တိမ်စမပေါ်မီ သုံးရက်အလိုကတည်းက မိုးရိပ်လေညှင်းကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေပြီဖြစ်သည်။
၎င်းသည် မြောက်ဘက်တောင်တန်းများ၏ ကျောဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။
တောင်တန်းအမြင့်ပိုင်းများဆီ၌ အအေးဓာတ်များ စုပုံလာသည်။
တောင်ထိပ်များပေါ်တွင် လေပြေလေညှင်းက တဖြည်းဖြည်း တိုက်ခတ်လာသည်။
သာမန်လူ့မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လေထုထဲတွင် နှင်းပွင့်များ ဖြစ်တည်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီရင်း ပျိုးခင်းခန်း ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
သူက မိုးမလင်းမီကတည်းက နိုးလာပြီး ကျွန်တော်ပါ အတူတူ ထသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပုံရသည်။
သူ့ခေါင်းလေးကို မော့လိုက်သည်။
“နှင်း”
“အခုတော့ မဟုတ်သေးပါဘူးကွ”
“လာနေပြီ”
“အေး ဟုတ်တယ်”
သူ့လက်တစ်ဖက်ကို မှန်သားပြင်ပေါ် ဖိကပ်လိုက်သည်။
သူ့လက်ချောင်းလေးများအောက်တွင် နှင်းခဲများ ပျံ့နှံ့လာသည်။
ကျွန်တော့်စွမ်းအားမဟုတ်ပါ။
သူ့စွမ်းအားပင်တည်း။
အသက်နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည့် ကျွန်တော့်သားငယ်လေးသည် အတွေ့အကြုံရင့် ကျောင်းသားသိုးထိန်း အများစုထက်ပင် မိုးလေဝသအခြေအနေကို စောစီးစွာ ခွဲခြားတတ်နေလေပြီ။
ဤအချက်က တိုးတက်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည် ဟုတော့ ကျွန်တော် အသေအချာ မပြောတတ်ပေ။
ကာရိုက နှင်းခဲများ သူမ၏ ပြတင်းပေါက်ဆီ ရောက်လာချိန်တွင် နိုးလာသည်။
သူမက အိပ်ယာပေါ်တွင် ထရပ်လိုက်သည်။
“သစ်ပင်လား (ကိုယ့်ဟာလား)”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာငယ်လေး ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီမိုးမုန်တိုင်းက သူ့ဟာသူ သီးသန့်ဖြစ်နေတာ”
ဂါရစ်က ၎င်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
“ဖေဖေ မိုးမုန်တိုင်း”
“တချို့မုန်တိုင်းတွေကတော့ပေါ့”
“သော့ (Thor) မိုးမုန်တိုင်း”
“တချို့ကတော့ပေါ့ကွာ”
ကာရိုက မြောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဘယ်သူ့ဟာလဲ”
“ဘယ်သူ့ဟာမှ မဟုတ်ဘူး”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုအယူအဆက သံသယာဖြစ်စရာ ကောင်းနေပုံရသည်။
ဘုရားသဝ်၏ တန်ခိုးအာဏာများသည် သူတို့၏ ငယ်ဘဝတစ်လျှောက်တွင် အမြဲလိုလို ဝန်းရံနေခဲ့ဖူးသဖြင့် သဘာဝရာသီဥတုဆိုသည်မှာ မိုးကောင်းကင်ယံပေါ်သို့ လျှပ်စီးများ ပစ်လွှတ်နေသည့် ဘုရားတစ်ပါးထက်ပင် ယုတ္တိမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။
“ကမ္ဘာကြီးက မိုးမုန်တိုင်းတွေကို ဖန်တီးနိုင်တယ်လေ” ဟု ကျွန်တော်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဂါရစ်က တောင်တန်းများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ကမ္ဘာကြီးက ကြီးတယ်”
“အေး ဟုတ်တယ်”
ထိုအဖြေက သူ့ကို ကျေနပ်သွားစေသည်။
အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှူရပ်ချိန် အနည်းငယ်ကြာသည်အထိပေါ့။
“အဲ့ဒါကို တားထားလို့ ရမလား”
“မရဘူး”
အက်ဗလင်က ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ကျွန်တော် ပြန်ဝင်လာစဉ် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။
“ဘာလို့ ကလေးတွေ နိုးနေကြတာလဲ”
“ရာသီဥတုက သူတို့ကို သတင်းပေးလိုက်လို့လေ”
“ရာသီဥတုက ယဉ်ကျေးမှုတော့ မရှိလှဘူးပဲ”
ကာရိုက အိပ်ယာပေါ်သို့ တက်လာသည်။
“နှင်းကြီးကြီး”
ကျွန်တော့်ဇနီး ထထိုင်လိုက်သည်။
“ဘလောက်တောင် ကြီးလို့လဲ”
ကျွန်တော် မြောက်ဘက်နံရံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကလေးတွေကို အခန်းတစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ပွေ့ချီလာစဉ်အတွင်း မိုးမုန်တိုင်းက ပို၍ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“မေရီ စာအုပ်တစ်အုပ် ထပ်လိုလောက်တဲ့အထိ ကြီးတယ်”
အက်ဗလင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒါက တော်တော်ကြီးတာပဲ”
မနက်စာ မစားမီ ကောင်စီအစည်းအဝေး ကျင်းပခဲ့သည်။
မေရီက စာအုပ်သုံးအုပ် ယူလာခဲ့သည်။
ရာသီဥတုအခြေအနေကို ကျွန်တော် လျှော့တွက်မိခဲ့သည်။
ရဲတိုက်မှူးက စားပွဲခုံပေါ်တွင် မြေပုံတစ်ချပ်ကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
အပြာရောင် အလင်းတန်းက မြောက်ဘက်တောင်တန်းများကို မှတ်သားပြနေသည်။
အဖြSequentialGroup အကျယ်ကြီးတစ်ခုက တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားလာနေသည်။
“ဘယ်တော့လဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“ပထမဆုံးလေပြေတွေက မနက်ဖြန် ညနေပိုင်းလောက် Havenreach ကို ရောက်လာမယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။ “သန်းခေါင်ယံမတိုင်ခင် နှင်းတွေပါ ဆက်ကျလာလိမ့်မယ်”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
“နှစ်ရက်လောက်ပေါ့။ သုံးရက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
“ဖြစ်နိုင်တယ် ဟုတ်စ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ကျွန်တော်ပြောနေတာက အချိန်ဇယားကို ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ရာသီဥတုအခြေအနေကို ပြောနေတာ”
သူမက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။
“ပိုပြီး အတိအကျ ပြောလို့ မရဘူးလား”
“ရတယ်”
အားလုံးက စောင့်နေကြသည်။
“ဘယ်တော့မှန်း အတိအကျ မသိဘူး”
မယ်လိုဒီက ရယ်မောလိုက်သည်။
မေရီက ဒုတိယမြောက်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး မေးခွန်းကတော့ ၎င်းကို ကျွန်တော် တားဆီးနိုင်သလား ဆိုသည့် မေးခွန်းပင် ဖြစ်သည်။
အဖြေကတော့ ဟုတ်ကဲ့ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။
တောင်တန်းများပေါ်တွင် မိုးမုန်တိုင်းကို ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
အရှေ့ဘက်သို့ တွန်းပို့ပစ်နိုင်သည်။
အအေးဓာတ်ကို အထက်သို့ ဆွဲတင်နိုင်သည်။
