အခန်း (၂၉၁) - နှင်း ဖော်ပြလိုက်သော ပုံသဏ္ဌာန်
မနက်မိုးလင်းခါစတွင် ဟယ်ဝမ်က ရေတွင်းရေကို ပန်းကန်သုံးလုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို ပြားချပ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်တွင် အတန်းလိုက် ချထားလိုက်၏။
ပထမပန်းကန်က ရေကြည်လင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယပန်းကန်က အောက်ခြေနားတွင် အနည်းငယ် နောက်ကျိနေ၏။
တတိယပန်းကန်မှာမူ အနားသတ်တစ်ဝိုက်တွင် အဖြူရောင် ကွင်းစွန်းပါးပါးလေး ပေါ်လာသည်။
မယ်လိုဒီက ၎င်းတို့အနားသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီပန်းကန်တွေထဲကို ဘာတွေများ ထူးထူးခြားခြား ထည့်ထားသေးလို့လဲ”
“ဘာမှ မထည့်ထားပါဘူး”
“ဒါဆို ဘလို့ တစ်မျိုးစီ ဖြစ်နေတာလဲ”
ဟယ်ဝမ်က ပန်းကန်ပြား ပထမတစ်ခုပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ဝဲတင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေက သန့်ရှင်းတဲ့ ရေပါ”
“မင်းက ရေတွင်းတွေကို ရှာပေးနိုင်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“လူတွေက သန့်ရှင်းတဲ့ရေကို လိုအပ်လို့ ကျွန်တော် ရှာတွေ့နိုင်တာပေါ့”
“အဲ့ဒါက အတူတူမှ မဟုတ်တာ”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ဘာလို့ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ပိုင်နက်စွမ်းအား အရေးပါလာမှ လာရှင်းပြနေကြရတာလဲ”
ကျွန်တော် မပြောရသေးခင်မှာပင် ဟယ်ဝမ်က ဝင်ဖြေလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီအချိန်မတိုင်ခင်အထိ အဲ့ဒါက ရိုးရိုးစကားပြောစရာ သက်သက်ပဲ ရှိသေးလို့ပါ”
သူက ပန်းကန်ပြား ပထမတစ်ခုကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
ရေက ပို၍ လင်းလက်လာ၏။
အလင်းရောင်ကြောင့် မဟုတ်ပေ။
ကြည်လင်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုရေအောက်ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်က တိမ်တိမ်ရှရှ အစင်းကြောင်းငယ်များကိုပါ ကျွန်တော် အထင်းသား မြင်နေရသည်။
ဒုတိယပန်းကန်ထဲတွင်မူ သစ်ရွက်များ၊ မြေမှုန့်များနှင့် စွန့်ပစ်ခံထားရသော ရေတွင်းဟောင်းတစ်ခု၏ သာမန်အကြွင်းအကျန်များ ပါရှိနေသည်။
တတိယပန်းကန်ကမူ နှစ်ခုစလုံးနှင့် မတူပေ။
ရေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ်သို့ မရောက်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာက ထိုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
နာကျင်မှု။
အာဏာစက်။
အီလာရာ ဆက်လက်ရှိနေဆဲ နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု။
ဟယ်ဝမ်က ၎င်းပေါ်တွင် လက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
အဖြူရောင် ကွင်းစွန်းလေးက ကျဉ်းမြောင်းလာ၏။
“ဒီရေက သန့်စင်ပေးတာကို မခံချင်ဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ရေဆိုတာ တစ်ခုခုကို လိုချင်တပ်မက်တတ်လို့ ဖြစ်နိုင်လို့လား” စစ်သားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
ဟယ်ဝမ်က ထိုကွင်းစွန်းလေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် ဒါက ရေမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ”
အက်ဗလင်က သူ့ဘက်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“ဒီပန်းကန်ကို သန့်စင်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ”
“သက်ဆိုင်ရာ မဟုတ်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို ကျွန်တော် ဖယ်ရှားပစ်မှာပေါ့”
“အဲ့ဒါဆို အီလာရာရဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို ဖျက်ဆီးပစ်သလို ဖြစ်သွားမှာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အန်ဝမ်က ပြုပြင်ထားသော ရေတွင်းရိုးတံအနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
“တရားရုံးရဲ့ ဆက်သွယ်မှုရောပဲလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အဲ့ဒါတွေကို ခွဲထုတ်လို့ရော ရမလား”
ဟယ်ဝမ်က စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်”
“ပြောရတာတော့ သေချာပုံ မပေါ်ပါလား” မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“သေချာတော့ မသေချာသေးဘူးပေါ့”
“အဲ့ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲလေ”
“သိပါတယ်။”
“မင်းက အားပေးစကားကြားရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေပုံရတယ်”
“တိတ်ဆိတ်မှုကိုပဲ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ”
မယ်လိုဒီက တစ်နေရာသို့ ဖယ်ခွာသွားသည်။
ဟယ်ဝမ်က ကျေနပ်နေဟန် တူသည်။
တက်ဆာက ကင်းထောက်များကို စွန့်ပစ်ထားသော လမ်းမအတိုင်း မြောက်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။
မယ်လိုဒီက အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်သွား၏။
စစ်သားများက ရေတွင်းပတ်လည်ရှိ မြေပြင်ကို အခြေတကျ ရှိမရှိ ရှာဖွေစစ်ဆေးနေကြသည်။
မေးလင်းက ပန်းကန်သုံးလုံးအနားတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမက ရေနှင့် ကပ်ငြိနေသော မှတ်ဉာဏ်များကို ခံစားမိနေသည်။
ဟယ်ဝမ်၏ သန့်ရှင်းသောရေ မဟုတ်ပေ။
တတိယပန်းကန် ဖြစ်သည်။
ပထဝီဝင်အနေအထားနှင့် မဆိုင်သော လမ်းကြောင်းကို သယ်ဆောင်လာသည့် ပန်းကန်ပင်တည်း။
ကျွန်တော်က စခန်းအစွန်းတွင် ရပ်ကာ ရာသီဥတု၏ အသံကို နားစွင့်နေလိုက်သည်။
မုန်တိုင်းတစ်ခုက အနောက်ဘက် မိုင်အနည်းငယ်အကွာဆီမှ ရွေ့လျားလာနေသည်။
သေးငယ်သည်။
သဘာဝကျသည်။
ညနေပိုင်းရောက်လျှင် ကျွန်တော်တို့၏ မြောက်ဘက်ကို ကျော်လွန်သွားလိမ့်မည်။
တောင်ကုန်းများတစ်လျှောက် ၎င်း၏ အလေးချိန်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့မှ တက်လာသော ပူနွေးသည့် လေထု။
နောက်မှ ဆင်းသက်လာသော အအေးဓာတ်။
လူ့မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သော ဖုန်မှုန့်များဝန်းကျင်တွင် စုဝေးလာသော အစိုဓာတ်။
လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကဆိုလျှင် ဤမုန်တိုင်းကို လေ၊ နှင်းနှင့် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျွန်တော် တွေးမိခဲ့ပေမည်။
ယခုမူ ၎င်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတိုင်းက တစ်ခုလုံး ဖြစ်လာရန်အတွက် ဆုံးဖြတ်နေကြသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားသိရှိနေရပြီ ဖြစ်သည်။
တမင်တကာ လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။
နာခံမှုရှိရှိ လုပ်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ဆုံးဖြတ်နေဆဲပင်တည်း။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်အနားသို့ ရောက်လာသည်။
“ရှင် နားစွင့်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်။”
“ဘာကိုလဲ”
“ရာသီဥတုကိုလေ”
“အသုံးဝင်မယ့် ဘာစကားမှ ပြောနေလို့လား”
“နှင်းကျလာနိုင်တယ်”
သူမက မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘုရားသခင်ရဲ့ ဉာဏ်အလင်းပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်တော်”
“နှင်းအသစ်တွေ ထပ်ကျလာမယ်”
“ဪ။”
“အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ”
