အခန်း (၂၈၉) - မြို့တော်က တောင်းဆိုခဲ့တာများ
မုန်လာဥနီက ပြည်သူ့အစည်းအဝေးကို တက်ရောက်ခဲ့တယ်။
ဒါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။
အစည်းအဝေးက Open Hand နတ်ကျောင်းသစ်ဆောက်မယ့်နေရာအတွက် မှတ်သားထားတဲ့ စက်ဝိုင်းပုံဧရိယာအတွင်းမှာ ကျင်းပခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
မုန်လာဥနီကတော့ אורလတိုင် (stable) နားမှာ ကြိုးနဲ့ချည်နှောင်ခံထားရတာပေါ့။
ဘယ်အချိန်တုန်းကမှန်းမသိ၊ အဲဒီကြိုးက ပြေထွက်သွားခဲ့တယ်။
ပြတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး။
အပြေခံလိုက်ရတာ။
ဂါရစ်ကတော့ သူလုပ်တာမဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းတယ်။
ကာရိုလ်ကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။
အဲဒီဆိတ်မလေးက အီဒရစ်ရဲ့ ဒုတိယမြောက် တံခါးအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာကနေ ဝင်လာပြီး အစည်းအဝေးပွဲရဲ့ အလယ်တည့်တည့်မှာ သွားရပ်နေခဲ့တယ်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ကျွန်မ စည်းမျဉ်းကို ရေးပြီးသားပါ”
“ကိုယ်သိပါတယ်”
“သိပ်လည်း ရှင်းပါတယ်”
“မုန်လာဥနီက စာဖတ်တတ်ချင်မှ ဖတ်တတ်မှာပေါ့”
“အဲဒါက မှတ်တမ်းစာရွက်တွေကို သူစားပစ်တာကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး”
လူနှစ်ရာနီးပါး တက်ရောက်လာကြတယ်။
နောက်ထပ်လူတွေကလည်း စက်ဝိုင်းရဲ့ အပြင်ဘက်နားမှာ စုဝေးနေကြတယ်။
ဂရေးကိပ်က လူတွေ။
ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ခရိုင်က လူတွေ။
ဟေဗင်ရိတ်ကို ကျွန်တော်တို့ နာမည်မပေးရသေးခင်ကတည်းက နေထိုင်လာခဲ့ကြတဲ့ မိသားစုတွေ။
မုန်တိုင်းတိုက်ခတ်နေတုန်းက မြို့တော်ဆီ ရောက်လာကြတဲ့ ခရီးသစ်သည်တွေ။
စစ်သည်တွေ။
လက်သမား၊ ပန်းရန်တွေ။
ဆေးကုသသူတွေ။
အော်ရီလီယာရဲ့ ဘုရားကျောင်းက ပုရောဟိတ်တွေ။
ဘယ်ဘုရားသခင်နဲ့မှ ပတ်သက်ချင်စရာမရှိပေမဲ့ ကျောင်းဆောင်ဆောက်လုပ်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးလိုကြတယ်လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလာတဲ့ လူသုံးယောက်။
မေရီက သူတို့ကို ရှေ့နားမှာ ထိုင်ခုံတွေ ပေးခဲ့တယ်။
ဘုရားသခင်တွေကတော့ အပြင်ဘက်အစွန်းနားမှာ ရပ်နေကြတယ်။
အဲဒါက အန်ဝမ်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ။
“မင်းတို့သာ အလယ်တည့်တည့်မှာ သွားရပ်နေမယ်ဆိုရင် လူတိုင်းက အစည်းအဝေးတစ်လျှောက်လုံး မင်းတို့ဘက်ကိုပဲ ကြည့်နေကြလိမ့်မယ်” လို့ သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်။
“လူတွေက အဲဒီလိုပဲ လုပ်တတ်ကြတာပါပဲ” လို့ ကျွန်တော်က တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒါကပဲ ပြဿနာပဲလေ”
အီလီနော်က စီမံကိန်းကို တင်ပြတယ်။
သူမက အဲဒါကို ဘုရားကျောင်းလို့ မခေါ်ခဲ့ဘူး။
မေရီကတော့ ဘုရားကျောင်းလို့ ခေါ်တယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ သန့်စင်ရာနယ်မြေလို့ ခေါ်တယ်။
ကယ်ဒရစ်က ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြထားတဲ့ မြို့ပြပဋိညာဉ်လို့ ဆိုတယ်။
အီလီနော်ကတော့ အဆောက်အအုံတစ်ခုလို့ပဲ ခေါ်ခဲ့တယ်။
အလုပ်သမားတွေကတော့ သူမကို အယုံကြည်ဆုံးပါပဲ။
သူမက ပုံစံကြမ်းရေးဆွဲထားတဲ့ ပုံတွေကို ကျယ်ပြန့်တဲ့ ပျဉ်ပြားကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ ဖြန့်ခင်းပြလိုက်တယ်။
မုန်လာဥနီက ချက်ချင်းပဲ အနားကို လျှောက်လာတယ်။
စစ်သည်သုံးယောက်က အဲဒီပုံကြမ်းတွေဘေးမှာ ကာကွယ်ရေးတန်းတစ်ခု ဖွဲ့လိုက်ကြတယ်။
မယ်လိုဒီက သူတို့ကို ကြည့်နေပြီး...
“ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်တပ်ကတော့ လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲလာပြီပဲ” လို့ ပြောတယ်။
အီလီဇာက ပြုံးတောင်မပြပါဘူး။
“နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကြိုးကို သေချာစောင့်ခိုင်းထားကြ” လို့ သူမက ဆိုတယ်။
ပထမဆုံး တောင်းဆိုချက်ကတော့ မီရာလို့ခေါ်တဲ့ အဝတ်လျှော်သူ အမျိုးသမီးဆီကနေ ထွက်လာခဲ့တာပါ။
“ကျွန်မတို့ လက်ဆေးဖို့နေရာက ဘယ်မှာလဲ”
အီလီနော်က ပင်မဝင်ပေါက်ဘေးမှာရှိတဲ့ ရေအိုးစင်နှစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“အဲဒါတွေက အခမ်းအနားသုံးတွေ မဟုတ်လား” လို့ မီရာက မေးတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ကြည့်ရတာ အခမ်းအနားသုံးပုံစံ ပေါက်နေလို့ပါ”
“ရေခွက်တွေပါ”
“ထွင်းထုထားတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေအောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ရေခွက်တိမ်လေးတွေလေ။ ဘယ်သူမဆို အဲဒါတွေကို အခမ်းအနားသုံးလို့ ထင်သွားနိုင်တာပေါ့”
မေရီက အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ လိုအပ်လဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ရေဆေးဖို့ သင့်တော်တဲ့အခန်းတစ်ခု လိုတယ်။ ရေနွေး၊ ဆပ်ပြာ၊ စိုစွတ်နေတဲ့ အင်္ကျီတွေချိတ်ဖို့ ချိတ်တွေ။ ပြီးတော့ ကလေးတွေ ရေအိုးထဲ ပြုတ်မကျဘဲ ရပ်လို့ရမယ့်နေရာမျိုးပေါ့”
အီလီနော်က ဝင်ပေါက်ဘေးက နံရံမှာ မှတ်စုတွေ ရေးမှတ်လိုက်တယ်။
သန့်စင်ရာနယ်မြေမှာ အခန်းတစ်ခန်း ထပ်တိုးလာပြန်တယ်။
လယ်သမားတစ်ယောက်က တိရစ္ဆာန်တွေအတွက် အမိုးအကာပါတဲ့နေရာတစ်ခု တောင်းဆိုတယ်။
မေရီက ကန့်ကွက်တယ်။
မုန်လာဥနီက သူမဘေးက ကောက်ရိုးတစ်စကို ဝါးစားနေတယ်။
လယ်သမားက ဆောင်းရာသီ ပွဲတော်တွေအတွက် ခရီးသွားလာကြတဲ့အခါ မြင်းတွေ၊ လှည်းတွေနဲ့ ရောက်လာကြနိုင်ပြီး သူတို့ကို လုံလုံခြုံခြုံ ထားခဲ့နိုင်မယ့်နေရာ လိုအပ်ကြောင်း ရှင်းပြတယ်။
မေရီက ကန့်ကွက်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
အရှေ့ဘက် ရပ်ကွက်က သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျောမှီပါတဲ့ ခုံတန်းလျားတွေ တောင်းဆိုတယ်။
ကယ်ဒရစ်က ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုရာ တရားရုံးမှာ ရှေးထုံးစံအရ မတ်တတ်ရပ်ရတာဖြစ်ကြောင်း ပြောတယ်။
အဲဒီအမျိုးသမီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မရဲ့ ဒူးခေါင်းတွေက ရှေးထုံးစံကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူးလေ”
ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုရာ တရားရုံးမှာ ခုံတန်းလျားတွေ ရရှိသွားတယ်။