နှင်းများကို မိုးရေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။
မေရီ မေးလိုက်သည်နှင့် ထိုဖြစ်နိုင်ချေများသည် ကျွန်တော့်၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရသလိုမျိုး ၎င်းတို့အားလုံးက ရိုးရှင်းလွယ်ကူနေသလို ခံစားရသည်။
ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။
“အရှေ့ဘက်ကို ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ” ဟု မေလင်က မေးသည်။
“မိုးမုန်တိုင်းက တခြားတစ်ယောက်ဆီ ရောက်သွားမှာပေါ့”
“ဒါဆို အအေးဓာတ်ကို အထက်ကို ဆွဲတင်လိုက်ရင်ရော” ဟု သက်စရာက မေးသည်။
“နောက်မှ ပြန်ရောက်လာမှာပေါ့”
“ပိုဆိုးလာမှာလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
မေရီ၏ ဘောပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် တားဆီးတယ်ဆိုတာ ဖယ်ရှားပစ်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
“အကျိုးဆက်တွေကို တခြားနေရာကို ပို့လိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား”
“အေး ဟုတ်တယ်”
မည်သူကမျှ ထိုအကြံဉာဏ်ကို ထပ်မတင်ပြကြတော့ပေ။
“ပြင်ဆင်ကြမယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စာရင်းဇယားကို ဖွင့်လိုက်သည်။
တိုက်ပွဲအတွက် မဟုတ်ပါ။
အမိုးများအတွက် ဖြစ်သည်။
လမ်းများအတွက် ဖြစ်သည်။
ထင်းများအတွက် ဖြစ်သည်။
ကင်းလှည့်အလှည့်ကျများအတွက် ဖြစ်သည်။
စားနပ်ရိက္ခာ ပို့ဆောင်မှုများအတွက် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် မြင်းတပ်ခွဲတွင် မြင်းအလုံအလောက် မရှိသေးသော်လည်း ၎င်း၏ စစ်သည်သစ်များသည် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။
မြောက်ဘက်စခန်းသည် နံရံပြင်ပတွင် မိနေသူတိုင်းအတွက် ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
ပြီးစီးရန် ကျန်သေးသည့် လက်ခံဧည့်ခံခန်းမကြီးမှာ အခန်းများ၏ တစ်ဝက်စာအတွက် အမိုးတပ်ဆင်ပြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က လုပ်သားများသည် ညမိုးချုပ်မီ ကျန်ရှိနေသေးသော အပိုင်းကို အပြီးသတ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။
“ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကော” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ခြောက်သွေ့နေတယ်” ဟု ရဲတိုက်မှူးက ဆိုသည်။ “ပြတင်းပေါက်တွေတော့ မပြီးသေးဘူး”
“အဲ့ဒါတွေကို ကျွန်မတို့ ဖုံးအကာတပ်လို့ရတယ်”
“ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ ကုသရေးအခမ်းတွေကို မသုံးဘဲ လူခြောက်ဆယ် လက်ခံနိုင်တယ်” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
အီလင်က ခေါင်းခါပြသည်။
“လေးဆယ်ပဲ။ ကျန်တာတွေက လူနာတွေအတွက် ဆက်ပြီး ထားရှိပေးရမယ်”
“လေးဆယ်ပေါ့” ဟု အီလီနော်က သဘောတူလိုက်သည်။
ငြင်းခုံမှု မရှိခဲ့ပါ။
အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့သည် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ရှုပ်ထွေးသွားစေခြင်း မရှိပေ။
ကိုရန်နှင့် လိုင်ဆာတို့က တံခါးနားတွင် ရပ်နေကြသည်။
ဘီထရစ်က မီးဖိုချောင်အသစ်များအတွက် တာဝန်ခံအဖြစ် လိုင်ဆာကို ခန့်အပ်ခဲ့သောကြောင့် သူတို့ တက်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
မီးဖိုချောင်အသစ်များ ရှိနေပြီဆိုለကို အခြားမည်သူကမျှ မသိခဲ့ကြပေ။
မေရီကတော့ သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
“စပါးသိုလှောင်ရုံတွေက လုံလောက်ပါတယ်” ဟု လိုင်ဆာက ပြောသည်။ “အောက်ဘက် မြေအောက်ခန်းတွေသာ အေးခဲသွားမယ်ဆိုရင် လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ကြာရှည်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အေးခဲသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရဲတိုက်ကြောင့်လား”
“ကျွန်တော် အေးခဲမသွားအောင် လုပ်ထားမှာမို့လို့”
“ဒါက အသုံးဝင်သားပဲ”
ဘီထရစ်က သူမအား စာရင်းဇယားအသစ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“သဘောကျသွားသလို မလုပ်နဲ့။ သူက စားသောက်ကုန်ပစ္စည်းတွေကိုပါ ဝင်ထိန်းသိမ်းပေးချင်နေလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မ စားသောက်ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ပြန်ဉ်းစားလိုက်သည်။
“တစ်ခုခု အေးခဲမသွားအောင်တော့ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
“ဒါက တခြားတစ်မျိုးပဲလေ” ဟု ဘီထရစ်က ဆိုသည်။
တိမ်စမပေါ်မီကတည်းက မြို့တော်က လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။
မြင်းစီးသူရဲများ မြောက်ဘက်နှင့် အရှေ့ဘက်သို့ ထွက်သွားကြသည်။
တောင်သူလယ်သမားများက တိရစ္ဆာန်များကို နံရံများအနီးသို့ ပို့ဆောင်ကြသည်။
သစ်ခုတ်သမားများက သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ ခြောက်သွေ့သော သစ်စည်းများကို ပို့ဆောင်ပေးကြသည်။
ဖုတ်ထားသော ရွှံ့စေးဘုရားသခင်အသစ်က မီးခိုးခေါင်းတိုင်များနှင့် မီးဖိုနံရံများကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပေးသည်။
အစားအစာမျှဝေခြင်းဆိုင်ရာ နတ်သမီးက ပြည်သူ့မီးဖိုချောင်များထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အစားအစာများကို ကောင်းချီးပေးရန် ချက်ချင်း ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
လိုင်ဆာက အံ့သြသွားသည်။
“အဲ့ဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ပိုပြီး ကြာရှည်ခံသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဟုတ်တယ်” ဟု နတ်သမီးက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အစားအစာတိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ ရှိနေခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသွားလိမ့်မယ်”
“အဲ့ဒါ အန္တရာယ်ရှိလို့လား”
“အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အသုံးဝင်သွားရုံနဲ့ ဗိုက်ဆာမှုကို ကိုးကွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး”