“သေချာတာပေါ့ကွယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တို့ ဘာစကားမှ မဆိုဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြ၏။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့သည်။
“အဲ့ဒါကို ဘာဖြစ်စေချင်လဲ”
အော်ရီလီယာ ကျွန်တော့်ကို မေးတတ်အောင် သင်ပေးခဲ့သည့် မေးခွန်းပင် ဖြစ်သည်။
မုန်တိုင်းကို ကျွန်တော် ဘာဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သလဲ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် ဘာလိုချင်သလဲ ဆိုသည်ကို ဖြစ်သည်။
ဘာကြောင့်လဲ။
“ဘာတွေ ဆုံးရှုံးနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြသဖို့ပေါ့”
ကျွန်တော် အနောက်ဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
အများကြီး ဝေးဝေးတော့ မဟုတ်ပေ။
မုန်တိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်လောက်သည်အထိလည်း မဟုတ်ပါ။
အရှေ့ဘက် အစွန်းပိုင်းကိုသာ တို့ထိလိုက်သည်။
အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသွားသည်။
လေပြင်းက ကျွန်တော့်လက်ဆီသို့ ကွေးညွတ်လာ၏။
တောင်ကုန်းများအထက်တွင် မိုဃ်းတိမ်များ ရွေ့လျားသွားသည်။
ထိုလှုပ်ရှားမှုက ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာကို ပုံမှန်ထက် ပိုကြီးလာစေရန် မလိုဘဲ ကျွန်တော့်အတွင်းမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ရှေးယခင်ကဆိုလျှင် ဤအရာက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့မိလိမ့်မည်။
ယခုမူ ဆောင်းရာသီကို ကျွန်တော့်အရေပြားအောက်တွင် အခြေကျစေလိုက်သည်။
လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျွန်တော့်ဆံပင်များ ဖြန့်ကျသွားသည်။
နောက်ဆုံးကျန်နေသေးသော ဆံပင်အရောင်ရင့်ရင့်တို့မှာ နှင်းခဲကဲ့သို့ အပြူရောင်-အဖြူရောင်ဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။
လျှပ်စီးလက်သံများက ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံ၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် မှေးမှိန်စွာ လှုပ်ရှားသွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
မကြောက်မရွံ့ပေ။
သို့သော် သတိထားမိနေဆဲပင်။
“ရှင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောင်းလဲနေပြန်ပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သိပါတယ်။”
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
“ပြေပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို လာတို့သည်။
“ရှင်နဲ့ လိုက်ပါတယ်”
“ကျွန်တော်တို့က မဖြစ်နိုင်စရာ ရေတွင်းတစ်တွင်းအနားမှာ ရပ်နေကြတာလေ”
“အဲ့ဒါက အမှန်တရားကို မပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပါဘူး”
ကျွန်တော် မုန်တိုင်းဆီမှ လိုအပ်သည်များကိုသာ ယူလိုက်သည်။
အစိုဓာတ်။
အအေးဓာတ်။
ဖြည်းညင်းသော လေပြင်းတစ်ချက်။
နှင်းများ ကျဆင်းလာသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
နှင်းပွင့်ကြီးများက စခန်းတစ်ခွင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာကြ၏။
တဲများပေါ်တွင် စုပုံလာသည်။
မြင်းများပေါ်တွင်။
ပြုပြင်ထားသော ရေတွင်းပေါ်တွင်။
လမ်းဟောင်းပေါ်တွင်။
ထို့နောက် ရေတွင်းရိုးတံ၏ တောင်ဘက်ရှိ လူမရှိသော မြေကွက်လပ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
မပျော်သွားပေ။
လေတိုက်၍ လွင့်စင်သွားခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မုန်တိုင်းအစွန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
နှင်းများက အလိုလို ဆက်လက်ကျဆင်းနေဆဲပင်။
မရှိတော့သော အရာနေရာတွင် ကျယ်ပြန့်သော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
နံရံများ။
ရင်ပြင်တော်တစ်ခု။
ရှည်လျားသော တောင်ပံသဏ္ဌာန် အဆောက်အအုံ နှစ်ခု။
ကျဉ်းမြောင်းသော ဗဟိုအခန်းတစ်ခန်း။
တံဆိပ်ခတ်ထားသော ကရုဏာ၏ အိမ်တော် (The House of Sealed Mercy) မှာ ဤကမ္ဘာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်က ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
တက်ဆာက ပထမဆုံး ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမက နှင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အစွန်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက အရှေ့ဘက်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး အလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုကြီးတာပဲ”
အန်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရောင် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီထက် ပိုသေးတယ်လို့ ငါ မှတ်မိသားပဲ”
အီလီနော်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော ရရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။
နှင်းပွင့်များက သူမ၏ ဝတ်ရုံပေါ်သို့ ကျလာသည်။
ထို့နောက် သူမ ရှေးဟောင်း မုခ်ဝကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဖိနပ်အောက်ရှိ မြေပြင်ကို အထင်းသား မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
နှင်းအသစ်တစ်ပွင့်မျှ ထိုနေရာကို မထိတွေ့ပေ။
“ဒီအိမ်တော်က အမြဲတမ်း ဒီပုံစံပဲလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
မေးလင်းက ပျောက်ကွယ်နေသော အနောက်ဘက် တောင်ပံသဏ္ဌာန် အဆောက်အအုံဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“မှတ်ဉာဏ်ကို ဆွဲဆန့်ထားခဲ့ကြတာပဲ”
“ဘယ်သူတွေလဲ”
“ဩသဲလော့စ် (Othellos) ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် တရားရုံးပေါ့”
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“လူနာတွေ ပိုလက်ခံနိုင်အောင် သူတို့ နေရာချဲ့ခဲ့ကြတာ”
“အကျဉ်းသားတွေပေါ့” ဟု မယ်လိုဒီက ဝင်ပြောသည်။
အီလီနော်က သူမကို မပြင်ပေးခဲ့ပေ။
မရှိတော့သော အဆောက်အအုံ၏ အောက်ဘက်တွင် အဝိုင်းပုံစံ အခန်းလေးခန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို နှင်းများက ပေါ်လွင်စေနေသည်။
ထောင့်တစ်ထောင့်လျှင် တစ်ခန်းစီ ဖြစ်သည်။
အန်ဝမ်၏ သတ္တုပြားပေါ်တွင် ပြထားသော လမ်းကြောင်းများနှင့် ကိုက်ညီနေ၏။
ဖန်ဆင်းခြင်း။
ဖျက်ဆီးခြင်း။
ဖြတ်သန်းခြင်း။
အစိုးရခြင်း။
တရားရုံးချုပ်အောက်ရှိ လေးပိုင်းပါသော အခန်းမှာ ဤတည်းခိုခန်းနှင့် ဆက်သွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
၎င်းမှ ဆောက်လုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်လား။
သို့တည်းမဟုတ် ၎င်းမှ အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်လား။
ကျွန်တော် အနီးဆုံး အဝိုင်းပုံစံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီက ကျွန်ტော့်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည်။
နှင်းများက နယ်နိမိတ်တစ်လျှောက်တွင် စုပုံလာပြီး ရပ်တန့်သွား၏။
ဖုံးကွယ်နေသော အဆောက်အအုံက ကျွန်တော့်အာရုံကို ဖိအားပေးလာသည်။
ဘုရားသခင်၏ စွမ်းအားကို ၎င်းက မှတ်မိသွားသည်။
ထို့နောက် ၎င်းက မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ခြေထောက်အောက်တွင် တရားရုံး၏ တံဆိပ်တော် ပေါ်လာသည်။
အဖြူရောင် မျဉ်းကြောင်းများက နှင်းများကြားမှ ထိုးထွက်လာ၏။
ကျွန်တော် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အမိန့်ပေးသံတစ်ခု အထက်သို့ တက်လာသည်။
