။
တစ်ခုကို ကျွန်တော် ရွေးလိုက်ပါတယ်။
လျှပ်စီးက ကွင်းကို သန့်စင်စွာ ဖြတ်သွားပြီး မြောင်းထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်မောင်းက တံတောင်ဆစ်အထိ ထုံကျင်သွားပါတယ်။
မကျသွားခင်မှာ သော်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
“ပိုကောင်းလာတယ်”
“လက်ချောင်းတွေကို မခံစားရတော့ဘူး”
“မကြာခင် ခံစားရလာလိမ့်မယ်”
“အဲဒါက ပိုကောင်းလာတဲ့ အစိတ်အပိုင်းထဲမှာ ပါတာလား”
“သင်ယူခြင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပေါ့”
အက်ဗလင်က ဝရန်တာကနေ ဆင်းလာပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး မရောက်လာခင်မှာပဲ သော်က ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သဘောကျစရာ မိန်းမသားပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
ထုံကျင်နေတာတွေက စတင်ပျောက်ကွယ်လာနေပါပြီ။
“ဘာမှ မပျက်စီးသွားပါဘူး” သူမက ပြောပါတယ်။
“ကိုယ့်ယုံကြည်ချက်တော့ ပျက်စီးသွားပြီ”
“အဲဒါက ပြန်ကောင်းလာတတ်ပါတယ်”
သော်က မဂျိုလ်နီယာကို ပြန်ကောက်လိုက်ပါတယ်။
“သူ့ရဲ့ လျှပ်စီးက တခြားလမ်းကြောင်းကို မရွေးချယ်ရသေးချိန်မှာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကိုပဲ အလုံခြုံဆုံးလမ်းကြောင်းလို့ အခုထိ ဆက်သတ်မှတ်နေတုန်းပဲ”
“အဲဒါက သူ့ကို ထိခိုက်စေနိုင်လား” အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“နိုင်တာပေါ့”
ကျွန်တော် သော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား အဲဒါကို ပြောပြသင့်တယ်”
“မင်းက အဆင့်မြင့်သင်ခန်းစာကို တောင်းဆိုခဲ့တာလေ”
“မတောင်းပါဘူး”
“အန္တရာယ်ရှိတဲ့သူ ဖြစ်လာတာနဲ့ မင်းက လက်ခံလိုက်တာပဲလေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးကို သူမရဲ့လက်မနဲ့ ဖိလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
“ဆက်လုပ်ပါ” သူမက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
သူမက ပြုံးပြီး ဝရန်တာဆီကို ပြန်သွားပါတယ်။
တူနဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းက သော်က ကျွန်တော့်လက်ထဲက တူကို ရိုက်ထုတ်လိုက်တာနဲ့ စတင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို ထပ်ရိုက်ထုတ်ပါတယ်။
မြေပြင်ပေါ် မကျခင်မှာပဲ ကျွန်တော် အဲဒါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထဲကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
သော်က မဂျိုလ်နီယာရဲ့ ရိုးတံနဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
သိပ်တော့ မပြင်းပါဘူး။
နာလောက်ရုံပါပဲ။
ကျွန်တော် နောက်ကို ယိုင်သွားပါတယ်။
“မင်းက ပြန်လာတာကို အရမ်း သဘောကျနေတယ်” သူမက ပြောပါတယ်။
“အဲဒါက အသုံးဝင်ပါတယ်”
“အဲဒါက ခန့်မှန်းရလွယ်တယ်”
ကျွန်တော် တူကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော် ပုံမှန် မစတင်ရသေးခင်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ လွှဲချက်ထဲကို ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့် ခြေမျက်စိနောက်ကို ခြေထောက်နဲ့ ချိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကျောနဲ့ လဲကျသွားပါတယ်။
ဟေဗင်ရိတ်ချ် အပေါ်က ကောင်းကင်က နာကျင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပြာလဲ့နေပါတယ်။
သော်က ကျွန်တော့်အပေါ်ကို ကိုင်းလာပါတယ်။
“အမှားအယွင်း အများစုက အောင်မြင်သွားနိုင်လောက်တဲ့အထိ မင်းက သန်မာနေတယ်”
