မုန်တိုင်းက ဟေเวန်ရိတ် (Havenreach) မြို့ကို နှင်းထူထူ သုံးပေအောက်မှာ မြှုပ်နှံခဲ့သည်။
သို့သော် နှင်းများက အညီအမျှ ကျရောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
အနောက်ဘက်ခြမ်း ဝင်းအတွင်း၌မူ နှင်းက တစ်ပေတောင် မပြည့်ပေ။
မုန့်ဖုတ်ဆိုင်နှင့် ကျောက်ရိုးဟောင်းကြား လမ်းကြားထဲတွင်မူ မယ်လိုဒီ၏ ပခုံးစွန်းအထိ မြုပ်သွားမည့် ပမာဏ ရှိနေသည်။
သူမက ခေါင်းတစ်လုံးတည်းသာ ဖော်လျက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“အကူအညီ လိုအပ်နေပါတယ်”
ရှင်းလင်းထားသော လမ်းလျှောက်လမ်းပေါ်မှနေ၍ အီလီဇာက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အတိုဆုံးလမ်းကို သိတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာလေ”
“အတိုဆုံးတော့ အတိုဆုံးပဲ”
“အချိန် အရမ်းမှီသွားတာပဲ”
မယ်လိုဒီက ထိုစကားကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အီလီဇာ့ဆီသို့ နှင်းလုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
နေမထွက်မီကပင် ကျွန်ုပ်တို့ မြို့ကို ရှင်းလင်းရေးစတင်ခဲ့ကြသည်။
နှင်းအများစုကို ကျွန်တော် တစ်ဦးတည်း ဖယ်ရှားနိုင်စွမ်းရှိသည်။
ပြဿနာက အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒီနှင်းတွေဆီကို တောင့်တမှုအပြည့်နဲ့ တိုးဝင်သွားခဲ့တယ်။
နှင်းပုံတိုင်းဆီကိုပေါ့။
ပိတ်ဆို့နေတဲ့ တံခါးတိုင်းဆီကိုပေါ့။
အလေးချိန်လွန်ကဲနေတဲ့ အမိုးတိုင်းဆီကိုပေါ့။
အားလုံးက ဆောင်းရာသီနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်။
ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတင်ပေးလိုက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူလှပါတယ်။
အော်ရီလီယာက မြောက်ဘက်ကျောက်ရိုးပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာ ရပ်နေခဲ့သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“အရာရာတိုင်းကို ကောင်းမွန်အောင် မလုပ်မိဖို့ ကြိုးစားနေတာ”
“ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲ”
“သိပ်အဆင်မပြေဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့၏အောက်ဘက်တွင် စစ်သည်သုံးဦးနှင့် မြို့ခံခြောက်ဦးတို့က ဆေးရုံလှေကားထစ်များကို ဂေါ်ပြားများဖြင့် ရှင်းလင်းနေကြသည်။
ဘယ်သူ့ဆီကမှ ဘုရားသခင်၏ စွက်ဖက်မှုကို လိုအပ်ပုံမပေါ်ပေ။
ကျွန်တော် လက်ပိုက်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
မြို့တော်က လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အမိုးနှစ်ခု ပျက်စီးခဲ့ရသည်။
မည်သူမျှ ထိုအမိုးနှစ်ခုအောက်တွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။
တူလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်ရာ အလုပ်ခန်းပေါ်သို့ မီးခိုးခေါင်းတိုင် ပြိုကျခဲ့ပြီး ပျက်စီးနေသော ကျွဲနွားတင်းကုတ်တစ်ခုထဲမှ ကြက်ခြောက်ကောင် လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
ငါးကောင်ကို ပြန်လည်ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။
ခြောက်ကောင်မြောက် ကြက်ကတော့ ဘုရားကျောင်းလှေကားထစ်အောက်မှာ နေရာယူထားပြီး ညှိနှိုင်းမှုမှန်သမျှကို တင်းခံနေခဲ့သည်။
ရောက်ရှိလာသူ အသစ်သုံးဆယ်နှစ်ဦးမှာ လက်ခံဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း အိပ်စက်နေကြသည်။
ထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေအတွင်းတွင်မူ နေအိမ်များ မလုံခြုံတော့သည့် အခြားလူလေးဦး ရှိနေသေးသည်။
ဆိုရန်သည် တစ်ညလုံး ရေခဲကိုက်ထားသော လက်များ၊ ကျောကြောညောင်းညာမှုများနှင့် ပြုတ်ကျလာသော ဒိုင်းဘောင်ကို ပခုံးဖြင့် ဖမ်းရန်ကြိုးစားခဲ့သည့် ကင်းစောင့်တစ်ဦးတို့ကို ကုသပေးရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
“ဒိုင်းဘောင်ကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သွားပါဘူး” ဟု ဆိုရန်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။
“ကင်းစောင့်ကော ဘယ်လိုနေလဲ”
“သူလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ သူ့ကိုယ်သူ တော်တော် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေတယ်။”
“သူ ပြန်ကောင်းလာနိုင်မလား”
“ကောင်းလာမှာပါ”
“အဲဒါဆိုရင် ဆုံးမတာ ပိုပြီး ထိရောက်မှာပေါ့”
ဆိုရန်က အိပ်ရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အီလန်ကတော့ စတင်နေပါပြီ”
ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်မှ အီလန်၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“အမိုးပြိုကျလာပြီဆိုရင် အဲဒီနေရာကနေ ဖယ်ရှားရမယ်”
ဆိုရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူ အဓိက အချက်ကို ရောက်သွားပြီပဲ”
အက်ဗလင်က သုံးနာရီသာ အိပ်စက်ခဲ့ရသည်။
ဒါလောက်ဆို လုံလောက်ပြီဟု သူမက ဆိုသည်။
အီလီနော်ကတော့ ထိုအချက်ကို သဘောမတူပေ။
လီယိုရာက သူတို့ကြားရှိ သန့်ရှင်းသော ပတ်တီးများကို ရေတွက်နေစဉ် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆေးရုံစားပွဲ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရပ်နေကြသည်။
“ရှင် တစ်ညလုံးနီးပါး လူတွေရဲ့မေးခွန်းတွေကို ဖြေပေးခဲ့တာလေ” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
“ကျွန်မ တခြားကုသသူတွေကို သူတို့ဆီ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့တာပါ”
“ရှင်ကိုယ်တိုင်ကနေ တစ်ဆင့်ပေါ့”
“ဒီနယ်မြေကနေ တစ်ဆင့်ပေါ့”
“ရှင်ကိုယ်တိုင်က အလယ်မှာ ရပ်နေရင်းနဲ့လေ”
အက်ဗလင်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
အီလီနော်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
“မနက်စာစားပြီးရင်တော့ ရှင်ပြောတာ မှန်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ရုတ်တရက် ပတ်တီးများကို စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။
“ယူရီယာ”
“သူ မနက်စာစားပြီးရင်လို့ ပြောတယ် ထင်တယ်”
“ရှင်က ကျွန်မဘက်က ရပ်တည်ပေးရမှာလေ”
“ကိုယ်က သင့်ရဲ့ အနာဂတ် ငြင်းခုံမှုကို ထောက်ခံပေးနေတာပါ”
အီလီနော်က ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
အက်ဗလင်ကတော့ ကျေနပ်ပုံ မပေါ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အမြွှာနှစ်ယောက်မှာ စားသောက်ပြီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကာရယ်က ပန်းကန်လုံးပတ်လည်တွင် ပန်းသီးစိပ်များကို အဝိုင်းလိုက် စီထားသည်။
ဂါရစ်ကမူ ပန်းသီးများကို စားပွဲအောက်တွင် စီထားသည်။
ဟယ်လီနာက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
သို့သော် အရှုံးပေးထားသည့်ပုံစံတော့ မဟုတ်ပေ။
ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ကွာခြားချက်ရှိသည်။
“ဘာလို့ သူ့ပန်းသီးတွေက မြေကြီးပေါ်မှာ ရောက်နေတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
“သူတို့က အဲဒါတွေက အိမ်တွေလို့ ပြောတယ်”
