အခန်း (၂၈၈) - မင်းတစ်ယောက်တည်း ပိုင်တာမဟုတ်ဘူး
အန်ဝမ်က မနက်စာ မစားမီကတည်းက ပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို စတင်ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။
မေရီက သူမကို စာရွက်စာတမ်းတိုက်ခန်းထဲမှာ စာအုပ်သုံးအုပ်ဖွင့်လျက်၊ စာမျက်နှာလွတ် ခြောက်ချပ်ကို စားပွဲပေါ်မှာ ဖြန့်ခင်းထားပြီး မသောက်ရသေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်နဲ့အတူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
တာနစ်ပ်က သူမရဲ့ကုလားထိုင်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
ထိုဆိတ်မလေးကို စာရွက်စာတမ်းတိုက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုထားပေ။
ဘယ်လိုဝင်လာမှန်း မည်သူမျှ မသိကြပါ။
မေရီက ထိုတိရစ္ဆာန်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အန်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ မင်းဟာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
“သူက မင်းနောက်ကို လိုက်လာတာလေ”
“စာရွက်စာတမ်း သယ်လာသမျှလူတိုင်းရဲ့နောက်ကို သူလိုက်တတ်တယ်”
တာနစ်ပ်က စားပွဲစွန်းပေါ်က စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုက်ယူလိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်တော် မြင်ဖူးသမျှ အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
စာရွက်ကတော့ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ထောင့်စွန်းလေးကတော့ မလွတ်လိုက်ပေ။
မေရီက ဆိတ်ဆီကနေ စာရွက်ကို ပြန်လွှတ်ခိုင်းပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ ဘုရားကျောင်း ပုံစံကြမ်းဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
“ငါတို့ စည်းကမ်းတစ်ခု ချမှတ်ရမယ်” သူမက ဆိုသည်။
“ဆိတ်တွေကို တားမြစ်မယ့်ဟာလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“တိရစ္ဆာန်တွေ စာရွက်စာတမ်းတိုက်ထဲ ဝင်လာတာကို တားမြစ်မယ့် စည်းကမ်းလေ”
ကာစတယ်လန်က တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။
“စည်းကမ်းက ရှိပြီးသားပါ”
“ဒါဆို ဘာလို့ သူက အထဲရောက်နေတာလဲ”
“ဒီဆိတ်က တံခါးကနေ ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး”
အားလုံးက တာနစ်ပ်ကို ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။
တာနစ်ပ်က ဝါးစားနေသည်။
ခဏအကြာတွင် နသန်နီရယ် ရောက်လာသည်။
သူက နံရံကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“မြင်းတင်းကုပ်နဲ့ ဒီအခห้องကြားမှာ လမ်းကြောင်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေတယ်”
“ဘာလို့လဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“မနေ့ကတော့ မရှိပါဘူး”
ဂယ်ရစ်ရဲ့ ရယ်သံက ကျွန်တို့အထက် တစ်နေရာရာကနေ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်မိသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားက သူ့မှာ တာဝန်မရှိကြောင်း ငြင်းဆိုနေသည်။
သူ့ဆံပင်တွေကြားထဲမှာ ကောက်ရိုးစတွေ ညှပ်မနေခဲ့ဘူးဆိုရင် ဒီငြင်းဆိုချက်က ပိုပြီး ယုံကြည်စရာ ရှိမှာပါ။
အက်ဗလင်က သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“သမီး တာနစ်ပ်အတွက် လမ်းလေး လုပ်ပေးခဲ့တာလား”
ဂယ်ရစ်က စာရွက်စာတမ်းတိုက် လှေကားဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ပြန်ကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ကေရိုက သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
“ဆိတ်က တောင်းဆိုလို့”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
ကေရိုက ဆိတ်အသံလို အသံပြုပြသည်။
အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတဲ့ ကြိုးစားမှုပါပဲ။
“အဲ့ဒါ ဖေဖေ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
အောက်ဘက်ကနေ တာနစ်ပ်က အသံပြုလိုက်သည်။
ကေရိုက ပြန်အော်သည်။
ထိုအသံက လူသွားလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သည်။
သူမ ရယ်သံကို ဖုံးကွယ်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် သံသယဝင်မိသည်။
ရိုင်ဆာက တာဝန်ယူလိုက်သည်။
“တာနစ်ပ်က ဘယ်ကိုသွားချင်တယ်ဆိုတာ မင်းကို ပြောပြတာလား”
ဂယ်ရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“စာရွက်”
“ဒါနဲ့ မင်းက သူ့အတွက် လမ်းလုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့”
နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။
“ဆိတ်ကို စာရွက်စာတမ်းတိုက်ထဲ ဝင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ မေရီက ပြောခဲ့လို့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
“ကာစတယ်လန်က ပြောလို့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
“စာရွက်စာတမ်းတိုက်အတွက် တာဝန်ရှိတဲ့ ဘယ်သူ့ကမှ ခွင့်ပြုလို့လား”
ဂယ်ရစ်က ကေရိုကို ကြည့်သည်။
ကေရိုက သူ့ကို ကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ရိုင်ဆာက သူ့ဆံပင်ထဲက ကောက်ရိုးစကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နေရာတစ်ခုကို သွားချင်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့ ဆိတ်က တောင်းဆိုတာကိုး”
“အင်း”
“ပြီးတော့ မင်းက ကူညီချင်လို့လေ”
“အင်း”
“အဲ့ဒါ သဘောကောင်းတာပေါ့”
ဂယ်ရစ် မျက်နှာ ဝင်းပသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မင်းဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြန်သည်။
ရိုင်ဆာရဲ့ သင်ခန်းစာတွေက ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေလည်း ထို့အတူပါပဲ။
ထိုလမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
တာနစ်ပ်ကို မြင်းတင်းကုပ်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
မေရီက စာရွက်စာတမ်းတိုက်များ၊ ကောင်စီခန်းများ၊ ကူးပြောင်းရေးတံခါးများ၊ အနာစောင့်ခန်းများ၊ ဆေးရုံများ၊ ဘုရားကျောင်းများနှင့် တည်ဆောက်ဆဲ ဖွင့်လက်စ မေတ္တာသနားခြင်း ရိပ်သာတို့တွင် တိရစ္ဆာန်များ ဝင်ရောက်ခြင်းကို တားမြစ်သည့် စာဖြင့်ရေးသားထားသော အမိန့်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။
အာမယာက စာရင်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“မီးဖိုချောင်တွေကော ပါလား”