ကျောမှီပါတဲ့ ခုံတန်းလျားတွေပေါ့။
မိဘတွေက ကလေးထိန်းကျောင်းတစ်ကျောင်း တောင်းဆိုကြတယ်။
ဒါက ကလေးတွေကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုကနေ ဖယ်ထုတ်ထားမယ့် အခန်းမျိုး မဟုတ်ဘူး။
မိသားစုဝင်အားလုံး အပြင်ထွက်သွားရတာမျိုး မဖြစ်စေဘဲ ကလေးတွေ အနားယူလို့ရမယ့်၊ ဆော့ကစားလို့ရမယ့်၊ စားသောက်လို့ရမယ့် ဒါမှမဟုတ် ဆူညံလို့ရမယ့် အခန်းမျိုး ဖြစ်ရမယ်တဲ့။
ရီဆာက အဲဒီဒီဇိုင်းကို ဦးဆောင်ရေးဆွဲပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းတယ်။
နောက်ဘက်နားက လူတစ်ယောက်က လက်ထောင်လာတယ်။
“ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကလေးသူငယ် နတ်သမီးက အဲဒါကို အုပ်ချုပ်မှာလား”
“မအုပ်ချုပ်ပါဘူး” လို့ ရီဆာက ဖြေတယ်။
“သူ့ရဲ့ ပုရောဟိတ်တွေကော”
“ကျွန်မမှာ ပုရောဟိတ်တွေ မရှိပါဘူး”
လူအများအပြား အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။
ရီဆာက ဆက်ပြောတယ်။
“ကလေးထိန်းကျောင်းကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူ့လောကသား စောင့်ရှောက်သူတွေကပဲ ဦးစီး నిర్వహသွားမှာပါ။ တောင်းဆိုလာရင်တော့ ကျွန်မ အကြံဉာဏ် ပေးကောင်းပေးပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ အထဲကို ခေါ်လာတဲ့ ဘယ်ကလေးကိုမှ ကျွန်မ ပိုင်ဆိုင်တယ်လို့ အခိုင်အမာ မပြောပါဘူး”
အဲဒီလူက လက်ကို ပြန်ချလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ရတယ်လေ”
မေရီက အဲဒီလူရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို သူ မဖြေခင်ကတည်းက ကြိုတင်မှတ်တမ်းတင်ပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။
ဆေးကုသသူတွေက ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ခရိုင်ဆီကို တိုက်ရိုက်သွားလို့ရမယ့် အမိုးအကာပါတဲ့ လမ်းလျှောက်လမ်းတစ်ခု တောင်းဆိုတယ်။
ဆိုရန်က အရေးပေါ်ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ဖို့နေရာ တောင်းဆိုတယ်။
လီယိုရာက ဘုရားသခင်ရဲ့ ကုသမှုကို ခံယူနေရသူတွေနဲ့ သာမန်ဆေးကုသမှုကို ခံယူနေရသူတွေအတွက် သီးခြားအခန်းတွေ တောင်းဆိုတယ်။
အိုင်ယန်က လူနာတင်စွပ်ဖျာ (stretcher) နှစ်ယောက်ထမ်း သယ်လာလို့ဝင်လို့ရမယ့် ကျယ်တဲ့တံခါးတွေ တောင်းဆိုတယ်။
ပယ်ရင်က တံခါးတိုင်းက လုံလုံလောက်လောက် ကျယ်ဝန်းလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။
အီဒရစ်က သူ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းတံခါးလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်ရဲ့လားလို့ မေးတယ်။
အီလီနော်က မပါဘူးလို့ ဖြေတယ်။
အီဒရစ်က နာကျင်သွားတဲ့ပုံစံ ဖြစ်သွားတယ်။
“ခင်ဗျားရဲ့တံခါးက လူနာတင်စွပ်ဖျာတွေ စံချိန်စံညွှန်းမသတ်မှတ်ရသေးခင် ရှေးယခင်တုန်းက ဆောက်ခဲ့တာလေ” လို့ သူမက သူ့ကို ပြောတယ်။
“အဲဒီတံခါးကနေ လူထောင်ပေါင်းများစွာ ဝင်ခဲ့ဖူးတာကွ”
“တစ်ခါတည်းနဲ့ တစ်ယောက်စီလေ”
“သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဟန်ပန်ရှိတယ်”
“သူ့မှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ဘောင်တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ”
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့တွေက လူနာတင်စွပ်ဖျာတွေ သိပ်မရောက်လာနိုင်တဲ့ မှတ်တမ်းအခန်းရဲ့ ဝင်ပေါက်မှာ အဲဒီတံခါးကို ထားရှိဖို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။
မုန်တိုင်းတိုက်ခတ်တုန်းက ကယ်ထုတ်ခဲ့တဲ့အုပ်စုထဲက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဒီသန့်စင်ရာနယ်မြေမှာ အစားအသောက်တွေ ကျွေးမှာလားလို့ မေးတယ်။
မေရီ မဖြေခင်မှာပဲ အာမယာက ဝင်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကျွေးပါတယ်”
“အခမဲ့နဲ့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဝတ်ပြုချိန်တွေမှာပဲလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘုရားကျောင်းဝင်တွေအတွက်ပဲလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
အဲဒီအမျိုးသမီးက တုံ့ဆိုင်းသွားတယ်။
“ဘယ်သူမဆို နေ့တိုင်း လာစားနေရင်ရော”
“ဒါဆိုရင် သူတို့က နေ့တိုင်း ဆာလောင်နေလို့ပေါ့”
အာမယာရဲ့ အဖြေက အစည်းအဝေးပွဲတစ်ခွင်လုံး ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
တိုးတိုးလေးနဲ့ပေါ့။
ဘယ်လို မြင့်မြတ်တဲ့စွမ်းအားမှ မပါဘဲနဲ့ပေါ့။
စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားကြလို့ လူတွေ ကွက်လပ်ဖြစ်ထားခဲ့တဲ့နေရာကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေပါပဲ။
ဘုံချက်ပြုတ်စားသောက်ခန်းကြီးက ပိုပြီး ကျယ်ဝန်းလာခဲ့တယ်။
“စားစရာ မလုံလောက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” လို့ လူတစ်ယောက်က မေးတယ်။
“ဒါဆိုရင် မလုံလောက်ဘူးလို့ ကျွန်မတို့ ပြောမှာပေါ့။ စားစရာသိုလှောင်ခန်း ခြောက်သွေ့နေတာကို ရှင်းပြဖို့အတွက် ကိုယ်ကျင့်တရား ချို့ယွင်းချက်ဆိုတာမျိုးကို ကျွန်မတို့ မဖန်တီးပါဘူး” လို့ အာမယာက ပြန်ဖြေတယ်။
မေရီက အဲဒါကို အတိအကျ မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
အန်ဝမ်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
အာမယာက အဲဒါကို သတိထားမိသွားတယ်။
“ငါက ပြောရုံပဲ ပြောတာပါ။ ဂိုဏ်းဂဏတည်ထောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး”
မေရီက သူမကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“အဲဒါတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်တော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ”
အာမယာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
ဘယ်ဘုရားသခင်နဲ့မှ ပတ်သက်ချင်စရာမရှိဘူးလို့ ဆိုတဲ့ လူသုံးယောက်က သီးခြားဝင်ပေါက်တစ်ခု တောင်းဆိုကြတယ်။
အီဒရစ်က အဲဒါကို စဉ်းစားတယ်။
“ဘုရားသခင်တွေ အသုံးမပြုရမယ့် ဝင်ပေါက်တစ်ခု လိုချင်တာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှတ်အသားမှ မပါတဲ့ ဝင်ပေါက်တစ်ခုလား”
သူတို့တွေ အဲဒီကြားက ကွာခြားချက်ကို ဆွေးနွေးကြတယ်။
ပထမတစ်ခုက အဆောင်တစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မယ်။
ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ထိန်းသိမ်းမှု လိုအပ်တယ်။
