အခန်း (၂၈၂) - သူတို့ကို ပြန်ခေါ်လာပေးတဲ့ လမ်း
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော် ပြောမဆုံးခင်မှာတင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“မလုပ်ဘူး။”
“ခင်ဗျားက ဘာပြောမလဲဆိုတာ မသိသေးပါဘူး။”
“ရှင်က အတူလိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောမှာလေ။”
“ရိက္ခာတွေ ကူညီထောက်ပံ့ပေးဖို့ ပြောမလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
“မေရီက ရိက္ခာတွေကို မနေ့ကတည်းက စီစဉ်ပြီးပြီ။”
“အစောင့်အရှောက်တွေ ပိုပေးဖို့လေ။”
“အီလီဇာက အစောင့်အရှောက် စီစဉ်ပေးပြီးပြီ။”
“အကြံဉာဏ်ပေးဖို့ရော။”
မယ်လိုဒီက သူမ၏ မြင်းကုန်းနှီးအောက်ရှိ ကြိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲချည်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါလည်း မလိုဘူး။”
ကျွန်တော် ကိုရန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူကတော့ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားထဲမှာ ဘယ်သူ့ဘက်က ရပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပုံရသည်။
အဲ့ဒါကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ အကူအညီ လိုအပ်ကောင်း လိုအပ်လိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့က အိုသယ်လော့စ် (Othellos) ရဲ့ နန်းတော်ကနေ နှစ်ရက်ခရီးအကွာမှာရှိတဲ့ လူသားတွေရဲ့ နေရာကနေ မီးဖိုချောင်အလုပ်သမားတစ်ဦးကို သွားခေါ်ထုတ်လာမှာပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြောသည်။ “ဆောင်းရာသီဘုရားတစ်ပါးပါသွားရင် အလုပ်က လျှို့ဝှက်ချက်မဖြစ်တော့ဘဲ ထင်ရှားသွားလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော် တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားလို့ရပါတယ်။”
မြောက်ဘက် တောင်ကုန်းများဆီမှ မိုးခြိမ်းသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မယ်လိုဒီက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“အဲ့ဒါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။”
“ဟုတ်မှာပေါ့။”
ကိုရန်က ရိုးရှင်းသော အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
မဟာနန်းတော်၏ အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ်များကိုမူ လုံးဝ ဖယ်ရှားထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် သုံးရက်တိုင်တိုင် အိပ်စက်ခဲ့ပြီး၊ ဆိုရန် စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိတော့သည်အထိ စားသောက်ခဲ့ပြီးနောက် သူ့ညီမဖြစ်သူကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နန်းတော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
လိုင်ဆာ (Lysa) သည် အရှေ့ဘက် ဘုရားဖူးလမ်းမကြီးဘေးရှိ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ နေရာတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုမီးဖိုချောင်က သတင်းပို့သမားများ၊ စာရေးများနှင့် လူသားအစေခံများ၊ လာရောက်တိုင်ကြားကြသူများကို ကျွေးမွေးရသည်။
မနက်ပိုင်းနှင့် ညနေပိုင်း အလုပ်ချိန်ပြောင်းလဲချိန်တွင် သူမ ထွက်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကိုရန်က ယုံကြည်နေသည်။
နန်းတော်ဘက်ကလည်း အမြန်ပင် သတိထားမိလိမ့်မည်ဟု သူက ယူဆထားသည်။
“ဘယ်နေရာမှာ သွားတွေ့ကြမှာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာရဲ့ တောင်ဘက်က ရှေးဟောင်းဂျုံစက်ဟောင်းမှာပါ။”
“သူမ မလာခဲ့ရင်ရော။”
ကိုရန်က လမ်းမကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းထိုးတဲ့အထိ စောင့်မှာပါ။”
“ပြီးရင်တော့ရော။”
“ပြန်လာခဲ့မှာပေါ့။”
သူ့အသံမှာ သေချာရေရာမှု မရှိလှပေ။
မယ်လိုဒီကလည်း သူ့ကို ပြင်ဆင်ပြောဆိုခြင်း မပြုပေ။
ကတိကဝတ်အချို့သည် စမ်းသပ်မည့်အချိန်သို့ ရောက်လာသည်အထိ အပြည့်အစုံ မဖြစ်သေးပေ။
လူသား ကင်းထောက်နှစ်ဦး သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသည်။
ဘုရားသည်းသခင်များ မပါဝင်ပါ။
ဘုရားစွမ်းအားသုံး လက်နက်များလည်း မပါပါ။
နာသနီရယ် (Nathaniel) က ဟေဗင်ရိတ် (Havenreach) ဆီသို့ လမ်းပြပေးနိုင်သော်လည်း လမ်းကြောင်းဖွင့်ပေး၍ မရသော အမှတ်အသားပါ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။
သီဆရာ (Thesra) က လူတစ်ဦးချင်းစီတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဖိအားပေးမှုများ ရှိမရှိ စစ်ဆေးခဲ့သည်။
မယ်လင် (Maelin) က လိုင်ဆာ၏ နောက်ဆုံးပေးစာပါ မှတ်ဉာဏ်အတိအကျကို ကိုရန် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
အီလီနော် (Elianor) က အကာအကွယ်ပေးထားသော ခရိုင်ထဲမှ အဖြူရောင် အဝတ်စတစ်စကို ပေးခဲ့သည်။
“ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“ဘာမှမလုပ်ဘူး။”
မယ်လိုဒီက အဝတ်စကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဘာလို့ ယူလာခိုင်းတာလဲ။”
“ဒါကို သိတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မော်တယ်မာဆီ (Mortal Mercy) က သူတို့ကို လက်ခံမယ်ဆိုတာကို ပြသနေလို့ပဲ။”
“ဒါကို ဘယ်သူက သိမှာလဲ။”