မေရီက တာနစ်ပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဆိတ်က မီးဖိုချောင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မီးဖိုချောင်တွေပါ ပါတယ်”
အာမယာက ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ ထိုအစားအစာများနှင့် ပတ်သက်နိုင်သည့် သတ္တဝါများအပေါ် မျှဝေစားသုံးခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားမ၏ အာဏာစက် ဆက်လက်တည်ရှိသင့်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
သူမက တာနစ်ပ်ကို ကျွေးမွေးခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် တာနစ်ပ်ကို စားသုံးခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းလား ဆိုတာကိုတော့ မည်သူမျှ အသေအချာ မသိကြပါ။
တာနစ်ပ်ကို မီးဖိုချောင်နှင့် ပိုဝေးရာသို့ ရွှေ့လိုက်ရသည်။
အန်ဝမ်က ပဋိညာဉ်စာချုပ်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
သူမက စာမျက်နှာတိုင်းကို ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ပြင်ဆင်ချက်များကို ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ဆွေးနွေးမှုများနှင့် ပတ်သက်သည့် မေရီ၏ မိတ္တူများကို ဖတ်သည်။
သူမက အရေးပေါ် ပြဋ္ဌာန်းချက်များတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒီဟာကို ဘယ်သူ ရေးတာလဲ”
မေရီက ထိုစာကြောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ရေးတာပေါ့”
“အဲ့ဒါ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ စာသားကြမ်း ရေးခဲ့တာ။ အီလီဇာက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အခြေအနေတွေကို အဆိုပြုခဲ့တယ်။ ကာစတယ်လန်က ရပ်ဝန်းက ဘာတွေကို မှတ်မိနိုင်တယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုပေးခဲ့တယ်။ ကောင်စီက အတည်ပြုခဲ့တာ”
အန်ဝမ်က အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“ဟိုင်းဖဲလ်ကို ချက်ချင်း အန္တရာယ်ကျရောက်လာတဲ့အခါ အကာအကွယ်တွေအပေါ် အာဏာစက်ကို အန္တရာယ် ကင်းစင်သွားသည်အထိ ကွပ်ကဲရေးမှူးတစ်ဦးတည်းရဲ့ လက်အောက်မှာ ပေါင်းစည်းထားနိုင်ပါတယ်”
အီလီဇာက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“အန္တရာယ်က ဘယ်လိုအချိန်ကျရင် ကင်းစင်သွားတယ်လို့ သတ်မှတ်မလဲ”
“ကွပ်ကဲရေးမှူးနဲ့ ကောင်စီတို့က သဘောတူတဲ့အခါပေါ့”
အန်ဝမ်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကောင်စီ မစုဝေးနိုင်ဘူးဆိုရင်ရော”
“ကွပ်ကဲရေးမှူးက အရေးပေါ်အခြေအနေ ပြီးဆုံးပြီလို့ ကြေညာနိုင်တယ်”
“ကွပ်ကဲရေးမှူးက မကြေညာဘူးဆိုရင်ရော”
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အီလီဇာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“မင်းက တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအတွင်းမှာ ကွပ်ကဲရေးမှူးက အာဏာကို သိမ်းယူနေတယ်လို့ တွေးနေတာကိုး”
“ငါက အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို သတိရနေလို့ပါ”
အိုသယ်လို့စ်က သူ့ကိုယ်သူ တရားရုံးချုပ်လို့ စတင်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပေ။
အန်ဝမ်က အဲ့ဒါကို နောက်မှ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
သူက ဘုရားသခင်တို့၏ ပဋိပက္ခကြောင့် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရတဲ့ ညီလာခံတစ်ခုအတွင်းမှာ ယာယီအာဏာကို အစောပိုင်းက လက်ခံခဲ့ဖူးသည်။
အန္တရာယ် ကင်းစင်သွားခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့အာဏာကတော့ ကင်းစင်သွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
နှစ်တိုင်းလိုလို အာဏာစွန့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ မလုံခြုံသေးဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတတ်သည်။
မည်သူမဆို ကန့်ကွက်လာမယ့်အချိန် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ တရားရုံးရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက သူ့ရဲ့ရာထူးကို ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေအောင် ဖော်ပြနေတော့သည်။
မေရီက အရေးပေါ်စာမျက်နှာကို သူမဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ငါတို့မှာ တိကျတဲ့ နိဂုံးတစ်ခု လိုအပ်တယ်”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အန်ဝမ်က ဆိုသည်။
မေရီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား”
“မင်းတို့မှာ လူအမျိုးမျိုး ကိုင်စွဲထားတဲ့ နိဂုံးအမျိုးမျိုး ရှိဖို့လိုတယ်”
ကာစတယ်လန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။
အန်ဝမ်က တစ်ခုချင်း ရေတွက်ပြသည်။
“ကွပ်ကဲရေးမှူးက အရေးပေါ်အခြေအနေကို အဆုံးသတ်နိုင်တယ်”
“ကောင်စီကလည်း အဆုံးသတ်နိုင်တယ်”
“ရပ်ဝန်းတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တဲ့ အခြေအနေတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကာစတယ်လန်ကလည်း အဆုံးသတ်နိုင်တယ်”
“အကယ်၍ အရေးပေါ်အာဏာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတဲ့ ဒေသခံတစ်ဦးအပေါ်မှာ အသုံးပြုခဲ့မယ်ဆိုရင် သာမန်တရားရုံးတွေကလည်း အဆုံးသတ်နိုင်တယ်”
“ပြီးတော့ သက်ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းအားလုံးက သီးခြားစီ သက်တမ်းမတိုးဘူးဆိုရင် အရေးပေါ်အခြေအနေဟာ သတ်မှတ်ကာလတစ်ခု ကုန်ဆုံးတာနဲ့ သက်တမ်းကုန်ဆုံးရမယ်”
မေရီက အမြန်ရေးချလိုက်သည်။
အီလီဇာက ထိုဖွဲ့စည်းပုံကို စဉ်းစားသုံးသပ်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ” ဟု အန်ဝမ်ကို မေးသည်။
“သုံးရက်”
“အဲ့ဒါ ალုန်ဝိုင်းမှုတစ်ခုအတွက် တိုလွန်းတယ်”
“ဒါဆို သက်တမ်းတိုးပေါ့”
“ ალုန်ဝိုင်းနေတုန်းမှာလား”
“မင်းမှာ ထူးကဲတဲ့အာဏာ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသင့်ကြောင်း အတည်ပြုဖို့ အချိန်မရှိဘူးဆိုရင် မင်း အဲ့ဒီအာဏာကို ဆက်မထိန်းထားသင့်ဘူး”
အီလီဇာက ထိုအဆင်မပြေမှုကို မကြိုက်ပေ။
အဲ့ဒါက အဓိက အချက်တစ်ချက်လည်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်မနက်လုံး အခြားပြဿနာများကို ရှာဖွေရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
ပဋိညာဉ်စာချုပ်က နတ်အစုအဝေးထဲကို အဖွဲ့ဝင်အသစ်တွေ လက်ခံခွင့်ပြုထားသည်။
သို့သော် တစ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံရဖူးသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးသည် နောက်တစ်ကြိမ် လျှောက်ထားနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုတော့ အတိအကျ မဖော်ပြထားပေ။