လိုင်ဆာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမအား ဓားတစ်လက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“အမြစ်တွေကို လှီးပါ”
နတ်သမီးက လက်ခံယူလိုက်သည်။
Havenreach တွင် ဘုရားသခင်များ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထိုသို့ ခွဲဝေပေးကြသည်။
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို မြောက်ဘက်ဧည့်ခံခန်းမဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။
နှင်းမကျသေးပါ။
လေထဲတွင် နှင်းနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီ ဖြစ်သည်။
လုပ်သားများသည် မပြီးသေးသော ပြတင်းပေါက်များကို အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သော ရွက်ဖျင်တံခါးများဖြင့် ဖုံးအကာတပ်နေကြသည်။
ပယ်ရင်က လှေကားပေါ်တွင် ရပ်ပြီး တစ်ခုကို စမ်းသပ်နေသည်။
“အထဲကို ဖွင့်ရမှာလေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အပြင်ကို ဖွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
“နှင်းတွေက အပြင်ဘက်ကနေ ဖိလာမှာမို့လို့”
ကျွန်တော် ရွက်ဖျင်တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ စမ်းသပ်တာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်ဟုတ်မလဲ”
“ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို သစ်သားထောက်တိုင် အစုလိုက် ကမ်းပေးသည်။
“အဲ့ဒါတွေကို သယ်သွားပါ”
ကျွန်တော် သယ်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုလုံးကို လူများ မရောက်လာသေးမီ နေရာပြင်ဆင်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
ဂိတ်တံခါးခန်းများတွင် ကုတင်များ ပြည့်သွားသည်။
စောင်များကို ဂရေးကိပ်၏ သိုလှောင်ရုံများမှ ယူဆောင်လာသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ရပ်ကွက်က အိပ်ဆောင်နှစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဘုရားရှိခိုးကျောင်းထဲသို့ မီးဖိုများ၊ ခုံတန်းများနှင့် ကျောက်ခင်းကြမ်းပြင်ကို ဖုံးကွယ်သွားစေရန် စောင်လောက်အောင် ထည့်ပေးခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ကလေးသူငယ်များနှင့် မိသားစုများအတွက် အိပ်စက်ရာနေရာများကို စီစဉ်ပေးသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကင်းများ စားနပ်ရိက္ခာ ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် ကူညီပေးသည်။
သူသည် သူ့ထက် အသက်ငယ်သော လူငယ်များထက် ပို၍ သယ်ဆောင်နိုင်ပြီး အနားယူရန် အကြံပြုချက်မှန်သမျှကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
“သူက အသက် ငါးဆယ့်တစ်နှစ် ရှိနေပြီနော်” ဟု အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို သတိပေးသည်။
“သိပါတယ်”
“ရှင် သူ့ကိုပဲ ဆက်ကြည့်နေတယ်”
“သိပါတယ်”
“သူက စပါးအိတ်တစ်အိတ်ကို သယ်နိုင်တုန်းပါပဲ”
“သိပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ပတ်ကို လာတို့သည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ရှင် လူတိုင်းကို အချိန်ရဲ့ဘေးကနေ ကာကွယ်ပေးနေစရာ မလိုပါဘူး”
“အဲ့ဒါက သူတော်စင်တစ်ပါး လုပ်သင့်တဲ့ အရာတစ်ခုလို့ ထင်ရတာပဲ”
“အီလီနော်ကတော့ မရဘူးတဲ့”
“ကျွန်တော်ကတော့ အီလီနော်နဲ့ အမြင်မတူဘူး”
“ရှင် သူ့ကို သွားပြောလို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော့်မှာ အဲ့ဒီလို လုပ်မယ့် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပါ။
လူတိုင်း အလုပ်လုပ်နေကြစဉ် အီလီနော်၏ သင်ခန်းစာက ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမသည် အက်ဗလင်အား အရာရာတိုင်းကို လိုက်မလုပ်ဘဲ အဝေးမှ လှမ်းခေါ်သံများကို သတိပြုမိစေရန် လုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။
တချို့က နှင်းအတွက် ပြင်ဆင်နေသည့် လယ်ယာအိမ်များဆီမှ ဖြစ်သည်။
တချို့က လမ်းခရီးကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည့် ခရီးသည်များဆီမှ ဖြစ်သည်။
တချို့က ကုသပေးရန် တောင်းဆိုမှု လုံးဝ မဟုတ်ကြပါ။
ဆက်လက်တည်ရှိနေခြင်းကို တို့ထိနေသည့် ကြောက်ရွံ့မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လို ခွဲခြားရမလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“လိုအပ်ချက်က ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မေးပါ” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“အဲ့ဒါ သေချာမသိရသေးဘူး”
“လူတွေလည်း အတူတူပါပဲ”
သူတို့သည် မြောက်ဘက်စခန်းအတွင်းတွင် ရပ်နေကြသည်။
စုန်းဝိဇ္ဇာစွမ်းအားများက သူတို့ပတ်လည်တွင် တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေသည်။
အက်ဗလင်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“တစ်ခုခု ရွေ့လျားနေတယ်”
“ငါတို့ဆီကိုလား”
“ဟုတ်တယ်”
“တစ်ယောက်တည်းလား”
“မဟုတ်ဘူး၊ လူသုံးယောက်၊ တစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရထားတယ်”
အီလီဇာက ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို လွှတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင် မဟုတ်ပါ။
အဲ့ဒါက သင်ခန်းစာရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က သိုးထိန်းတစ်ဦး၊ သူ၏ သမီးနှင့် လယ်ယာလုပ်သားတစ်ဦးတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
သူတို့ လှည်းတိမ်းမှောက်စဉ်က လယ်ယာလုပ်သား၏ ခြေကျင်းဝတ် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆိုရန်က ၎င်းအား ဂိတ်တံခါးခန်းမ ကုသရေးခန်းသစ်တွင် စစ်ဆေးခဲ့သည်။
ထိုအခန်းထဲတွင် သစ်သားအနံ့အသက် အသစ်များ သင်းပျံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဒီဟာကို မနေ့က တည်ဆောက်ခဲ့တာလား” ဟု သူက မေးသည်။
“ဒီမနက်ကမှပါ” ဟု မေရီက ပြင်ပေးလိုက်သည်။
ဆိုရန်က နံရံများကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သန့်ရှင်းတဲ့ ရေရော ရှိရဲ့လား”