“အဲဒါက ချီးကျူးသလိုလို ကြားရတယ်” “အဲဒါက စွပ်စွဲချက်တစ်ခုပါ”
တူရဲ့ အလေးချိန် ဘယ်မှာဆုံးပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ချက် ဘယ်မှာစလဲဆိုတာကို သူမ သင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
လူစည်ကားတဲ့နေရာမှာ လွှဲချက်ကို ဘယ်လိုအတိုကောက်လုပ်ရမလဲ။
ရိုးတံနဲ့ ဘယ်လိုရိုက်ရမလဲ။
ကိုယ့်ပုခုံးကို နောက်ကနေ မဆွဲမိစေဘဲ ထိပ်ပိုင်းကို ဘယ်လိုဖြတ်သန်းခွင့်ပေးရမလဲ။
သော်ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ မဂျိုလ်နီယာက သူမ ကိုယ်တိုင် တခြားပုံစံ မရွေးချယ်မချင်း အလေးချိန် မရှိသလိုပါပဲ ရွှေ့လျားနေပါတယ်။
ကျွန်တော့်တူကတော့ အရှိန်ကို လိုချင်နေပါတယ်။
လှည့်ကွက်တိုင်းမှာ ဆောင်းရာသီက စုဝေးလာပါတယ်။
လွတ်သွားတဲ့အခါ ကျောက်သားတွေပေါ်မှာ ရေခဲတွေ ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။
ရေခဲတွေ ကြေးနီမြောင်းတွေဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ သော်က အဲဒါကို ရုပ်သိမ်းခိုင်းပါတယ်။
ထပ်လုပ်။
ထပ်လုပ်။
ထပ်လုပ်။
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် သူမကို အနိုင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ရပ်လိုက်ပါပြီ။
အဲဒါကြောင့် ချက်ချင်းကြီး တိုးတက်လာတာတော့ မရှိပါဘူး။
မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျရတာတော့ နည်းသွားပါတယ်။
သော် ရပ်ခိုင်းတဲ့အထိ အီလီဇာက စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမက ကျွန်တော့်ဆီကို ဖော့စွပ်ထားတဲ့ တုတ်ချောင်းတစ်ချောင်း ပစ်ပေးပါတယ်။
ကျွန်တော် ဖမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“တူ မပါဘူးလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“နယ်ပယ် မပါဘူး”
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးချင်တယ် ထင်နေတာ”
“ဘုရားသိုလ်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့အခါ မင်း တိုက်ခိုက်နိုင်သေးလားဆိုတာ ငါ သိချင်တာ”
သူမက လက်ပြလိုက်ပါတယ်။
စစ်တပ်က တပ်သားလေးယောက် ရင်ပြင်ထဲကို ဝင်လာပါတယ်။
တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဒိုင်းနဲ့ ဖော့စွပ်ထားတဲ့ လက်နက်တွေ ပါလာကြပါတယ်။
ကျွန်တော် အီလီဇာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါက နည်းနည်း လွန်နေပြီ ထင်တယ်”
“မင်းက တောင်တန်းအောက်မှာ အရာဝတ္ထုတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတာပဲ”
“သူတို့က စနစ်တကျ မဟုတ်ကြဘူးလေ”
“ဒီလူတွေကတော့ စနစ်တကျ ရှိကြတယ်”
သူမက အသံကို မြှင့်လိုက်ပါတယ်။
“သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က အနောက်ဘက် တံခါးပါ။ မင်းတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က သူ အဲဒါဆီ မရောက်အောင် တားဖို့ပဲ”
စစ်သားတွေ ပျံ့နှံ့သွားကြပါတယ်။
ကျွန်တော် တံခါးဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အီလီဇာကို ကြည့်ပါတယ်။
“ကိုယ် ပြေးလို့ ရလား”
“ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်”
ခြောက်ကြိမ်မှာ တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ တံခါးဆီကို ရောက်ပါတယ်။
ပထမအကြိမ်မှာတော့ အားလွန်ပြီး ကိုယ့်ဘက်ခြမ်းကို ဟသွားစေခဲ့ပါတယ်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ ရှေ့ကစစ်သားကို ကြည့်နေပြီး နောက်က စစ်သားကို သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။