ပဋိညာဉ်စာချုပ်က ထွက်ခွာပိုင်ခွင့်ကို အကာအကွယ်ပေးထားသည်။
သို့သော် ရပ်ဝန်းများဆီသို့ ပံ့ပိုးပေးပြီးသား အာဏာစက်များကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကိုတော့ အသေးစိတ် မဖော်ပြထားပေ။
ပဋိညာဉ်စာချုပ်က ဘုရားသခင်တို့၏ အငြင်းပွားမှုများအတွင်း သက်သေနှင့် မှတ်တမ်း ရှိရမည်ဟု တောင်းဆိုထားသည်။
သို့သော် လက်ခံထားသော သက်သေအားလုံးတွင် ရလဒ်အပေါ် ကိုယ်ကျိုးစီးပွား သက်ရောက်နေမည်ဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမထားပေ။
အန်ဝမ်က အားနည်းချက် ၁၂ ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
မေရီက သူမနဲ့ ငြင်းခုံရင်း နောက်ထပ် ၃ ခုကို ထပ်တွေ့သည်။
ကယ်ဒ်ရစ်က ထိုဘာသာစကားကြောင့် မတော်တဆ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ဖုံးကွယ်ထားသော ကတိကဝတ် ၂ ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
သီဆရာက တိတ်ဆိတ်မှုကို နောက်ကျမှ သဘောတူခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးသည့် ပုဒ်မတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
သူမက ထိုပုဒ်မကို အလွန်ပင် မာမာထန်ထန် ခြစ်ထုတ်ပစ်လိုက်သဖြင့် စာရွက်ပင် ပေါက်သွားခဲ့သည်။
“ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ရဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ကြပါ။
အန်ဝမ်က အရာရာတိုင်းကို ဖြေရှင်းပေးမည်ဟု မပြောခဲ့ပေ။
အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“မင်းက ပထမဆုံးသက်သေလေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို မှန်ကန်စေတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
“မင်းက အိုသယ်လို့စ်ရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို ဝင်ရောက်ခဲ့တာပဲ”
“အဲ့ဒါက ကျွန်မကို အဲ့ဒီမှာ ရှိနေစေခဲ့တာပါ”
“မင်းမှာ သူဖျက်ဆီးပစ်ချင်ခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိတယ်”
“အဲ့ဒါက ကျွန်မကို အသုံးဝင်စေတာပေါ့”
“မင်းက ပဋိညာဉ်စာချုပ်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်”
“အဲ့ဒါက ကျွန်မကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့သူ ဖြစ်စေတာပေါ့”
မေရီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“မှန်တယ်”
အန်ဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် တည်ကြည်သွားသည်။
“သက်သေတစ်ယောက်ဆိုတာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အာဏာပိုင်တွေ လိမ်ညာဖို့ ပိုခက်ခဲအောင် လုပ်ပေးရမယ်။ သက်သေတစ်ယောက်ဆိုတာ နောက်ပိုင်းမှာ လူတိုင်း ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် ပျက်စီးနေတဲ့ အရေးပေါ်ပုဒ်မဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီ ခြားနားချက်ကို တရားရုံးချုပ်မှာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပေါ့”
“စွန့်လွှတ်ခဲ့ကြတာပါ”
“ဘယ်သူတွေကလဲ”
“ကျွန်မတို့ အများစုပေါ့”
အီလီနော်က သူမရဲ့ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ထိုင်နေသည်။
“အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး”
“အင်း”
“မင်း ပြောခဲ့သင့်တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“သူတို့တွေ သူတော်စင်တွေအပေါ် ဘာလုပ်ခဲ့ကြလဲဆိုတာကို မင်း မှတ်တမ်းတင်ထားနိုင်ခဲ့တာပဲ”
“တင်ထားခဲ့ပါတယ်”
“ဘယ်သူမှ သုံးလို့မရတဲ့ နေရာမှာပေါ့လေ”
“ဟုတ်တယ်”
ရှေးဟောင်းအမုန်းတရားက ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။
မနေ့က ဖက်လဲတကင်း လုပ်ခဲ့တာလည်း ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းက ထိုအရာနှစ်ခုစလုံးကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
အော်ရီလီယာက စားပွဲစွန်းကနေ သူတို့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
သူမရဲ့ နယ်ပယ်က အခန်းထဲမှာ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေသည်။
သူတို့ကို အတင်းတွန်းပို့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
နာကျင်မှုနဲ့ မေတ္တာတရားတို့ဟာ တစ်ခုက နောက်တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်တာမျိုးမရှိဘဲ နေရာတစ်ခုတည်းမှာ အတူရှိနေနိုင်ဖို့ ဖန်တီးပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အန်ဝမ်က အီလီနော်ရဲ့ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အမှန်တရားကို ထိန်းသိမ်းထားတာက လုံလောက်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တာပါ”
“ဒါဆို အခုရော”
“ဘယ်သူ့ဆီမှ မရောက်နိုင်တဲ့ အမှန်တရားဆိုတာ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ”
မေရီက အဲ့ဒါကို ရေးချလိုက်သည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် ပဋိညာဉ်စာချုပ် ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းကို တည်ဆောက်ဆဲ ရိပ်သာဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
စာရွက်စာတမ်းတိုက်ထဲမှာ ဆိတ်နံ့လေး ခပ်သင်းသင်း ရနေဆဲပင်။
မေရီကတော့ ဒါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ ငြင်းဆိုသည်။
မည်သူမျှ သူမကို မယုံကြပါ။
လုပ်သားတွေက စက်ဝိုင်းပုံဝန်းကျင်က နှင်းတွေကို ရှင်းလင်းထားပေးကြသည်။
အောက်ဘက်က မြေကြီးတွေကတော့ အေးခဲနေဆဲပင်။
အီလီနော်က ဗဟိုချက်မနားမှာ မီးဖိုငယ်လေး တစ်ခု ချထားပေးခဲ့သည်။
ပယ်ရင်က နောက်ထပ် လေးခုကို ထပ်ချထားပေးခဲ့သည်။
“အဲ့ဒါတွေက အောက်ခြေကို အရည်ပျော်စေလိမ့်မယ်” ဟု သူက ရှင်းပြသည်။
“သူတို့က နေရာငါးခုကို အရည်ပျော်စေလိမ့်မယ်” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
“အဲ့ဒါက ငါတို့ တူးရမယ့်နေရာတွေလေ”
“အပေါက်ငယ် ငါးခု သီးသန့်နဲ့ပေါ့ ဟုတ်လား”
“ငါ မြေကြီးကို စမ်းသပ်နေတာပါ”
“မင်းက ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်နေတာ”
ပယ်ရင်က အန်ဝမ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သက်သေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်မလား”
“အီလီနော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့တော့ မကူညီနိုင်ဘူး”