ရဲတိုက်မှူးက ကြေးဝါအဆို့ရှင်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ရေများ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ စီးကျလာသည်။
“အပူဓာတ်ကော”
အစားအစာမျှဝေခြင်းဆိုင်ရာ နတ်သမီးက မီးဖိုကို လာတို့လိုက်သည်။
မီးလျှံများ တောက်လောင်လာသည်။
“သီးသန့်နေရာကော”
ပယ်ရင်က အတွင်းဘက်ရှိ ရွက်ဖျင်တံခါးများကို ပိတ်လိုက်သည်။
ဆိုရန်က အီလင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်”
မေရီက ထိုအချက်ကို အတည်ပြုချက်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
နေဝင်ချိန်ရောက်သောအခါ မြောက်ဘက်မိုးကောင်ကင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တိမ်များက တောင်တန်းများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
လေထုက အလွန်တရာ ငြိမ်သက်သွားသည်။
Havenreach ရှိ ဘုရားသခင်တိုင်းလိုလို မိုးမုန်တိုင်း ချဉ်းကပ်လာမှုကို ခံစားမိကြသည်။
တချို့က ဂရေးကိပ်၏ နံရံများပေါ်တွင် စုဝေးနေကြသည်။
တချို့က ဝိဇ္ဇာစွမ်းအား အခန်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့သည် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်အတွက် စွမ်းအားများကို ပံ့ပိုးပေးထားကြသည်။
ယခုအခါ ဖိအားအောက်တွင် လမ်းကြောင်းများ သီးသန့်ဆက်ရှိနေဦးမည်လားဆိုதை သိရှိရရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သော့ (Thor) က မြောက်ဘက်မျှော်စင်ပေါ်တွင် ကျွန်ტော့်ဘေး၌ ရပ်နေသည်။
Mjölnir တူကြီးက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထောက်လျက်သား ရှိနေသည်။
“ဒီဟာက ရှင်ပိုင်တာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
သူမက တိမ်များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင် အဲ့ဒါရဲ့ အပိုင်းတိုင်းကို ခံစားနေရတာပဲ”
“အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ဟာ ဖြစ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ”
လျှပ်စီးလက်သံများက တိမ်ထုထဲတွင် မှေးမှိန်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။
“ကောင်းတဲ့ အဖြေပဲ”
“တခြားအဖြေတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေတာလား”
“စွမ်းအားဆိုတာက ပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ သဒ္ဒါကို အားပေးတတ်တာမျိုးလေ”
ပထမဆုံးလေပြေက နံရံကို ရိုက်ခတ်လာသည်။
အပူချိန် ကျဆင်းသွားသည်။
တဖြည်းဖြည်းချင်း မဟုတ်ပါ။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရေစက်များ မြောင်းများထဲမှ စီးကျလာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် ကျောက်တုံးများပေါ်၌ ရေခဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မိုးမုန်တိုင်းက မည်သည့် နယ်နိမိတ်ကိုမျှ ဖြတ်ကျော်စရာမလိုဘဲ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို အဆုတ်ထဲသို့ ဝင်လာသည့် လေပြေလေညှင်းတစ်ခုအဖြစ် ခံစားမိသည်။
အရေပြားပေါ်ရှိ နှင်းပွင့်များအဖြစ် ခံစားရသည်။
မျက်လုံးနောက်ဘက်တွင် ဖိအားများ တက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွှေဝါရောင် ဆံပင်တွေ လွင့်ပျံလာသည်။
အစွန်းများတွင် လျှပ်စီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော့်နယ်မြေအတွင်းရှိ ဓားနှင့် တူကြီးတို့ကလည်း ခေါ်ယူမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
မည်သည့်အရာကမျှ အကူအညီ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပါ။
၎င်းက ရန်သူ မဟုတ်ပါ။
လေပြေလေညှင်း ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုကွဲပြားမှုကို ထိန်းသိမ်းထားရန် ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
မိုးမုန်တိုင်းက တုံ့ပြန်လာလိမ့်မည်။
သို့သော် ၎င်းကို လုပ်သင့်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
“ယူရီယာ”
အက်ဗလင်၏ အသံက ကျွန်တော့်နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူမက အီလီနော်နှင့်အတူ မျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ ဝတ်ရုံက လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို မစွန့်ခွာဘဲ ဝန်းရံနေသည်။
“ရှင် လက်လှမ်းနေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ငါ ခံစားနေတာပါ”
“နှစ်ခုစလုံးပဲ”
ကျွန်တော် မြောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
နှင်းပွင့်များသည် ချိုင့်ဝှမ်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဖြူရောင် နံရံတစ်ခုသဖွယ် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
လမ်းမကြီးများက ၎င်းအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
“ငါ လှည့်ပစ်လို့ ရတယ်”
“သိပါတယ်”
“ပြင်ပမှာ လူတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ”
“သိပါတယ်”
“ပြင်ဆင်ထားတာတွေ မလုံလောက်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
အီလီနော်က သူမ၏ ဘေးနားသို့ တက်လာသည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် လိုအပ်တာကိုပဲ တုံ့ပြန်လိုက်ပါ။ လုပ်နိုင်သမျှ အရာရာကို လုပ်စရာမလိုဘူး”
သင်ခန်းစာက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို သဘောမကျလှပါ။
သို့သော် ၎င်းက အသုံးဝင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
မိုးမုန်တိုင်းက Havenreach ကို ဝင်ရောက်တိုက်ခတ်လာသည်။
စောင့်စခန်းများအားလုံး မြည်ဟည်းလာသည်။
နှိုးစက်သံများ မဟုတ်ပါ။
လုပ်အားပေးမှုများ ဖြစ်သည်။
မီးဖိုက ခိုလှုံရာအခန်းများကို ခိုင်မာစေသည်။
ဖုတ်ထားသော ရွှံ့စေးက မီးခိုးခေါင်းတိုင်များကို ထိန်းပေးသည်။
အပင်ပေါက်များက မြေပြင်အောက်ရှိ အမြစ်များကို တင်းကြပ်စေသည်။
မှတ်ဉာဏ်က ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့တိုင်းကို ကင်းများအတွက် မြင်တွေ့နေရစေသည်။
ရွေးချယ်မှုက ထိတ်လန့်မှုကို အမိန့်ပေးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှ တားဆီးပေးသည်။