သူတို့က နှစ်ခုစလုံးကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။
ဘုရားသခင်ရဲ့ အမှတ်အသားမပါတဲ့ တံခါးတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရင်ပြင်ကျယ်ထဲကို ဖွင့်လှစ်သွားမှာ ဖြစ်တယ်။
ဘယ်လို ကောင်းချီးမင်္ဂလာမှ အဲဒီတံခါးကို အလိုအလျောက် ဖြတ်ကျော်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဘယ်ပုရောဟိတ်မှလည်း အဲဒီနားမှာ စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီတံခါးကနေ ဝင်လာတဲ့ ဘယ်သူမဆို အထဲမှာရှိတဲ့ နတ်ကျောင်းတွေကို ဆက်ပြီး ဝင်ရောက်ဖူးမြော်ချင်မှ ဖူးမြော်မှာပေါ့။
သို့မဟုတ် မဖူးမြော်ဘဲလည်း နေနိုင်တာပေါ့။
အန်ဝမ်က အတည်ပြုပေးတယ်။
“အဲဒါက အရေးအပါဆုံး တံခါး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
အီဒရစ်က စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး။
သူ့မှာ နောက်ထပ်တံခါးတစ်ခု ရသွားလို့ သဘောကျနေတဲ့ပုံတောင် ပေါ်နေတယ်။
စစ်သည်လူငယ်တစ်ယောက်က အထိမ်းအမှတ်နံရံတစ်ခု တောင်းဆိုတယ်။
အခန်းရဲ့ ပုံစံ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ကျွန်တော်တို့မှာ နာမည်တွေက လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေနှင့်နေပြီလေ။
ဂရေးကိပ် မပြန်လာခင်ကတည်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ လူတွေ။
သူ့ရဲ့ နံရံတွေကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ကြတဲ့ လူတွေ။
မင်းရင်ပြင်ရဲ့ ဖျက်ဆီးတာကို ခံခဲ့ရတဲ့ လူတွေ။
ဆေးဆရာတစ်ယောက်ဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ ဟေဗင်ရိတ်ကို နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့တဲ့ လူတွေ။
မေလင်က စက်ဝိုင်းနားကို တိုးလာတယ်။
“ဘယ်လို အထိမ်းအမှတ်မျိုးလဲ”
အဲဒီစစ်သည်က ဗျာများနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်တယ်။
“နာမည်တွေပေါ့”
“နာမည်တွေချည်းပဲလား”
“ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘာများ ရှိဦးမှာလဲ”
“ဘဝတွေလေ”
မေလင်က နာမည်တစ်ခုချင်းစီရဲ့ဘေးမှာ သေးငယ်တဲ့ မှတ်တမ်းလေးတွေ ထားရှိဖို့ အကြံပြုတယ်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ မဟုတ်ရပါဘူး။
မိသားစုတွေက ရွေးချယ်တဲ့ အရာပေါ့။
အကြိုက်ဆုံး အစားအစာ။
ဆိုးရွားတဲ့ အကျင့်စရိုက်။
ဟာသတစ်ခု။
မပြီးပြတ်သေးတဲ့ အလုပ်တစ်ခု။
အဲဒီလူ သဘောကျနှစ်သက်ခဲ့တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ။
စောင်တွေကို ခိုးယူပြီး ခံတပ်ဆောက်တတ်တဲ့ ကာရိုလ်ပေါ့။
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အဲဒါက အထိမ်းအမှတ်နံရံကနေ အမှတ်ရစရာဘဝတွေ ရှိရာ အခန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
သေဆုံးခြင်းတွေ မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ သန့်စင်ရာနယ်မြေမှာ အခန်း ၁၁ ခန်း၊ လမ်းလျှောက်လမ်း ၃ ခု၊ ရင်ပြင် ၂ ခု၊ တိရစ္ဆာန်ရုံ ၁ ခု၊ ဘုံချက်ပြုတ်စားသောက်ခန်း ၁ ခု၊ ကလေးထိန်းကျောင်း ၁ ခု၊ ရေဆေးခန်း ၁ ခုနဲ့ ကယ်ဒရစ် ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် လိုအပ်တယ်လို့ ယုံကြည်ထားတာထက် ပိုများတဲ့ ခုံတန်းလျားတွေ တိုးလာခဲ့ပါပြီ။
အလယ်ဗဟိုက အမိုးခုံးက ပိုသေးငယ်သွားခဲ့တယ်။
ဘုရားသခင်တွေရဲ့ သီးသန့်နတ်ကျောင်းတွေလည်း ပိုသေးငယ်သွားကြတယ်။
ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ကြပါဘူး။
လူတွေအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့နေရာက ပိုပြီး ကျယ်ဝန်းလာခဲ့တယ်။
အဲဒါက မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ရတယ်။
အီလီနော်က ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စီမံကိန်းစာရွက်ကို လိပ်လိုက်တယ်။
“ဒီဟာက ကုန်ကျစရိတ် ပိုများလိမ့်မယ်”
မေရီက ခေါင်းညိတ်တယ်။
“အချိန်လည်း ပိုကြာလိမ့်မယ်”
နောက်ထပ် ခေါင်းညိတ်မှုတစ်ခု။
“ကျောက်တုံးကျောက်ခဲတွေ နှစ်ဆ လိုအပ်လိမ့်မယ်”
“ငါတို့မှာ မိုင်းလုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။ ပြီးတော့ သင့်တော်တဲ့ သိုက်တွေကို ရှာဖွေပေးနိုင်တဲ့ ဘုရားသခင်လည်း ရှိပါတယ်”
“သစ်သားတွေ ပိုလိုမယ်”
“သစ်တောကောင်စီက ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ ခုတ်ထွင်ရာနယ်မြေတွေကို စတင် အမှတ်အသားပြုနေပါပြီ”
“အလုပ်သမားတွေ ပိုလိုမယ်”
မေရီက ဟေဗင်ရိတ်ရဲ့ လမ်းသစ်တွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“သူတို့တွေ ဆက်ရောက်လာနေကြတုန်းပါပဲ”
အီလီနော်က သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်တယ်။
“မင်း ဒါကို ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာပဲ”
“ငါ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ”
မုန်လာဥနီက ကျွန်တော်တို့နောက်ကနေ စက်ဝိုင်းပြင်ပကို လိုက်လာတယ်။
မေရီက ဆိတ်ရဲ့ကြိုးကို ဖမ်းကိုပ်လိုက်တယ်။
ကြိုးရဲ့ တစ်ဖက်ကတော့ တိရစ္ဆာန်ရုံနားက ကင်းစွန်းတိုင်မှာ ချည်နှောင်ထားဆဲပါပဲ။
အဲဒီကြိုးက အာကာသရဲ့ ခေါက်ရိုးလေးတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တယ်။
မေရီက ကလေးထိန်းကျောင်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
ဂါရစ်ရဲ့ မျက်နှာက ਪਰդ (curtain) နောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
“သူက သူလုပ်တာမဟုတ်ဘူးလို့ ငြင်းတယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“မေးခွန်းကို သူ နားလည်လွဲသွားတာ ဖြစ်မှာပါ”
“ဆိတ်ကြိုးကို သူ ပြေခဲ့တာလားလို့ ငါ မေးခဲ့တာ”
“သူ မပြေပါဘူး”
“သူက ကြိုးကို အာကာသထဲ ရွှေ့ခဲ့တာ”
“အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိတယ်”
မေရီက ရဲတိုက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။
“ငါ စည်းမျဉ်းကို ပြန်ပြင်တော့မယ်”
ပဋိညာဉ်စာတမ်း ပြင်ဆင်ချက်တွေအတွက် နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။
အရေးပေါ် အာဏာစက်က ရက်သုံးရက် ကြာရင် သက်တမ်းကုန်ဆုံးမှာ ဖြစ်တယ်။
တပ်မှူးက အဆုံးသတ်နိုင်တယ်။
ကောင်စီက အဆုံးသတ်နိုင်တယ်။
အသက်သွင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကတ်စတယ်လန်က အဆုံးသတ်နိုင်တယ်။