သူက အဲ့ဒါကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဖွင့်လက်စ မေတ္တာသနားခြင်း ရိပ်သာဆီမှာ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခန်း တိုးလာခဲ့သည်။
အန်ဝမ်က လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ထားသော မှတ်တမ်းများအတွက် အခန်းတစ်ခန်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ပထမဆုံးသက်သေရဲ့ စာရွက်စာတမ်းတိုက် မဟုတ်ပါ။
သူမပိုင်ဆိုင်တဲ့ ရုံးခန်းလည်း မဟုတ်ပါ။
မည်သူမဆို သက်သေခံချက် ချန်ထားခဲ့နိုင်၊ ပြင်ဆင်နိုင်၊ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ကန့်သတ်နိုင် သို့မဟုတ် လုံးဝ ရုပ်သိမ်းနိုင်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မေရီက ရုပ်သိမ်းခြင်းကို ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။
“လူတစ်ယောက်က သက်သေအထောက်အထားကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တယ်လေ”
“လူတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ သက်သေခံချက်ကို ပိုင်ဆိုင်တယ်” ဟု အန်ဝမ်က ဆိုသည်။
“အကယ်၍ အဲ့ဒါက ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကို သက်သေပြနေရင်ရော”
“အဲ့ဒါဆိုရင် မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ထွက်ဆိုချက်နဲ့ သီးသန့်စုဆောင်းထားတဲ့ အထောက်အထားကို ခွဲခြားနိုင်ရမယ်”
“အဲ့ဒါ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
မေရီက ပုံစံကြမ်းပေါ်က ကွက်လပ်အခန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် စင်များကို စတင်ရေးဆွဲတော့သည်။
အီဒရစ်က တံခါးနှစ်ခု တောင်းဆိုခဲ့သည်။
“တစ်ခုက ဝင်ဖို့” ဟု သူက ဆိုသည်။ “နောက်တစ်ခုက ထွက်ဖို့”
“လူတွေက ဝင်တဲ့တံခါးကနေပဲ ပြန်ထွက်နိုင်ပါတယ်” ဟု အီလီနော်က ပြန်ပြောသည်။
“ထွက်နိုင်တာပေါ့”
“ဒါဆို ဘာလို့ နှစ်ခုလိုတာလဲ”
“ဒါမှ ထွက်တဲ့သူတွေက ဝင်လာတဲ့သူတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး လမ်းလျှောက်စရာ မလိုတော့မှာပေါ့”
အီလီနော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် နံရံကို ပြန်ချိန်ညှိလိုက်သည်။
ဆယ်လာက သူတို့ကြားမှာ မီးခွက်တစ်ခု တပ်ဆင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အာမယာက အနီးနားမှာ စားပွဲတစ်ခု တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ကယ်ဒ်ရစ်က အဝင်ဝရဲ့ အလှမ်း ဆယ်လှမ်းအတွင်းမှာ မည်သည့် ကျိန်ဆိုမှုကိုမျှ လက်မခံရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သီဆရာက လူတွေက သူတို့ပေးခဲ့ပြီးသား ကတိကဝတ်တွေကို ပြန်လည်စဉ်းစားနိုင်မယ့် အခန်းတစ်ခု တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မယ်လင်က စာရွက်စာတမ်းတိုက်နဲ့ ကပ်လျက်ရှိရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာတော့ မဖြစ်ရဘူးလို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ရိုးရှင်းတဲ့ ရိပ်သာလေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မရိုးရှင်းတော့ပေ။
မေရီက သဘောကျနေပုံရသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ စိုးရိမ်လာမိသည်။
“ကျွန်တော့်နေရာအတွက် ဘာတွေ လိုအပ်လဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
မေရီက ပုံစံကြမ်းကို လှည့်လိုက်သည်။
“ဖွင့်ထားတဲ့ တရားခွင်တစ်ခု”
“ဆောင်းရာသီမှာလား”
“မင်းရဲ့နယ်ပယ်က ဆောင်းရာသီလေ”
“ကျွန်တော့်ကို ကိုးကွယ်သူတွေက အမိုးအကာကို ပိုနှစ်သက်ကြလိမ့်မယ်”
မေရီက အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့မှာ ကိုးကွယ်သူတွေ ရှိလို့လား”
“အနည်းငယ်တော့ ရှိပါတယ်”
“ငါတို့ သူတို့ကို မေးဖူးကြရဲ့လား”
“မေးဖူးဘူး”
မေရီက ပုံစံကြမ်းများကို ပိတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် အစည်းအကျေးတွင် အဆောက်အအုံကို တကယ်တမ်း အသုံးပြုမည့်သူများ ပါဝင်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ဒီအချက်ကို ကျွန်တော်တို့ထဲက ဘယ်သူ့ခေါင်းထဲကိုမှ ဘာလို့ မရောက်လာခဲ့လဲ မသိပါ။
အန်ဝမ်က သဘောကျနေပုံရသည်။
“အဖွဲ့အစည်းတွေဆိုတာ ပုံမှန်အားဖြင့် အစမှာ အင်အားကြီးတဲ့သူတွေကိုပဲ ကျန်တဲ့သူတွေ ဘာတွေလိုနေလဲဆိုတာ မေးလေ့ရှိကြတယ်”
“တရားရုံးချုပ်က အဲ့လို လုပ်ခဲ့တာလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“လုပ်ခဲ့တာပေါ့”
“ဒါဆို ဘယ်လိုနဲ့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လဲ”
သူမက ဂရေးကိပ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် သိသားပဲ”
အမွှာညီအစ်ကိုတို့ရဲ့ သင်ခန်းစာအသစ်က ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ စတင်ခဲ့သည်။
ရိုင်ဆာက ကလေးထိန်းခန်း ကော်ဇောပေါ်ရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ သစ်သားရုပ်သေးရုပ်တစ်ခုကို ချထားပေးလိုက်သည်။
အဲ့ဒါက လူတစ်ယောက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ပယ်ရင်က ထုလုပ်ထားတာ ဖြစ်သည်။
ထိုရုပ်သေးရုပ်တွင် လက်တစ်ဖက် ရှည်ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက် တိုနေသည်။
သူက ဒါကို တမင်လုပ်ထားတာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
အီလီနော်ကတော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုသည်။
ရိုင်ဆာက အဲ့ဒီရုပ်ပေါ်မှာ အနီရောင် ကြိုးတစ်ချောင်း လှည့်ပတ်ချည်နှောင်လိုက်သည်။
“ဒီလူက အကူအညီ လိုအပ်နေတယ်”
ကေရိုက အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
သူမရဲ့လက်တွေကြားမှာ အလင်းရောင်တွေ စုဝေးလာသည်။
ရိုင်ဆာက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
“ဒီလူက ဒီမှာ ရှိနေလို့လား”
ကေရို ရပ်သွားသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“မင်း မြင်ရလို့လား”
“မင်း ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ သိလို့လား”
“မသိဘူး”
“မင်း ဘာလုပ်မလဲ”
ကေရိုက အက်ဗလင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မေမေ့ကို ပြောမယ်”
“ကောင်းပြီ”
ဂယ်ရစ်ရဲ့ အလှည့်မှာတော့ သစ်သားအိမ်ငယ်လေးတစ်ခု ပါဝင်လာသည်။
ရိုင်ဆာက အဲ့ဒါကို အခန်းတစ်ဖက်မှာ ချထားပေးလိုက်သည်။
“အထဲက လူတစ်ယောက်က ထွက်သွားချင်နေတယ်”
ဂယ်ရစ်ရဲ့ဘေးမှာ အာကာသတွေ ခေါက်ိုးသွားသည်။
නသန်နီရယ်က အဲ့ဒီခေါက်ိုးမှု မပွင့်ခင်မှာ ကြားဖြတ်ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာလို့ မထွက်နိုင်တာလဲဆိုတာ မင်း သိလား” ဟု ရိုင်ဆာက မေးသည်။