အီလီနော်က အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိမှာပေါ့။”
မယ်လိုဒီက ထိုအဝတ်စကို သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီအောက်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။
သူတို့သည် နေမထွက်မီကပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကိုရန်က တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။
ဂရေးကိပ်ကို မဟုတ်ပါ။
သူ အိပ်စက်ခဲ့ရာ မိန်းမမာဆောင်ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် လမ်းသည် ကွေ့သွားသည်။
မြောက်ဘက်စခန်းသစ်ကို ကျော်လွန်ကာ မြင်းစီးသူရဲများ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
အဆောင်လက်ဖွဲ့က ထွက်ခွာသွားသူတိုင်းကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
သူတို့နောက်ကို လိုက်ရန် မဟုတ်ပါ။
သူတို့ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို သိရှိနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်ပိုင်းတွင်လည်း ကျွန်တော် တံခါးဝတွင် ဆက်လက် ရပ်နေမိသည်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ရှင် မယ်လိုဒီကို အာဏာအပ်နှင်းလိုက်တယ်ပေါ့။”
“အင်း။”
“သူ့ကို ယုံကြည်တာလား။”
“အင်း။”
“ဘုရားအစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ဆို လူအာရုံစိုက်ခံရမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သဘောတူခဲ့တယ်နော်။”
“အင်း။”
“ဒါဆို ဘာလို့ ဒီမှာ ဆက်ရပ်နေတာလဲ။”
“မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းပြချက်မှန်သမျှကို ငါ မကြိုက်လို့လေ။”
“အဲ့ဒါကြောင့် မှန်ကန်မှု မရှိသွားဘူးလို့ မဆိုလိုပါဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အဲ့ဒါက ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာပေါ့။
မေရီက မြို့ပြစီမံကိန်းမြေပုံတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်များနေစေသည်။
သူမ ဒါကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်ရဲ့ ဗားရှင်းခြောက်မျိုးကို ယူလာပြီး ရေနုတ်မြောင်းတွေ နှိုင်းယှဉ်ပြပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတာက သက်သေပါပဲ။
“ခင်ဗျား ရွေးပြီးသားပဲဟာကို” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင် ဘယ်လိုမြင်လဲ သိချင်လို့ပါ။”
“ဗားရှင်းတိုင်းမှာ အရှေ့ဘက်မြောင်းကို ရွှေ့ထားတယ်လေ။”
“အနောက်ဘက် လမ်းကြောင်းတွေက မတူကြဘူး။”
ကျွန်တော် ပိုပြီး သေချာကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်လည်း မတူကြပေ။
“ဘယ်ဟာကို ပိုကြိုက်လဲ။”
“ခင်ဗျား ကြိုက်တဲ့ဟာကိုပေါ့။”
“အဲ့ဒါ အုပ်ချုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဖြစ်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”
“မဟုတ်ဘူး။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စာမျက်နှာတစ်ခု ထပ်ပေးသည်။
အရှေ့ဘက် ရွာတွေကနေ ရောက်လာတဲ့ မိသားစုတွေအတွက် အမြဲတမ်းနေထိုင်စရာ အိမ်ရာတွေ လိုအပ်နေတယ်။
မြောက်ဘက်တံခါးဝမှာ ခရီးသွားတွေကို မိုးထဲ၊ ဆီးနှင်းထဲမှာ မရပ်ခိုင်းဘဲ စစ်ဆေးနိုင်မယ့် ဧည့်ခံခန်းမတစ်ခု လိုအပ်တယ်။
အီလီနော်က အဲ့ဒီမှာ ကုသရေးခန်း တစ်ခန်း လိုချင်တယ်။
အိုင်လန် (Ilyen) က နှစ်ခန်း လိုချင်တယ်။
ဆိုရန်က ကုသရေးခန်း တစ်ခန်းနဲ့ ရောဂါသယ်ဆောင်လာနိုင်သူတွေအတွက် သီးသန့်နေရာတစ်ခု လိုချင်တယ်။
လီအိုရာ (Liora) က ရေဆေးခန်းတစ်ခန်း လိုချင်တယ်။
ဘီထရစ် (Beatrice) က မီးဖိုချောင်တစ်ခု လိုချင်တယ်။
မေရီက အဲ့ဒါတွေအားလုံးကို ပေါင်းစပ်ပြီး ဆေးရုံငယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်လောက်တဲ့ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားလိုက်သည်။
“ဒါက တံခါးစောင့်ရုံးပဲလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“တံခါးတစ်ခု ပါပါတယ်။”
“လူနာတင် ကုတင် တစ်ဆယ့်နှစ်လုံး ပါနေတယ်။”
“ခရီးသွားတွေ ဖျားတတ်တယ်လေ။”
“မီးဖိုချောင်လည်း ပါသေးတယ်။”
“ကျန်းမာတဲ့ ခရီးသွားတွေက စားရတာပေါ့။”
“မှတ်တမ်းခန်းလည်း ပါသေးတယ်။”
မေရီက စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“မှတ်တမ်းတွေက အကာအကွယ် လိုအပ်တယ်။”
ကျွန်တော် မြေပုံကို ဆက်လေ့လာလိုက်သည်။
“တံခါးက ဘာလုပ်မှာလဲ။”
“ပွင့်လာမှာပေါ့။”
ခံတပ်မှူး (Castellan) က အရှေ့ဘက် တံတိုင်းအောက်တွင် ကျွန်တော်တို့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။
သူက တတိယမြောက် ရေနုတ်မြောင်း ဒီဇိုင်းကို သဘောတူလိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို မမေးမီကတည်းက အဲ့ဒါကို မှတ်သားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ရွေးပြီးသားပဲဟာ။”
“ငါ့မှာ နှစ်သက်ရာ ရှိပြီးသားပါ။”
“ခင်ဗျား သဘောတူညီချက်ကို လိုချင်တာလေ။”
“ငါက သုံးသပ်ချက်ကို လိုချင်တာ။”
“ငါ ဘာလို့ မှန်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား ရှာတွေ့စေချင်လို့ မဟုတ်လား။”
“အဲ့ဒါလည်း သုံးသပ်ချက် တစ်မျိုးပါပဲ။”