ဆောင်းရာသီ ရှိနေသည်။
စကားလုံးများက ကျွန်တော့်နားထဲသို့ မရောက်လာပေ။
မုန်တိုင်းများ နာခံရသည့် ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အစိတ်အပိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
လမ်းကြောင်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။
မြေပြင် ပွင့်ထွက်သွားသည်။
ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းဆိုင်ရာ အရတော့ မဟုတ်ပေ။
နှင်းများက ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော့်အောက်ဘက်တွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ပဟေဠိဆန်သည့် နေရာတစ်ခု ပွင့်လာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့် ပိုင်နက်နယ်မြေကို လက်ခံရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။
ဩသဲလော့စ်က ဆောင်းရာသီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
အီလာရာက ကျွန်တော်တို့ကို သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော် လက်ထက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
လက်ယာလက်ထဲတွင် ၎င်း ပေါ်လာ၏။
ဖျော့တော့သော သတ္တု။
ထိပ်ပိုင်းတစ်လျှောက်တွင် နက်မှောင်သော အပြာရောင်။
ကိုင်ကိုင်ချင်းနေရာတွင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။
အလေးချိန်က အိမ်ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ ကျွန်တော့်လက်ဝါးပေါ်သို့ ကျလာသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို တံဆိပ်တော်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း ထုချလိုက်သည်။
ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မြေပြင် ကွဲအက်သွားခြင်း မရှိပေ။
အမိန့်ပေးမှုကို ကျိုးပဲ့သွားစေခဲ့သည်။
အဖြူရောင် မျဉ်းကြောင်းများ အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်လာကြသည်။
ကျွန်တော့်အောက်ရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ တုန်ခါသွား၏။
စွမ်းအားများက လက်ထက်မှတစ်ဆင့် ပြန်တက်လာသည်။
အလွန်အမင်း များပြားလှသည်။
ထိုစွမ်းအားကို အပြင်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲသို့သာ စုပ်ယူလိုက်သည်။
ရင်ဘတ်တစ်လျှောက် အအေးဓာတ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံ တောင့်တင်းလာ၏။
ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်တွင် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။
ကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိပေ။
အဆစ်အမြစ်များကို ချုပ်နှောင်ထားသော အခွံတစ်ခု မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော့် ပခုံး၊ ရင်ဘတ်၊ လက်များနှင့် ခြေထောက်များတစ်လျှောက် အချပ်လိုက် ပုံဖော်သွားသည်။
အစွန်းနားများတွင် ကြည်လင်နေပြီး။
အလယ်ပိုင်းတွင် အပြာရောင်-အဖြူရောင် ဖြစ်နေ၏။
သံမဏိထက် ပို၍ မာကျောသည်။
တရားရုံး၏ စွမ်းအားက ကျွန်တော့်ကို လာရိုက်ခတ်သည်။
သံချပ်ကာက ခံနိုင်ရည်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် မတ်တတ်ရပ်လျက်သား ဆက်ရှိနေ၏။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်တာပဲလား”
“လုပ်နိုင်မှန်း ငါ သိပါတယ်”
“အရင်က မလုပ်ဖူးသေးတာနဲ့တော့ မတူဘူးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်။”
“ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲလား”
နောက်ထပ် တံဆိပ်သုံးခု ထပ်နိုးထလာသည်။
ပျောက်ကွယ်နေသော အခန်းများက တစ်ခုကိုတစ်ခု ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေကြသည်။
ရေတွင်းထဲမှ ရေများ ပوارထွက်လာ၏။
ဟယ်ဝမ်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။
ရေတိုင်ကြီးက ကျောက်တုံးများအထက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
တစ်ဝက်က ကြည်လင်နေပြီး။
ကျန်တစ်ဝက်က ဖြူနေကာ အလင်းမပေါက်ပေ။
“ဖယ်ကြ!” ဟု သူက အော်လိုက်သည်။
လူတိုင်း ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။
အလင်းမပေါက်သော ရေများက သူ့ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်သွားသည်။
၎င်းက လူတစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် စခန်းကို ဖြတ်ကျော်လာ၏။
မျက်နှာ မပါရှိပါ။
လက်များလည်း မရှိပါ။
နှလုံးသား ရှိသင့်သည့်နေရာတွင် အာဏာစက် တံဆိပ်တစ်ခုသာ ပါရှိသည်။
ထို့နောက် ၎င်း၏နောက်တွင် နောက်တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။
နောက်ထပ်တစ်ခုကလည်း ဆက်ပေါ်လာ၏။
ညစ်ညမ်းနေသော ရေများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် တရားရုံး၏ ကျွန်များ ဖြစ်ကြသည်။
အသက်မရှိကြပါ။
ဆန္ဒသဘောထားလည်း မရှိကြပေ။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ကို ၎င်းတို့ကို ခုတ်ပိုင်းလို့ ရမလား”
ဟယ်ဝမ်က ပထမဆုံးအကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
“အဲ့ဒါဆို အကောင်တွေ ပိုတိုးလာမှာလား”
“ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်”
“မရဘူးလို့ ဖြေလို့ ရသားနဲ့”
ပထမဆုံး ရေရုပ်က အက်ဗလင်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။
ကျွန်တော် ဘယ်ဘက်လက်ထဲသို့ ဓားကို ခေါ်လိုက်သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန် ရေခဲပြင် ကွဲထွက်သကဲ့သို့ အသံမြည်လျက် ၎င်း ပေါ်လာ၏။
ဓားသွားက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှေးယခင်က ဆောင်းရာသီကို သယ်ဆောင်လာသည့် သံမဏိဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုမူ ဓားသွား၏ အစွန်းတွင် မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်ထဲက အပြာရောင် အမှောင်ထုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဓားသွား၏ မြောင်းကြောင်းတစ်လျှောက် နှင်းများ ရွေ့လျားနေ၏။
ဓားစောင့်က ရေခဲတောင်ပံနှစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
လက်ကိုင်သီးအနားတွင် လပ်စီးလက်သံများ ဖျတ်ခနဲ့ လက်သွားသည်။
သော့(သ်) ၏ လပ်စီးလက်သံ မဟုတ်ပေ။
အအေးနှင့် အပူလေထုတို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်မိကြရာမှ မိုဃ်းကောင်းကင်ကို စကားပြောစေနိုင်လောက်သည်အထိ ဖြစ်ပေါ်လာသော လျှပ်စစ်ဓာတ်ပင် ဖြစ်သည်။
ရေရုပ်က ကျွန်တော့်ဇနီးထံ မရောက်ခင်မှာပင် ကျွန်တော် ကြားထဲသို့ ဖြတ်ဝင်သွားလိုက်သည်။
ဓားက ၎င်း၏ပခုံးကို ထိုးဖောက်သွား၏။
ရေများ ကွဲထွက်သွားသည်။
၎င်းထဲတွင် ပါရှိသော အဖြူရောင် အာဏာစက်က ကွဲမသွားပေ။
အဲ့ဒါက အစစ်အမှန် ကိုယ်ခန္ဓာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဓားကို လှည့်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီက လိုက်ပါလာသည်။
တံဆိပ်ဝန်းကျင်တွင် ရေများ ခဲသွား၏။
ရေရုပ်တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် ရေခဲမသွားစေခဲ့ပေ။
အမိန့်ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် အစိတ်အပိုင်းကိုသာ ရေခဲစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းက ကျွန်တော့်ဖိနပ်အနားတွင် သန့်ရှင်းသော ရေများအဖြစ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။