“မသိဘူး”
“မင်းရဲ့လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းက ဘယ်ကိုသွားလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
ဂယ်ရစ်က အိမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အပြင်ဘက်မှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
သူက နသန်နီရယ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မသိဘူး”
“မင်း ဘာလုပ်မလဲ”
ဂယ်ရစ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် “ဖေဖေ့ကို ခေါ်မယ်” ဟု ပြောသည်။
“ဘာလို့ ဖေဖေလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဖေဖေက အိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မှာမို့လို့”
ကျွန်တော် လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ သင်ခန်းစာ မဟုတ်ဘူး”
မယ်လိုဒီက တံခါးဝကနေ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူ သင်ယူပြီးသား သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ မေးမြန်းခြင်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။
ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲ မေးရန်။
ဘယ်သူတွေ ရှိနေလဲ မေးရန်။
အကူအညီ လိုအပ်ရဲ့လား မေးရန်။
လူကြီးတစ်ယောက်ကို မေးရန်။
အဲ့ဒီလူကြီးကို နောက်ထပ် လူကြီးတစ်ယောက် ထပ်လိုသေးလား မေးရန်။
ဒီနောက်ဆုံးအချက်ကိုတော့ ကေရိုက အော်ရီလီယာကို အကူအညီတောင်းခဲ့ပြီး အော်ရီလီယာက ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ဆီကို ချက်ချင်းလက်လှမ်းခဲ့ပြီးနောက်မှာ ထည့်သွင်းခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ရိုင်ဆာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့လက်ကို ချလိုက်သည်။
“ရှင် ဆိုလိုတာကို ကျွန်မ သဘောပေါက်ပါပြီ”
“သဘောပေါက်လို့လား”
“အင်း”
“ပြောပြလေ”
အော်ရီလီယာက ကေရိုဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အကယ်၍ သမီးက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဘာမဆို ယူလာခဲ့မယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းဖို့ မကြိုးစားခင် အခြားလူတစ်ယောက်ကို အရင်ပြောပြပါမယ်”
ကေရိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မေရီကို ပြောပြရမယ်”
မေရီက ဒီလေ့ကျင့်ခန်းမှာ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ။
သူမက သူမရဲ့စာအုပ်ပေါ်ကနေ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“လက်ခံနိုင်ပါတယ်”
ထို့နောက် ရိုင်ဆာက သင်ခန်းစာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
သူမက သစ်သားရုပ်သေးရုပ်ကို အော်ဟೋငိုကြွေးစေလိုက်သည်။
အစစ်အမှန် အသံနဲ့ မဟုတ်ပါ။
လိုအပ်ချက်ရဲ့ အသံနဲ့ပေါ့။
စိုးရိမ်ပူပန်မှု အချက်ပြလှိုင်းငယ်လေးတစ်ခုက အခန်းထဲကို ထိခိုက်လာသည်။
ကေရို လှည့်လာသည်။
သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေဝန်းကျင်မှာ ကုသခြင်းစွမ်းအားတွေ စုဝေးလာသည်။
ဂယ်ရစ်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို စတင်ဖွင့်လှစ်နေသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ရပ်သွားကြသည်။
ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပါ။
လုပ်ဆောင်ချက် ကော်ဇောပေါ် မဖြတ်ကျော်ခင်မှာပေါ့။
ကေရိုက အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက် နာကျင်နေတယ်”
“အင်း” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ဆိုသည်။
“ကူညီမလား”
“ငါတို့ စုံစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”
ကလေးတွေ သူတို့ရဲ့လက်တွေကို ချလိုက်ကြသည်။
ရိုင်ဆာက လုပ်ဆောင်ချက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူတို့က အဲ့ဒါကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ကြပါ။
သူတို့က တစ်ယောက်တည်း လက်ခံခဲ့ကြခြင်းလည်း မရှိပါ။
အဲ့ဒါက သင်ခန်းစာပါပဲ။
အိုင်လင်က ပြတင်းပေါက်ဘေးကနေ ငေးကြည့်နေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဝန်းရံနေသည်။
ပြီးနောက် သူမက “ထပ်လုပ်မယ်” ဟု ပြောသည်။
ရိုင်ဆာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ အောင်မြင်ခဲ့ပြီးပြီလေ”
“နားလည်ထားတဲ့ အပြုအမူတစ်ခုက ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်”
အမွှာညီအစ်ကိုတို့ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
သူတို့က အဲ့ဒါကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ သင်ယူခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် သတိထားမိသွားသည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် နောက်မှ ထပ်ကြားရလိမ့်ဦးမယ်လို့ ဆိုလိုနေသလိုပါပဲ။
ရိုင်ဆာက သစ်သားရုပ်သေးရုပ်ကို မူလအတိုင်း ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အဲ့ဒီခေါ်ဆိုသံက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
အိုင်လင်က အခြားသူတွေထက် အရင် ကြားလိုက်ရသည်။
သူမရဲ့ သူတော်စင်စွမ်းအား လှုပ်ရှားလာသည်။
ထို့နောက် ရပ်သွားသည်။
သူမက ဆိုရန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“လိုအပ်ချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ”
“မသိဘူး”
“ငါ့ကို လိုအပ်လို့လား”
“အင်း”
သူမရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ ရွှေရောင်တွေ နွေးထွေးလာသည်။
လိုအပ်ချက်က သူမရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေဆဲပင်။
ငြင်းပယ်ခံရခြင်း မရှိပါ။
အခန်းထဲမှာ အဲ့ဒီအရာတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သွားစေရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
စစ်မှန်တဲ့ ခေါ်ဆိုသံက ညစာစားပွဲ မတိုင်ခင်မှာ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကေရို သူမရဲ့ခွက်ကို လွတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။
ကြမ်းပြင်ကို မရောက်လိုက်ပါ။
ရေတွေက အဲ့ဒီအပေါ်မှာ အေးခဲသွားသည်။
ခွက်က ကြည်လင်တဲ့ ရေခဲပြင်ထဲမှာ တွဲလောင်းကျနေသည်။
သူမက တောင်ဘက်နံရံဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရင်သွေးငယ် အေးနေပြီ”
အခန်းထဲက လူကြီးအားလုံး ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