အရေးပေါ် အမိန့်တွေအောက်မှာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုတွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်တဲ့ တရားရုံးကလည်း အဆုံးသတ်နိုင်တယ်။
သက်တမ်းတိုးဖို့အတွက်ကတော့ သီးခြား အတည်ပြုချက် လိုအပ်တယ်။
ဘယ်လို တိတ်ဆိတ်မှုကိုမှ သဘောတူညီချက်လို့ မသတ်မှတ်ရပါဘူး။
ကာကွယ်ရေးအဆောင်တွေအတွက် ဘုရားသခင်တစ်ပါးရဲ့ ပံ့ပိုးမှုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လက်ဆောင်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ပံ့ပိုးသူ့ဆီကို ပြန်ရောက်သွားမှာ ဖြစ်တယ်။
ဘုရားသခင်တစ်ပါးက နတ်စင်မြင့် (pantheon) ကနေ ထွက်ခွာသွားမယ်ဆိုရင် လူ့အသက်တွေကို ချက်ချင်း အန္တရာယ်မဖြစ်စေဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမှာ ဖြစ်တယ်။
အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ကာကွယ်ရေးအဆောင်တွေက ကူးပြောင်းချိန် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုအတွက် လိုအပ်တာတွေကိုသာ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။
ကယ်ဒရစ်က ကန့်သတ်ချက်တိုင်းကို တိုင်းတာလို့ရရမယ်လို့ တောင်းဆိုတယ်။
မေရီက သဘောတူတယ်။
အန်ဝမ်က ‘လိုအပ်သော’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခိုင်းတယ်။
အဲဒီအတွက် နောက်ထပ် တစ်နာရီ ထပ်ကုန်သွားခဲ့တယ်။
သိုရ်က ကွန်ကော်ဒီယာကနေ နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ရုပ်ပုံတစ်ခုကနေတဆင့် ပါဝင်လာတယ်။
လက်ဇန်းဒါးက သူမဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
အီယိုက အလယ်ဘက်နားမှာ ထိုင်နေပြီး ပေါင်ပေါ်မှာ အီဂနေးရှပ်ကို တင်ထားကာ ဆယ်ရာဖီးနားက သူမဘေးမှာ ရှိနေတယ်။
သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေလည်း သွက်လက်စွာ ကြီးထွားလာနေကြတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေလောက်တော့ မမြန်သေးဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သတိထားမိလောက်တော့ မြန်ပါတယ်။
ဆယ်ရာဖီးနားက ဆက်သွယ်မှုကနေတဆင့် ကာရိုလ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေမှာ မီးတောက်တွေ စုဝေးလာတယ်။
ကာရိုလ်က ရေခဲပန်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်နဲ့ တုံ့ပြန်တယ်။
အခန်းနှစ်ခန်းစလုံးက လူကြီးတွေအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ပြောလိုက်ကြတယ်။
“တော်ကြတော့”
မီးတောက် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ရေခဲပွင့်လေးက ကာရိုလ်ရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျလာတယ်။
ကလေးတွေက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိကြတာကို အားမလိုအားမမ ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်နေကြတယ်။
“သူတို့တွေ အတူတူ သင်ခန်းစာယူဖို့ လိုတယ်” လို့ အီယိုက ပြောတယ်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
“တက်ကြွနေတဲ့ ဂိတ်ပေါက်ကနေတော့ မဟုတ်ရဘူး”
“အမှန်ပဲ”
“အလင်းပြန်မှုတွေသက်သက်ပဲ”
“နှစ်ဖက်စလုံးမှာ နယ်နိမိတ်တွေနဲ့ပေါ့”
“ရီဆာက ဒီမှာ ရှိရမယ်”
“အော်ရီသာက ဟိုမှာ ရှိရမယ်”
သိုရ်က ရုပ်ပုံဆီကို ကိုင်းညွတ်လာတယ်။
“ငါရောပဲ”
အီယိုက သူမကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“မင်းက ဆယ်ရာဖီးနားကို မီးပွားတွေ ထွက်အောင် အားပေးနေတာလေ”
“မီးပွားသေးသေးလေးတွေပါ”
“နံရံတွေကိုလေ”
“နံရံတွေကို စမ်းသပ်သင့်တာပေါ့”
လက်ဇန်းဒါးက ကျွန်တော့်ဘက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်တယ်။
“ခင်ဗျား သူမကို လိုချင်သေးလား”
“မလိုချင်ပါဘူး”
သိုရ်က မတ်မတ်ရပ်လိုက်တယ်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျေးဇူးမသိတတ်ကြဘူး”
အန်ဝမ်က ကြိုးစားပြီး ခေါ်ယူဖို့ လုပ်ခဲ့တာကို ရှင်းပြတယ်။
အီယိုက အီဂနေးရှပ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုတိုးပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေးကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပါပဲ။
သူမပတ်လည်က အခန်းကတော့ တည်ငြိမ်မနေပါဘူး။
ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ရုပ်ပုံကနေတဆင့် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သွားတယ်။
ပထမဆုံးမီးတောက်က သူမရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို သိရှိသွားခဲ့တယ်။
අော်ရီသာ (Aurethar) ရဲ့ အသံက ကျွန်တော်တို့ မြင်ကွင်းအပြင်ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
“အဲဒါကို ထိန်းချုပ်ထားဆဲပါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” လို့ အီယိုက ပြောတယ်။
အပူချိန်က တည်ငြိမ်သွားတယ်။
သူမက အန်ဝမ်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“အိုသယ်လော့စ်က ကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့အတွက် တကယ်နာကျင်စေမယ့်အရာတွေကို ဖန်တီးမယ်ဆိုရင် လူဘယ်နှစ်ယောက်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်မှာလဲ”
“သူ အသုံးဝင်မယ်လို့ ယုံကြည်သလောက်ပေါ့”
“ဆာ့ထ် (Surtr) ရော”
အန်ဝမ်ရဲ့ မျက်နှာ တင်းမာသွားတယ်။
“ပိုတောင် များဦးမယ်”
လက်ဇန်းဒါးရဲ့ မြင်ရတဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက်က တင်းမာသွားတယ်။
“ဒါဆိုရင် တစ်ခါဖြစ်ပျက်တိုင်းကို လိုက်ပြီး တုံ့ပြန်နေတာတွေ ရပ်ကြရအောင်”
မြို့တော်နှစ်ခုက ပူးပေါင်းကင်းလှည့်မှုတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။
ကွပ်ကဲမှုတစ်ခုတည်းအောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မြို့တော်တစ်ခုကမှ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးတွေကို တခြားမြို့တော်ဆီ အပ်နှံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အစားအားဖြင့်တော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေ၊ ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ကင်းစောင့်တပ်၊ ကတ်စတယ်လန်၊ အော်ရီသာနဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လူ့လောကသား အရာရှိတွေက မှားယွင်းတဲ့ ခေါ်ဆိုမှုတွေ၊ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လမ်းတွေ၊ အာဏာစံနှုန်းတွေနဲ့ မီးခိုးမီးတောက် အနှောင့်အယှက်တွေရဲ့ လက္ခဏာတွေကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ကြမှာ ဖြစ်တယ်။