သစ္စာက အားလုံး လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုထားခဲ့သည့် ကတိကဝတ်များအတိုင်း စစ်သားများကို ထိန်းသိမ်းပေးထားသည်။
လျှပ်စီးများ မီးပြတိုက်များထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီက နံရံများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
၎င်းတို့ကို ပိုအေးသွားစေခြင်း မဟုတ်ပါ။
အက်ကွဲမသွားဘဲ အအေးဒဏ်ကို ဘယ်လို ခံนိုင်ရမည်ကို သင်ကြားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
လမ်းကြောင်းများက သီးသန့်ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် အတူတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။
ဂရေးကိပ်သည် တစ်ချိန်က အာဏာရင်းမြစ် တစ်ခုတည်းကိုသာ အဓိကထား အားကိုးခဲ့ဖူးသည်။
Havenreach တည်ရှိနေခြင်းမှာ မည်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုတည်းကမျှ ၎င်းကို မချုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နှင်းများက ပြင်ပနံရံပေါ်သို့ တက်လာသည်။
လေပြေက မပြီးသေးသည့် ဧည့်ခံခန်းမအမိုးကို လှန်ပစ်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်။
အီလီနော်က အောက်ဘက်မှ အော်ပြောလိုက်သည်။
ထောက်တိုင်တစ်ခု ရွေ့လျားသွားသည်။
ကျွန်တော် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
မိုးမုန်တိုင်း တစ်ခုလုံးကို မဟုတ်ပါ။
မြောက်ဘက်အဆောက်အအုံအထက်ရှိ လေထုကိုသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ငြိမ်သက်နေသည့် နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
လေထုက ၎င်း၏ ပတ်လည်တွင် ကွဲထွက်သွားသည်။
အမိုး တည်ငြိမ်သွားသည်။
လုပ်သားများက ထောက်တိုင်ကို လုံခြုံအောင် တပ်ဆင်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ကြီးမားသော မိုးမုန်တိုင်းက ဆက်လက် တိုက်ခတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဟောဒီမှာ” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် အတည်ပြုချက် လိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ရှင်က ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်သလို ပြောနေသပဲ”
“မိုးကောင်းကင်ကြီးကို သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းမရှိဘဲ လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို ရှင် တုံ့ပြန်သွားတာကို ကိုယ်တွေ့မြင်နေရလို့ပါ”
သော့ (Thor) ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူက အပြစ်တင်သလို ဖြစ်နေတဲ့ ချီးမွမ်းခြင်းကို ပိုသဘောကျတယ်”
“မဟုတ်ရပါဘူး”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ပတ် နွေးထွေးလာသည်။
မိုးမုန်တိုင်းက တစ်ညလုံး တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။
ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့များက ခိုလှုံရာနေရာများကြားတွင် အတွဲလိုက် သွားလာနေကြသည်။
ကြိုးများက အဓိကအဆောက်အအုံများကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။
စစ်တပ်အသစ်များက လောင်စာနှင့် အစားအစာများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။
ဓားများကို ထုတ်သုံးခြင်း မရှိပါ။
ရန်သူကို တိုက်ခတ်ရန် စစ်ကြောင်းချီခြင်း မရှိပါ။
အီလီဇာက ၎င်းကို သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှထဲတွင် အသုံးအဝင်ဆုံးသော ဖြန့်ကျက်မှုအဖြစ် ဆက်လက် သတ်မှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆေးခန်းတွင် အီလင်က ရေခဲကိုက်နေသည့် လက်ချောင်းများကို ကုသပေးနေသည်။
ဆိုရန်က လဲကျခြင်းနှင့် ကြွက်သားဒဏ်ရာရသူများကို ကိုင်တွယ်နေသည်။
လီယိုရာက ကြောက်ရွံ့မှုက မဖုံးကွယ်နိုင်မီ ဖျားနာမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခိုလှုံရာအခန်းများကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။
အော်ရီလီယာက ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တောင်းဆိုခြင်း မရှိဘဲ သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပေ။
အီလီနော်က ရပ်ကွက်နယ်နိမိတ်များကို စောင့်ကြပ်ပြီး တံခါးများကို ဖွင့်ပေးနေသည်။
အက်ဗလင်က လှမ်းခေါ်သံများကို ကြားနေရသည်။
သူမက အကူအညီ လွှတ်လိုက်သည်။
တစ်ခါတလေ သူမ ကိုယ်တိုင် သွားသည်။
အများစုကတော့ မသွားကြပါ။
အမွှာညီအကိုနှစ်ယောက်က ရိုင်ဆာ၊ ဟယ်လီနာ၊ နှင့် အို (Io) တို့နှင့်အတူ ဂရေးကိပ်၏ အတွင်းခန်းမထဲတွင် ဆက်ရှိနေကြသည်။
အို (Io) သည် မိုးမုန်တိုင်းကြောင့် တံခါးမပိတ်မီ ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) ဘက်မှ ကူးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဂ္ဂနပ်စ် (Ignatius) နှင့် ဆာရာဖီနာ (Seraphina) တို့က သူမနှင့်အတူ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။
အမိုးတစ်ခုတည်းအောက်တွင် အသက်နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးလေးယောက် ရှိနေခြင်းကပင် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
မိုးမုန်တိုင်းကြီးကျနေစဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ ကလေးလေးယောက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ သီးသန့်ကင်းစောင့်မည့် အချိန်ဇယားတစ်ခုပင် လိုအပ်ပေသည်။
ကာရိုက ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည်။
ဂါရစ်က သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
အဂ္ဂနပ်စ်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မီးဖိုဆီသို့ ဆန့်တန်းထားသည်။
ဆာရာဖီနာက နှင်းများကို ကြည့်နေသည်။
သူတို့ကြားတွင် စွမ်းအားများ စုပုံလာသည်။
နှင်းခဲ။
မီးလျှံ။
နေရာလွတ်။
ကုသခြင်း။
လျှပ်စီး။
အိမ်။
ခန်းမထဲရှိ မီးအိမ်အားလုံး တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်များသည် အတွင်းဘက်မှစ၍ ရေခဲများ ဖုံးလာသည်။
ရိုင်ဆာက သူတို့၏ နာမည်များကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကလေးလေးယောက်စလုံး ရပ်သွားကြသည်။