ခံတပ်မှူးက မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အဆိုပြုထားတဲ့ ဧည့်ခံခန်းမက အပြင်ဘက်အဆောင်တွေကို အပျက်အစီးတွေ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ခိုက်လာသူတွေကို လူနေရပ်ကွက်တွေဆီ မရောက်ခင်မှာ ခွဲခြားသိရှိနိုင်စေပါလိမ့်မယ်။”
“ကောင်းပြီလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“စွမ်းအား ကျောက်ဆည် (power anchor) တစ်ခုလည်း ထပ်လိုပါလိမ့်မယ်။”
ကျွန်တော် မေရီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက စာမျက်နှာပေါ်တွင် အဝိုင်းကွက်လပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။
“ဘုရားသည်းသခင် ဘယ်လောက်များများ ပါဝင်ဖို့ ဆန္ဒပြုကြလဲ။”
“နှစ်ဆယ့်တစ်ပါး။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ဆယ့်ခုနစ်ပါး မဟုတ်လား။”
“လေးပါးက မနေ့က ရောက်လာတာ။”
ကျွန်တော် သူတို့ထဲက နှစ်ပါးကိုပဲ တွေ့ဖူးသေးသည်။
ဟေဗင်ရိတ်က လူအင်အား တိုးပွားလာတာ လူသိများလာတာထက် ပိုမြန်နေသည်။
ဘုရားအသစ်တွေက နတ်ပြုံထဲကို ဝင်ရောက်လာတာတော့ မဟုတ်သေးပါ။
အခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
သူတို့က ခိုလှုံရာ တောင်းဆိုလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ပါးက ရွှံ့စေးနဲ့ မီးဖုတ်ကျောက်တုံးတွေရဲ့ နယ်ပယ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။
နောက်တစ်ပါးက မေ့ပျောက်ခံ သီချင်းတွေကို စောင့်ရှောက်သည်။
တတိယတစ်ပါးက အတူစားသုံးတဲ့ အစားအစာတွေကို စောင့်ကြည့်သည်။
စတုတ္ထတစ်ပါးက ပိုက်ကွန်ပြင်ဆင်ရာမှာ လိုအပ်တဲ့ သည်းခံခြင်းကို အုပ်ချုပ်သည်။
နောက်ဆုံးတစ်ပါးက ဘုရားနယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။
တာဝန်ရှိတဲ့ ဘုရားသည်းသခင်က ငါးဖမ်းပိုက်ကို ပြင်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့တာကို ကြည့်ပြီး လူသားတွေ ဘာကြောင့် ဆုတောင်းကြလဲဆိုတာကို နားလည်တယ်လို့ ပြောဖူးတယ်။
လေးပါးစလုံးက အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေအတွက် ပါဝင်ကူညီချင်ကြသည်။
ကောင်စီက စွမ်းအားကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်မှာ ခံတပ်မှူးက သူတို့ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်တွေကို သီးသန့်လမ်းကြောင်းတွေမှာ ထည့်သွင်းထားပေးခဲ့သည်။
“အတူစားသုံးတဲ့ အစားအစာတွေက ဧည့်ခံခန်းမမှာ ရှိသင့်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီက မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“ရွှံ့စေးနဲ့ ကျောက်တုံးတွေက အပြင်ဘက် တံတိုင်းတွေကို အားကောင်းစေနိုင်တယ်” ဟု ခံတပ်မှူးက ထပ်လောင်းပြောသည်။
“မေ့ပျောက်ခံ သီချင်းတွေကော ဘယ်လိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မှတ်ဉာဏ်ပေါ့” ဟု တံခါးဝကနေ မယ်လင်က ပြောလာသည်။ “သူသာ ငါနဲ့ အလုပ်လုပ်ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“ပိုက်ကွန်တွေကော။”
မေရီက ရေနုတ်မြောင်းမြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တံတားတွေ။”
ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။”
သည်းခံခြင်းကို အုပ်ချုပ်တဲ့ ဘုရားကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ တံတားကြိုးတွေကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အီလီနော် ရောက်လာတဲ့အထိ သူ့ကို မပြဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မနက်ခင်းကို အကာအကွယ်ပေးထားတဲ့ ခရိုင်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
အီလီနော်ရဲ့ နောက်သင်ခန်းစာက သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ဖြေကြားခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ကြားရုံနဲ့ ဖြေစရာ မလိုပါ။
ဖြေရုံနဲ့ ကိုယ်တိုင် သွားစရာ မလိုပါ။
ကိုယ်တိုင်သွားရုံနဲ့ စွမ်းအားကို သုံးစရာ မလိုပါ။
နေ့လယ်စာ စားဖို့ ရောက်သွားတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ဦးကို ရေပန်းဘေးမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီရင်း အက်ဗလင်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။
ကလေးမလေး၏ ပါးတစ်ဖက်တွင် အနီစက်များ ထွက်နေသည်။
အက်ဗလင်က စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ရေနွေးနဲ့ ဆေးပါ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “အမွှေးနံ့သာပါတဲ့ ဆပ်ပြာတွေ မသုံးနဲ့။ ပြန့်သွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖျားလာတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်လာရင် ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ။”
အမေဖြစ်သူက ယတေယတ မသေချာသလို ကြည့်သည်။
“ရှင် ကုပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”
“ဒါက ဘုရားစွမ်းနဲ့ ကုသစရာ မလိုပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ရှင် ကုနိုင်တယ်လေ။”
“အင်း။”
“ဒါဆို ဘာလို့ မကုပေးတာလဲ။”
အက်ဗလင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူလုပ်ရမယ့်အတိုင်း လုပ်နေပြီးသားမို့လို့ပါ။”
အမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်အထိ အီလီနော် ဘာမှမပြောပေ။