ရိုင်ဆာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဘယ်နားမှာလဲ”
ကေရိုက တောင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဘယ်သူလဲ သိလား”
“မသိဘူး”
“ဘယ်လောက်ဝေးလဲ သိလား”
“မသိဘူး”
ကေရိုရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တုန်ရီလာသည်။
“ရင်သွေးငယ် အေးနေပြီ”
လိုအပ်ချက်က စစ်မှန်နေသည်။
ကျွန်တော် သေချာ ဂရုတစိုက် လှမ်းချဉ်းကိုက်လိုက်တဲ့အခါ အဲ့ဒါကို ခံစားမိလိုက်သည်။
ဘုရားသခင်တို့၏ ချိတ်ဆွဲမှု မဟုတ်ပါ။
တရားရုံးရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှု မဟုတ်ပါ။
အပြင်ဘက်က မြို့စွန်ရပ်ဝန်းတွေကို ကျော်လွန်ပြီး မှေးမှိန်လာနေတဲ့ လူ့အသက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအနားမှာ တခြားအရာတစ်ခု စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ပါးလွှာတဲ့ အဖြူရောင်ချည်မျှင်တစ်ခု။
ဘယ်သူက ပြန်ဖြေမလဲဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ စောင့်ကြည့်နေတာ ဖြစ်သည်။
အိုသယ်လို့စ် သင်ယူခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
ဒုက္ခဆင်းရဲမှုက စစ်မှန်နေသည်။
ထောင်ချောက်က အဲ့ဒီအနားမှာ တည်ရှိနေသည်။
အဲ့ဒါကြောင့် ငြင်းပယ်ဖို့ ပိုခက်ခဲသွားစေသည်။
အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ရွေးချယ်မှုကို ပိုဆိုးသွားစေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကေရိုရဲ့လက်တွေကို ယူလိုက်သည်။
“သမီး လုပ်သင့်တာ လုပ်ခဲ့တာပါ”
“ရင်သွေးငယ်ကို ကူညီမယ်”
“ငါတို့ ကူညီမှာပါ”
ကေရို မဟုတ်ပါ။
ငါတို့ပါ။
ထိုကွာခြားချက်က ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။
ကာစတယ်လန်က ထိုခေါ်ဆိုသံကို ခြေရာခံလိုက်သည်။
ဟိုင်းဖဲလ်ဘက်ကို ခရီးသွားနေတဲ့ မိသားစုတစ်စုဟာ အပြင်ဘက် လယ်ကွင်းတွေရဲ့ တောင်ဘက် နှစ်မိုင်အကွာမှာ ရှိတဲ့ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ သိုးထိန်းတဲငယ်တစ်ခုမှာ ခိုလှုံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးကလေးမလေး ဖျားနေသည်။
အမိဖြစ်သူက အော်ရီလီယာကို တိုင်တည်ခဲ့သည်။
ကေရိုကို မဟုတ်ပါ။
တရားရုံးရဲ့ ချည်မျှင်ကတော့ ဆုတောင်းပြီးနောက်ပိုင်းမှာ အဲ့ဒီဆီကို ထိတွေ့ခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သီဆရာနဲ့ ကဒ်ရစ်တို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အကာအကွယ်ဝိုင်းအတွင်းမှာ ရပ်နေသည်။
သူမက ပြန်မဖြေဘဲ နားထောင်နေသည်။
“သူတို့မှာ ဆရာဝန် လိုအပ်နေတယ်”
အိုင်လင် ရှေ့ကို ထွက်လာသည်။
“ဒါဆို တစ်ယောက်လောက် လွှတ်လိုက်လေ”
ဆိုရန်က သူ့အိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့အိတ်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို တားလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ဂရေးကိပ်ကနေ မထွက်ခွာခင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ငြင်းခုံမှုကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်သည်။
စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ရပ်ဝန်းတွေကို မဖြတ်ဘဲနဲ့တောင် သူမကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ပါတယ်။
“ကိုယ် လိုက်ခဲ့မယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ကျွန်မကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“မတားပါဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်တော်တို့ ဘုရားသခင်တို့ရဲ့ လမ်းကို မသုံးခဲ့ကြပါ။
နသန်နီရယ်က လမ်းတစ်ခု ဖွင့်ချင်ခဲ့သည်။
အန်ဝမ်က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“အကယ်၍ တရားရုံးက ဒီခေါ်ဆိုသံကို ရစ်ပတ်ထားမယ်ဆိုရင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဘယ်မှာ စတင်လဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေလောက်တယ်”
ကျွန်တော်တို့ မြင်းတွေနဲ့ သွားခဲ့ကြသည်။
ဆိုရန်က အက်ဗလင်နဲ့အတူ မြင်းပေါ် လိုက်ပါသွားသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဘေးမှာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
အစောင့် ခြောက်ယောက် လိုက်ပါလာကြသည်။
အိုင်လင်က ကလေးမလေးရဲ့အသက်ကို ဆက်သွယ်မှုကနေတဆင့် ထိန်းသိမ်းထားဖို့အတွက် ဂရေးကိပ်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကုသပေးဖို့ မဟုတ်ပါ။
ပိုနီးကပ်လာအောင် ဆွဲယူဖို့ မဟုတ်ပါ။
အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးမသွားအောင် ထိန်းထားဖို့ ဖြစ်သည်။
သူမရဲ့မျက်လုံးထဲက ရွှေရောင်တွေက တောင်ဘက်မျှော်စင်ကနေ တဖိတ်ဖိတ် တောက်పాနေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
ဘယ်သူမှ ဆုတောင်းသံကို တိုက်ရိုက် မတုံ့ပြန်ခဲ့ကြပါ။
သာမန်ဆေးကုသသူတွေ သွားခဲ့ကြသည်။
တဲငယ်လေးက ကုန်းနှိမ့်လေးတစ်ခုအောက်မှာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
မီးခိုးတွေက မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကနေ အားနည်းစွာ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။
အဖြူရောင်ချည်မျှင်က တံခါးဝကို ဖြတ်သန်းကျနေသည်။
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်သည်။
အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ဆီ လက်လှမ်းလာသည်။
မုန်တိုင်း။
ဆောင်းရာသီ။
ဘုရားသခင်။
ဖေဖေ။
အစောင့်အရှောက်။
အခြေအနေက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ လုံးဝရှိတယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်စေမယ့် နာမည်တိုင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အစွန်းအထင်းလေးကို ထိတွေ့ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
အဲ့ဒီထက် ပိုမဝေးစေရပါ။
“ကိုယ် ကြားပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
ချည်မျှင် တင်းသွားသည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒီနောက်ကို မလိုက်ခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းအောက်ကနေ ဖြတ်ဝင်သွားသည်။
ချည်မျှင်က အစမှာ သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမရဲ့အတွင်းမှာ ဖွဲ့စည်းလာတဲ့ သူတော်စင်လမ်းကြောင်းကို ခံစားမိသွားသည်။