ဟယ်ဝမ်က မြေပြင်သို့ မကျရောက်ခင်မှာပင် ၎င်းကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခု” ဟု သူက ဆိုသည်။
နောက်ထပ် နှစ်ကောင် ထပ်ရောက်လာသည်။
စစ်သားများက အန်ဝမ်၊ အီလီနော်၊ မေးလင်းနှင့် ရေတွင်းတို့၏ ပတ်လည်တွင် စုဝေးကာ ခံစစ်ပြင်လိုက်ကြသည်။
ဆိုရန်က အက်ဗလင်ကို နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူမက ငြင်းဆန်သည်။
သို့သော် သူက လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
မယ်လိုဒီက ရေရုပ်တစ်ကောင်ကို သူမ၏ဓားပြားဖြင့် ရိုက်ချကာ ဘက်သို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။
တက်ဆာက သူမ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် ၎င်း၏ခြေထောက်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်၏။
၎င်းတွင် အရိုးများ မရှိပါ။
သို့သော် အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပေ။
၎င်း လဲကျသွားသည်။
အတွင်းတွင် ရွေ့လျားနေသော အဖြူရောင်တံဆိပ်ကို ကျွန်တော် မြင်နိုင်ရန်အတွက် ဟယ်ဝမ်က ၎င်း၏ရေများကို ခဏတာ ခွဲထုတ်ပေးထားသည်။
ကျွန်တော် လက်ထက်ကို ဖျောက်လိုက်သည်။
ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အဆိုပါ တံဆိပ်ကို ဖြတ်ပိုင်းပစ်လိုက်၏။
တံဆိပ် ကွဲထွက်သွားသည်။
ပျောက်ကွယ်နေသော တည်းခိုခန်းတစ်ခွင်လုံးတွင် အသံတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကျောက်တုံး ကွဲထွက်သံ မဟုတ်ပေ။
စာရေးစာချွန်တော်တစ်စောင် စာမျက်နှာကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ အသံမျိုး ဖြစ်သည်။
ရေရုပ်က မိုးရေအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။
တတိယအကောင်က ကျွန်တော်တို့ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မျက်နှာမပါသော ကျွန်၏နေရာတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။
ကယ်ရယ် (Carol)။
အစစ်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဆံပင်ပုံစံ မှားနေသည်။
မျက်လုံးများတွင် စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင် မရှိပေ။
လက်များက ကျွန်တော် အခြားအရာအားလုံးကို မေ့သွားလိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုဖြင့် ကျွန်တော်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလာကြသည်။
“ဖေဖေ”
ကျွန်တော့်နံရိုးများအောက်တွင် အအေးဓာတ် စုဝေးလာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
အတုအယောင် ကလေးငယ်ဆီမှ သတိပေးရန် မဟုတ်ပေ။
အစစ်အမှန် ကလေးငယ် ဘယ်မှာရှိနေမှန်း ကျွန်တော့်ကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်။
လုံခြုံနေသည်။
အပြာရောင် ဖဲကြိုးတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူများ မကူညီခင် ကိုယ်တိုင် မေးတတ်အောင် သင်ယူနေသည်။
ကျွန်တော် ထိုပုံသဏ္ဌာန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
အတုအယောင် ကယ်ရယ်က ပို၍ နီးကပ်လာသည်။
“ဖေဖေ ကျွန်တော့်ဆီ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး”
“သမီးကို လိုအပ်တယ်လေ”
“မင်းက အမိန့်တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ထားတဲ့ လိုအပ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်”
ထိုပုံသဏ္ဌာန်က ပြုံးလိုက်သည်။
အဲ့ဒါလည်း မှားယွင်းနေသည်။
ကျွန်တော့်သမီးက ငြင်းပယ်ခံရသောအခါ စိတ်ဆိုးတတ်သည်။
ဤအရာကမူ အညံ့ခံမှုကို မျှော်လင့်နေ၏။
ကျွန်တော် ဓားကို အောက်သို့ လျှော့ချလိုက်သည်။
အန်ဝမ်က စူးရှသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ဩသဲလော့စ်က ဆောင်းရာသီကို မျှော်လင့်နေတာလေ”
“ဟုတ်တယ်။”
“သူ့ဆီ လွှတ်လိုက်သမျှကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ သူက ထင်နေတာ”
အတုအယောင် ကလေးငယ်က ကျွန်တော့်သံချပ်ကာကို လာဆွဲသည်။
ကျွန်တော် လက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တို့ကြားတွင် နှင်းများ စုဝေးလာသည်။
ပျော့ပျောင်းသည်။
သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့က ထိုအကောင်၏ ရေဓာတ်ပါသော လက်ချောင်းများပေါ်တွင် ကျရောက်လာ၏။
နှင်းပွင့်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။
၎င်းတို့က မျောပါနေကြသည်။
ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွား၏။
ရေရုပ်အတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို အထင်းသား မြင်လာရသည်။
အာဏာစက် တံဆိပ်မှစတင်ကာ ရေတွင်းဆီသို့ ချည်မျှင်တစ်ခု ဆင်းသွားသည်။
နောက်တစ်ခုက မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွား၏။
တရားရုံးချုပ်ဆီသို့ ဖြစ်သည်။
တတိယတစ်ခုက ကျွန်טော့်ဆီသို့ လှမ်းလာသည်။
ကျွန်တော် တတိယတစ်ခုကိုသာ ပိတ်လိုက်သည်။
ရေရုပ်က ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အတုအယောင် မျက်နှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရေက ရိုးရိုးလူတစ်ယောက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်ရောက်သွား၏။
၎င်းထဲရှိ မျဉ်းကြောင်းများကမူ ဆက်လက် ထင်ရှားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“တွေ့ပြီ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
မေးလင်းက မြောက်ဘက်ဆီသို့ သွားသော ချည်မျှင်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
အန်ဝမ်က ရေတွင်းထဲသို့ ဝင်သွားသော ချည်မျှင်နောက်သို့ လိုက်သွား၏။
ဟယ်ဝမ်က ရေကို ကိုယ်တိုင် လက်လှမ်းထိလိုက်သည်။
ဩသဲလော့စ်က ကျွန်တော် အင်အားသုံး၍ တုံ့ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော်ကမူ အခြားလူတိုင်း မြင်နိုင်ရန် အချိန်ပေးခဲ့လိုက်သည်။
ဟယ်ဝမ်က ထိုရေရုပ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
သူ့လက်ဝါးမှစတင်ကာ သန့်ရှင်းသောရေများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ခွဲထုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်ဆိုင်သည့် ရေ။
ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည့် ရေ။
တရားရုံး၏ အာဏာစက်က နှစ်ခုစလုံး၏ ကြားထဲတွင် ပုန်းအောင်းရန် ကြိုးစားသည်။
ဟယ်ဝမ်၏ မျက်နှာတင်းသွားသည်။
“မရဘူး”
သန့်ရှင်းသောရေက ၎င်းကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
အဖြူရောင် တံဆိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
အကာအကွယ် မရှိတော့ပါ။
သေးငယ်သွားသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားပေးမည့် ကိုယ်ခန္ဓာမရှိတော့သောအခါ အလွန်တရာ သနားစရာ ကောင်းနေတော့သည်။
မယ်လိုဒီက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“အခုလား”
ဟယ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက သူမ၏ဓားလက်ကိုင်သီးဖြင့် ၎င်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
တံဆိပ် ကွဲထွက်သွားသည်။
ကျန်ရှိနေသော ရေများ နှင်းပေါ်သို့ ကျလာ၏။
သန့်ရှင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရေတွင်းလည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။
ပျောက်ကွယ်နေသော တည်းခိုခန်းအောက်ရှိ ကျိုးပဲ့ခြင်းမရှိသေးသော တံဆိပ်နှစ်ခုက မမှိတ်မသုန် ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ရိုက်ချိုးခဲ့သော တံဆိပ်က ဆောင်းရာသီကို မသိတော့ပေ။