ထို့နောက် သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ရှင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်လို့ ရတာပဲဟာ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါ စကားပြောတာ ကြားလိုက်ပါတယ်။”
“နားထောင်နေတာလား။”
“အနားမှာ ရပ်နေလို့ပါ။”
“အဲ့ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကြားက ချိတ်ဆက်ကွင်းက နွေးထွေးလာသည်။
“ရှင် မယ်လိုဒီအတွက် စိုးရိမ်နေတာလား။”
“အင်း။”
“ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးဘူးလား” ဟု အီလီနော်က မေးသည်။
“မကြားရသေးဘူး။”
“ကောင်းတာပေါ့။”
“အဲ့ဒါက ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရမနေဘူး။”
“ဘာမုန်တိုင်းမှ ရှင့်ကို သတိပေးဖို့ အကြောင်းပြချက် မတွေ့ရသေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပေါ့။”
“ကျွန်တော့်စွမ်းအားက သူတို့ဆီ မရောက်နိုင်လောက်ဘူး။”
“ရှင် ထင်တာထက်ကို ပိုရောက်ပါတယ်။”
အဲ့ဒါက ဘယ်လိုမှ အထောက်အကူမဖြစ်ပါ။
ဆိုရန်က နေ့လယ်စာကို ရင်ပြင်တော်ထဲသို့ ယူလာပေးသည်။
သူသည် ကုသသူများကို စားသောက်ဖို့ သတိပေးရမည့် တာဝန်ကို ယူထားရသူ ဖြစ်သည်။
အိုင်လန်က သူမ မလုပ်ချင်တာကြောင့် သူ့ကို ဒီတာဝန် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ပေါင်မုန့်နဲ့ ဒိန်ခဲကို အီလီနော်ရှေ့ ချပေးသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ရှေ့။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရှေ့။
“ငါက ကုသသူ မဟုတ်ဘူး။”
“ရှင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အာရုံလွှဲနေတာလေ။”
အက်ဗလင် ရယ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ပေါင်မုန့်ကို ယူလိုက်သည်။
ဆိုရန်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ကိုရန်က ခရီးသွားနိုင်လောက်တဲ့အထိ ကျန်းမာလာပါပြီ။”
“ရှင်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်အေးအောင် လုပ်ပေးနေသလိုပဲ။”
“ရှင့်မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ပြင်ပေးနေတာပါ။”
“ဘယ်လို အမူအရာလဲ။”
“မုန်တိုင်းနဲ့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားတော့မယ့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ။”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“သူ အဲ့လိုလုပ်နိုင်လို့လား။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မစမ်းကြည့်ရသေးပါဘူး။”
ဆိုရန်က ပေါင်မုန့်ကို ဖဲ့လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့။”
ပထမဆုံး သတင်းစကားက ညနေစောင်းခါနီးမှ ရောက်လာသည်။
မယ်လိုဒီဆီက မဟုတ်ပါ။
မြောက်ဘက်စခန်းက ဖြစ်သည်။
မြင်းစီးသူရဲ သုံးဦး အရှေ့ဘက်လမ်းအတိုင်း ပြန်လာနေတာကို တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။
သုံးဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်ပြမှု မလာမီကပင် ကျွန်တော် ကင်းမျှော်စင်ဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
အီလီဇာက လိုက်လာသည်။
ခံတပ်မှူးရဲ့ တည်ရှိမှုက အဆောင်လက်ဖွဲ့ ကျောက်ဆည်မှတဆင့် ရွေ့လျားလာသည်။
“ဘယ်သူမှန်း မသေချာဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။ “အကွာအဝေးကြောင့် မျက်နှာကို ကောင်းကောင်း မမြင်ရဘူး။”
“ရန်လိုတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါလာလား။”
“အာဏာအမှတ်အသားတစ်ခု ပါလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလုပ်မလုပ်သေးဘူး။”
ကျွန်တော့်မုန်တိုင်းက မြောက်ဘက်တောင်ကုန်းတွေပေါ်မှာ စုဝေးလာသည်။
ကျွန်တော် ခေါ်တာ မဟုတ်ပါ။
ကြည့်နေမိလို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
တိမ်တိုက်တွေထဲမှာ နှင်းတွေ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
“နှင်းကျဖို့က စောသေးတယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“အဲ့လောက်ကြီး မစောပါဘူး။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်မိနစ်က မိုးရွာနေတာလေ။”
“ရာသီဥတုက စိတ်ပြောင်းသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် လမ်းကို ဆက်ကြည့်နေမိသည်။
မြင်းစီးသူရဲ သုံးဦး ပိုနီးလာကြသည်။
အဆောင်လက်ဖွဲ့က မယ်လိုဒီကို အရင်ဆုံး မှတ်မိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကင်းထောက်တစ်ဦး။
ပြီးတော့ လိုင်ဆာ။
ကိုရန် သူတို့နဲ့အတူ ပါမလာပါ။
ရင်ထဲသို့ အေးစိမ့်သွားသည်။
“သူ ဘယ်မှာလဲ။”
ဘယ်သူမှ မဖြေနိုင်ကြပါ။
မယ်လိုဒီက မြင်းကို အပြင်းနှင်လာသည်။
လိုင်ဆာက ဒုတိယကင်းထောက်ရဲ့ မြင်းကုန်းနှီးကို တင်းတင်းဖက်ထားသည်။
သူတို့နောက်ကနေ ဘယ်သူကမှ လိုက်လာတာ မတွေ့ရပါ။
တံခါးတွေ ပွင့်လာသည်။
မယ်လိုဒီက နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး မြင်းလုံးဝ ရပ်မသွားခင်မှာပင် မြင်းပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
“ကိုရန် ဂျုံစက်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“လိုင်ဆာနဲ့အတူ တခြားလူ ရှစ်ယောက် ပါလာလို့။”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။.