ဂါရစ်က လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“နှင်းအိမ်တွေလေ”
ကျွန်တော် အောက်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။
ပန်းသီးစိပ် တစ်ခုချင်းစီက သေးငယ်သော ရေခဲအမိုးအောက်တွင် တည်ရှိနေကြသည်။
ရေခဲက ပန်းသီးကို မထိတွေ့ပေ။
ပန်းသီးပေါ်တွင် ခုံးနေအောင် တည်ရှိနေသည်။
ခိုလှုစရာနေရာ။
နာရာ၏ စွမ်းအားဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ကျွန်တော့်၏ နယ်မြေ။
ကာရယ်က သူမ၏ ပန်းသီးဝိုင်းလေးကို လက်ဖြင့်တို့လိုက်သည်။
မှေးမှိန်သော အနွေးဓာတ်တစ်ခု ပန်းသီးစိပ်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ကူးစက်သွားသည်။
မျှဝေစားသုံးခြင်း။
ဘုရားသခင်အသစ်စက်စက်၏ နယ်မြေသည် ဂရေးကိပ် (Greykeep) အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးပေ။
အမြွှာနှစ်ယောက်ကတော့ အဲဒါကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီ။
ကျွန်တော် ဟယ်လီနာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“သူတို့နိုးလာကတည်းကပဲ”
“ခွင့်တောင်းကြသေးလား”
ကာရယ်က တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ပန်းသီးက ရတယ်လို့ ပြောတယ်”
ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ခွင့်တောင်းတယ်လို့ ခေါ်လို့တော့ မရဘူးထင်တယ်”
ရိုင်ဆာက ကုတ်အင်္ကျီငယ်လေး နှစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်လာသည်။
သူမက ပန်းသီးအိမ်လေးများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ပန်းသီးတွေက ဘယ်သူ့ဥစ္စာလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ဥစ္စာ” ဟု ဂါရစ်က ပြောသည်။
“ဒါဆို ဘယ်သူက ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိလဲ”
“ကျွန်တော်တို့”
“ပန်းသီးတွေက စကားပြောနိုင်လို့လား”
သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မပြောနိုင်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် ပန်းသီးတွေက ခွင့်ပြုချက်မပေးနိုင်ဘူးပေါ့”
ကာရယ်က သူမ၏ ပန်းကန်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မေမေ ပေးတာ”
အက်ဗလင်က ရိုင်ဆာဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ငါပဲ သူတို့ကို ပန်းသီးပေးလိုက်တာ”
“ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား အဲဒါတွေနဲ့ ဆောက်နိုင်တယ်” ဟု ရိုင်ဆာက ပြောသည်။ “ခင်ဗျားတို့ စားလို့လည်း ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကုသတာတွေ၊ သစ္စာဆိုတာတွေ၊ နယ်နိမိတ်ဖြတ်ကျော်တာတွေ၊ လျှပ်စီးကြောင်းတွေ၊ ဘုရားသခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတာတွေ ဒါမှမဟုတ် မနက်စာက သူ့အကြောင်းသူ သိလာနိုင်တဲ့ တခြား ဘယ်အရာအတွက်မှ အဲဒါတွေကို သုံးခွင့်မရှိဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာမျိုး ရှိလို့လား”
“ဒီမှာတော့ မရှိသေးပါဘူး”
ထိုအဖြေက နှစ်သိမ့်စရာကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
မနက်စာစားပြီးနောက် မေရီက ကျွန်တော့်ကို လူလွှတ်ခေါ်သည်။
သူမလည်း အိပ်စက်ခဲ့ရပုံ မပေါ်ပေ။
သူမ မင်အိုးနှစ်လုံး သုံးနေသည်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ကျွန်တော် သိလိုက်သည်။
သာမန်အားဖြင့် သူမက အဲဒီလို အလဟဿဖြစ်စေမည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်လေ့မရှိပေ။
တစ်ခုက မင်မည်းအိုး ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခုကတော့ အာဏာစက် တည်ဆောက်ပုံ အကြွင်းအကျန်တွေထဲကနေ စုဆောင်းထားတဲ့ ဖျော့တော့ပြီး သတ္တုဆန်တဲ့ အရည်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ထိုအရာက မြောက်ဘက်စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျိုးပែកသွားခဲ့သည်။
သော့ချက်ကို သောလ် (Thor) က ခွဲထုတ်လိုက်ချိန်တွင် အများစုမှာ သာမန် မီးခိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ነጭသတ္တုအပိုင်းအစများကမူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
စစ်သည်များက ၎င်းတို့ကို သစ်သားညှပ်များဖြင့် ကောက်ယူကာ အပိုင်းအစ တစ်ခုချင်းစီကို ရွှံ့ပန်းကန်ပြားအသီးသီးအတွင်း ထည့်သိမ်းခဲ့ကြသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက စစ်ဆေးမချင်း အတွင်းပိုင်း တပ်ရပ်များဆီသို့ မည်သည့်အပိုင်းအစကိုမျှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းတို့က မြေပုံဟောင်းခန်းမကို သိမ်းပိုက်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။
မေးလင်းက တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သီစရာက ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ဗဟိုစားပွဲဝိုင်းကို ပတ်၍ သစ္စာကျိန်ဆိုမှု နယ်နိမိတ်တစ်ခု ဖန်တီးထားခဲ့သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ထိုအပိုင်းအစများကို တဖိတ်ဖိတ်မျက်လုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။
“ဒါက တော်တော်လေး လွန်လွန်းတယ်လို့ ခونခံစားရတယ်” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်အား လက်အိတ်တစ်စုံ လှမ်းပေးသည်။
“အဲဒါက သေစေလောက်တဲ့ မုန်တိုင်းတစ်ခုကြားထဲကနေ လူသုံးဆယ်နှစ်ဦးကို လိုက်လံနှိပ်ကွပ်ခဲ့တာလေ”
“ငါပြောချင်တာက ဒုတိယမင်အိုးအကြောင်းကို ပြောတာပါ”
“မှားယွင်းတဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုနဲ့ ထိတွေ့မိတဲ့အခါကျရင် အဲဒါက အရောင်ပြောင်းသွားတယ်”
ကျွန်တော် လက်အိတ်များကို စွပ်လိုက်သည်။
“ဒါက သင့်လျော်တဲ့ မင်အိုးပမာဏပါပဲ”
အကြီးဆုံး အပိုင်းအစက စားပွဲခုံအလယ်တွင် တည်ရှိနေသည်။
အဖြူရောင်သတ္တုပြား ကွေးကွေးလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အဆောက်အအုံ၏ ရင်ဘတ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေဖြင့် တည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သောလ် မရိုက်ချမီက မျက်နှာပြင်က ချောမွေ့နေပုံရသည်။
ယခုအခါတွင်မူ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
နာမည်များ။
ဒါဇင်နှင့်ချီသော နာမည်များ။
အချို့က နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထုထားသည်။
အချို့ကမူ အလွန်ဖျော့တော့နေသဖြင့် သတ္တုပေါ်သို့ အလင်းကျမှသာ ကျွန်တော် ဖတ်ရှုနိုင်တော့သည်။
ကိုရန် (Corren)။
လိုင်ဆာ (Lysa)။
အီလီနော် (Elianor)။
ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူသုံးဆယ်နှစ်ဦး၏ နာမည်များ။
ကျွန်တော် မသိသော နာမည်များ။
ထို့နောက် ကျွန်တော် သိသည့် နာမည်များ။
အော်ရီလီယာ။
အက်ဗလင်။
ယူရီယာ။
ကာရယ်။
ဂါရစ်။
လက်အိတ်အတွင်းရှိ ကျွန်တော့်လက်များ အေးစက်လာသည်။
စားပွဲတစ်လျှောက်တွင် ရေခဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က အဆိုပါရေခဲများကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲဒါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ရပ်လိုက်တော့”