တတိယအကြိမ်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကိုယ့်ကို အနိုင်ယူဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မေ့သွားခဲ့ပါတယ်။
သူတို့က ကိုယ့်ကို အချိန်ဆွဲဖို့ပဲ လိုတာပါ။
စတုတ္ထအကြိမ်မှာတော့ တုတ်ချောင်းကိုသုံးပြီး ဒိုင်းတစ်ခုကို ဖိထားလိုက်ကာ အကြားကနေ ဘေးဘက်ကို တိမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်လမ်းကြောင်းထဲကို ဝင်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားက လေ့ကျင့်ခန်းထဲမှာ ပါတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“စစ်မြေပြင်က မင်းကို အရင်ပေးထားတဲ့ စာရင်းကို သိပ်ပြီး လေးစားလေ့ မရှိဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် စတင်တဲ့နေရာကို ပြန်ရောက်သွားပါတယ်။
သတ္တမအကြိမ်မြောက်မှာတော့ စစ်သားတွေကို သီးခြား ရန်သူတွေအနေနဲ့ ဆက်ဆံတာကို ရပ်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့က တန်းစီဇယားတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် ဖိထိုးလိုက်တဲ့နေရာမှာ တန်းက တင်းသွားပြီး တခြားနေရာမှာ လျော့သွားပါတယ်။
အသန်ဆုံးနေရာဘက်ကို ကျွန်တော် ရွှေ့သွားပါတယ်။
ပြီးတော့ မရောက်ခင်မှာပဲ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
စစ်သားနှစ်ယောက်က ဝင်လာပါတယ်။
နံရံဘက်မှာ ကွက်လပ်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် ဖြတ်ဝင်သွားလိုက်ပါတယ်။
အီလီဇာက တံခါးနားမှာ စောင့်နေပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် မရပ်လိုက်ပါဘူး။
တုတ်ချောင်းကို လက်တစ်ဖက်ထဲ ပြောင်းကိုင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဖော့စွပ်ထားတဲ့ဓားကို နောက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖမ်းဆွဲကာ သူမရဲ့ဘေးကနေ လှည့်ထွက်သွားလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေ တံခါးကို ထိသွားပါတယ်။
ခဏအကြာမှာပဲ အီလီဇာက ကျွန်တော့်ပုခုံးနှစ်ဖက်ကြားကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သစ်သားပေါ်ကို မှီချလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက ပြီးသွားမှ လုပ်တာလေ”
“မင်း တံခါးတွေကို ဖြတ်ပြီး လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်တယ်”
“ရောက်သွားပြီပဲလေ”
“ရောက်တော့ ရောက်သွားတာပေါ့”
အီလီဇာဆီက ချီးကျူးစကားက သော်ရဲ့ ဝေဖန်မှုထက် ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။
ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသလို ခံစားရပါတယ်။
မွန်းလွဲစာစားပြီးတာနဲ့ အယ်လစ္စတားက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါတယ်။
စားသောက်လိုက်တာကြောင့် အားလုံးက ပြန်ပြီး စဉ်းစားပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့မိတာပါ။
မဖြစ်လာပါဘူး။
သူက လက်နက်တိုက်ဘေးက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမလေးထဲကို ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါတယ်။
ဝရန်တာ မရှိပါဘူး။
ကြေးနီမြောင်းတွေ မရှိပါဘူး။
ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကြမ်းပြင်နဲ့ သစ်သားလက်နက် စင်တွေပဲ ရှိပါတယ်။
သူက လေ့ကျင့်ခန်းဓားတစ်လက်ကို ပေးပါတယ်။
“မင်းရဲ့ ဘုရားသိုလ်ဓားက ခွင့်လွှတ်လွန်းတယ်”
“အဲဒါက ဘာမဆိုနီးပါးကို ဖြတ်နိုင်တယ်လေ”
“အဲဒါကို ပြောတာပဲ”
သူ့အတွက် ပိုတိုတဲ့ သစ်သားဓားတစ်လက်ကို သူ ရွေးလိုက်ပါတယ်။