ဒုတိယတစ်ခုက ၎င်းကို ကျွေးမွေးနေသော ရေမှ ခွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်သည့်နှစ်ခုက စောင့်ဆိုင်းနေဆဲပင်။
ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်း။ အစ်ဂနိစ် (Ignatius) နှင့် ဆာရာဖီနာ (Seraphina) တို့အတွက် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဓားကို ဖျောက်လိုက်သည်။
၎င်းက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများတစ်လျှောက် လေပြင်းနှင့် သေးငယ်သော ရေခဲမှုန့်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။
သံချပ်ကာကမူ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ရှိ ချပ်ဝတ်တစ်ခုကို လာတို့သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက မည်သည့်အရာကိုမျှ ချန်မထားခဲ့ပေ။
“အေးနေလား”
“ငါ့အတွက်တော့ မအေးပါဘူး”
“တခြားလူတွေအတွက်ရော”
“အေးမှာပေါ့”
သူမ ၎င်းကို ထပ်တို့ကြည့်သည်။
နှင်းခဲများက သူမ၏လက်ချောင်းများကို နာကျင်စေခြင်း မရှိဘဲ ဝန်းရံသွားကြသည်။
“ငါ့အတွက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲ့ဒီကြိုးတွေက ၎င်းမှတစ်ဆင့် အသိအမှတ်ပြုမှုကို သယ်ဆောင်လာနေလို့ ဖြစ်မှာပါ”
“ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့သံချပ်ကာက ပိုသိနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော် ရေခဲပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်နှာပြင်တွင် ကျွန်တော့်မျက်နှာ ပုံရိပ်ထင်နေသည်။
ဖြူဖျော့သော ဆံပင်။
နှင်းခဲနေသော မျက်လုံးအိမ်။
အစွန်းများတွင် လက်နေသော လပ်စီးလက်သံများ။
ကျွန်တော် နတ်ဘက်မဝင်ခင်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည့် ကိုယ်ခန္ဓာ မဟုတ်တော့ပေ။
ကျွန်တော် ပြန်ပြောင်းချင်နေတော့သည့် ပြောင်းလဲမှုမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ပါ။
မုန်တိုင်းတစ်ခုက မုန်တိုင်းတစ်ခုလို ပုံစံရှိနေခြင်းအတွက် မည်သည့်အခါမျှ တောင်းပန်နေမည် မဟုတ်ပေ။
ဘယ်နေရာမှာ ပြိုကွဲရမည်ကိုသာ ၎င်းက ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ဓားဖြင့် ကျွန်တော့်ပခုံးချပ်ဝတ်ကို လာခေါက်လိုက်သည်။
စခန်းတစ်ခွင်လုံးတွင် တချွင်ချွင်မြည်သံ ထွက်လာ၏။
“မာလိုက်တာ”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို စမ်းသပ်တာ ရပ်တော့”
“ငါက သံချပ်ကာကို စမ်းသပ်နေတာပါ”
“အဲ့ဒါက ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာလေ”
“ကိုက်ညီမှု ရှိတာပေါ့”
တက်ဆာက ကျိုးပဲ့နေသော တံဆိပ်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
“မင်းရဲ့လက်ထက်က အမိန့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်။”
“အခြားလမ်းကြောင်းတွေကိုရော ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မလား”
“ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်ပါတယ်”
အန်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မရဘူး”
တက်ဆာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆူထာ့ (Surtr) က အခန်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေလို့လား”
“အီလာရာက ၎င်းထဲမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ထိန်းထားလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ လမ်းကြောင်းတစ်ခုရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာ နားမလည်ဘဲ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါတွေက လူတိုင်းဆီကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်”
ဆိုရန်က ပျောက်ကွယ်နေသော ဗဟိုအခန်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“လူ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ”
အန်ဝမ်၏ အဖြေက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။
“ထောင်နဲ့ချီတယ်”
ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုက်သောအခါ ရေခဲသံချပ်ကာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မပျော်သွားပေ။
ပြန်လုပ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်အရေပြားအောက်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး မည်သည့်အခက်အခဲမှ မရှိဘဲ အခြေကျသွား၏။
လများစွာက ဤမျှလောက်များပြားသော စွမ်းအားကို ပြန်ရယူခြင်းက ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့လိမ့်မည်။
ယခုမူ အသက်ရှူထုတ်လိုက်ရသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသည်။
ဩသယ်သော် (Aurethar) ၏ သင်ခန်းစာများက မှန်ကန်နေပေသည်။
ကျွန်တော် နေထိုင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာက ကျွန်တော့်ပိုင်နက်နယ်မြေကို သယ်ဆောင်ထားရုံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။
၎င်းကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်း ရှိလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ပြောင်းလဲခြင်းက ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပျောက်ဆုံးသွားစေသည်ဟု စိုးရိမ်နေရသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ပို၍ တိကျသေချာစွာ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
ယူရီယာ။ ခင်ပွန်း။ ဖခင်။ ဘုရင်။ မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီ၏ ဘုရားသခင်။
မည်သည့်အရာကမျှ အခြားအရာများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း မရှိပါ။ မည်သည့်အရာကမျှ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း မရှိပေ။
အတုအယောင် ရေရုပ် ချန်ထားခဲ့သော ထင်ရှားသည့် ချည်မျှင်နောက်သို့ ကျွန်တော်တို့ လိုက်သွားကြသည်။
၎င်းက ပျောက်ကွယ်နေသော ရင်ပြင်တော်ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နှင်းများ မကျရောက်နိုင်သော နေရာတစ်ခု၏ အောက်ဘက်တွင် ဆုံးသွားသည်။
တက်ဆာက မြေပြင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ တုတ်ကောက်က ကျောက်တုံးကို သွားခတ်မိသည်။
စစ်သားများက ရှေးဟောင်းမျက်နှာပြင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ကြသည်။
မုခ်ဝတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
နံရံများ မရှိပါ။
တံခါးလည်း မရှိပေ။
မတ်တတ်ရပ်နေသော ကျောက်တုံးနှစ်တုံးနှင့် နှင်းခဲနေသော မြေကြီးအောက်တွင် မြှုပ်နေသော ထုပ်တန်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။
ထိပ်ပိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စာသားများ ရေးထိုးထားသည်။
အီလီနော်က ၎င်းကို ပထမဆုံး ဖတ်ပြသည်။
“နာကျင်မှုကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဝင်ရောက်ပါ”
အန်ဝမ်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“အဲ့ဒါ မူလစာသား မဟုတ်ဘူး”
မေးလင်းက ဘယ်ဘက်တိုင်အနားတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
အသစ်ထွင်းထုထားသော စာသားအောက်တွင် မှတ်ဉာဏ်များ ကပ်ငြိနေသည်။
သူမ ခွင့်တောင်းပြီးမှ ကျောက်တုံးကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
မျက်နှာပြင် ပူနွေးလာသည်။