ထိုအချက်ကပင် အို (Io) ကို အံ့သြသွားစေသည်။
“ငြိမ်ငြိမ်နေ” ဟု ကာရိုက ဆိုသည်။
သူမ၏ စွမ်းအားများ အတွင်းဘက်သို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ဂါရစ်လည်း လိုက်လုပ်သည်။
အဂ္ဂနပ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
ဆာရာဖီနာက သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ပထမဆုံးမီးလျှံက သူတို့ကြားတွင် တည်ငြိမ်သွားသည်။
ငြှိမ်းသတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။
ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကလေးလေးယောက်စလုံး မိုးမုန်တိုင်း ရိုက်ခတ်နေသည့် သာမန်အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။
သူတို့ ၎င်းကို မတုံ့ပြန်ကြပါ။
သူတို့ပတ်လည်ရှိ ဘုရားသခင်၏ စွမ်းအားတိုင်းကိုလည်း အတုမယူကြပါ။
သူတို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ရိုင်ဆာက သူတို့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“မိုးမုန်တိုင်းက ရှင့်ဆီကနေ ဘာလိုချင်လို့လဲ”
ဂါရစ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဘာမှ မလိုချင်ဘူး”
“အေး ဟုတ်တယ်”
ကာရိုက စောင်များ သယ်လာသည့် အစေခံမိန်းမပျိုဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“သူ အကူအညီ လိုနေတယ်”
ကလေးတွေ ပြတင်းပေါက်နားကနေ ထွက်သွားကြသည်။
သူတို့လေးယောက်စလုံးက စောင်တစ်ထည်ကို အတူတူ သယ်လာကြသည်။
မှော်ပညာထက် ပို၍ အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
မည်သူကမျှ သူတို့ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ကြပေ။
သန်းခေါင်ယံအချိန်နီးလာသည်နှင့်အမျှ မြောက်ဘက်စခန်းမှ ထပ်မံ အချက်ပြလာသည်။
တိုတိုသုံးချက် ဖြစ်သည်။
ခရီးသည်များ။
အများကြီးပင်။
ကျွန်တော် မိုးမုန်တိုင်းကို ဖြတ်ပြီး လက်လှမ်းလိုက်သည်။
လမ်းကို ခံစားမိရုံလောက်သာ ဖြစ်သည်။
လူအုပ်ကြီးတစ်ခု တောင်ဘက်သို့ ရွေ့လျားလာနေသည်။
အယောက်နှစ်ဆယ်။
သုံးဆယ်လောက် ရှိမည်။
လေပြေက သူတို့၏ ခြေရာများကို သူတို့ ဖန်တီးသမျှ အမြန်ဆုံး ဖျောက်ဖျက်ပစ်နေသည်။
လှည်းများ မပါပါ။
မြင်းနှစ်ကောင်။
ကလေးငယ် အများအပြား။
အာဏာပိုင်အမှတ်အသားတစ်ခုက သူတို့၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
သယ်ဆောင်လာခြင်း မဟုတ်ပါ။
လိုက်လံအမဲလိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“အီလီဇာ”
သူမ ကြားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
မြင်းတပ်ခွဲက လုံခြုံစွာ မစီးနင်းနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူတို့ ခြေလျင် ထွက်သွားကြသည်။
ခါးတွင် ကြိုးများချည်လျက်။
မီးအိမ်များကို ကာကွယ်လျက်။
စစ်ပွဲအတွက် ကျွန်တို့ စီစဉ်ထားခဲ့ကြသည့် စစ်တပ်သည် ကြောက်ရွံ့နေကြသည့် အစေခံများကို အိမ်သို့ လမ်းပြပို့ဆောင်ရန် မိုးမုန်တိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်လည်း ထိုခရီးသည်များကို ကြားနေရသည်။
သူမက ဆေးခန်းရင်ပြင်တော်တွင် ရပ်နေသည်။
ဖြူစင်သော လမ်းမကြီးကို မထိတွေ့မီ နှင်းများ ရေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ကျွန်မ သူတို့ကို လက်လှမ်းလို့ရတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အီလီနော်က သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြတ်ပြီးပေါ့”
“လက်လှမ်းတာက အကူအညီ ဖြစ်ပါ့မလား”
“ကျွန်မ သူတို့ကို ခွန်အား ပေးနိုင်တယ်”
“သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကိုယ့်ဆီ မရောက်လာစေဘဲ အဲ့ဒါကို လုပ်နိုင်မလား”
အက်ဗလင်၏ အလင်းတန်းများ ပိုတောက်ပလာသည်။
“ကျွန်မ မသိဘူး”
“ဒါဆိုရင် ပိုသေးငယ်တဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ရွေးပါ”
ကျွန်တော့်ဇနီး နားထောင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အရှေ့ဆုံးမှ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။
အကြောက်ဆုံးလူ မဟုတ်ပါ။
ကျန်တဲ့လူတွေကို အတူတူ ဆွဲကိုင်ထားပေးတဲ့သူ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ နယ်မြေအစွန်းမှနေ၍ အတွေးတစ်ခုကို လွှတ်လိုက်သည်။
အမိန့်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။
ကတိကဝတ်တစ်ခုလည်း မဟုတ်ပါ။
ရှေ့ကလမ်းက ဆက်ပြီး ပွင့်နေဆဲပါ။
အဝေးက လူတန်းကြီး တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူတို့နောက်ရှိ အာဏာပိုင်အမှတ်အသားကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
၎င်းက နှင်းများကို ဖြတ်ပြီး ဖိအားပေးလာသည်။
မသက်ဝင်တော့သည့် အရာတစ်ခုတွင် အဖြူရောင် တံဆိပ်တစ်ခု ဖိကပ်ထားသည်။
မြင်းစီးသူ မဟုတ်ပါ။
စက်ပစ္စည်းရုပ်ုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အထက်တရားရုံးက မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် နာမည်များကို လိုက်လံရှာဖွေရန် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အမျက်ဒေါသကြောင့် တိမ်ထုထဲတွင် လျှပ်စီးများ လက်လာသည်။
သော့ (Thor) က နံရံပေါ်မှနေ၍ ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါ ရန်သူပဲ”
“အေး ဟုတ်တယ်”
“အကူအညီ လိုသေးလား”
ထိုမေးခွန်းက အရေးကြီးသည်။
သူမက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မလုပ်ပါ။
“လိုတယ်”
သော့ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
Havenreach ၏ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်ရှိ စက်ပစ္စည်းရုပ်ကို ကျွန်တို့ မတိုက်ခတ်ခဲ့ကြပါ။
ကျွန်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
ဒုက္ခသည်များ အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်လာကြသည်။
အီလီဇာ၏ စစ်သားများက သူတို့ကို ဂိတ်တံခါးမှတဆင့် လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာကြသည်။
လူတိုင်း ကိုယ့်ဆန္ဒအလျောက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