“မင်းရဲ့ဓားကို ခေါ်တဲ့အခါ ဘယ်လို ရပ်နေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြပါ”
ကျွန်တော် ပြလိုက်ပါတယ်။
ပေါ်လာဖို့ စိတ်ကူးထားတဲ့ ဓား မပြီးခင်မှာတင် သူက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
“မင်းလက်ကို မင်း ကြည့်နေမိတယ်”
“ဘယ်မှာ ပေါ်လာမလဲ သိလို့ပေါ့”
“ဒါဆို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ”
ကျွန်တော့်မှာ အဖြေ မရှိပါဘူး။
သူက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ထပ်ရိုက်ပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက သော်ထက် စကားနည်းနည်းနဲ့ သင်ပေးပါတယ်။
အဲဒါက သူ့ကို ပိုညင်သာသွားစေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အစွမ်းကို အားကိုးမိတိုင်း သူ့ဓားက ကျွန်တော့်နံရိုးတွေကို တွေ့ပါတယ်။
အကွာအဝေး ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက အကွာအဝေးကို ပိတ်ပစ်ပါတယ်။
ဓားကနေ တူကို ပြောင်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ပြောင်းနေစဉ်အတွင်းမှာပဲ သူက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
ဓားကို နောက်ကျမှ ရုပ်သိမ်းပါတယ်။
တူကို စောစော ခေါ်ပါတယ်။
သူ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ရိုက်ပါတယ်။
“ပြဿနာကို မသိရသေးဘဲ လက်နက်ကို အရင် မဆုံးဖြတ်နဲ့” သူက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်တွေကို အောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“သော်ကတော့ လမ်းကြောင်းကို မရွေးချယ်ရသေးဘဲ လွှတ်ထုတ်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အီလီဇာက တန်းစီဇယားအစား လူကို တိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ခင်ဗျားကတော့ လက်နက်ကို အရမ်းစောစော ရွေးချယ်တယ်လို့ ပြောတယ်”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ခင်ဗျားတို့ တိုင်ပင်ထားကြတာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
အဲဒါက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပိုဆိုးနေပါတယ်။
လက်နက်မပါဘဲ ဆက်လုပ်ကြပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက ကိုယ့်လက်မောင်း အကျယ်အဝန်းအတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ခိုင်းပါတယ်။
တံတောင်ဆစ်။
ပုခုံး။
ဟန်ချက်။
ကြီးမားတဲ့ လွှဲချက်တစ်ခု လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့အခါ အရေးပါလာတဲ့ သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေပါ။
သူ့ရဲ့ သစ်သားဓား ရောက်လာတဲ့အခါ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ ရေခဲတွေ ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
ဓားက အဲဒါကို ရိုက်မိပြီး ပြန်ကန်ထွက်သွားပါတယ်။
အယ်လစ္စတား နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
“လက်နက် မသုံးနဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ”
“ဒါက သံချပ်ကာလေ”
“မင်းက အဲဒါကို ဒိုင်းတစ်ခုလို သုံးနေတာ”
“အဲဒါက သံချပ်ကာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်မယ် ထင်တာပဲ”
သူ စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ထပ်လုပ်”
ဒီတစ်ခါတော့ သူ ထောင့်ချိုးကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ပုခုံးရဲ့ သံချပ်ကာ မပါတဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားမှု မတိုင်ခင်မှာ အဲဒီအပိုင်းကိုပဲ ရေခဲဖုံးလိုက်ပါတယ်။