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
ရေခဲများ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
လုံးဝတော့ မဟုတ်ပေ။
လောက်ငှရုံလောက်တော့ ဆုတ်သွားသည်။
“သူတို့က ကလေးတွေကိုပါ ဒီအထဲ ထည့်ခဲ့ကြတာပဲ” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
မေးလင်း၏ မျက်နှာ တည်တင်းသွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ”
“ကျွန်ုပ်တို့ မသိရသေးပါဘူး” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
“သူတို့ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါ”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“ဒီအပိုင်းအစထဲကနေလား”
“အဲဒီအရာ သယ်ဆောင်လာတဲ့ မှတ်တမ်းတိုင်းထဲကနေပေါ့”
“အဲဒါဆို သက်သေတွေ ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်”
“ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ဂရုစိုက်လာရလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းစွန်းများတွင် လျှပ်စီးကြောင်းများ လှုပ်ရှားနေချိန်တွင် ထိုသို့ပြောရဲသူ လူရှားလှပေသည်။
မေရီကတော့ ပြောခဲ့သည်။
“ဒီမှတ်တမ်းက သူတို့ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်သွားပြီးရင် ရှင် ဂရုစိုက်လာလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “အခု ဒီစာရင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်ခုက အဲဒီလို မလုပ်နိုင်အောင် တားဆီးဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်”
အခန်းတွင်းရှိ အအေးဓာတ် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။
သီစရာက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။
“သူပြောတာ မှန်ပါတယ်”
“ငါသိပါတယ်”
သိနေရုံဖြင့် ပိုကောင်းလာခြင်းတော့ မရှိပေ။
အက်ဗလင်က တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်လာသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏နောက်မှ လိုက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်မျက်နှာမှသည် စားပွဲဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ နာမည်များကို မြင်လိုက်ရသည်။
အခန်းထဲမှာ ဘာလို့ အေးစက်နေရတာလဲဟု သူမ မမေးပေ။
သူ သူမ၏ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။
သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ထိမိသွားသည်။
ချိတ်ဆက်ထားသော လက်ပတ်များ နွေးထွေးလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှုက ပိတ်ပင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
တည်ရှိနေသည်။
ရရှိနိုင်နေသည်။
မှန်းဆထားခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် လက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
သူမက လက်ကို ဖွင့်ပေးသည်။
ကျွန်တော့်စွမ်းအားက သူမ၏စွမ်းအားနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။
အခန်းတစ်ခုလုံး လွှမ်းသွားလောက်သည်အထိ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်မနေရတော့လောက်ရုံ အတိုင်းအတာနဲ့ပေါ့။
ကလေးတွေရဲ့ နာမည်တွေကို သူမ မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ အသက်ရှူသံ ပြောင်းလဲသွားတယ်။
အော်ရီလီယာတစ်ဝိုက်ရှိ အလင်းရောင် ထက်မြက်လာသည်။
တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင် အခန်းတွင်းရှိ သေးငယ်သော ထိခိုက်ဒဏ်ရာ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မေရီ၏ လက်ဆစ်ပေါ်ရှိ ခြစ်ရာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မေးလင်း၏ ပခုံးတင်းမာမှု ပြေလျော့သွားသည်။
သစ်သားစားပွဲ၏ ကွဲနေသော အစွန်း ပြန်ဆက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက နောက်ဆုံးမှ သတိထားမိသည်။
သူမ လက်ကို ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“စားပွဲကတော့ ကန့်ကွက်ချင် ကန့်ကွက်နေမယ်” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
မေရီက ပြန်ဆက်သွားသော အစွန်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“စားပွဲကတော့ အကျိုးအမြတ် ရသွားပါတယ်”
မေးလင်းက သတ္တုပေါ်သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“ဒါက လူတွေရဲ့ စာရင်း မဟုတ်ဘူး”
“စာရင်းတစ်ခုနဲ့ တော်တော်လေး တူနေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက တောင်းဆိုချက်တွေရဲ့ စာရင်း ဖြစ်တယ်”
သူမက ကိုရန်၏ နာမည်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
သူ့အောက်တွင် အမှတ်အသား သုံးခု ရှိနေသည်။
မီးဖုတ်ဆောင် နေထိုင်ခွင့်။
မှီခိုသူ ဝန်ဆောင်မှု။
ပြန်လာရန် လိုအပ်သည်။
လိုင်ဆာ၏ နာမည်အောက်တွင်မူ လေးခု ရှိနေသည်။
ရိက္ခာ ခွဲတမ်း။
မိသားစု သြဇာလွှမ်းမိုးမှု။
ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထွက်ခွာခြင်း။
ပြန်လည်ခေါ်ယူခွင့် ပြုထားသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ပျို့အန်ချင်လာသည်။
“သူတို့က ပိုင်ဆိုင်မှုကို မှတ်တမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ကြတာပဲ”
“သူတို့က မှတ်တမ်းတစ်ခု လုပ်ပြီး အဲဒါကို ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို ဆက်ဆံခဲ့ကြတာ” ဟု တံခါးဝမှနေ၍ အီလီနော်က ပြောသည်။
သူမ ရောက်လာသည်ကို မည်သူမျှ မကြားလိုက်ပေ။
ကယ်လ်ဒရစ်က ခွင့်ပြုလိုက်ပြီးနောက် သူမ သစ္စာကျိန်ဆိုမှု နယ်နိမိတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။
သူမ၏ နာမည်က အခြားမည်သည့်နာမည်ထက်မဆို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုခံထားရသည်။
သူ့အောက်တွင် တောင်းဆိုချက်များ၏ ကော်လံတစ်ခုလုံး ရှိနေသည်။
သေဆုံးပြီး။
ရာထူးစွန့်လွှတ်ပြီး။
မှတ်တမ်းများ ပျက်ပြယ်ပြီး။
အသံ ပျက်ပြယ်ပြီး။
ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးအတည်ပြုရန် လိုအပ်သည်။
အက်ဗလင်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဖတ်ပြသည်။
“မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့်မဆို ပြန်လည်ခေါ်ယူခွင့် ပြုသည်”
အီလီနော်က ထိုအရာကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူတို့က ထပ်တလဲလဲ လုပ်နေဆဲပဲ”
အော်ရီလီယာက အီလီနော်၏ နာမည်အထက်ရှိ လေထinįကို လက်ဖြင့်တို့လိုက်သည်။
သတ္တု တောက်ပလာသည်။
တစ်ခုခုက သူမဆီသို့ တွန်းထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
အသံတော့ မဟုတ်ပေ။
မှတ်တမ်းက ဆိုလိုရင်းအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ကြောင်း သဘောတူရန် တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
“တိုက်ရိုက် သွားမထိနဲ့”
“ငါ သဘောပေါက်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် တံခါးဝမှာတုန်းက ထိခဲ့တယ်လေ”
“ငါ အလုပ်များနေလို့ပါ”
“အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အတွက်နဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါကြောင့်ပဲ အဲဒါက ရှင့်ကို ချည်နှောင်နိုင်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာ”
မေရီက သူမ၏ မင်တံကို ဖျော့တော့သော မင်ရည်ထဲသို့ နှစ်လိုက်သည်။
“ဒီအရာက နာမည်စာရင်းပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီကို ရောက်သွားခဲ့ရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ”
မေးလင်းက ပြန်ဖြေသည်။
“သူက တပ်ရပ်တွေကို၊ လမ်းတွေကို၊ ဒေသန္တရ အာဏာပိုင်တွေကိုနဲ့ အဲဒီလူရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မှတ်ဉာဏ်တွေကို တောင်းဆိုချက်ကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ တောင်းဆိုလိမ့်မယ်”
“တောင်းဆိုတာလား”
“အတင်းအကြပ် တောင်းဆိုတာပေါ့” ဟု သီစရာက ပြောသည်။
“ဒါဆို အဲဒီလူက ငြင်းပယ်ခဲ့ရင်ရော”
သီစရာက သတ္တုကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“တည်ဆောက်ပုံက ငြင်းပယ်မှုကို အရေးပါတဲ့အရာလို့ သတ်မှတ်မထားဘူး”
ကယ်လ်ဒရစ်၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“အဲဒါက သစ္စာကျိန်ဆိုမှု မဟုတ်ဘူး”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု မေးလင်းက ပြောသည်။
“အဲဒါမှာ တရားရုံးရဲ့ သစ္စာကျိန်ဆိုမှု တံဆိပ် ပါရှိနေတယ်လေ”
“အဲဒါက ပုံစံလောက်ပဲ ပါတာပါ”
ကယ်လ်ဒရစ်က သူ၏ လက်ဝါးကို အပိုင်းအစအထက်တွင် ထားလိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ သူ၏လက်ချောင်းများအနီးတွင် စုဝေးလာသည်။
ဖုံးကွယ်ထားသော စာသားများ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။
တောင်းဆိုချက်တိုင်းက မပြောဘဲ သိနိုင်သော အခြေခံအချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် စတင်သည်။
အထက်တရားရုံးက ထိုလူကို အမည်ပေးခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် အထက်တရားရုံးက သူတို့အပေါ် အာဏာစက် သက်ရောက်ပိုင်ခွင့် ရှိသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သူ့လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“ဒါက အတုအယောင်ပဲ”
မေရီ၏ မင်တံ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဥပဒေကြောင်းအရလား”
“အခြေခံအားဖြင့်ပေါ့”
“အဲဒါက တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးလေ”
မေရီက သူ့ကို မဝံ့မရဲ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အလုပ်တွေအများစုက အဲဒီစကားစုနှစ်ခုကြားက ကွာဟချက်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သေးငယ်သော အပိုင်းအစသုံးခုကို ခွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီအပိုင်းတွေမှာ အသိအမှတ်ပြု လမ်းညွှန်ချက်တွေ ပါရှိနေတယ်”
ပထမအပိုင်းတွင် လမ်းများအတွက် တံဆိပ်များ ပါရှိသည်။
ဒုတိယအပိုင်းတွင် မြို့တံခါးများအတွက် တံဆိပ်များ ပါရှိသည်။
တတိယအပိုင်းတွင် တပ်ရပ်စောင့်ရှောက်သူများအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော အမိန့်တစ်ခု ပါရှိသည်။
ကျွန်တော် နှစ်ခေါതി ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဥပဒေနှင့်အညီ ပြန်လည်ခေါ်ယူမှုကို လုပ်ဆောင်နေသူအား ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုပါ”
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲဒါကြောင့် ဟေဗန်ရိတ်မြို့ထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ မဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး”
“ဟေဗန်ရိတ်မြို့ရဲ့ လက်ရှိတပ်ရပ်တွေက တောင်းဆိုထားတဲ့အာဏာစက်ဟာ အသက်ရှင်နေတဲ့ ရင်းမြစ်တစ်ခု၊ လွတ်လပ်စွာ လက်ခံထားတဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခု သို့မဟုတ် ချက်ချင်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ လိုအပ်ချက်တစ်ခုနဲ့ ကိုက်ညီနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ တည်ဆောက်ပုံမှာ အဲဒီထဲက ဘာမှ မရှိခဲ့ပါဘူး”
မေးလင်းက သစ္စာကျိန်ဆိုမှု နယ်နိမိတ်၏ အစွန်းကို ထိလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ဟောင်းဆိုရင်တော့ အဲဒါကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်မှာပဲ”
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။
“ဟုတ်တယ်”
အဲဒီအဖြေက ကျွန်ုပ်တို့နဲ့အတူ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့တယ်။
နံရံနောက်မှာ ရပ်နေတဲ့သူတွေကို ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ လနဲ့ချီပြီး အချိန်ကုန်ခံခဲ့ရတယ်။
အထက်တရားရုံးက ဂရေးကိပ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ မလိုခဲ့ပါဘူး။
ဂရေးကိပ်က နာခံမှုကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ သူတို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
မေရီက စာမျက်နှာသစ်တစ်ခုသို့ လှန်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မြို့တော်က လွတ်မြောက်ခဲ့တာက နံရံတွေက အာဏာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြောင်းလဲခဲ့လို့ပေါ့”
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အနေနဲ့ပေါ့” ဟု ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြောသည်။
“နောက်တစ်ခုကော”
“မြောက်ဘက်စခန်းရဲ့ တပ်ရပ် ပံ့ပိုးမှုတွေကို သီးသန့် ထိန်းသိမ်းထားပါတယ်။ မှားယွင်းတဲ့ တောင်းဆိုချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ အဲဒီအားလုံးကို ကျေနပ်စေနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူက အပိုင်းအစများကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မှတ်ဉာဏ်က အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး”
မေးလင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ရွေးချယ်မှုက သဘောတူညီချက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး” ဟု သီစရာက ပြောသည်။
“သစ္စာကျိန်ဆိုမှုက ကတိကဝတ်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး” ဟု ကယ်လ်ဒရစ်က ထပ်လောင်းပြောသည်။
“မုန်တိုင်းက အသက်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဂရေးကိပ်က အကာအကွယ်တောင်းခံနေတဲ့ လူတွေကို အတွင်းမှာ တွေ့ရှိခဲ့တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
မေရီက အားလုံးကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နာမည်များကို ထပ်မံစစ်ဆေးကြသည်။
မရင်းနှီးသော နာမည်များမှာ ၈၃ ခု ရှိသည်။
၃၃ ဦးက ဟေဗန်ရိတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဒါဆိုရင် ၅၁ ဦး ကျန်ရစ်နေသေးသည်။
“ဒီလူတွေ တရားရုံးမှာ ရှိနေဆဲလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“အချို့ကတော့ ရှိနေပါတယ်” ဟု မေးလင်းက ပြောသည်။
“ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ”
“အနက်ရှိုင်းကို ကြည့်တာပေါ့”