စက်ပစ္စည်းရုပ်က လိုက်လာသည်။
အဖြူရောင်သတ္တုနှင့် မီးသွေးမှုန့်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
မုခ်ဦးနှင့် ကြယ်ပွင့်က ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသည်။
၎င်းက မြောက်ဘက်စခန်းဆီသို့ ရောက်လာသည်။
မှတ်ဉာဏ်က ၎င်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
၎င်းတွင် အသက်မရှိပါ။
ရွေးချယ်မှုက မည်သည့်ဆန္ဒကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပါ။
သစ္စာက တစ်စုံတစ်ယောက် ပေးခဲ့သည့် အမိန့်တစ်ခုကိုသာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ဂိတ်တံခါးက ၎င်းကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
စက်ပစ္စည်းရုပ်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
တံဆိပ်က ဒုက္ခသည်များကို အထက်တရားရုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် အမည်တပ်ရန် ကြိုးစားသည်။
သက်စရာ၏ ပံ့ပိုးမှုက တုံ့ပြန်လာသည်။
မရဘူး။
ထိုစကားလုံးက နံရံကို ဖြတ်ပြီး ရွေ့လျားသွားသည်။
ဘုရားသခင်က ပြောတာ မဟုတ်ပါ။
မြို့တော်က ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
စက်ပစ္စည်းရုပ်က နယ်နိမိတ်ကို ဝင်တိုက်သည်။
အီလီဇာက ပထမဆုံး ခွင့်ပြုချက်ကို ပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ တာဝန်ခံအရာရှိက ဒုတိယမြောက် ခွင့်ပြုချက်ကို ပေးသည်။
စခန်းက စွမ်းအားကို လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီက သတ္တုထဲရှိ မီးသွေးမှုန့်များကို အေးခဲစေသည်။
သော့၏ လျှပ်စီးတန်းက တံဆိပ်ကို ဖြတ်သွားသည်။
စက်ပစ္စည်းရုပ် ကွဲထွက်သွားသည်။
ပေါက်ကွဲပြီး မဟုတ်ပါ။
သန့်သန့်ရှင်းရှင်းပင် ဖြစ်သည်။
အလွတ် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း နှင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
အာဏာပိုင်အမှတ်အသား မည်းမှောင်သွားသည်။
မိုးမုန်တိုင်း လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားခြင်း မရှိပါ။
Havenreach ၏နေရာတွင် မည်သည့်ရွာမှ ထိခိုက်ခံစားရခြင်း မရှိပါ။
လက်နက်တစ်ခုက နံရံတစ်ခုမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။
စောင့်စခန်းများ ကင်းလှည့်မှုဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဒါက ငါတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တာပဲ”
“အေး ဟုတ်တယ်”
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုအဖြေက လုံလောက်လွန်ကဲနေသလို ခံစားရသည်။
ခရီးသည်များ မပြီးသေးသည့် ဧည့်ခံခန်းမထဲတွင် ပြည့်သွားကြသည်။
လူသုံးဆယ့်နှစ်ယောက်။
ကလေး ဆယ့်တစ်ယောက်။
အများစုက အထက်တရားရုံးနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် မီးဖိုချောင်များ၊ စာပို့ခန်းများ၊ ရေဆေးခန်းများနှင့် မှတ်တမ်းခန်းများတွင် အလုပ်လုပ်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
လိုင်ဆာ၏ သတင်းအချက်အလက်က ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမြန်မြန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ချက်ပြုတ်နည်းများမှတဆင့် မဟုတ်ပါ။
ယခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါ။
စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်းမှတဆင့် ဖြစ်သည်။
အစေခံတစ်ယောက်က တခြားတစ်ယောက်ကို ပြောပြသည်။
လှည်းသမားတစ်ယောက်က အိမ်ရာတစ်ခုဆီသို့ အကြောင်းအရာကို သယ်ဆောင်သွားသည်။
အဝတ်လျှော်သူမိန်းမတစ်ယောက်က ရေတွင်းနားမှာ အဲ့ဒါကို ထပ်ပြောသည်။
Havenreach တည်ရှိနေသည်။
သာမန်လူ့ကရုဏာ တည်ရှိနေသည်။
လူတစ်ယောက်က ဘုရားသခင်ကို ငြင်းပယ်ပြီး လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ဆက်နေနိုင်သည်။
လမ်းတစ်ခု စတင်ရန် အဲ့ဒါက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုရန်က သဘောတူညီကြသည့် ခရီးသည်တိုင်းကို စစ်ဆေးပေးသည်။
အီလင်က ဒဏ်ရာရသူများကို ဆေးခန်းဆီသို့ လမ်းပြပေးသည်။
ကိုရန်နှင့် လိုင်ဆာတို့က မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်လုပ်ကြသည်။
သူတို့သည် အသစ်ရောက်လာသူများကို လူတိုင်း စားပြီးသွားသည်အထိ သတင်းမမေးခဲ့ကြပေ။
မေရီက ခိုလှုံခွင့် ပုံစံများကို ပေးသည်။
အချို့လူများက စာမဖတ်တတ်ကြပါ။
သူမက စကားလုံးတိုင်းကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
ဝန်ဆောင်မှု မလိုပါ။
ပန်သီယွန် သစ္စာကျိန်ဆိုမှု မလိုပါ။
အမြဲတမ်း နေထိုင်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မရှိပါ။
ထွက်ခွာခွင့် ပြုသည်။
တိတ်ဆိတ်ခွင့် ပြုသည်။
အသက်ကြီးပိုင်း လူတစ်ယောက်က နှစ်ခါ နားထောင်သည်။
ထို့နောက် “ရှင်တို့ ဘာယူမလဲ” ဟု မေးသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ အဖြေကိုပေါ့” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“ပြီးတော့မှရော”
“ကျွန်မတို့ အတိအကျ သိမ်းထားမှာပါ”
သူက အမှတ်အသားတစ်ခုဖြင့် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
မနက်ရောက်သောအခါ မိုးမုန်တိုင်း အားပျော့သွားသည်။
နှင်းများက Havenreach ၏ လမ်းများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
အမိုးများ ခိုင်မြဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်ဂိတ်တံခါး ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မပြီးသေးသည့် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းက မိသားစုများကို ခိုလှုံခွင့် ပေးထားသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ရပ်ကွက်က အတွင်းရှိ ဘုရားသခင်များ၏ အာဏာကို လက်မခံဘဲ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးနေသည်။
စစ်တပ်က ၎င်း၏ ပထမဆုံးသော ဆောင်းရာသီ ဖြန့်ကျက်မှုကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
မေရီက စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်၏ အများစုကို ဖြည့်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်သည်။