ခန္ဓာကိုယ် အကုန်လုံး မဟုတ်ပါဘူး။
ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပြားတစ်ခုပါ။
လုံလောက်ပါတယ်။
အယ်လစ္စတား ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါ ပိုကောင်းတယ်”
အဆုံးနားရောက်တော့ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်တွေကို သုံးခွင့်ပေးပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ရှေ့ခြေထောက်အောက်မှာ ရေခဲပါးပါးလေး တစ်လွှာကို ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ကို မထိမိခင်မှာပဲ သူ ရွှေ့သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် ဓားကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
သူက အဲဒါရဲ့ လက်လှမ်းမီရာထဲကို ဝင်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
တံတောင်ဆစ်မှာ ရေခဲ ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
သူ့ဓားကို လှည့်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်နောက်မှာ တူကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ရင်ဘတ်နဲ့ လက်ချောင်းတစ်ဆစ်စာအကွာမှာ ထိပ်ပိုင်းကို ရပ်လိုက်ပါတယ်။
မျက်နှာပြင်အောက်မှာ လျှပ်စီးတွေ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လျားနေပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက အဲဒါကို ငုံ့ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“မင်း ရပ်လိုက်တာပဲ”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ငါ မတောင်းဆိုရသေးခင်မှာပဲ”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
သူ့ဓားကို အောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီ အပိုင်းကို ဆက်ထိန်းထားပါ”
အမြွှာနှစ်ယောက်က နောက်ဆုံး အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားမှုကို တံခါးဝကနေ ကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့နောက်မှာ ရီဆာ ရပ်နေပါတယ်။
ကာရိုက သစ်သားဇွန်းတစ်လက်ကို ကိုင်ထားပါတယ်။
ဂါရစ်က အီလီနော်ရဲ့ သစ်သားတုံးတွေထဲက တစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပါတယ်။
အယ်လစ္စတားနဲ့ ကျွန်တော် ခွဲထွက်လိုက်ကြတဲ့အခါ ကာရိုက ဇွန်းကို ပုခုံးပေါ်မြှောက်လိုက်ပြီး သော်ရဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခုကို လုပ်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
သူမ မပြီးခင်မှာတင် ရီဆာက သူမကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပါတယ်။
“တူ လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်ရဘူး”
ကာရိုက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“ပါပါ”
“ပါပါက ဒီနေ့ မှားယွင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့မိပြီ ကာရိုရေ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ သစ်သားတုံးနဲ့ တံခါးဘောင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပါတယ်။
မီးပွားငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
အခန်းထဲက လူကြီးတွေ အားလုံး ငြိမ်ကျသွားကြပါတယ်။
မီးပွား ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ရီဆာက ကလေးတွေကြားမှာ ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
“အိမ်ထဲမှာ လျှပ်စီး မသုံးရဘူး”