သူမက သတ္တုပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုထားသော နာမည်နှစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီတောင်းဆိုချက်တွေကို အားဖြည့်ပေးနေတယ်”
အခြားနာမည်များကမူ မှေးမှိန်စပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ထွက်ခွာသွားကြပြီလား” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။ သေဆုံးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ပုန်းအောင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ တရားရုံး ဖန်တီးခဲ့တဲ့ တာဝန်ဝတ္တရား တစ်ခုခုကနေ လွတ်မြောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
အီလီနော်က အဖျော့ဆုံးနာမည်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာသည်။
“ဒါမှမဟုတ် စနစ်က မေ့သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့”
“အဲဒါက ပိုကောင်းလို့လား” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီလူအတွက်တော့ ဟုတ်ချင် ဟုတ်မှာပေါ့”
မေရီ၏ ဖျော့တော့သော မင်ရည်က အဆိုပါနာမည်ကို ရေးလိုက်ချိန်တွင် မင်မည်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
ထို့နောက် ငွေရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
ထို့နောက် ကြည်လင်သွားသည်။
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“တောင်းဆိုချက် တည်မြဲနေသေးသလားဆိုတာကို မှတ်တမ်းက မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူး”
“အဲဒီလူကပဲ အစား ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်မှာပေါ့” ဟု သီစရာက ပြောသည်။
သာမန်စာလုံးများဖြင့် မပေါ်လာသော နာမည်တစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်မှသာ ထိုနာမည် ပေါ်လာသည်။
အမြင်အာရုံ၏ အစွန်းတွင် ဖိအားတစ်ခု ရှိနေသည်။
တစ်ချိန်က အိုသယ်လိုစ် (Othellos) ၏ အဖြူရောင်တရားရုံးကို စောင့်ဆိုင်းစေခဲ့ဖူးသည့် ထိုနေရာမျိုးတွင်ပေါ့။
ကျွန်တော် ထိုဘက်သို့ ခေါင်းမလှည့်လိုက်ပေ။
“အော်ရီလီယာ”
“ငါ ခံစားမိတယ်”
“ဘယ်သူလဲ”
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဖုံးကွယ်ထားသော နာမည် တုန်ခါသွားသည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မေးလင်း၏ မျက်နှာ အရောင်ဖျော့သွားသည်။
“ဒီလို ဖုံးကွယ်မှုကို ငါသိတယ်”
“ဘယ်သူ့ဟာလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ပထမသက်သေ (The First Witness)”
စားပွဲဝိုင်းပတ်လည်တွင် တိတ်ဆိတ်မှု ကျရောက်သွားသည်။
ထိုရာထူးကို ရယူထားသူကို ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။
လမ်းကြောင်းများကိုသာ တွေ့ဖူးသည်။
တံဆိပ်များကိုသာ တွေ့ဖူးသည်။
စနစ်ဟောင်းတစ်ခုအတွင်းရှိ ဗလာဖြစ်နေသော အခန်းငယ်တစ်ခုကိုသာ တွေ့ဖူးသည်။
“အထက်တရားရုံးက ပထမသက်သေကို တောင်းဆိုနေတာလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု မေးလင်းက ပြောသည်။ “သူတို့က သူ့ကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားနေတာ”
“ဘာလို့ ပြန်လည်ခေါ်ယူရေး တည်ဆောက်ပုံထဲမှာ ရှာဖွေမှုကို ထည့်ထားရတာလဲ”
သီစရာက ပြန်ဖြေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သက်သေဆီကို လမ်းပြသွားနိုင်တယ်လို့ တရားရုံးက ယုံကြည်နေလို့ပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့ လူသစ်ရောက်ရှိလာသူ ၃၃ ဦးကို လူလွှတ်ခေါ်လိုက်သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သူတို့က လူအုပ်စုတစ်ခုအနေနဲ့ ဆက်ဆံခံရတာနဲ့ တော်တော်လေး ကြာနေပြီလေ။
မေရီ၊ အီလီနော်၊ လိုင်ဆာနဲ့ ကိုရန်တို့က လက်ခံဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်းမှာ သူတို့နဲ့ တစ်ဦးချင်းစီ စကားပြောခဲ့ကြတယ်။
ဘယ်သူ့ကိုမှ အဖြေပေးဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပေ။
ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သည့်နာမည်ကိုမျှ အကျယ်ကြီး ဖတ်ပြခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်တော် အပြင်ဘက်မှာပဲ ဆက်နေခဲ့တယ်။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ လူအများစုက ကျွန်တော့်ကို ဘုရားသခင်တစ်ပါးအနေနဲ့ အသိအမှတ်ပြုနေကြလို့ ဖြစ်ပြီး။
အဓိကကတော့ အီလီနော်က ထွက်မလာဖို့ ပြောထားလို့ ဖြစ်ပါတယ်။
“ရှင်က ကြောက်ရွံ့နေတဲ့လူတွေကို အကာအကွယ်ပေးခံရတယ်လို့ ခံစားရစေတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“အဲဒါက အသုံးဝင်တယ်လို့ ထင်ရတာပဲ”
“ရှင်က သူတို့ကို ဆောင်းရာသီရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို ခံနေရတယ်လို့လည်း ခံစားရစေတယ်”
“ငါ့ဆံပင်ကိုတော့ ငါ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလေ”
“ရှင် ရပ်နေတဲ့နေရာကိုတော့ ပြင်လို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် မီးဖုတ်ဆောင်ထဲမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
လိုင်ဆာက ကျွန်တော့်ကို လှီးဖို့ ကြက်သွန်နီတွေ ပေးခဲ့တယ်။
မျှဝေစားသုံးခြင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်ကို အာမာယာ (Amaya) လို့ ခေါ်ကြတယ်။
အိုသယ်လိုစ်ရဲ့ တရားရုံးမှာ သုံးခဲ့တဲ့အမည်က သူမ နောက်ထပ် လက်မခံတော့တဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခုနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူမ မနက်ပိုင်းကတည်းက အဲဒီနာမည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်ტော့်ရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် စားပွဲခုံမှာ ထိုင်နေတယ်။
သူမရဲ့ လက်စွပ်တွေကို တံတောင်ဆစ်အထက်ထိ တင်ထားတယ်။
သရဖူလည်း မပါဘူး။
ဘုရားသခင်ရဲ့ တောက်ပမှုလည်း မရှိဘူး။
ပါးပြင်တစ်ဖက်မှာ ဂျုံမှုန့်တွေ ပေနေတာပဲ ရှိတယ်။
“ရှင် အဲဒါတွေကို ညီညာအောင် မလှီးထားဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ငါက မုန်တိုင်းတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူပါ”
“ဒါဆို မုန်တိုင်းကို ဟင်းချိုချက်ခိုင်းပါလား”
ကျွန်တော် ကြက်သွန်နီကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ပိုပြီး အေးစက်သွားလိမ့်မယ်”
“အခုလည်း ဆောင်းရာသီပဲလေ”
“ဒါဆိုရင် ငါလည်း အလှူအတန်း လုပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့”
သူမက ဓားကို ကျွန်တော် မမီနိုင်တဲ့နေရာကို ရွှေ့လိုက်ပြီး အပိုင်းအစတွေကို ပြန်ညှိပေးသည်။
ကျွန်တော် နောက်ထပ် ကြက်သွန်နီတစ်လုံးကို လှီးစပြုလိုက်တယ်။
လူတွေက မေရီနဲ့ စကားပြောပြီးတာနဲ့ မီးဖုတ်ဆောင်ထဲကနေ ဖြတ်သွားကြတယ်။
အချို့က ပန်းကန်လုံးတွေကို လက်ခံယူကြတယ်။
အချို့ကတော့ မယူကြဘူး။
လိုင်ဆာက ဘာလို့လဲဆိုပြီး ဘယ်တော့မှ မမေးပေ။
အစားအစာက စောင့်ကြိုနေတယ်။
အဲဒါပါပဲ။
နေ့လယ်ပိုင်းလောက်မှာ ကိုရန်က ဗက်ဆာ (Vessa) လို့ခေါ်တဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့အတူ ဝင်လာခဲ့တယ်။