လိုကီက အစည်းအဝေး ထက်ဝက်လောက်ရောက်တဲ့အခါမှ ရောက်လာတယ်။
သူက သတိပေးတာမျိုးမရှိဘဲ လက်ဇန်းဒါးရဲ့ နောက်ဘက်မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
အန်ဝမ်က စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို သူ့ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်တယ်။
သူက အမိအရ ဖမ်းယူလိုက်တယ်။
“ဘာလဲ”
“မင်းကို ကြိုမပြောဘဲ ဝင်လာလို့လေ”
“ငါက အမြဲ ဒီလိုပဲ လုပ်နေကျပါ”
“ငါ့အနားမှာတော့ မလုပ်နဲ့”
လိုကီက စာရွက်ဖြူကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“ဒါ တန်ဖိုးရှိတဲ့ဟာလား”
“ဘယ်သူမဆို အဲဒီပေါ်မှာ မှန်ကန်တဲ့အရာတစ်ခု ရေးမယ်ဆိုရင်တော့ တန်ဖိုးရှိတာပေါ့”
သူက အဲဒါကို သူ့အင်္ကျီအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
“ကြားရတာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ပုံစံပဲ”
ဆာ့ထ်က ကလေးလေးယောက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ လိုကီက ယုံကြည်တယ်။
သိုရ်က သဘောမတူဘူး။
“သူ အရင်ကလည်း ကြိုးစားဖူးတယ်”
“သူက အရင်တုန်းက ကိရိယာတွေကို လွှတ်ခဲ့တာပါ” လို့ လိုကီက ပြောတယ်။ “ဒီအစီအစဉ်အရဆိုရင် အိုသယ်လော့စ်အနေနဲ့ အဲဒီကွန်တိန်နာ (ဘူးခွံ) ကို ပြင်ဆင်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်”
“ဘယ်လို ကွန်တိန်နာလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“မကိုက်ညီတဲ့ စွမ်းအားလေးမျိုးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုပေါ့”
အန်ဝမ်က သားရေအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
သူမက သတ္တုပြားတွေထဲက တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
အဲဒါက မင်းရင်ပြင်ရဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံကြမ်းတစ်ခုကို ပြသနေတယ်။
ဖြူစင်တဲ့အခန်းရဲ့ အောက်ဘက်မှာ ဒုတိယမြောက် တည်ဆောက်ပုံတစ်ခု ရှိနေတယ်။
ဝိုင်းစက်နေတယ်။
ပြတင်းပေါက်မပါဘူး။
လေးပိုင်း ပိုင်းခြားထားတယ်။
“အဲဒါက တစ်ချိန်တုန်းက အငြင်းပွားဖွယ်ရာ မြင့်မြတ်တဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ သုံးခဲ့တာပါ” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“ကလေးတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ဘာအသက်ရှင်တဲ့အရာကိုမှ ဘယ်တော့မှ ထိန်းသိမ်းမထားသင့်တဲ့ နေရာပါ”
“အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ မေးခွန်း မဟုတ်ပါဘူး”
အန်ဝမ်က သူမကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ဟုတ်တယ်”
အဲဒီအခန်းမှာ လမ်းကြောင်းလေးခု ရှိတယ်။
ဖန်တီးခြင်းအတွက် တစ်ခု။
ဖျက်ဆီးခြင်းအတွက် တစ်ခု။
ဖြတ်သန်းခြင်းအတွက် တစ်ခု။
စိုးမိုးခြင်းအတွက် တစ်ခု။
အိုသယ်လော့စ်က အဲဒါကို ဆောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။
မင်းရင်ပြင်က သူ့ထက်စောပြီး ရှိခဲ့တဲ့ နတ်စင်မြင့်တစ်ခုဆီကနေ အမွေဆက်ခံခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
“အဲဒါက ကွန်ဗိုကေးရှင်း (convocation) မတိုင်ခင်ကတည်းက ရှိနှင့်နေတာပါ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို အစောကြီးကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါကို တံဆိပ်ခတ်နှိပ် ပိတ်ပင်ထားလို့ပေါ့”
“ပိတ်ပင်ထား ‘ခဲ့’ တာ ဟုတ်လား”
အန်ဝမ်က သတ္တုပြားကို နောက်ပြန်လှန်လိုက်တယ်။
အနောက်ဘက်မှာ ဖြူစင်တဲ့ রেખા (line) အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။
“အိုသယ်လော့စ်နဲ့ ဆာ့ထ်တို့ တွေ့ဆုံပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီတံဆိပ်ခတ်ထားတာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်”
သိုရ်က ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။
မေရီက အဓိပ္ပာယ်ကို မှတ်တမ်းတင်ပေမဲ့ တိကျတဲ့ စကားလုံးကိုတော့ မှတ်တမ်းမတင်ခဲ့ပါဘူး။
ဒါက မယ်လိုဒီကို စိတ်ပျက်သွားစေတယ်။
“ဒီအခန်းကို ကျွန်မတို့ ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“မလုပ်နဲ့” လို့ လိုကီက ပြန်ဖြေတယ်။
ကောင်စီအခန်းထဲက အအေးဓာတ်က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။
သူက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်လိုက်တယ်။
“ငါ ဆိုလိုတာက အခု အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာက ဆာ့ထ် လိုချင်နေတဲ့အရာအတိအကျ ဖြစ်သွားနိုင်လို့ပါ”
“ရှင်းပြစမ်းပါ”
“အဲဒီအခန်းက မကိုက်ညီတဲ့ စွမ်းအားတွေကို ခွဲထုတ်ဖို့ ဒီဇိုင်းလုပ်ထားတာပါ။ သူတို့တွေကို ပေါင်းစပ်ဖို့ သူ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ အဲဒါကို သွားဖျက်ဆီးလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီစွမ်းအားတွေ မင်းရင်ပြင်ဆီ မရောက်အောင် တားဆီးပေးနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော တည်ဆောက်ပုံကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ရမှာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
“ခင်ဗျားက တခြားရွေးချယ်စရာ တစ်ခုမှ မပေးဘဲနဲ့ အဲဒီစကားလုံးကို နှစ်ခါတောင် သုံးခဲ့ပြီနော်”
လိုကီက အနည်းငယ် ပြုံးတယ်။
“သိုရ်က ဘာလို့ ခนဗျားကို သဘောကျနေလဲဆိုတာကို ငါ နားလည်ပါပြီ”
“သူမက သူမကို ငြင်းခုံရဲတဲ့သူတွေကို သဘောကျတာပါ”
“သူမက အဲဒီလို ငြင်းခုံလို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့သူတွေကို သဘောကျတာလေ”
သိုရ်က ရုပ်ပုံဆီကို ပိုပြီး တိုးလာတယ်။
“ငါက ဒီမှာ ရှိနေဆဲပါပဲ”
အန်ဝမ်က အဲဒီအခန်းကို ဘယ်သူက ပြန်ဖွင့်ခဲ့လဲဆိုတာကို လေ့လာဖို့ အကြံပြုတယ်။
အိုသယ်လော့စ်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလုပ်တွေကို ကိုယ်တိုင်လုပ်လေ့ သိပ်မရှိပါဘူး။
ဘယ်သူကမှ အောက်ဘက်က မင်းရင်ပြင်ဆီ ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ဘယ်သူကမှ လမ်းကြောင်းတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့တယ်။
ဘယ်သူကမှ ဆာ့ထ်နဲ့ တွေ့ဆုံပြီးနောက်မှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုကို ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။