“သူတို့ ဘယ်မှာလဲ။”
“လမ်းရဲ့ တောင်ဘက်က တောအုပ်ထဲမှာ လျှောက်လာနေကြတယ်။ ကိုရန်နဲ့ တခြားကင်းထောက်တစ်ဦးက သူတို့ကို လမ်းပြပေးနေတယ်။”
“ခင်ဗျားက ဘာလို့ မနေခဲ့တာလဲ။”
“လိုင်ဆာက မီးဖိုချောင်ရုံးခန်းထဲမှာ ဖမ်းဆီးရေး အမိန့်စာတစ်စောင် တွေ့သွားလို့ပဲ။ နန်းတော်က ကိုရန် ပြေးသွားတယ်ဆိုတာကို သိသွားပြီ။ မယ်လိုဒီတို့ ဂျုံစက်ကို မရောက်ခင်ကတည်းက မြင်းစီးသူရဲတွေကို လွှတ်လိုက်ကြတာ။”
အီလီဇာက မျှော်စင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“မြင်းတပ်သားတွေကို စုစည်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ။”
လိုင်ဆာ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။
သူမက ကိုရန်ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသည်။
အရပ်ပုသည်။
သူမရဲ့ ဆံပင်ညိုတွေကို မေးစေ့အထိ မညီမညာ ညှပ်ထားသည်။
သူမက ကုတ်အင်္ကျီအောက်တွင် စာရင်းအုပ်တစ်ခုကို ပိုက်ထားသည်။
“ကျွန်မ အစ်ကိုက ဟေဗင်ရိတ်က လူတွေကို လက်ခံတယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
“လက်ခံပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ဘုရားတွေကို ကိုးကွယ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့လည်း ပြောပါတယ်။”
“မခိုင်းပါဘူး။”
“ရှင်တို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ကျွန်မတို့ အဖြေပေးပြီးသွားရင် အဲ့ဒါတွေကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးလို့ ပြောပါတယ်။”
“မရပါဘူး။”
သူမက မေရီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ကိုင်ရင်း ရောက်လာခဲ့သည်။
လိုင်ဆာက စာရင်းအုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒါကို မှတ်တမ်းတင်ပေးပါ။ နန်းတော်က အစေခံတိုင်းရဲ့ မိသားစုနာမည်တွေကို သိမ်းဆည်းထားတယ်။ သူတို့က အဲ့ဒါကို ထောက်ပံ့ရေး စာရင်းလို့ ခေါ်တယ်။”
မေရီက စာရင်းအုပ်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် လက်ခံယူလိုက်သည်။
“တကယ်တော့ ဒါက ဘာလဲ။”
“ဖိအားပေးတဲ့ လက်နက်လေ။”
အစေခံတိုင်းက မှီခိုသူတစ်ဦးအတွက် နေစရာ သို့မဟုတ် အစားအစာ ရရှိကြသည်။
တစ်ခါတလေ နှစ်ဦးအတွက် ဖြစ်သည်။
အစေခံက တာဝန်ဝတ္တရားကို ငြင်းပယ်ရင် မှီခိုသူက သူတို့ရဲ့နေရာကို ဆုံးရှုံးရသည်။
သတင်းပို့သမားက ပြန်မလာရင် မောင်နှမတစ်ဦး ထုတ်ပယ်ခံရသည်။
စားဖိုမှူးက ဘုရားသည်းသခင်ကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုရင် မိဘရဲ့ဆေးဝါး ရရှိမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
သံခြေကျင်းတွေ မရှိပါ။
အကျဉ်းထောင်တွေ မရှိပါ။
ငြင်းဆန်မှုတိုင်းက တခြားတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်စေမယ့် အစီအစဉ်တစ်ခုသာ ရှိသည်။
ကိုရန်က လိုင်ဆာအပေါ် ကျရောက်မယ့် ခြိမ်းခြောက်မှုကို မယောင်မလည် ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ပါ။
သူ့နာမည်ဘေးမှာ အတိအကျ ရေးထားသည်။
သတင်းပို့သမား တာဝန်ပျက်ကွက်သည်။
မှီခိုသူ ထောက်ပံ့မှု သုံးသပ်ရန်။
မေရီက ထိုစာကြောင်းကို ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာရင်းအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒီစာရင်းကို မိတ္တူကူးထားမယ်။”
လိုင်ဆာက သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ပြန်ပို့မှာလား။”
“မပို့ပါဘူး။”
“နာမည်တွေကို ထုတ်ပြန်မှာလား။”
“ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မလုပ်ပါဘူး။”
လိုင်ဆာရဲ့ ပခုံးတွေ ကျသွားသည်။
ဒေါสะထွက်တာထက် အဲ့ဒီအဖြေက ပိုပြီး အရေးပါနေသည်။
အက်ဗလင်က ဆေးရုံလှည်းနဲ့ ရောက်လာသည်။
ဆိုရန်က မောင်းလာသည်။
အိုင်လန်က ဆေးပစ္စည်း သေတ္တာကို ကိုင်ရင်း သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လာသည်။
အီလီနော်က လီအိုရာနဲ့အတူ လှည်းနောက်ဘက်မှာ ရပ်နေသည်။
“ဘယ်သူ ဒဏ်ရာရတာလဲ” ဟု အိုင်လန်က မေးသည်။
“ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရပါဘူး” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။ “ကျန်တဲ့လူတွေက မနက်ကတည်းက လျှောက်လာကြတာ။”
“ကလေး ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ။”
“သုံးယောက်။”
“အသက် ဘယ်လောက်လဲ။”
“လေးနှစ်၊ ခုနစ်နှစ်နဲ့ တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်လောက် ရှိမယ်။”
“လောက်ဆိုတာက။”
“အကြီးဆုံးက ဘာမှ မပြောဘူး။”
အိုင်လန်က မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို သူတို့ဆီ သွားကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော် လှည်းလက်ရမ်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် လိုက်မယ်။”
အီလီဇာက ဒီတစ်ခါတော့ မတားဆီးပါ။
မယ်လိုဒီလည်း မတားပါ။
နန်းတော်က သိပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ။
မြင်းတပ်သားတွေ အမြန် စုဝေးလာကြသည်။
လူတိုင်းအတွက် မြင်းတွေ မလုံလောက်ပါ။
လှည်းကို ဝန်းရံဖို့လောက်တော့ လုံလောက်သည်။