သူမက အဲဒီအုပ်စုနဲ့အတူ ခရီးသွားလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်က အအေးဒဏ်ကြောင့် အဝတ်နဲ့ ပတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆိုရန်က အဲဒါကို ကုသပေးထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် အာမာယာကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် အင်တာဗျူးလုပ်နေတဲ့ အခန်းဆီသွားတဲ့ ပိတ်ထားတဲ့တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“နာမည်တစ်ခုကို ကျွန်မ သိပါတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ဓားကို ချလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ပြောပြချင်လည်း ရတယ်၊ မပြောပြချင်လည်း နေပါတယ်”
“အီလီနော်က အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်”
“သူက အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ထက် တစ်လှမ်းစောနေတတ်တယ်”
ဗက်ဆာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
“စာအဖြစ် ဆက်လက် မတည်ရှိတော့တဲ့ နာမည်လေ”
လေထု ပြောင်းလဲသွားသည်။
အာမာယာက သူမရှေ့မှာ ပေါင်မုန့် ချပေးလိုက်သည်။
ဆုလာဘ်အနေနဲ့ မဟုတ်ပေ။
အခကြေးငွေအနေနဲ့လည်း မဟုတ်ပေ။
ဗက်ဆာက သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးနဲ့ အဲဒါကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူမဆီကို သတင်းစကားတွေ သယ်သွားပေးခဲ့ဖူးတယ်”
ပထမသက်သေက အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ် ဆယ့်နှစ်ရက်လောက်က အသက်ရှင်နေခဲ့သည်။
သူမက အထက်တရားရုံးမှာ နေထိုင်ခြင်း မရှိပေ။
သူမက မေ့ပျောက်နေတဲ့ နတ်ကွန်းတွေ၊ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ရုံးခန်းတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းအာဏာစက်တွေ ပျက်သုဉ်းသွားတဲ့ နေရာတွေကြားမှာ သွားလာလှုပ်ရှားနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ပြောင်းလဲထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေရဲ့ သက်သေတွေကို စုဆောင်းရင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတဲ့ ငြင်းပယ်ချက်များ။
ဖန်တီးထားတဲ့ သစ္စာကျိန်ဆိုချက်များ။
အသက်ဆက်ရှင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ လူတွေအတွက် ကြေညာထားတဲ့ သေဆုံးမှုများ။
“သူ သူမက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဟေဗန်ရိတ်မြို့ဆီကို လွှတ်ခဲ့တာပါ” ဟု ဗက်ဆာက ပြောသည်။
“ဘာလို့ သူမက ခင်ဗျားတို့နဲ့အတူ လိုက်မလာတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
“တရားရုံးက သူမကို စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ သူမက ပြောတယ်”
“စောင့်ကြည့်နေတာပေါ့”
ဗက်ဆာက အင်တာဗျူးခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့သာ မြို့တော်ကို ရောက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ဗီရိုက ဗလာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတော်စင်ကို ပြောပြဖို့ သူမ မှာခဲ့တယ်”
အီလီနော်က သူမရဲ့နောက်ကနေ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမ ရပ်သွားသည်။
“အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
အီလီနော်၏ အကြည့်များ ဝေးကွာသွားသည်။
“စတုတ္ထမြောက် ဗီရိုလေ”
ထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေထဲက သန့်စင်အောင်ခြစ်ထုတ်ခံထားရတဲ့ ဗီရိုပေါ့။
အထက်တရားရုံးက သူတော်စင်တွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ယူသွားခဲ့တဲ့ ဗီရိုလေ။
“အဲဒါတွေကို ဘယ်ကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်လဲဆိုတာ သူမ သိတယ်” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
ဗက်ဆာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျန်ရစ်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်လိုဖွင့်ရမလဲဆိုတာ ရှင်တို့ သိလိမ့်မယ်လို့ သူမ ပြောတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ညနေမတိုင်မီ ထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ရင်ပြင်၏ အများစုကို နှင်းများက ဖုံးလွှမ်းဆဲ ဖြစ်သည်။
စစ်သည်များက ဆေးရုံ၊ ဘုရားကျောင်းနဲ့ လက်ခံဧည့်ခန်းမဆောင်ကြားက လမ်းကို ရှင်းလင်းထားကြသည်။
အဖြူရောင် လမ်းဟောင်းကြီးက နှင်းအောက်မှာ မှေးမှိန်စွာ တောက်ပနေသည်။
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်တို့ကို အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ စာရင်းဇယားခန်းထဲကို ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။
စတုတ္ထမြောက် ဗီရိုက နောက်ဘက်နံရံမှာ ကပ်လျက် ရပ်နေသည်။
သူ့ရဲ့ စင်တွေက ဗလာဖြစ်နေတယ်။
သူ့ရဲ့ အညွှန်းစာတန်းတွေကို ခြစ်ထုတ်ပစ်ထားတယ်။
ကျွန်တော် အရင်ကလည်း အဲဒါကို မြင်ဖူးတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အီလီနော်က သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တံခါးတွေပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
“သူတို့ အားလုံးကို ယူသွားပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာ”
“ဘာတွေ ကျန်နေသေးလို့လဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ငါ့ရဲ့ ငြင်းဆန်မှုလေ”
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေအောက်မှာ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတွေ လှုပ်ရှားလာသည်။
ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားတော့ မဟုတ်ပေ။
အတိအကျတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကမ္ဘာကြီးက မှတ်မိနေမယ့်အရာတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အထိ ကြာရှည်စွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တဲ့ လူ့ဘဝရဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုပေါ့။
ဗီရိုတံခါးတွေ ပွင့်လာတယ်။
စင်တွေက ဗလာဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် နောက်ဘက်ပြား ရွေ့သွားသည်။
သူ့ရဲ့နောက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။
ထဲမှာ ခေါက်ထားတဲ့ စာမျက်နှာတစ်ခု စောင့်ကြိုနေတယ်။
အီလီနော်က အဲဒါကို လက်လှမ်းမယူခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်လည်း မယူခဲ့ပါဘူး။
မေရီက ထိုနေရာလွတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“တံဆိပ် မရှိဘူး”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဆက်ပြီး စစ်ဆေးသည်။
“လှုပ်ရှားနေတဲ့ အာဏာစက် မရှိဘူး”
ကယ်လ်ဒရစ်က သစ္စာကျိန်ဆိုမှုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
သီစရာက အတင်းအကျပ် ဖန်တီးထားတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
မေးလင်းက မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
“အီလီနော်က အဲဒါကို ဒီမှာ ထည့်ထားခဲ့တာပဲ”
သူတော်စင်က စာမျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲဒါကို လုပ်ခဲ့တာ ငါ့မှာ သတိရမနေဘူး”