သို့သော် ကျေနပ်နေပုံလည်း ရသည်။
“အဆောက်အအုံ ဘယ်လောက် ပျက်စီးသွားလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“အမိုး ခုနစ်ခု၊ ကျူတဲ နှစ်ခု၊ တိရစ္ဆာန်ရုံနံရံ တစ်ပိုင်း”
“သေဆုံးသူ မရှိဘူးမလား”
“စခန်းတွင်းမှာတော့ မရှိပါဘူး”
“အပြင်ဘက်မှာကော”
“အခုထိ မသိရသေးပါဘူး”
ထိုအဖြေက အောင်ပွဲခံခြင်းကို ပေါ့ဆမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှ တားဆီးပေးခဲ့သည်။
လမ်းတွေကို ရှင်းလင်းရဦးမည်။
ခြံဝင်းတွေကို သွားရောက်ရဦးမည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မကြားနိုင်တဲ့နေရာတွေမှာ လူတွေ ကျန်နေသေးသည်။
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် ကလေးတွေက နှင်းကို တွေ့သွားကြသည်။
လေးယောက်သား ကြီးမားတဲ့ ခန်းမထဲကနေ အတူတူ ထွက်လာကြသည်။
အို (Io) နဲ့ ကျွန်တော် လိုက်သွားကြသည်။
ကာရယ် (Carol) က နှင်းထူတဲ့နေရာကို နင်းမိပြီး ခါးလယ်လောက်အထိ မြုပ်သွားသည်။
ဂါရစ် (Garrick) က နှင်းပြင်ပေါ်ကို လှဲချဖို့ ကြိုးစားသည်။
သူက တစ်ကိုယ်လုံး ပြောင်းပြန်ကြီး ရောက်သွားသည်။
အဂ္ဂနေးရှပ် (Ignatius) က သူတို့ပတ်လည်က နှင်းတွေကို အရည်ပျော်စေသည်။
စယ်ရာဖီးနား (Seraphina) က နှင်းကို ပိုကြိုက်တာကြောင့် ပြန်ပြီး ဖန်တီးလိုက်သည်။
ရလဒ်အနေနဲ့ အသစ်ကျလာတဲ့ နှင်းမှုန့်တွေအောက်မှာ တိမ်တဲ့ ရေအိုင်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ကျွန်တော် အထဲကို ခြေချလိုက်သည်။
အေးစက်တဲ့ ရေတွေက ကျွန်တော့် ဖိနပ်ထဲ ဝင်လာသည်။
အိုက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါကို မတားနိုင်ဘူးလား”
“တားနိုင်တာပေါ့”
“ဘာလို့ မတားတာလဲ”
“မြေကြီးက အခြေအနေ နှစ်ခါ ပြောင်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိလို့ပါ”
ကာရယ်က ရယ်သည်။
ကျွန်တော့် ဂုဏ်သိက္ခာက ပြန်ကောင်းမလာတော့ပေ။
နောက်ပိုင်းမှာ အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့ဆီ ရောက်လာသည်။
သူမက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။
ဆိုရန်က သူမကို အိပ်ခိုင်းထားသည်။
အီလီနော်လည်း သဘောတူထားသည်။
အိုင်လင်က ဆေးခန်းအချိန်ဇယားကနေ သူမကို ဖယ်ထုတ်ပစ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်မှသာ အက်ဗလင်က သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ စကားကို နားထောင်တော့သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကလေးတွေ မှော်ပညာနဲ့ရော လက်နဲ့ပါ အပြန်အလှန် နှင်းလုံးပစ်နေကြတာကို ကြည့်နေသည်။
“မုန်တိုင်းက တိတ်သွားပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီလိုပဲ ခေါ်သံတွေလည်း တိတ်သွားပြီ”
“အနားယူလို့ရပြီလား”
“ရမယ် ထင်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မှီလာသည်။
သူမလက်စွပ်က ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို ထိမိသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံးက ခွင့်ပြုမှသာ ထိုလက်စွပ်နှစ်ခုကြားမှ အနွေးဓာတ်က ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုး မရှိပါ။
တာဝန်လို့ အယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးလည်း မရှိပါ။
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
“မုန်တိုင်းကို ရှင်လွှတ်လိုက်တာလား” ဟု ကရယ်က မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“ရှင် တားလိုက်တာလား” ဟု ဂါရစ်က မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
သူတို့ တွေဝေသွားကြသည်။
“ဒါဆို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ” ဟု အဂ္ဂနေးရှပ်က မေးသည်။
“ငါတို့နဲ့ ထိတွေ့လာတဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးခဲ့တာ”
ကလေးလေးယောက်က အဲ့ဒီစကားကို စဉ်းစားကြသည်။
စယ်ရာဖီးနားက နှင်းတစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ပိုသေးသွားတယ်”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ပိုကောင်းသွားတာလား”
“ဒီနေ့အတွက်တော့ပေါ့”
သူမက အဖြေကို လက်ခံလိုက်ပြီး နှင်းကို ဂါရစ်ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က အလွှာတစ်ခုကို သုံးပြီး နှင်းကို လွှဲထုတ်လိုက်သည်။
နှင်းက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို လာမှန်သည်။
အားလုံး ရယ်မောကြသည်။
အက်ဗလင်တောင်မှ ရယ်သည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် မုန်တိုင်းက တောင်ဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။
Havenreach ကနေ မုန်တိုင်း ထွက်ခွာသွားတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
အစွမ်းထက်မြဲ ထسဲည်။
မည်သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုမှ မဟုတ်မြဲ မဟုတ်ဆဲ။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို သိမ်းပိုက်လိုက်လို့ ရသည်။
ဦးတည်ချက်ပြောင်းပစ်လိုက်လို့ ရသည်။
ဩသယ်လော့စ် (Othellos) က ဘာကြောင့် ကျွန်တော့်နယ်မြေကို ကြောက်ရွံ့ကြရတယ်ဆိုတာကို တိုင်းနိုင်ငံတိုင်းကို သတိပေးဖို့အတွက် အသုံးချလို့ ရသည်။
သို့သော် ထိုသို့လုပ်မည့်အစား မြို့တော်မှာ ပြုပြင်စရာ အမိုးတွေ ရှိနေသည်။
ရှင်းလင်းရမည့် လမ်းတွေ ရှိနေသည်။
ကာကွယ်ပေးရမည့် ခိုလှုံခွင့် မှတ်တမ်းအသစ် သုံးဆယ့်နှစ်ခု ရှိနေသည်။
သာမန်ခန်းမတွေထဲမှာ သယ်ဆောင်လာတဲ့ စောင်တွေအောက်မှာ အိပ်စက်နေကြတဲ့ ကလေးတွေ ရှိနေသည်။
မုန်တိုင်းကို အမိန့်မပေးခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော် အစွမ်းမထက်တော့တာမျိုး မဖြစ်သွားပါ။
စွမ်းအားက ဘယ်နေရာမှာ ကြင်နာမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်ဆိုတာကို အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို သင်ူပေးခဲ့သည်။
အမိုးတစ်ချပ်။
လမ်းတစ်လမ်း။
တစ်ချိန်လျှင် ဂိတ်တံခါးတစ်ချပ် အနေဖြင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။