ဗာရော့စ်က အဲဒီနောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးကို သိကောင်းသိလိမ့်မယ်။
မေလင်က အဲဒီအမှတ်တရကို ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။
ပထမဆုံး သက်သေခံက အဲဒီတောင်းဆိုမှုကို ဖော်ထုတ်ကောင်း ဖော်ထုတ်လိမ့်မယ်။
ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ကင်းစောင့်တပ်က ဆာ့ထ်ရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ရှာတွေ့ကောင်း ရှာတွေ့လိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်တို့တွေ အခုချက်ချင်း တိုက်ခိုက်စရာ မလိုပါဘူး။
အိုသယ်လော့စ်က ကျွန်တော်တို့ကို သူ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းနေပြီလို့ မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ အဲဒီတည်ဆောက်ပုံကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်ဖို့ လိုပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို မကြိုက်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သဘောတော့ တူပါတယ်။
အဲဒါတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက်တော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။
အစည်းအဝေး ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆေးရုံခန်းထဲက စားပွဲတစ်လုံးမှာ အိုင်ယန် အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူမရဲ့ ခေါင်းက ခေါက်ထားတဲ့ လက်မောင်းတွေပေါ်မှာ မှီနေတယ်။
စောင်တစ်ထည်က သူမရဲ့ ပုခုံးတွေကို လွှမ်းခြုံထားတယ်။
ဆိုရန်က သူမရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ထိုင်ပြီး လူနာမှတ်စုတွေ ရေးနေတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ အောင်မြင်ခဲ့ပြီပဲ” လို့ အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“သူမ ငြင်းခုံတာ ရပ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်ခဲ့တာပါ”
“ဘယ်လောက်ကြာလဲ”
“နာရီဝက်ပေါ့”
အိုင်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးပတ်လည်က ရွှေရောင်အလင်းက အိပ်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် ထင်ရှားနေဆဲပါပဲ။
အဲဒါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
ဒုတိယမြောက် ပိုပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ ကွင်းစက်တစ်ခုက ပထမကွင်းစက်ကို ဝိုင်းရံထားတယ်။
အော်ရီလီယာက ပိုပြီး အနားကို ကပ်လာတယ်။
“သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲနေပြီ”
“အမွှာတွေလိုမျိုးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“အတိအကျကြီးတော့ မတူပါဘူး”
အီလီနော်က အိုင်ယန်ရဲ့ လက်အထက်က လေထုကို လက်နဲ့တို့လိုက်တယ်။
“သူ့ရဲ့ လူ့ဘဝသဘောတရားက အလျှော့မပေးဘဲ နေရာဖန်တီးပေးနေတာပါ”
စားပွဲစွန်းနားက ခွက်တစ်ခွက်က လျှောကျလာတယ်။
အိုင်ယန်ရဲ့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ လက်က လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ခွက်က ရပ်သွားတယ်။
သူမ နိုးမလာပါဘူး။
ဆိုရန်က အဲဒါကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။
“သူမ တစ်နေ့ကုန်လုံး အဲဒီလို လုပ်နေခဲ့တာပါ”
“ခွက်တွေ ပြုတ်ကျတာကို တားနေတာပေါ့”
“ခွက်တွေ၊ ပုလင်းတွေ။ ပုခက်ထဲကနေ လိမ့်ကျလာမယ့် ကလေးတစ်ယောက်။ ခြေထောက်က မကောင်းသေးဘဲ ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူနာတစ်ယောက်ပေါ့”
“ကြားရတာ အသုံးဝင်တဲ့ပုံစံပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့?”
ဆိုရန်က သူမကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ဆေးရုံခန်းထဲက ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို သူမက တစ်ခုချင်းစီ ခံစားနေရတာလေ”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာပေး တင်းမာသွားတယ်။
“အဲဒါက သူမကို ပင်ပန်းလွန်စေလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ နောက်ထပ်သင်ခန်းစာက မကြားဘဲနေဖို့ပဲ”
“ဘာလဲဟင်” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိထားမိလိမ့်မယ်ဆိုတာကို ယုံကြည်ဖို့ပေါ့”
အိုင်ယန် နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီသင်ခန်းစာကို ငြင်းပယ်တယ်။
“ကျွန်မ သူတို့ကို ယုံကြည်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် စစ်ဆေးနေတာတွေ ရပ်လိုက်တော့” လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်။
“ကျွန်မက ဆေးရုံခန်းအတွက် တာဝန်ရှိတယ်လေ”
“မင်းက ဆေးရုံခန်းထဲက ဆေးကုသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပါ”
“ကျွန်မက ဦးစီးဆေးကုသူပါ”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက တစ်ယောက်ပဲလေ”
အိုင်ယန်က အကူအညီတောင်းတဲ့အနေနဲ့ အက်ဗလင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက လက်ဝါးကပ်တိုင် ပိုက်လိုက်တယ်။
“ဒီလိုငြင်းခုံသံမျိုးကို ငါ မကြာသေးခင်ကမှ ကြားဖူးပါတယ်”
“ဘယ်သူ့ဆီကလဲ”
“ယူရီယာဆီကပေါ့”
ကျွန်တော် ကန့်ကွက်သင့်လားလို့ စဉ်းစားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့ဆိုရင် ထိန်းသိမ်းမှု လိုအပ်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
သူတို့တွေက ဆေးရုံခန်းကို စောင့်ရှောက်ရေး စက်ဝိုင်းတွေအဖြစ် ပိုင်းခြားလိုက်ကြတယ်။
ဆေးကုသူတိုင်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စောင့်ရှောက်ချိန်အတွင်းမှာ လူနာအုပ်စုငယ်တစ်ခုအတွက် တာဝန်ယူဖို့ လက်ခံကြတယ်။
အိုင်ယန်က သူမရဲ့ စက်ဝိုင်းထဲက လိုအပ်ချက်တွေကို ခံစားသိရှိနိုင်ပါတယ်။
တောင်းဆိုလာမှသာ တခြားစက်ဝိုင်းတွေကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရမှာ ဖြစ်ပြီး အဲဒီလိုမဟုတ်ရင်တော့ ဝေးဝေးမှာပဲ နေရပါမယ်။
ပထမဆုံး အကြိမ် ကြိုးစားမှုက တစ်မိနစ်တောင် မပြည့်ပါဘူး။
ဆိုရန်ရဲ့ စက်ဝိုင်းထဲက အိုးတစ်လုံး တုန်ခါသွားတယ်။
အိုင်ယန်က လှည့်ကြည့်တယ်။
ဆိုရန်က လက်တစ်ဖက် ထောင်ပြလိုက်တယ်။
သူမက ရှေ့ကို ပြန်လှည့်သွားတယ်။
လီယိုရာရဲ့ အခန်းထဲမှာ လူနာတစ်ယောက် ချောင်းဆိုးတယ်။
အိုင်ယန်ရဲ့ မျက်လုံးပတ်လည်က ရွှေရောင်အလင်း ပိုတောက်လာတယ်။
လီယိုရာက “ကိုင်တွယ်ပြီးပါပြီ” လို့ လှမ်းအော်တယ်။
အလင်းရောင် မှေးမှိန်သွားတယ်။