“မင်းက မမှတ်မိချင်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့”
အီလီနော်၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ဗီရိုထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
စာမျက်နှာက သူမလက်တွေအောက်မှာ ပွင့်လာတယ်။
အများစုက မျက်နှာပြင် ဗလာဖြစ်နေသည်။
အလယ်ဗဟိုမှာ သူမကိုယ်တိုင် ရေးထိုးထားတဲ့ စာလုံးခုနစ်လုံး ရှိနေသည်။
ပထမသက်သေက တရားရုံး မြှုပ်နှံထားတဲ့ နာမည်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတယ်။
သူတို့ရဲ့အောက်မှာ တည်နေရာတစ်ခု ရှိနေသည်။
မြို့တစ်မြို့ မဟုတ်ပေ။
နတ်ကွန်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
မြစ်ရဲ့အရှေ့ဘက်က လမ်းဘေးက ရှေးဟောင်းနတ်ကွန်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကောင်းမွန်တဲ့ ရာသီဥတုအောက်မှာဆိုရင် ဟေဗန်ရိတ်မြို့ကနေ သုံးရက်ခရီးပါပဲ။
အခုတော့ ပိုကြာသွားပါလိမ့်မယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်သည်။
“ဒီလို နှင်းကျနေချိန်မှာတော့ ခရီးမထွက်နိုင်ဘူး”
“ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး”
“ရှင် ကိုယ်ကို ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်တယ်လေ”
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကို ဖတ်ရတာ အမြဲတမ်း လွယ်ကူနေတုန်းပင်။
စာမျက်နှာကို ကောင်စီခန်းဆီ ကျွန်ုပ်တို့ ယူသွားကြသည်။
မေရီက အဲဒါကို ကူးယူထားတဲ့ နာမည်စာရင်းဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အဲဒီပစ္စည်းကို ပိုပြီး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ စစ်ဆေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို စတင်ကြံဆသည်။
အီလီဇာက ကျွန်ုပ်တို့ အတည်မပြုရသေးတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုကို စတင်စီစဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက အဲဒီအတွက် လိုအပ်မယ့် ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ရွေးချယ်နေလေသည်။
“အဲဒါက ခွင့်ပြုချက်နဲ့ အရမ်းတူနေသလိုပဲ” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ပြင်ဆင်နေတာပါ” ဟု အီလီဇာက ပြန်ပြောသည်။
“ခရီးတစ်ခုအတွက်ပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ ခရီးတစ်ခုအတွက်ပေါ့”
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့စာရင်းထဲကို ကြိုးခွေတစ်ခု ထည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီဖြစ်နိုင်ချေက တက်ရဖို့ လိုအပ်လို့လား”
“ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့”
“ဘယ်ကိုသွားရမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မသိသေးဘူးလေ”
“လမ်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတာတော့ ငါသိတယ်။ လမ်းတွေဆိုတာ တစ်ခုခုနဲ့ နီးစပ်နေတတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးနေသည်။
“အဲဒီ ရှင်းပြချက်က စစ်ဆေးကြည့်တာနဲ့ ပိုကောင်းလာတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ညစာမစားမီ အမြွှာနှစ်ယောက် ကောင်စီခန်းထဲကို ဝင်လာကြသည်။
သူတို့က အင်္ကျီအသစ်တွေ ဝတ်ထားကြသည်။
ကာရယ်ရဲ့အင်္ကျီက အပြာရောင် ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်ရဲ့အင်္ကျီက အစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။
အဖြူရောင်သတ္တုကို မတို့ထိကြဖို့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို မှာကြားထားပြီး ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက အဲဒါကို ချက်ချင်း သတိထားမိကြသည်။
“ဆိုးတဲ့နာမည်တွေ” ဟု ကာရယ်က ပြောသည်။
အားလုံး ငြိမ်ကျသွားကြသည်။
အက်ဗလင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“သမီးတို့ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”
ကာရယ်က ရွှံ့စေးနယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ ရှိနေတဲ့ အပိုင်းအစကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“နာကျင်စေတယ်”
ဂါရစ်က သူမဘေးကို ရွှေ့သွားသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖြတ်လျှောက်သွားတာ မဟုတ်ပေ။
သူမဘေးနားကို တန်းရောက်သွားတာ ဖြစ်သည်။
သူက နာမည်တွေကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် မေရီရဲ့ ကူးယူထားတဲ့ စာရင်းကို ကြည့်သည်။
“လူတွေ မဟုတ်ဘူး”
မေးလင်းက ရှေ့ကို ကိုင်းလိုက်သည်။
“ဘာတွေလဲ ဟင်”
ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ သားဖြစ်သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ သိသည်။
သို့သော် သူက အဲဒီအတွက် ဝေါဟာရကို မပိုင်ဆိုင်ထားပေ။
ရီဆာက သူ့ဘေးမှာ ထჯိုင်လိုက်သည်။
“သူတို့က ဘာဖြစ်နေလို့လဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဖြစ်စေချင်နေတာလား”
ဂါရစ်က ဒုတိယအချက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လိုချင်တာ”
“တောင်းဆိုချက်တစ်ခုပေါ့” ဟု မေရီက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကာရယ်က သူမအစ်ကို့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ထိုနှစ်ဦးသားကို ခံစားရဖို့ ခက်ခဲသွားသည်။
မမြင်ရတာတော့ မဟုတ်ပေ။
ပျောက်ကွယ်သွားတာလည်း မဟုတ်ပေ။
သူတို့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အေးမြတဲ့အခန်းထဲမှာ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက အနည်းငယ် မြူခိုးလို ဖြစ်နေသည်။
အက်ဗလင် ထိတွေ့လိုက်ချိန်မှာ သူတို့ရဲ့လက်တွေက နွေးထွေးနေကြသည်။
သို့သော် ကျွန်တော့်အာရုံရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့အပိုင်းက ချော်ထွက်သွားသည်။
သတ္တုပေါ်က စာရင်းက ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကာရယ်ရဲ့နာမည်က မှေးမှိန်သွားသည်။
ထို့နောက် ဂါရစ်ရဲ့နာမည်ပါ မှေးမှိန်သွားသည်။
အားလုံးက စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
စာလုံးတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲ အပြင်းအထန် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်သွားသည်။
“သူတို့ကို ပြန်ပို့ပေးပါ”
ကလေးတွေက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်ကြသည်။
ကျွန်တော် အသံကို တမင်နှိမ့်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး”
ကာရယ်က ဂါရစ်ရဲ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ တည်ရှိမှု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
နာမည်တွေကတော့ ပြန်မလာခဲ့ပေ။
အထက်တရားရုံးရဲ့ တောင်းဆိုချက်က သူတို့ကို ဆုံးရှုံးသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ မျက်လုံးတွေက နေလုံးငယ်လေးတွေလို တောက်ပနေသည်။
“မှတ်တမ်းက အသိအမှတ်ပြုမှုအပေါ်မှာ မူတည်နေခဲ့တာပဲ”
“အခြားလူတွေအတွက်လည်း အဲဒီလို လုပ်လို့ရလား” ဟု မေရီက မေးသည်။