အမိန့်ပေးစာအောက်မှ ရှေးဟောင်းစာသားများ ပေါ်လာ၏။
သင် ၎င်းကို ပြန်လည် သယ်ဆောင်ရန် မရွေးချယ်မချင်း နာကျင်မှုက ဤနေရာတွင် အနားယူနိုင်ပါသည်။
အက်ဗလင်က ဗားရှင်းနှစ်ခုစလုံးကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“သူတို့က ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခုကို ဈေးနှုန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ဒါဆို စာသားအသစ်အောက်ကနေ ဝင်သွားရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ”
“ဒီအိမ်တော်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နာကျင်မှုကို ယူသွားခွင့်ရှိတယ်ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်တာပဲ ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
“အဲ့ဒါကိုရော သူတို့ ပြန်ပေးမှာလား”
အန်ဝမ်က ရေတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဩသဲလော့စ်က အိမ်တော်ကို ထိန်းချုပ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
နာကျင်မှုက ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် မတူညီသော ပုံစံဖြင့် ရှိနေကြသည်။
မုခ်ဝက ၎င်းကို သတိထားမိသွားသည်။
အမြွှာနှစ်ဦးအတွက် အက်ဗလင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုဆီသို့ လှမ်းသွားသည်။
အီလီနော်၏ ဒေါสะဆီသို့။ မေးလင်း၏ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်ဆီသို့။ အန်ဝမ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့။ စစ်သားများ၏ စစ်ပွဲဆိုင်ရာ မှတ်ဉာဏ်များဆီသို့။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဆိုရန်၏ လူနာများဆီသို့။
ထို့နောက် ၎င်းက ကျွန်တော့်ကို တွေ့သွားသည်။
ကယ်ရယ်။ ဂရေးကိပ်မတိုင်ခင် နှစ်များ။ ကျွန်တော် မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော လူများ။ ကျွန်တော် မအိုမမင်း ဖြစ်နေချိန်တွင် အက်ဗလင် အိုမင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သော စိုးရိမ်စိတ်။ ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးများ ကလေးဘဝအတိုင်း ဆက်မနေနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးလာကြမည်ကို စိုးရိမ်သော စိုးရိမ်စိတ်။ ကျွန်တော့် အကာအကွယ်အောက်ရှိ လူတိုင်းက တစ်နေ့ကျလျှင် ရန်သူများက ကျွန်တော့်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အသုံးချမည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သော စိုးရိမ်စိတ်။
မုခ်ဝက သက်သာရာရမှုကို ကမ်းလှမ်းလာသည်။ အနာကျက်စေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သူမဆို အဘယ်ကြောင့် ဝင်ရောက်ချင်ကြလိမ့်မည်ကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဝါးက လေဟာနယ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
လက်ထက်က တုံ့ပြန်ခဲ့ပေမည်။
ဓားက စာသားအသစ်ကို ဖြတ်ပိုင်းပစ်ခဲ့ပေမည်။
သို့သော် ကျွန်တော် ဘာကိုမျှ မသုံးခဲ့ပေ။
ဆောင်းရာသီဆိုသည်မှာ ဖျက်ဆီးခြင်း သက်သက် မဟုတ်ပေ။
အားလုံးကို သယ်ဆောင်ထားရခြင်းက မဖြစ်နိုင်တော့သောကြောင့် ကမ္ဘာကြီးက သယ်ဆောင်ရသည့်ဝန်ကို လျှော့ချပေးသည့် ရာသီတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
အနားယူခြင်း။ ငြိမ်သက်ခြင်း။ ထိန်းသိမ်းခြင်း။
သို့သော် ဆောင်းရာသီက မြေအောက်ရှိ အမြစ်များ မရှိတော့ပြီဟု လိမ်ညာမနေပေ။ နွေဦးပေါက်သည်အထိ ၎င်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသည်။
ကျွန်တော် လက်ဝါးကို မုခ်ဝပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို မင်းတို့ဆီမှာ ချန်ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
စာလုံးအသစ်များ ပို၍ လင်းလက်လာသည်။
တံခါးက ငြင်းဆန်သည်။
“ငါ ဒါကို တခြားပုံစံနဲ့ သယ်ဆောင်သွားမယ်”
အအေးဓာတ်က ကျောက်တုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
၎င်းကို ကွဲအက်သွားစေလောက်သည်အထိ မဟုတ်ပါ။ အတုအယောင်စာသားအောက်ရှိ ရှေးဟောင်းစာသားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရုံမျှ ဖြစ်သည်။
ဩသဲလော့စ်၏ ကျွန်များ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ အစင်းကြောင်းတိုင်းတွင် ရေခဲများ ပြည့်သွားသည်။
အမိန့်ပေးချက်က ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။ ကျောက်တုံးမှ ခွဲထုတ်ခံထားရ၏။
ထို့နောက် ကျွန်တော် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ရေခဲများက အချပ်လိုက် ကွာထွက်လာသည်။
နာကျင်မှုကို ချန်ထားခဲ့ပြီး ဝင်ရောက်ပါ
ကျွန်တော် ထိုစကားလုံးများကို လက်ဝါးထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
မူလ ဖိတ်ခေါ်ချက်က ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော စာသားကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
မုခ်ဝ ပွင့်လာသည်။
အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျောက်တုံးများကြားတွင် အမှောင်ထု ပေါ်လာသည်။
၎င်း၏ အလွန်တစ်နေရာတွင် ရေများ လှုပ်ရှားနေသည်။
ထွက်ပေါက်တစ်ခုက တစ်ချက်ရှူသွင်းချိန်မျှသာ ပေါ်လာသည်။ အဖြူရောင် နံရံများ။ ပိတ်ထားသော တံခါးများ။ မိုးေဝါးနေသော မှန်နောက်တွင် လင်းနေသော မီးအိမ်တစ်စင်း။
ထို့နောက် လမ်းကြောင်းက ရပ်တန့်သွားသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ဖက်အစွန်းဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး။ ผอม ယိုဖျော့နေသည်။ လက်တစ်ဖက်က နံရံကို ထောက်ထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“အီလာရာလား” ဟု အီလီနော်က မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက သူမ၏ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
နာကျင်မှုများက အပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် ပျံ့နှံ့လာသည်။
စစ်သားများပင် ယိုင်နဲ့သွားရလောက်အောင်ပင် များပြားလှသည်။
အက်ဗလင်က ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွား၏။
ဆိုရန်က ရေတွင်းကို အမှီပြုကာ ထိန်းလိုက်ရသည်။
မေးလင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်သံချပ်ကာက မတောင်းဆိုဘဲ ပြန်ပေါ်လာသည်။
ရေခဲများက ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ မုန်တိုင်းလေ၏ အကာအကွယ်တစ်ခုက မုခ်ဝကို ဖြတ်၍ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အီလာရာကို အတွင်းတွင် ချုပ်နှောင်ထားရန် မဟုတ်ပေ။ နာကျင်မှုများ အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်းကို လွှင့်စင်မသွားစေရန် ထိန်းထားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးက သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ရေလွှမ်းမိုးမှု ရပ်တန့်သွားသည်။ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အိုင်လန် (Ilyen) က စောင့်ရှောက်မှု ရောက်လာသည်အထိ အသက်ကို ထိန်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
အီလာရာက အပေါက်ဝ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းကို ထိကိုင်လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် စကားလုံးများ ပေါ်လာသည်။
မင်း မဟုတ်ဘူး။