အဲ့ဒါ လှည့်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကန့်ကွက်မှုကို ကျော်လွန်ပြီး လိုက်လာခဲ့တဲ့ အန်ဝမ်က အလွတ်စာရွက်စနဲ့ အဲ့ဒါကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ချည်မျှင်က စာရွက်တစ်ဝိုက်မှာ ရစ်ပတ်သွားသည်။
နာမည် မတွေ့ရပါ။
တောင်းဆိုချက် မတွေ့ရပါ။
မှတ်မိစရာ ဘာမှမရှိပါ။
အဲ့ဒါ ပျော်ဝင်သွားသည်။
အထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကလေးငယ်တစ်ဦးကို စောင်သုံးထည်အောက်မှာ ပွေ့ချီထားသည်။
ကလေးမလေးက အသက်တစ်နှစ်ထက် ပိုကြီးပုံမပေါ်ပါ။
သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ အပြာရောင် သန်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။
မီးဖိုက မီးသေလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုရန်က ကလေးငယ်ဆီကို သွားသည်။
အက်ဗလင်က မိခင်ဖြစ်သူဆီကို သွားသည်။
ကျွန်တော် မီးဖိုဆီကို သွားလိုက်သည်။
ဒီပြဿနာက ကျွန်တော့်နယ်ပယ် မရှိတော့ခြင်းအားဖြင့် ပိုကောင်းအောင် ပြုပြင်နိုင်တဲ့ ပြဿနာမျိုး ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ထင်းတွေ ထည့်လိုက်သည်။
သာမန်မီးတောက်နဲ့ မီးညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပျက်စီးနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ဝတ်ရုံနဲ့ ပိတ်လိုက်သည်။
မိခင်ဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
အဲ့ဒီအခါမှသာ သူမရဲ့မျက်နှာမှာ အသိအမှတ်ပြုခြင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ရှင်ကလေ—”
“အေးနေလို့ပါ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။ “ဝတ်ရုံက အသုံးဝင်သွားတယ်”
သူမ တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။
အဲ့ဒါက ငိုရှိုက်သံလို ဖြစ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကလေးမလေးမှာ ဖျားနာနေသည်။
အအေးမိတာက ပိုဆိုးသွားစေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ဆိုရန်က သူမရဲ့ အသက်ရှူမှုကို ကုသပေးနေသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ဘေးမှာ တွဲလုပ်ပေးနေသည်။
အံ့ဖွယ်အမှု မရှိပါ။
ပြဇာတ်ဆန်တဲ့ အလင်းရောင် မရှိပါ။
တိုင်းတာထားတဲ့ ဆေးဝါး။
ရေနွေး။
သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်စ။
နှစ်မိုင်အကွာကနေ အိုင်လင် ငှားရမ်းပေးထားတဲ့ အချိန်။
ကလေးမလေးရဲ့ အသက်ရှူမှု ပြေလျော့သွားတဲ့အခါ ရွှေရောင်ဆက်သွယ်မှု ပြေလျော့သွားသည်။
အဲ့ဒါ ဂရေးကိပ်ဆီကို ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကလေးမလေးဆီက ဘာကိုမှ ယူဆောင်သွားခြင်း မရှိပါ။
သူမကို သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့သည်။
အသက်ရှင်လျက်နဲ့ပေါ့။
ဆိုရန် ကျောမှီလိုက်သည်။
“ငါတို့ သူတို့ကို ရွှေ့ဖို့လိုပြီ”
ဖေဖေဖြစ်သူက အပြင်ဘက်က နှင်းတွေဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမ ခရီးမသွားနိုင်သေးပါဘူး”
“သာမန်တရားဝင်တံခါးကနေဆိုရင် သွားနိုင်ပါတယ်” ဟု တံခါးဝကနေ နသန်နီရယ်က ပြောလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ မြင်းနဲ့ လိုက်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အန်ဝမ်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း စောင့်နေခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ခွင့်ပြုချက်ကိုလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ကောင်းပြီ”
မိဘတွေ သဘောတူမှသာ နသန်နီရယ်က လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
တစ်ဖက်က တဲအထဲမှာ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ဖက်က ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရပ်ဝန်းရဲ့ လက်ခံရေးအခန်းမှာ ဖြစ်သည်။
ကာစတယ်လန်နဲ့ မေရီတို့က ဂရေးကိပ်ကနေ သက်သေခံခဲ့ကြသည်။
မိသားစု ကူးပြောင်းသွားကြသည်။
လမ်းကြောင်း ပိတ်သွားသည်။
ဘာမှ လိုက်မလာပါ။
အဖြူရောင်ချည်မျှင် ဘာမှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပါ။
အန်ဝမ်က အဲ့ဒါ ရှိခဲ့တဲ့နေရာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“အိုသယ်လို့စ်က ဒါကို ကျရှုံးမှုတစ်ခုလို့ မှတ်ယူလိမ့်မယ်”
“ကျရှုံးတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ သူ သင်ယူသွားပြီ”
“ငါတို့လည်း သင်ယူခဲ့တာပဲလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကေရိုက အတွင်းတံခါးဝမှာ ဟယ်လီနာနဲ့အတူ စောင့်နေသည်။
ဂယ်ရစ်က သူ့အဘိုးရဲ့ပခုံးကိုမှီပြီး အိပ်ပျော်နေသည်။
ကာရိုက အက်ဗလင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ကလေးကောဂျင်မလေးကော သမီး—”
“ဒီတစ်ညတော့ လုံခြုံသွားပါပြီ”
ကာရိုရဲ့ပခုံးတွေ ပြေကျသွားသည်။
သူမက ဒီမေးခွန်းကို တစ်လမ်းလုံး သယ်ဆောင်လာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ရှင် သူပြောတာကို ကြားခဲ့တာပဲ”
ကာရိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ရှင်တို့ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့တယ်”
နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူ့ကို ကိုယ်တိုင် ကုသပေးဖို့ မလိုပါဘူး”
“လူကြီးတွေက ကူညီတတ်ကြတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကာရို စဉ်းစားနေသည်။
“လူကြီးတွေ အများကြီးပဲ”
ဆိုရန်က ကျွန်တော်တို့နောက်ကနေ ရယ်မောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ယေဘုယျအားဖြင့် လိုအပ်တဲ့အရာပဲလေ”
အိုင်လင်က လက်ခံရေးအခန်းတွင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
သူမက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
သူမရဲ့မျက်လုံးတစ်ဝိုက်က ရွှေရောင်တွေက ပါးလွှာတဲ့ကွင်းစွန်းလေးတစ်ခုအထိ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အိုင်လင်က လက်ကို လှမ်းကိုပ်လိုက်သည်။
“ရှင် သူမကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားခဲ့တာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
“လုံလောက်တဲ့အချိန်အထိပေါ့”
“အဲ့ဒါက အတိုင်းအဆ မဟုတ်သေးပါဘူး”
“ဒီညအတွက်တော့ အဲ့ဒါပါပဲ”
အီလီနော်က သူမရဲ့ပခုံးပေါ်ကို စောင်တစ်ထည် ခြုံပေးလိုက်သည်။
အိုင်လင်က ငြင်းဆန်ဖို့ လုပ်သည်။
ထို့နောက် စောင်ကို ဆက်ခြုံထားလိုက်သည်။
သူတော်စင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာက သူမကို အနားယူဖို့ ဆန္ဒရှိလာအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါ။