ရီဆာက အရင်ဆုံး ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ သူတို့ကို အဲဒီလို မလုပ်ခိုင်းပါဘူး”
ဘယ်သူမှ မငြင်းခုန်ကြပေ။
ကျွန်တော်တောင် မငြင်းခဲ့ပါ။
အထူးသဖြင့် ကျွန်တော် လုံးဝ မငြင်းခဲ့ပါ။
သူတို့က အသက်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။
သူတို့က အော့သယ်လို့စ်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့ လက်နက်တွေ မဟုတ်ကြပေ။
ပထမသက်သေဆီ သွားတဲ့ တံခါးတွေ မဟုတ်ကြပေ။
အဖြူရောင်သတ္တုပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ နာမည်ရှစ်ဆယ့်သုံးခုအတွက် အဖြေတွေ မဟုတ်ကြပေ။
သူတို့က လက်ချင်းချိတ်ထားလိုက်တာနဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို သူတို့ကို ကြည့်နေတာ ရပ်သွားစေတယ်ဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြတဲ့ ကလေးတွေသာ ဖြစ်ကြသည်။
ဒါက လုံလောက်နေပါပြီ။
လုံလောက်ဆဲ ဖြစ်နေရပါလိမ့်မည်။
ညစာစားပွဲမှာ ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ပေါင်မုန့်ကို ခွက်အောက်မှာ ထိုးထည့်ထားလိုက်သည်။
ကာရယ်က သူမရဲ့ပဲစေ့တွေနဲ့ ခံတပ်နံရံတစ်ခု ဆောက်လိုက်သည်။
အာမာယာက စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ဒါက ဓလေ့ထုံးစံ တစ်ခုလား”
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
ကာရယ်က ပဲစေ့တစ်စေ့ကို သူမဆီ ရွှေ့လိုက်သည်။
“လက်ဆောင်”
အာမာယာက အပြည့်အဝ တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လက်ခံလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဂါရစ်က စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ခွက်အောက်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ကို သူမကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဲဒါက ပြားချပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အာမာယာက အဲဒါကိုလည်း လက်ခံလိုက်သည်။
အတူတကွ စားသုံးကြတဲ့ အစားအစာတွေအတွက် နတ်ဘုရားမက စကျင်ကျောက် နတ်ကွန်းတွေမှာ နဝကမ္မ အလှူတွေကို လက်ခံရရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဘယ်အရာကမှ ဒါလောက်အထိ အရေးမပါခဲ့ဖူးဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
အဲဒီညမှာပဲ နှင်းတွေ ပြန်ကျလာသည်။
အနည်းငယ်ပါပဲ။
သဘာဝကျကျ ကျရောက်လာတဲ့ နှင်းဖြူဖြူ ငြိမ်သက်အေးချမ်းစွာနဲ့ပေါ့။
အက်ဗလင်က ကလေးတွေကို သိပ်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော် ပျိုးခင်းအခန်းပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်သည်။
ကာရယ်က အပြာရောင်စောင်ကို လိုချင်သည်။
ဂါရစ်ကလည်း အဲဒီအပြာရောင်စောင်ကိုပဲ လိုချင်သည်။
အပြာရောင်စောင်က နှစ်ထည်ရှိသည်။
ဒါက ဘာမှ အထောက်အကူမဖြစ်ပေ။
ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးပြီးတဲ့နောက်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက စောင်တစ်ထည်တည်းရဲ့ ထောင့်တစ်ထောင့်စီကို ယူလိုက်ကြပြီး ကျန်တဲ့အပိုင်းကိုတော့ မတို့မထိဘဲ ထားလိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာထိုင်သည်။
“ပထမသက်သေက အဲဒီလူတွေကို ဒီကို လွှတ်ခဲ့တာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ အီလီနော်အတွက် သတင်းစကားတစ်ခု ချန်ခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ရှင် သွားချင်နေတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီချလိုက်သည်။
“သွားသင့်ပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုလွယ်ကူသွားတယ်”
“မနက်ဖြန်သွားမယ်လို့ ငါမပြောခဲ့ပါဘူး”
မှန်ဘောင်ကိုကျော်လွန်ပြီး ဟေဗန်ရိတ်မြို့က နှင်းတွေအောက်မှာ တောက်ပနေသည်။
စစ်သည်တွေက ရှင်းလင်းထားတဲ့ လမ်းတွေအတိုင်း သွားလာနေကြသည်။
လက်ခံဧည့်ခန်းမဆောင်မှာ မီးခွက်တွေ ထွန်းညှိထားသည်။
ထိန်းသိမ်းရေးနယ်မြေက မအိပ်သေးဘဲ လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ရဲ့ ဆေးရုံငယ်လေးတစ်ခုမှာ အီလင်၊ ဆိုရန်၊ လီယိုရာနဲ့ အခြားသူတွေက အထက်တရားရုံးက ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တဲ့ လူတွေကို ဆက်လက် စောင့်ရှောက်ပေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘုရားကျောင်းခေါင်မိုးပေါ်မှာ အဖြူရောင်အလွှာသစ်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
မပြီးသေးတဲ့ အိမ်တွေက မနက်ခင်းကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။
မြို့ကြီးက မုန်ဒိုင်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အခုတော့ နာမည်ရှစ်ဆယ့်သုံးခု ရှိနေပြီ။
အကြောင်းရင်း မပေါ်သေးတဲ့ လူငါးဆယ်တစ်ဦး။
လျှို့ဝှက်နေတဲ့ ပထမသက်သေတစ်ဦး။
ဒါဟာ အော့သယ်လို့စ်ရဲ့ အာဏာစက်ဟာ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့တောင်းဆိုချက်တွေဟာ အမှန်တရားတွေဖြစ်ကြောင်း ကမ္ဘာကြီးကို ယုံကြည်စေနိုင်မှုအပေါ်မှာ မှီခိုနေတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမလက်အောက်မှာ ကျွန်တော့်လက်စွပ်က နွေးထွေးလာသည်။
“ငါတို့ ပြင်ဆင်ကြမယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“သေချာပေါက်လား”
“ဟုတ်တယ်”
“သက်သေတွေနဲ့အတူပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“လိုအပ်မှသာ မုန်တိုင်းတွေ ဖြစ်စေရမယ်နော်”
သူမက ကျွန်တော့်ဆံပင်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် မထွက်ခွာခင်မှာ လိုအပ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ငါတို့ သတ်မှတ်ကြတာပေါ့”
“အဲဒါက အကန့်အသတ် အများကြီးရှိသလိုပဲ”
“ရှိတာပေါ့”
ပျိုးခင်းထဲကနေ ကာရယ်က သူမရဲ့ ကုတင်ပေါ်ကနေ ပြောလာသည်။
“ပါፓ”
ကျွန်တော် လှည့်လိုက်သည်။
သူမက ရန်းတားတံခါးတွေကြားကနေ လက်တစ်ဖက်ကို ထုတ်ထားသည်။
ကျွန်တော် အခန်းကိုဖြတ်သွားပြီး အဲဒီလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ရန်းတားတံခါးကြားကနေ သူ့အမွှာအစ်မဘက်ကို လှမ်းလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့လက်ချောင်းလေးတွေက သပ်သပ်ရပ်ရပ် မထိမိကြပေ။
ကြားထဲကနေရာလွတ်က တစ်လက်မလောက် ဝင်သွားသည်။
ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်လက်မပေါ့။
သူတို့ရဲ့လက်တွေ ထိမိသွားကြသည်။
ဘယ်ကလေးမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပါဘူး။
သူတို့တွေ ဆက်ပြီး နွေးထွေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အသက်ရှူနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူတို့ကို ချစ်တဲ့သူတွေနဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးထားတဲ့ နာမည်တွေနဲ့ပဲ ရပ်တည်နေကြသည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ ဆောင်းရာသီက ဟေဗန်ရိတ်မြို့ပေါ်ကို သိမ်မွေ့စွာနဲ့ ဖုံးလွှမ်းကျရောက်နေလေတော့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ဘာကိုမှ ထပ်မတောင်းဆိုတော့ပါဘူး။