တစ်နာရီ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ အိုင်ယန်က မနေ့ညက ကလေးရဲ့ အသက်ကို ထိန်းထားချိန်တုန်းကထက် ပိုပြီး ချွေးတွေ ရွှဲနေခဲ့ပါပြီ။
“ခက်ခဲလိုက်တာ” လို့ သူမက ပြောတယ်။
အီလီနော် ပြုံးတယ်။
“မနက်ဖြန်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ထပ်လုပ်မယ်”
အန်ဝမ်က သူမရဲ့ လက်ဆွဲအိတ်ထဲက နောက်ထပ်စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့အတူ ညစာစားပွဲကို လာရောက်ပူးပေါင်းတယ်။
သူမက အဲဒါကို သူမနဲ့ အီလီနော်ကြားမှာ ချလိုက်တယ်။
“မှတ်တမ်းတွေထဲက တစ်ခုခုကို ငါ တွေ့လိုက်ရတယ်”
စားပွဲဝိုင်းနားမှာ ရှိနေကြတဲ့သူတွေ တိတ်ဆိုးသွားကြတယ်။
အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ မင်းရင်ပြင်ရဲ့ အောက်ဘက်အခန်းတွေကနေ ရယူထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ပါရှိနေတယ်။
အများစုက ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်တယ်။
စာမျက်နှာတစ်ခုကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ပြင်ဆင်ရေးဆွဲထားတာ ဖြစ်တယ်။
အောက်ဘက်နားမှာ နာမည်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။
တိတ်ဆိတ်တဲ့အခန်းရဲ့ အယ်လာရာ (Elara of the Quiet Room) တဲ့။
ကွန်ဗိုကေးရှင်းကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့တဲ့ သူတော်စင်မလေးပေါ့။
သူမရဲ့ နာမည်ဘေးမှာ မင်းရင်ပြင်က ဒီလိုရေးထားခဲ့တယ် -
တာဝန်ထမ်းဆောင်မှု ရပ်ဆိုင်းထားသည်။ အသံကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ လွှဲပြောင်းမှုကို ငြင်းပယ်သည်။
“သူမ အသက်ရှင်နေသေးတယ်” လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်။
“ဒီစာကြောင်းကို ရေးတဲ့အချိန်တုန်းကတော့ အသက်ရှင်နေသေးတာပေါ့” လို့ အန်ဝမ်က ပြန်ဖြေတယ်။
“ဘယ်အချိန်တုန်းကလဲ”
“လ ၂၈ ရက် အကြာတုန်းက”
အော်ရီလီယာက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။
နောက်ထပ် သူတော်စင်မ တစ်ယောက်။
မင်းရင်ပြင်က အသုံးပြုဖို့အတွက် သူမကို အနီးအနားမှာ ဆက်ပြီး ထိန်းသိမ်းထားရင်းနဲ့မှ ပျောက်ဆုံးနေပြီလို့ ကြေညာခဲ့တဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက်ပေါ့။
“တိတ်ဆိတ်တဲ့အခန်းဆိုတာ ဘာလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
အီလီနော်က ဖြေတယ်။
“နာကျင်မှုတွေကို ခေတ္တခဏ ချထားလို့ရတဲ့နေရာတစ်ခုပေါ့”
“ဖယ်ရှားပစ်တာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ လူတစ်ယောက် အနားယူလို့ရလောက်တဲ့အထိ ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်မှာ ခေတ္တ ထိန်းသိမ်းပေးထားတာ”
“အိုသယ်လော့စ်က အဲဒါကို သုံးလို့ရမလား”
“ရတာပေါ့”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ”
အန်ဝမ်က စွမ်းအားလေးမျိုးပါတဲ့ အခန်းကို ပြသနေတဲ့ သတ္တုပြားဘက်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“မကိုက်ညီတဲ့ စွမ်းအားတွေ အဲဒီတည်ဆောက်ပုံထဲ ဝင်လာတဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာမယ့် ဖိအားတွေကို ထည့်သွင်းဖို့အတွက် သူနေရာတစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မယ်”
အဲဒီအချက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ညစာစားပွဲတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။
အယ်လာရာက ရိုးရိုးလေး အကျဉ်းချခံထားရတာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမက ကလေးတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး အိုသယ်လော့စ် အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ စက်ယန္တရားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။
“သူ့ကို ကယ်ထုတ်ရမယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
အန်ဝမ်က ခေါင်းမညိတ်ပါဘူး။
“အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
ഞാൻ သူမကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ခင်ဗျား အဲဒီစကားကို အခါခါ ပြောနေပြီနော်”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်တဲ့သူတွေ စကားပြောလို့ မပြီးခင်မှာ မင်းက အမြဲတမ်း အရင်လှုပ်ရှားချင်နေလို့လေ”
“အဲဒါက ကျွန်တော် မှားနေတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
“ဟုတ်ပြီ။ အဲဒါက မင်း အစောကြီး ရောက်နေလို့ ဆိုလိုတာပဲ”
မေရီက အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“အဲဒါက သက်ဆိုင်ရာနဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပါ”
အဲဒီမှတ်တမ်းထဲမှာ လွှဲပြောင်းပေးတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပါဝင်နေတယ်။
အယ်လာရာကို မင်းရင်ပြင်ကနေ တံဆိပ်ခတ်ထားသော ကရုဏာအိမ် (House of Sealed Mercy) လို့ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရွှေ့ပြောင်းခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
အဲဒီနာမည်က အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအားကို နောက်ဆုတ်သွားစေတယ်။
“ဘယ်သူ့ကိုမှ တံဆိပ်ခတ် ပိတ်ပင်ထားတဲ့နေရာမှာ ကရုဏာဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“တစ်ချိန်တုန်းကတော့ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်” လို့ အီလီနော်က ပြန်ဖြေတယ်။
အဲဒီအိမ်ကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ရောဂါတွေ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ အကျင့်ပျက်ယိုယွင်းမှုတွေကို သယ်ဆောင်လာကြတဲ့ ဆေးကုသူတွေအတွက် ဆောက်လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
သူတို့တွေက ဆန္ဒအလျောက် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြတာပါ။
လုံလုံခြုံခြုံနဲ့ ထွက်သွားနိုင်တဲ့အထိ သူတို့တွေ ဆက်ပြီး နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။
မင်းရင်ပြင်က အဲဒါကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်။
ဆန္ဒအလျောက် ကုသမှုကနေ အကျဉ်းချမှု ဖြစ်သွားတယ်။
အကျဉ်းချမှုကနေ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သွားတယ်။
“အဲဒါ ဘယ်မှာလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
အန်ဝမ်က စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