သော့ (Thor) က မယောနီး (Mjölnir) ကို ကိုင်ရင်း ရောက်လာသည်။
အီလီဇာက လက်ထက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မရဘူး။”
“ငါကလည်း တပ်သားတစ်ယောက်ပဲလေ။”
“ခင်ဗျားက မိုင်ပေါင်းများစွာကနေ လှမ်းမြင်ရတဲ့ လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ ဘုရားတစ်ပါးပါ။”
သော့က ကျွန်တော်တို့အထက်က မုန်တိုင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။
“ငါ အဆောင်လက်ဖွဲ့မျဉ်းရဲ့ နောက်မှာပဲ နေခဲ့ပါ့မယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“တစ်ယောက်ယောက်က ကလေးတွေကို တိုက်ခိုက်ရင်တော့ အဲ့ဒီမျဉ်းက ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။”
အီလီဇာ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက လက်ခံနိုင်ပါတယ်။”
မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
သော့က မယ်လိုဒီဘက်ကို ကိုင်းသွားသည်။
“သူ ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ။”
“ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် အတိအကျကို ဖြစ်မှာပေါ့။”
“အဲ့ဒါက လိုအပ်တာထက် ပိုနေသလိုပဲ။”
“ရှင် မေရီနဲ့ မတွေ့ဖူးသေးလို့ပါ။”
အက်ဗလင်က အိုင်လန်ဘေးရှိ လှည်းပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
ကျွန်တော် မြင်းစီးသူရဲတွေနဲ့အတူ ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
မြောက်ဘက်စခန်းက ကျွန်တော်တို့အတွက် အပြင်ဘက်အဆောင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီက သူ့ရဲ့ လမ်းကြောင်းထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေသည်။
သတိပေးချက်။
ခိုလှုံရာ။
ခုခံသူ နှစ်ဦးက ရွေးချယ်မှသာ စွမ်းအားကို သုံးမည်။
အီလီဇာက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
တာဝန်ခံအရာရှိက အမိန့်ကို ထပ်ပြောသည်။
အဆောင်လက်ဖွဲ့က နှစ်ခုစလုံးကို မှတ်သားလိုက်သည်။
အေးစိမ့်မှုက လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ရွေ့လျားလာသည်။
ရေခဲသွားလောက်အောင် မဟုတ်ပါ။
မနက်ပိုင်းကတည်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ ခြေရာတိုင်းကို ပြသနိုင်ရုံလောက် ဖြစ်သည်။
အရှေ့ဘက်လမ်းကို ဖြတ်ပြီး တောအုပ်ထဲဝင်သွားတဲ့ အလျင်စလို ခြေရာတန်းတစ်ခု ရှိသည်။
နောက်ထပ်ခြေရာတန်းတစ်ခုကလည်း လိုက်လာသည်။
မြင်းတွေ ဖြစ်သည်။
ခြောက်စီး။
“သူတို့ တွေ့သွားကြပြီ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း တောင်ဘက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။
တောအုပ်က ပိုထူလာသည်။
သစ်ကိုင်းတွေအောက်မှာ ညနေစောင်း အမှောင်ထု စုဝေးလာသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ချိတ်ဆက်ကွင်းက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်မှာ နွေးထွေးလာသည်။
“တစ်ယောက်ယောက် ခေါ်နေတယ်” ဟု သူမက လှည်းပေါ်ကနေ ပြောသည်။
“ဘယ်သူလဲ။”
“ကလေးတစ်ယောက်။”
“ရှာတွေ့နိုင်မလား။”
သူမ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က သူမဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
“ကိုယ့်နာမည်ကို အရင်ပြောပါ” ဟု သူတော်စင်မက ပြောသည်။
အက်ဗလင် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ် (Evelyn Valewood)။ ကျွန်မပါပဲ။”
ရွှေရောင်အလင်းတန်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
ထို့နောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကလေးကို ဆွဲယူသွားတာ မဟုတ်ပါ။
မျက်စိမှိတ် လိုက်သွားတာ မဟုတ်ပါ။
နားထောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘက်ဘက်မှာ” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ချောင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ။”
ခြေရာတွေက ပေငါးဆယ်အကြာမှာ ဘက်ဘက်သို့ ကွေ့သွားသည်။
လှဲကျနေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အနီးမှာ ကိုရန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက မီးဖိုချောင်ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
အခြားကင်းထောက်က လေးညှိုးတိုလေးနဲ့ သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
သစ်ပင်ကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ လူ اٹھဦး ခိုလှုံနေကြသည်။
ကလေး သုံးယောက်။
အဘိုးအို နှစ်ဦး။
နန်းတော်အစေခံတွေရဲ့ မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး သုံးဦး။
ကွင်းပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦး စောင့်နေကြသည်။
သူတို့မှာ ဘုရားချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေ မပါကြပါ။
လူတိုင်းက အဖြူရောင် အာဏာတံဆိပ်တစ်ခုစီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။
သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
အမှတ်မိခြင်းကနေ ကြောက်ရွံ့ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထို့နောက် တွက်ချက်မှုများ ဖြစ်လာသည်။
“ဂရေးကိပ်က ယူရီယာ။”