အီလီနော် ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
စကားလုံးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။
နေမြဲနေမည့်သူ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အိုင်လန်”
အီလာရာက မမြင်ရသော နယ်နိမိတ်ကို သူမ၏လက်ဖြင့် ပို၍ ဖိထားလိုက်သည်။
နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
သူမက ငါ့ကို ထပ်မကြားရခင်မှာ ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်။
ထွက်ပေါက် ပျက်စီးသွားသည်။ မုခ်ဝ ပြန်လည် ဗလာဖြစ်သွား၏။ မူလစာသားက အီလီနော်၏ လက်ချောင်းများအောက်တွင် ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ထို့နောက် ဆိုရန်က အက်ဗလင်၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ရှင် ထိုင်သင့်တယ်”
“ငါ ဒူးထောက်နေတာပဲလေ”
“ပိုပြီး ခိုင်ခိုင်မာမာပေါ့”
“အဲ့ဒါ ဆေးပညာဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဒီနေ့အတွက်တော့ ဟုတ်တယ်လေ”
သူမ ထိုင်ချလိုက်သည်။
နာကျင်မှုမရှိဘဲ လူတိုင်း မတ်တတ်ရပ်နိုင်သည်အထိ ကျွန်တော် သံချပ်ကာကို ဆက်ထိန်းထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားလိုက်၏။
မုခ်ဝတစ်ခွင်ကို ကာရံထားသော အကာအကွယ်က သာမန်လေပြေလေညင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
လေက ဗလာဖြစ်နေသော ကျောက်တုံးများကြားမှတစ်ဆင့် နှင်းများကို သယ်ဆောင်လာ၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် နှင်းပွင့်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။
၎င်းတို့က ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။
လမ်းကြောင်း ပိတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဖိတ်ခေါ်ချက်က ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
အန်ဝမ်က ရေတွင်းများဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
တတိယမြောက် ရေတွင်းက ခြားနားသော လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
သူက ၎င်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သန့်စင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလို့ရတယ်”
“အီလာရာဆီကိုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သူ့နားမှာရှိတဲ့ ရေဆီကိုပါ”
“ဩသဲလော့စ် အဲ့ဒါကို သုံးလို့ရမလား”
“သန့်စင်တဲ့ရေကလွဲလို့ တခြားဘာမှ ဖြတ်သန်းခွင့်မပြုဘူးဆိုရင်တော့ မရပါဘူး”
အန်ဝမ်က ရေတွင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“သတင်းစကားတွေလား”
အန်ဝမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အာဏာပါတဲ့ စကားလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး။ နာကျင်မှုတွေ မဟုတ်ဘူး။ စွမ်းအားတွေ မဟုတ်ဘူး”
“ဘာတွေ ဖြတ်သွားလို့ရလဲ”
“ရေ”
မယ်လိုဒီက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ကန့်သတ်ချက် အရမ်းများသလိုပဲ”
“လူတွေက အဲ့ဒါမရှိရင် သေကုန်လိမ့်မယ်”
သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကန့်သတ်ချက် နည်းသွားတာပေါ့”
အန်ဝမ်က ရေတွင်းထဲမှ ညစ်ညမ်းမှုများကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ရွှံ့စေးများက ဦးစွာ ပေါ်လာ၏။
သစ်ရွက်များ။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဆက်စပ်ပစ္စည်းများမှ သံချေးများ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သွန်ချခဲ့သည့် ဆေးဝါးများ ချန်ထားခဲ့သော ခါးသက်မှုများ။
ထို့နောက် တရားရုံး၏ အာဏာစက်ကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဖြူရောင် အကြွင်းအကျန်များ။
သူ ၎င်းတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်း မရှိပေ။
အန်ဝမ်နှင့် မေရီတို့ စစ်ဆေးနိုင်ရန် လုံခြုံစွာ အလုံပိတ်ထားသော ပုလോകတစ်လုံးထဲသို့ ပိုင်းခြားထည့်လိုက်သည်။
အောက်ဘက်ရှိ ရေများ သန့်စင်သွား၏။
မှော်ဆန်ဆန် အာဟာရဖြစ်စေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကောင်းချီးပေးထားခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
လုံခြုံစိတ်ချရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကွာခြားချက်က သူ့အတွက် အရေးပါလှသည်။
သူ လုပ်ဆောင်ပြီးစီးသွားသောအခါ အောက်ဘက်အနက်ဆုံးရှိ ရေတွင်းမျက်နှာပြင်က ဆောင်းရာသီ မိုးကောင်းကင်ကို ပြန်ဟပ်နေသည်။
ကျောက်တုံးများနှင့် မိုင်းတွက်မရနိုင်သော အကွာအဝေးကြီးက ၎င်းတို့ကြားတွင် ခြားနားထားသော်လည်းပေါ့။
ကျွန်တော်တို့ ခွက်တစ်လုံးကို တွဲလောင်းချလိုက်ကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရေတွင်းက မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ ၎င်းကို လက်ခံခဲ့သည်။
ကြိုးအရှည် ပေးထားသည်ထက်ပင် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသွား၏။
ပြန်တက်လာသည့်အခါ ခွက်ထဲတွင် ရေမပါဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။
သစ်သားပေါ်တွင် စာသားတစ်ချို့ ရေးထစ်ထားသည်။
နာကျင်မှုဖြင့် မဟုတ်ပေ။
လက်သည်းဖြင့် ခြစ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ငါ သန့်စင်တဲ့ရေကို ကြားလိုက်ရတယ်။
အီလာရာ။
ယင်း၏အောက်တွင်:
အိုင်လန်က ဟုတ်တယ်လို့ ပြောမှသာ ခေါ်လာခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က ထိုစာလုံးများကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
သူမကို မည်သည့် ထောင်ချောက်မျှ လိုက်မဖမ်းပေ။
မည်သည့် အာဏာစက်မျှ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း မရှိပါ။
တောင်းဆိုမှုတစ်ခုအဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေစေရန် လုံလောက်သော သတိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် တောင်းဆိုမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ ဟេဗန်ရိတ်ကို ပြန်ကြမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အန်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နသနီယယ်ကို ခေါ်သွားမယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“အန်ဝမ်”
“ဟင့်အင်း” (မဟုတ်ဘူး - wait, "Yes" in context means affirmative, so "ဟုတ်ကဲ့" or just "အင်း") -> Let's use: “အင်း”
“ဆိုရန်”
သူက အမေးခံရသည်အထိ စောင့်မနေဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
“အင်း”
“ပြီးတော့ အိုင်လန်က ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်”
အီလီနော်က ပွင့်နေသော မုခ်ဝဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမ ငြင်းကောင်း ငြင်းလိမ့်မယ်”
“ငြင်းလည်း ငြင်းမှာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ထိုအဖြေက သူမကို နာကျင်စေသည်။
သို့သော် ၎င်းက မှန်ကန်သော အဖြေပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်း မထွက်ခွာနိုင်သေးပေ။
ကျိုးပတ်နေသော အာဏာအမှတ်အသားများက ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ဆေးရုံငယ်လေးကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ရေတွင်းကို စောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်သည်။
မုခ်ဝကိုလည်း အဆုံးရှုံးမခံဘဲ ဖုံးကွယ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။