ဂါရစ်က သူမကို စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ သစ်သားတုံးကို သူမကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက တစ်နေ့တာလုံး ကျွန်တို့မိသားစုထဲက ဘယ်သူမဆို လုပ်ခဲ့တဲ့ အတာဝန်ယူဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။
ညစာစားချိန်မှာ မေရီက ကျွန်တော့် ပန်းကန်ဘေးမှာ အချိန်ဇယားတစ်ခု တင်ပေးလာပါတယ်။
ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သော်က တစ်ပတ်မှာ မနက်သုံးရက် ယူထားပါတယ်။
အီလီဇာက နေ့လယ်နှစ်ရက် ယူထားပါတယ်။
အယ်လစ္စတားက ကျန်တဲ့ မနက်ပိုင်းတွေကို ယူထားပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကတော့ နေ့တိုင်းပါပဲ။
ကောင်စီ အစည်းအဝေးတွေကတော့ မရွှေ့ပါဘူး။
စစ်ဆေးရေးလုပ်ငန်းတွေ၊ နယ်မြေအတွင်းက အဆောက်အအုံလုပ်ငန်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဟေဗင်ရီးချ် (Havenreach) ရဲ့ ရပ်ကွက်သစ်တွေအတွက် စီစဉ်ရေးဆွဲမှုတွေကလည်း ဘာမှ မပါပါဘူး။
စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
နောက်ကျောဘက်မှာ စာတွေ ရေးထားပါတယ်။
“ကျောဘက်ပါ သုံးထားတာပဲ”
“စာရွက် စုဆောင်းချွေတာနေတာပါ” လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။
“ငါ ဘယ်တော့ အိပ်ရမှာလဲ”
သူမက အောက်နားက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကွက်လပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“အဲဒါ ညစာစားချိန်လေ”
“ညစာစားချိန်က အိပ်ချိန် မဟုတ်ဘူးလေ”
“ရှိတဲ့နေရာလေးက အဲဒါပဲလေ”
မယ်လိုဒီက အချိန်ဇယားကို စစ်ဆေးဖို့ ငုံ့ကြည့်လာပါတယ်။
“ညစာစားပြီးရင်လည်း လေ့ကျင့်လို့ ရတာပဲ”
စာမျက်နှာကို သူမ မမီနိုင်အောင် ကျွန်တော် ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ပြီးခါနီးအချိန်မှာ အီလင် ရောက်လာပါတယ်။
သူ့ဘက်တစ်ဖက်မှာ အီလီနော်နဲ့ ဟိုဘက်တစ်ဖက်မှာ သော် ပါလာပါတယ်။
သူမ စားပွဲဆီ ချဉ်းကပ်လာချိန်မှာ ဘယ်သူမှ မပြောကြပါဘူး။
မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ရပ်သွားပါတယ်။
အီလင် သတိထားမိသွားပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ရေးလို့ရပါတယ်”
မေရီက စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
အီလင်က အက်ဗလင်ကို အရင်ဆုံး ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
“ငါ အလာရာဆီ သွားမယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခွက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“သေချာရဲ့လား”
“မသေချာဘူး”
အဲဒီအဖြေမှာ ရှက်ရွံ့မှု ဆိုတာ လုံးဝ မပါပါဘူး။
“ဒါပေမဲ့ ငါ ဆန္ဒရှိတယ်”
သူမက လွတ်နေတဲ့ ကုလားထိုင် ကျောမှီပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ အიက အချက်တွေ ရှိတယ်”
မေရီရဲ့ ဘောပင်က စတင် ရွေ့လျားလာပါတယ်။
“ငါ တစ်ယောက်တည်း ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ ရှိနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကုစားပေးမယ့်သူလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီက ကုသရေးစက်ဝိုင်းတွေက ငါမရှိဘဲ ဆက်သွားရမယ်။ အလာရာရဲ့ လွတ်မြောက်မှုအတွက် ငါ ကျန်ရစ်ရခြင်းကို ဈေးနှုန်းတစ်ခုအနေနဲ့ သုံးဖို့ ဒီအိမ်က ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ထွက်သွားမယ်”
သော်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အီလီနော်လည်း ထို့အတူပါပဲ။
“ပြီးတော့” အီလင်က ဆက်ပြောပါတယ်။ “ငါတို့က သူမကို ထုတ်ခေါ်ဖို့ သွားတာ။ သူမနေရာမှာ ငါ ဘယ်လောက်နာကျင်မှုကို သယ်ဆောင်နိုင်မလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး”