ကျွန်တော် မြင်းပေါ်မှာ ဆက်ထိုင်နေလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့က အရှေ့ဘက်လမ်းကို ကျော်လာကြပြီ။”
“ငါ ဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်။”
“အဲ့ဒီသစ်ပင်နောက်မှာရှိတဲ့ လူတွေက မဟာနန်းတော်ရဲ့ ချုပ်နှောင်ခံ အစေခံတွေ ဖြစ်တယ်။”
ကိုရန်ရဲ့ဓား တုန်ယင်သွားသည်။
လိုင်ဆာက လှည်းပေါ်ကနေ ဆင်းလာသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။ “မဟုတ်ကြပါဘူး။”
ခေါင်းဆောင်က သူ့တံဆိပ်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့အာဏာက လေထုကို ထိတွေ့လာသည်။
ကျွန်တော့်ပတ်လည်က မြင်းတပ်သားတွေ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
အမိန့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာဖို့ ကြိုးစားသည်။
စကားလုံးတွေ မဟုတ်ပါ။
ရာထူးအဆင့်အတန်း ဖြစ်သည်။
တံဆိပ်ရဲ့ တည်ရှိမှုက ဘယ်သူ့ကို နာခံရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပေးတယ်ဆိုတဲ့ ယူဆချက် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အစွမ်းက အဲ့ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်စိတ် ဖြစ်သည်။
မုန်တိုင်းက တုံ့ပြန်လာသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ချိတ်ဆက်ကွင်းက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်မှာ နွေးထွေးလာသည်။
ယူရီယာ။
ဆောင်းရာသီ သက်သက် မဟုတ်ပါ။
မုန်တိုင်း သက်သက် မဟုတ်ပါ။
ကျွန်တော် စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
သီဆရာရဲ့ ရွေးချယ်မှုက ဟေဗင်ရိတ်ရဲ့ ဝေးလံတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေဆီမှာ ရွေ့လျားသွားသည်။
မယ်လင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်။
ကယ်ဒရစ် (Caldris) ရဲ့ ကျိန်ဆိုချက်။
ကျွန်တော်တို့အောက်က လမ်းမကြီးက လက်မခံရသေးတဲ့ ဘယ်အာဏာကိုမို့မှ အသိအမှတ်မပြုပါ။
အမိန့်က ပျက်ပြားသွားသည်။
မြင်းစီးသူရဲက သူ့တံဆိပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှ မဖြစ်သွားပါ။
“မင်းတို့မှာ ဒီမှာ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး” ဟု သူက ပြောသည်။
“ခင်ဗျားတို့မှာလည်း မရှိပါဘူး။”
“ငါတို့က မင်းတို့ရဲ့ နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတာ။”
“သူတို့လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ။”
ကျွန်တော် အစေခံတွေဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူတို့ သွားချင်တဲ့နေရာကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။”
“ခြိမ်းခြောက်ခံထားရတဲ့ အခြေအနေမှာ သူတို့ လွတ်လပ်စွာ မဖြေဆိုနိုင်ကြပါဘူး။”
အီလီနော်က လှည်းပေါ်ကနေ ဆင်းလာသည်။
သူမမှာ လက်နက် မပါပါ။
စတီးဝပ် (steward) ရဲ့ သော့တစ်ချောင်းသာ ပါသည်။
မော်တယ်မာဆီရဲ့ အဖြူရောင်အဝတ်စက သူမရဲ့ ခါးပတ်မှာ တွဲလောင်းကျနေသည်။
အစေခံ သုံးဦးက အဲ့ဒါကို မှတ်မိကြသည်။
တစ်ဦးက ငိုကြွေးလာသည်။
ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“မင်း သေသွားပြီလေ။”
အီလီနော်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီစွပ်စွဲချက်ကို ဆက်ထိန်းထားဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်။”
သူမက လှဲနေတဲ့သစ်ပင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
ဘယ်သူမှ သူမကို မတားဆီးကြပါ။
“ခင်ဗျားတို့ ဒီမြင်းစီးသူရဲတွေနဲ့အတူ ပြန်ချင်ကြလား” ဟု သူမက အစေခံတွေကို မေးလိုက်သည်။
သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြေကြသည်။
မလိုက်ဘူး။
မလိုက်ဘူး။
မလိုက်ဘူး။
အငယ်ဆုံးကလေးမလေးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ဖက်ရင်း မျက်နှာဝှက်ထားလိုက်သည်။
အီလီနော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ကလေးမလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “မလိုက်ဘူး။”
အဖြေတိုင်းက ကွင်းပြင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ကျိန်ဆိုချက် မဟုတ်ပါ။
ဘုရားတရား ဥပဒေ မဟုတ်ပါ။
သက်သေခံချက် ဖြစ်သည်။
မေရီက မှတ်တမ်းတင်ဖို့ အဲဒီမှာ မရှိပါ။
မယ်လင်က ရှိနေသည်။
သက်သေတိုင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို သူမရဲ့နယ်ပယ်က ထိတွေ့နေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
အဲ့ဒီအဖြေတွေကို နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ပါ။
“သူတို့ ရွေးချယ်ပြီးပြီ” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
မြင်းစီးသူရဲက တံဆိပ်ကို ထပ်မြှောက်လိုက်သည်။
“ဒါက တရားမဝင်ဘူး။”
“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိတော့ဘူးပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
နန်းတော်က မြင်းစီးသူရဲတွေ တိုက်ခိုက်မလာကြပါ။
အဲ့ဒါဆို ပိုလွယ်သွားမှာပါ။
သူတို့ ကြည့်နေကြသည်။
တိုင်းတာကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ လူအင်အားကို မှတ်ထားကြသည်။