တည်နေရာကို ဖယ်ရှားထားသည်။
ဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
စာအုပ်ထဲကနေ ညှပ်ထုတ်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မေလင်းက ကျောရိုးချုပ်ရိုးကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ပျောက်နေတဲ့အပိုင်းကို မကြာသေးခင်ကမှ ဖြတ်ယူသွားတာ”
“ဘယ်သူလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
သူမက ဖြတ်ထားတဲ့ အစွန်းဘက်ကနေ မှတ်တမ်းအမျှင်လေး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာသည်။
ရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လက်မမှာ အမာရွတ် ထင်နေသည်။
သာမန်လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမည်။
အဲဒီလူက တည်နေရာကို သေသေချာချာ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။
ပြီးတော့ အောက်ဘက်က စာမျက်နှာပေါ်မှာ ဘာတစ်ခုကို ရေးခဲ့ပြီးမှ အဲဒီစာမျက်နှာကိုပါ ဆွဲဖြဲပစ်ခဲ့သည်။
ချုပ်ရိုးမှာ ဖိအားတစ်ခု ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မေလင်းက အဲဒီဖိအားနောက်ကို လိုက်သွားသည်။
အတွင်းဘက် အစပ်တစ်လျှောက်မှာ စာလုံးလေးတွေ မှေးမှိန်စွာ ပေါ်လာသည်။
ကရုဏာရပ်တန့်ရာ ရေတွင်းစောင့်ကို မေးပါ တဲ့။
လူတိုင်းက ဟယ်လွင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။
သူက စားလက်စကို ရပ်လိုက်သည်။
“အဲဒီစကားစုကို ငါ သိတယ်” လို့ သူက ပြောသည်။
“ဘယ်မှာလဲ” လို့ အန်ဝမ်က မေးသည်။
ဟယ်လွင်က သူ့ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“ရှေးဟောင်း တရားရုံးလမ်းရဲ့ မြောက်ဘက် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဆေးရုံငယ်တစ်ခုအောက်မှာ ရေတွင်းတစ်ခု ရှိတယ်”
“ဘလောက်ဝေးလဲ”
“ဟေဗင်ရိတ်ကနေဆိုရင် ခြောက်ရက် သွားရတယ်”
တက်ဆာက တခြားစားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“ငါးရက်”
မယ်လိုဒီက ပြုံးသည်။
“လှည်းတွေနဲ့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်တော်တို့တွေ ခရီးထွက်ဖို့ ချက်ချင်း မစီစဉ်ကြသေးပေ။
ဒါကပင် တိုးတက်လာမှုတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။
ညစာ စားပြီးကြသည်။
ကျွန်တော်က ကာရိုရဲ့လက်袖စွန်းမှာ ကပ်နေတဲ့ ပဲစေ့တွေကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က ကာရက်စ်က ကလေးထိန်းခန်းမှာ အိပ်စရာမလိုဘူးဆိုတာကို ဂါရစ်လက်ခံအောင် ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်။
မေရီက ဆွဲအိတ်ထဲကနေ ဆိတ်သငယ် ယူသွားတဲ့ စာမျက်နှာကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
အိုင်ယန်ကတော့ တာဝန်ခံကြီးကြပ်မှုအောက်မှာ အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့သည်။
မှီမှ ကောင်စီခန်းထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ စုဝေးမိကြတယ်။
တံဆိပ်ခတ်ထားသော ကရုဏာအိမ်က မေ့ပျောက်နေတဲ့ ရေတွင်းတစ်ခုရဲ့ တစ်နေရာမှာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အယ်လာရာ အထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ်။
အိုသယ်လော့စ်က သူမရဲ့စွမ်းအားကို အသုံးပြုနေနှင့်လောက်ပြီ ဖြစ်နိုင်တယ်။
သူ့တရားရုံးအောက်က စွမ်းအားလေးမျိုးပါတဲ့ အခန်းက နိုးထလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြီးသတ်နိုင်တာထက် လုပ်စရာတွေက ပိုများနေသည်။
ဒါကြောင့် နောက်ထပ်လုပ်ရမယ့်အရာကို ရွေးချယ်လိုက်ကြတယ်။
နောက်ဆုံးအလုပ် မဟုတ်ဘူး။
အရာရာတိုင်းလည်း မဟုတ်ဘူး။
အလုပ်တစ်ခု။
ဆေးရုံငယ်ကို ရှာပါ။
ရေတွင်းကို ရှာပါ။
ဖုံးကွယ်ထားတဲ့လမ်းက အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ သူတော်စင်မထံကို ဆက်လက် ပို့ဆောင်ပေးနေဆဲလားဆိုတာကို လေ့လာပါ။
အပေါ်ထပ်ကို ပြန်တက်လာတဲ့အခါ ကာရက်စ်က ကလေးထိန်းခန်း အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေသည်။
ဆိတ်သငယ်က ဂါရစ်ရဲ့ စောင်ကို ကျောပေါ်မှာ လွှမ်းခြုံထားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက တံခါးဝမှာ စောင်တစ်ထည်မှ မပါဘဲ ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
“လမ်းမရှိဘူး” လို့ သူက ပြောသည်။
“အဲဒါက ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံး မေးခွန်း မဟုတ်ဘူးလေ”
“ကာရက်စ် အေးတယ်”
အက်ဗလင်က အောက်သို့ ကုန်းထိုင်လိုက်သည်။
“ကာရက်စ်က အကူအညီတောင်းခဲ့တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“သူ အပေါ်ထပ် တက်လာလို့ရမလားဆိုပြီး သားက မေးခဲ့ရဲ့လား”
သူက ဟယ်လီနာဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ဟယ်လီနာက ခေါင်းခါပြသည်။
“မမေးဘူး”
“ဒါဆို အခု သား ဘာလုပ်ရမလဲ”
ဂါရစ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မေးရမယ်”
“ကောင်းပြီ”
သူက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“ကာရက်စ် နေလို့ရမလား”
“မရဘူး”
သူ့မျက်နှာလေး ငယ်သွားသည်။
“သား စောင်ကို အောက်ထပ်ဆင်းယူသွားလို့ ရပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
သူ့မျက်နှာလေး ပြန်လင်းထိန်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့တွေ ဆိတ်သငယ်ကို တည်ငြိမ်စွာနဲ့ אורווהဆီကို အတူတကွ လျှောက်သွားခဲ့ကြတယ်။
ကာရိုလည်း လိုက်လာသည်။
သူမက စောင်တစ်ထောင့်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဂါရစ်က တခြားတစ်ထောင့်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကာရက်စ်က သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကိုယ်ပိုင်အခန်းဆောင်ဆီ ပို့ဆောင်ခံရမယ့် မိဖုရားငယ်လေးတစ်ပါးလို လျှောက်သွားနေသည်။
אורווהတံခါးဝမှာ အီဒရစ် စောင့်နေသည်။
သူက တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။
“ကာရက်စ် ဝင်လို့ရမလား”
အီဒရစ်က ဆိတ်သငယ်ဘက်ကို ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို ကြည့်သည်။
“ကာရက်စ် ဝင်လို့ရပါတယ်”
ကလေးတွေက သူမကို အထဲသို့ ခေါ်သွားကြသည်။
ခေါက်ိုးထားတဲ့ လမ်းတွေ မရှိဘူး။
လျှို့ဝှက်ဖြတ်လမ်းတွေ မရှိဘူး။
မေးခွန်းတစ်ခု။
အဖြေတစ်ခု။
စနစ်တကျ အသုံးပြုတဲ့ တံခါးတစ်ခု။
ဒါက ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒါကပဲ ကျွန်တော် အကြိုက်ဆုံး အောင်မြင်မှု အမျိုးအစား ဖြစ်လာနေပါပြီ။