အော်ရီလီယာရဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားပါတယ်။
“ကောင်းပြီ”
အီလင်က သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ငါ့ကို သဘောတူမယ်လို့ မင်း ထင်ထားတာပေါ့”
“မင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေးချယ်စေချင်ခဲ့တာပါ”
“အဲဒါ ငါ့မေးခွန်း မဟုတ်ဘူး”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“အင်း။ မင်း သဘောတူမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်”
အီလင်က ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“လူတိုင်းက ငါ့အကြောင်းကို ဒီလောက်အထိ ကောင်းကောင်းသိလာကြတာကို ငါ မကြိုက်ဘူး”
နောက်ပိုင်းမှာ ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားကြတော့ ကျွန်တော် အက်ဗလင်နဲ့အတူ အနောက်ဘက် ခံတပ်ရိုးပေါ်မှာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့် ပုခုံးတစ်လျှောက်က ကြွက်သားတွေက သော်ရဲ့ သင်ကြားမှုကို ကန့်ကွက်လာကြပါတော့တယ်။
ကျွန်တော့် နံရိုးတွေကတော့ အယ်လစ္စတားကို ကန့်ကွက်နေကြပါတယ်။
ကျန်တဲ့ အစိတ်အပိုင်း အများစုကတော့ အီလီဇာ ပိုင်ဆိုင်သွားပါပြီ။
အက်ဗလင်က ရိုးတံပေါ်မှာ မှီရပ်နေပါတယ်။
အောက်ဘက်မှာတော့ မီးခွက်တွေက ဟေဗင်ရီးချ်ရဲ့ တိုးချဲ့နေတဲ့ လမ်းတွေကို အမှတ်အသား ပြုနေပါတယ်။
ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာတော့ အလုပ်သမားတွေက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကွင်းပြင်သစ်အတွက် ပထမဆုံး နယ်နိမိတ်မျဉ်းတွေကို ချမှတ်ထားကြပါပြီ။
သူတို့ရဲ့ ကျော်လွန်မှာတော့ မှောင်မည်းနေတဲ့ လမ်းက လျှို့ဝှက်အိမ်ဆီကို ဦးတည်သွားနေပါတယ်။
“သုံးခုစလုံးကို သဘောတူခဲ့မိတာကို နောင်တရနေပြီလား” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“သဘောတူခဲ့တယ်လို့တောင် ကိုယ် မမှတ်မိတော့ဘူး”
“ရှင် ဆက်နေခဲ့တာပဲလေ”
“အဲဒါကပဲ သော်အတွက်တော့ လုံလောက်နေပုံရတယ်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
လေက သူမရဲ့ ဆံနွယ်တစ်မျှင်ကို လွင့်ပျံစေပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နားနောက်မှာ ဆံပင်ကို သပ်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဘာကိုလဲ”
“ကိုယ်က ဘယ်လို သန်မာရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်”
အဲဒီဝန်ခံချက်က တစ်ချိန်ကဆိုရင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းကောင်း ရှိခဲ့မှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ အရင်လို မခံစားရတော့ပါဘူး။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အစွမ်းပကားတွေနဲ့အတူ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကိုတော့ ကိုယ် အမြဲတမ်း မသိနိုင်ဘူး”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင် ဒီနေ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ”
“ကိုယ့်ကို အကြိမ်များစွာ ရိုက်နှက်ခဲ့ကြလို့ ဖြစ်မှာပါ”
“အဲဒါကလည်း အကူအညီ ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
“ပြောပုံဆိုပုံက သော်နဲ့ တူလိုက်တာ”
“အိုင်ယိုနဲ့ အချိန်ကုန်ဖြစ်လို့နေမှာပါ။ သော်လည်း မကြာခဏ လာတတ်တယ်လေ”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ အကြောင်းရင်း ပေါ်သွားပြီပဲ”
သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီထားလိုက်ပါတယ်။