တက်ဆာက ကျန်ရစ်ခဲ့ရန် စစ်သား သုံးဦးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
သူတို့က တစ်ဦးချင်းစီ အလိုအလျောက် စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အန်ဝမ်က စည်းကမ်းချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
ရက်နှစ်ရက်။
မုခ်ဝဘက်သို့ လုံးဝ မဝင်ရ။
ဟန်ဝမ်၏ အမှတ်အသား မပါသော ခွက်ဖြင့် ရေတွင်းမှ ရေကို မသောက်ရ။
တရားရုံးက အခြားသော ဖန်တီးထားသည့် ရုပ်ဝတ္ထုတစ်ခုခုကို ထပ်လွှတ်ခဲ့လျှင် နေရာကို တစ်ယောက်တည်း ခုခံကာကွယ်နေမည့်အစား ဆုတ်ခွာသွားရမည်။
မယ်လိုဒီက ထိုနောက်ဆုံး အမိန့်ကို မကြိုက်ပေ။
“ရှင်တို့က သူတို့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးခိုင်းမလို့လား”
“သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဒီမှာ ထားခဲ့တာပါ” ဟု တက်ဆာက ဆိုသည်။ “အကယ်၍ စောင့်ကြည့်တာကနေ တိုက်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီဆိုရင် သူတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ”
စစ်သားများ နားလည်ကြသည်။
တစ်ခါတလေတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခြင်းကပင် တင်ပြရမည့် သတင်းပို့ချက် ဖြစ်နေတတ်သည်။
မထွက်ခွာမီတွင် နှင်းများ ဖော်ပြပေးခဲ့သော ကပ်လျက်မျဉ်းကြောင်းအတွင်း၌ ကျွန်တော် ရပ်နေလိုက်သည်။
ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ဆေးရုံငယ်လေးက ကျွန်တော့်ကို ဝန်းရံထားသည်။
အဆောက်အအေး မရှိတော့သည့် နေရာတိုင်းတွင် ဆောင်းရာသီက ဆက်လက် ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မုန်တိုင်းက ယခု အရှေ့ဘက်သို့ ရွှေ့လျားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ယခုအခါ ၎င်းက ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုကို ထပ်မံ မလိုတော့ပေ။
သို့သော် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
စကားလုံးများဖြင့် မဟုတ်ပေ။
လွှတ်ပေးခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။
လေထုဖိအား ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့အထက်တွင် မိုးတိမ်များ ခဏတာ ကွဲသွား၏။
နေရောင်ခြည်က နှင်းများပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
ပျောက်ကွယ်နေသော နံရံတိုင်းက မရှိခြင်းမှတစ်ဆင့် လင်းလက်နေသည်။
ထို့နောက် မုန်တိုင်းက ဆက်လက် ရွှေ့လျားသွား၏။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
“ရှင် ကျေနပ်နေပုံပဲ”
“ငါ ထောင်ချောက်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ဘူးလေ”
“ရှင်အတွက်တော့ အဲ့ဒါ ထူးဆန်းတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပဲ”
“ငါလည်း သတိထားမိပါတယ်”
သူမက သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အရေပြားအောက်ရှိ ရေခဲက တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မနက်ခင်း မတိုင်မီကပင် ကျွန်တော်တို့၏ ပြန်ခရီး စတင်ခဲ့သည်။
ဂါရစ် ပေးခဲ့သော သစ်သားဇွန်းက ကျွန်တော့်ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို မသုံးခဲ့ပေ။
စားသောက်ရန် ရပ်နားကြစဉ်တွင် မယ်လိုဒီက ဤအချက်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။
“သူ အဲ့ဒါကို ရှင် စားစရာအတွက် ပေးခဲ့တာလေ”
“ငါ့မှာ တခြားဇွန်းတစ်လက် ရှိပါတယ်”
“ရှင်က မလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို သယ်လာတာပဲ”
“အဲ့ဒါက အလေးချိန်ကို ဘာမှ မရှိသလောက်ပါပဲ”
“မလိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ဆိုတာ အဲ့လိုစတာပဲလေ”
သူမက သူမ၏လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီ၏ ဘုရားသခင်က သူ၏သစ်သားဇွန်းကို ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
အချို့သော စွမ်းအားများကို ဘယ်သောအခါမှ လက်လွှတ်မခံသင့်ပေ။
ထိုညနေခင်းတွင် အက်ဗလင်၏ လက်အိတ်ထဲမှ ဖဲကြိုးလေး နွေးလာသည်။
ကာရယ်။
ထို့နောက် ဂါရစ်။
တည်ငြိမ်စွာ။ စောင့်ဆိုင်းနေလျက်။
ကျွန်တော်တို့လည်း တူညီသော ပုံစံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်း မရှိပါ။ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး လက်လှမ်းခြင်း မရှိပါ။
ရှိနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်စဉ်က သူတို့ မုန်တိုင်းကို ခံစားမိခဲ့ကြပါလိမ့်မည်လောဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
ပျိုးခင်းပြတင်းပေါက်များပေါ်တွင် နှင်းခဲများ ပေါ်လာခဲ့ပါသလား။
ဂါရစ်က ရေခဲဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တူတစ်လက်ကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါသလား။
ကာရယ်က ကျဆင်းနေသော နှင်းများကို နားစိုက်ထောင်ရင်း ဖုံးကွယ်ထားသည့် အရာတစ်ခု၏ ကပ်လျက်မျဉ်းကြောင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပါသလား။
ပြန်ရောက်သည့်အခါ ကျွန်တော်တို့ မေးမြန်းကြပါလိမ့်မည်။
သူတို့၏စွမ်းအားက ဤပြဿနာထဲတွင် ပါဝင်နေလို့တော့ မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏ဘဝများက ကျွန်တော်တို့၏ စကားဝိုင်းထဲတွင် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ტော့်တို့၏နောက်ဘက်တွင် စစ်သား သုံးဦးက သန့်စင်သော ရေတွင်းတစ်တွင်းကို စောင့်ရှောက်နေကြသည်။
ယင်း၏အလွန်တွင် ကမ္ဘာကြီးမှ ဖယ်ထုတ်ထားသော အိမ်တစ်หลังအတွင်း၌ သူတော်စင်မတစ်ဦးက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ရှေ့ဆက်ရာတွင် အိုင်လန်က သူမအတွက် တခြားသူ မည်သူမျှ မလုပ်ပေးနိုင်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ဩသဲလော့စ်က ဆောင်းရာသီကို လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
သူက အင်အားကို မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဒေါသကို မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကျွန်ტော့်ကိုနှင့် ကျွန်တော် ကယ်တင်လိုသူကို ခြားထားသည့် နံရံတိုင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်မည့် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဆောင်းရာသီက ဖော်ပြပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိန်းသိမ်းပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။ အဆိပ်ခတ်ထားသော အမိန့်တစ်ခုမှ သန့်စင်သောရေကို ပိုင်းခြားပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
နာကျင်မှုသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု ဟန်ဆောင်ခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းထားရန်။
ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကျေနပ်စေခဲ့သည်။
ရှေ့ဘက်ရှိ မိုးတိမ်များကြားတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဟာ။ ခေါ်ယူထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်ကြီးက ကျွန်တော် မည်သူဖြစ်သည်ကို စတင် သိရှိလာသောကြောင့် အလိုအလျောက် ရှိနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဝေးလံသော မုန်တိုင်းသံကို နားထောင်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် အိမ်သို့ ဆက်၍ မြင်းမောင်းသွားခဲ့သည်။