ဒါပေမဲ့ အနားယူဖို့ တောင်းဆိုကြမယ့်သူတွေအတွက်တော့ အကြောင်းပြချက် ပိုပေးသလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မေရီက ဒီဖြစ်ရပ်ကို စည်းမျဉ်းသုံးသပ်ချက်ထဲကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
စစ်မှန်တဲ့ လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို မှားယွင်းတဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။
ဒုက္ခရောက်နေတာကို တုံ့ပြန်တယ်ဆိုတာ အဲ့ဒါနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အာဏာကို လက်ခံရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။
ဘယ်ကလေးကိုမှ ဘယ်လိုခေါ်ဆိုမှုအတွက်မဆို တာဝန်ယူရမယ့် အဖြေတစ်ခုအနေနဲ့ အကာအကွယ်ဝိုင်းတွေက အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
မိဘရဲ့ခွင့်ပြုချက်၊ ကလေးတွေ ကိုယ်တိုင်ပေးနိုင်တဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ သုံးသပ်ချက်တွေ မပါဘဲ ဘယ်ဘုရားသခင်ကိုမှ သူတို့ဆီကို လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို ညွှန်ပြခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အန်ဝမ်က စည်းမျဉ်းအသစ်ကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“ပိုကောင်းသွားပြီ”
“ပိုကောင်းရုံပဲလား” ဟု မေရီက မေးလိုက်သည်။
“ဥပဒေတွေအားလုံးက ပိုကောင်းလာရုံပါပဲ”
မေရီ အဲ့ဒါကို သဘောမကျပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမ အဲ့ဒါကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
အိပ်ရာဝင်ချိန်မှာ ကာရိုက ကလေးမလေးအကြောင်းကို ထပ်မေးပြန်သည်။
အက်ဗလင်က ကလေးမလေးရဲ့နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
မာရာ။
ကွန်ကိုဒီယာရဲ့ မာရာ မဟုတ်ပါ။
နာမည်တူ အခြားကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ကာရိုက သူမရဲ့အိပ်ရာဘေးမှာ သစ်သားတုံးလေးတစ်တုံး ချထားလိုက်သည်။
“မာရာအတွက်”
“အဲ့ဒါက ဘာလုပ်ပေးနိုင်လို့လဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှ မလုပ်ဘူး”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ကာရိုက အဖြေက သိသာထင်ရှားနေသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါက အဲ့ဒီမှာ ရှိနေမှာလေ”
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ ဂရစ်က စောင်အပြင်ဘက်ကို ခြေထောက်တစ်ဖက်ထုတ်လျက် အိပ်ပျော်နေသည်။
ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။
စောင်က ပြန်လျှောကျလာသည်။
သူက စောင်စွန်းကို ကာရိုရဲ့အိပ်ရာဘက်ဆီ ခေါက်တင်ထားခဲ့သည်။
သူမက စောင်စွန်းတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ဦး သိုးမွှေးစောင်လေးနဲ့ ဆက်သွယ်လျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
စွမ်းအားနဲ့ မဟုတ်ပါ။
ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့လည်း မဟုတ်ပါ။
သာမန်အရာတစ်ခုနဲ့ ဖြစ်သည်။
သူတို့ အိပ်ပျော်သွားကြတဲ့အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ကူညီနိုင်ခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ဩသယ်လစ် ရည်ရွယ်ခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“သူ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို ထပ်ကြိုးစားလိမ့်ဦးမယ်”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
သေချာပေါက် ဖြစ်လာမယ့် အဲ့ဒီအရာက တစ်ချိန်ကလို ကျွန်တော့်ကို မကြောက်ရွံ့စေတော့ပါ။
ဩသယ်လစ်က အန္တရာယ်မရှိတော့လို့ မဟုတ်ပါ။
သူ့ရဲ့ယုံကြည်ချက်မှာ ဘယ်လိုအားနည်းချက်တွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကြိုးစားမှုတိုင်းက ဖော်ပြနေလို့ ဖြစ်သည်။
လိုအပ်ချက်တိုင်းမှာ ပိုင်ရှင်တစ်ဦး လိုအပ်တယ်လို့ သူက ထင်နေသည်။
စွမ်းအားတိုင်းအတွက် အမိန့်ပေးမှုတစ်ခု လိုအပ်တယ်လို့ ထင်နေသည်။
ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ လူတိုင်းက လုံခြုံမှုအတွက်နဲ့ အာဏာချုပ်ကိုင်မှုကို လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ သူက ယုံကြည်နေသည်။
သူက အဲ့ဒီယူဆချက်တွေနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့တရားရုံးကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကတော့ တခြားအရာတစ်ခုကို တည်ဆောက်နေကြသည်။
အာဏာကို အဆုံးသတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး ပါဝင်တဲ့ စည်းမျဉ်းစာချုပ်တစ်ခု။
တံခါးတစ်ပေါက်ထက်ပိုပြီး ရှိတဲ့ ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခု။
သက်သေထွက်ဆိုချက်တွေကို အပ်နှံစရာမလိုဘဲ ပေးအပ်နိုင်တဲ့ မြို့တစ်မြို့။
ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြားသိရပေမဲ့ အကူအညီတောင်းခံရဲဆဲဖြစ်တဲ့ ကလေးများ။
အပြင်ဘက်မှာတော့ အခြေခံအုတ်မြစ်ဝိုင်းကြီးက ကြယ်တွေအောက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
စယ်လာရဲ့ မီးအိမ်တွေထဲက တစ်လုံးက တိုင်တွေဘေးမှာ လင်းလက်နေသည်။
အီဒရစ်ရဲ့ တံခါးနှစ်ပေါက်က အီလီနော်ရဲ့ အစီအစဉ်ပေါ်က အမှတ်အသားတွေအဖြစ်သာ တည်ရှိနေသည်။
အာမယာရဲ့ စားပွဲခုံကို တည်ဆောက်ပြီးစီးသေးပါ။
မှတ်တမ်းခန်းကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ಛাদ မရှိသေးပါ။
ကျောက်တုံး မရှိပါ။
ယဇ်ပလ္လင် မရှိပါ။
ဒါပေမဲ့လည်း လက်ကမ်းခိုလှုံရာနေရာ (Sanctuary of the Open Hand) ကတော့ သူ့ရဲ့တာဝန်ကို စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမကို အာဏာမပေးဘဲ သက်သေတစ်ဦးကို လက်ခံပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းစာချုပ်ထဲက အားနည်းချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဆင့်အတန်းထက် ဆက်ဆံရေးအပေါ် အခြေခံပြီး စွမ်းအားတွေကို စီစဉ်ထားပုံကို မြင်ယောင်နိုင်မယ့်နေရာတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်ရောက်ရင် ဟေဗန်ရီးချ်က လူတွေကို ဒီထက်ဘာတွေ ထပ်လိုသေးလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ မေးမြန်းကြပါမယ်။
အဲ့ဒီအဖြေက ဒါကို ပိုပြီးကြီးမားလာစေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။
မေရီ သဘောကျလိမ့်မယ်။
ကျွန်တော်လည်း စာမျက်နှာတွေ ပိုရလာလိမ့်မယ်။
အချို့သော နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကိုတော့ ရှောင်ရှားလို့ မရနိုင်သေးပါဘူး။