အောက်ဘက်မှာတော့ ညဘက် ကင်းလှည့်နေတဲ့အဖွဲ့က တံခါးဝမှာ အလှည့်ပြောင်း လုပ်နေကြပါတယ်။
စစ်သားလေးယောက်ပါ။
ရှင်းလင်းတဲ့ အချက်ပြမှုတစ်ခုပါပဲ။
ဘယ်သူမှ တစ်ယောက်တည်း မသွားကြပါဘူး။
ကျွန်တော် တူကို ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
လွတ်နေတဲ့ လက်ထဲမှာ အသံတိတ်ပဲ ပေါ်လာပါတယ်။
မိုးကြိုးသံ မပါပါဘူး။
ရေခဲ ဖုံးလွှမ်းလာတာလည်း မရှိပါဘူး။
သူ့ရဲ့ ရင်းနှီးနေကျ အလေးချိန် သက်သက်ပါပဲ။
လျှပ်စီးတွေက အထဲမှာ စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။
ကျွန်တော့်ပတ်လည်က လမ်းကြောင်းတွေကို ခံစားမိနေပါတယ်။
နံရံထဲက ကြေးနီ။
အောက်ဘက်က ကင်းလှည့်သူတွေရဲ့ ခါးပတ်ပိတ်ကွင်းတွေ။
သံမဏိ မီးခွက်တွေ။
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ထပ်လက်စွပ်။
ဘယ်ဟာကိုမှ ကိုယ် မရွေးချယ်ခဲ့ပါဘူး။
လျှပ်စီးအားက ရှိတဲ့အတိုင်း ဆက်ရှိနေပါတယ်။
တည်ရှိနေဆဲပါ။
ဘာမှ တောင်းဆိုမနေပါဘူး။
ထုတ်လွှတ်ရမလား၊ သိမ်းထားရမလားဆိုတာ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။
ပြီးတော့မှ တူကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင် မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“လေ့ကျင့်နေတာ”
“ရှင် ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူးလေ”
“အဲဒါက ခက်ခဲတဲ့ အပိုင်းပဲလေ”
သူမ ပြုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
မြောက်ဘက်က တောင်ကုန်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်ဝေးဝေးမှာ မိုးကြိုးပစ်သံ ကြားရပါတယ်။
သဘာဝ မိုးခြိမ်းသံပါ။
ကိုယ့်ဟာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကိုယ့်ဘက်က လှမ်းမယူဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေလိုက်ပါတယ်။
မနက်ဖြန်ကျရင် သော်က ရွေ့လျားနေတဲ့ ပစ်မှတ်တွေဆီကို လျှပ်စီးတွေ ဘယ်လို ဆွဲထုတ်ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးပါလိမ့်မယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော် မှားယွင်းသမျှ အမှားတိုင်းအပေါ်မှာ စစ်သည်တပ်စုကို ပြန်လည် စည်းရုံးခိုင်းပါလိမ့်မယ်။
အယ်လစ္စတားကတော့ ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ် ပြန်မကြည့်မိမချင်း ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ရိုက်နေပါလိမ့်မယ်။
အဲဒါပြီးရင်တော့ တောင်ပေါ်ကို ပြန်ကြမယ်။
အလာရာဆီကိုပေါ့။
ဩသီလော့စ် ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်နေတဲ့ ကလေးတွေအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အခန်းတွေဆီကိုပေါ့။
ပိုပြီး သန်မာလာခြင်းက ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုသေးငယ်သွားစေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ချိန်က ကိုယ် တွေးဖူးပါတယ်။
မဖြစ်လာခဲ့ပါဘူး။
အစွမ်းအချက်ဆိုတာ ကြောက်ရွံ့မှုအတွက် လုပ်ဆောင်စရာ နည်းလမ်းတွေကို ပိုပေးလိုက်ရုံသာ ရှိခဲ့ပါတယ်။
သင်ခန်းစာဆိုတာက ဘယ်ဟာက ကိုယ့်ပိုင်ဆိုင်မှုလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်တတ်ဖို့ပါပဲ။
အက်ဗလင်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဟေဗင်ရီးချ်ကို ကျော်လွန်သွားတဲ့အထိ ဝေးလံတဲ့ မိုးခြိမ်းသံကို နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ နောက်ကနေ မလိုက်တော့ဘဲ အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။