ထို့နောက် သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်က တံဆိပ်ကို ချလိုက်သည်။
“ဒီခိုးယူမှုကို မှတ်တမ်းတင်သွားမယ်။”
“လိုင်ဆာရဲ့စာရင်းအုပ်ထဲက နာမည်တွေလည်း မှတ်တမ်းတင်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားသည်။
ခဏတာလေးသာ ဖြစ်သည်။
လုံလောက်ပေသည်။
သူ မြင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦး အရှေ့ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
ကျွန်တော့်မုန်တိုင်းက လမ်းမကြီးအထိ လိုက်သွားသည်။
တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ပါ။
စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ သိကြသည်။
ဘယ်သူမှ နောက်ကို လှည့်မကြည့်ကြပါ။
ကိုရန်က မီးဖိုချောင်ဓားကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
လိုင်ဆာ ကွင်းပြင်ကို ဖြတ်သွားသည်။
ကိုရန်က တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာ သွားတွေ့သည်။
သူတို့ရဲ့ ဖက်လဲတကင်း ဖြစ်မှုက တိတ်ဆိတ်မနေပါ။
နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့ ငိုကြွေးသံတွေလည်း တိတ်ဆိတ်မနေပါ။
မယ်လိုဒီ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
အီလီဇာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တော့ မလွှဲပါ။
ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှု အချို့က သက်သေတွေကို ထိုက်တန်စေပါတယ်။
ကလေးတွေကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးကြသည်။
အေးစိမ့်နေသည်။
ဗိုက်ဆာနေသည်။
ခြေထောက်တွေမှာ အရည်ကြည်ဖုတွေ ထွက်နေသည်။
ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေတော့ မရှိပါ။
ဆိုရန်က အငယ်ဆုံးကောင်လေးကို ရေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုက်သည်။
အိုင်လန်က အကြီးဆုံးကလေးမလေးကို စောင်နဲ့ ပတ်ပေးသည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့စွမ်းအားနဲ့ လှမ်းခေါ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ရှင် တာဗီ (Tavi) ရဲ့အသံကို ကြားလိုက်တာလား” ဟု အမျိုးသမီးက မေးသည်။
“တစ်ယောက်ယောက် အသံကို ကြားလိုက်တာပါ။”
“ကျွန်မသမီး ကြောက်နေလို့ပါ။”
“ကျွန်တော်လည်း ကြောက်တာပါပဲ။”
အဲ့ဒါက သူမကို စိတ်အေးသွားစေပုံ ရသည်။
ဟေဗင်ရိတ်ကို ပြန်တဲ့ခရီးက နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ဘယ်သူမှ မညည်းညူကြပါ။
ဧည့်ခံခန်းမ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသေးတာကြောင့် ဂရေးကိပ်ရဲ့ အောက်ထပ် စားသောက်ခန်းမက ဧည့်ခံခန်းမ ဖြစ်လာသည်။
ဘီထရစ်က ဘယ်လိုလုပ်လိုက်မှန်းမသိဘဲ လူဆယ့်ခြောက်ယောက်စာ ဟင်းချိုကို ချက်ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။
မေရီက သီးသန့် ခိုလှုံရေးမှတ်တမ်းတွေကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
အုပ်စုလိုက် မှတ်တမ်းတွေ မဟုတ်ပါ။
တစ်ဦးချင်း မှတ်တမ်းတွေ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက ယာယီခိုလှုံမှုကို ရွေးချယ်ကြသည်။
အဲဒီညက ဘယ်သူမှ အမြဲတမ်းနေထိုင်ဖို့ မရွေးချယ်ကြပါ။
မေရီက အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းပါ။
လိုင်ဆာက အစေခံတွေရဲ့ နာမည်တွေကို မထုတ်ပြန်ဘဲ သူမရဲ့စာရင်းအုပ်ကို မိတ္တူကူးခွင့် ပေးလိုက်သည်။
ကိုရန်က သူမဘေးမှာ အမြဲတမ်း ထိုင်နေသည်။
တစ်ယောက်ယောက် အခန်းထဲက ထွက်သွားတိုင်း ကျန်တစ်ယောက်က တံခါးကို စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။
ခွဲခွာရတာက အမြဲတမ်း ဆုံးရှုံးရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သင်ယူဖို့ သူတို့အတွက် အချိန်လိုလိမ့်ဦးမည်။
အကြီးဆုံးကလေးမလေးက သူမရဲ့အသက်ကို နောက်ဆုံးမှာ ပြောပြသည်။
ဆယ့်တစ်နှစ်။
သူနာမည်က ဖာရာ (Fara) တဲ့။
သူမက အသက်ရှစ်နှစ်ကတည်းက အဝတ်လျှော်တဲ့နေရာမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာ ဖြစ်သည်။
ရီဆာ (Rysa) က မဖြတ်တောက်ဘဲ နားထောင်နေသည်။
ဖာရာ စကားဆုံးသွားတဲ့အခါ ရီဆာက မနက်ဖြန် ဘာလုပ်ချင်လဲလို့ မေးသည်။
ကလေးမလေးက ငေးကြည့်နေသည်။
ဘယ်သူမှ သူမကို အဲ့ဒါမျိုး မမေးဖူးကြပါ။
“အိပ်ချင်တယ်”
“အင်းပေါ့” ဟု ရီဆာက ပြောသည်။
“ပြီးတော့ကော။”
“နောက်မှ ထပ်မေးကြတာပေါ့။”
ဖာရာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
တစ်ညတာအတွက် နောင်ရေးကို စဉ်းစားဖို့ ဒီလောက်ဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။
အီလီနော် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ကြေညာချက်က သန်းခေါင်မယံမီမှာပင် တိုင်းနိုင်ငံနှစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ပထမနိုင်ငံရဲ့ တုံ့ပြန်ချက်က အနောက်ဘက်တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့သည်။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း။
ဒုတိယနိုင်ငံကတော့ သက်သေအထောက်အထားကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မေရီက သက်သေခံ ထွက်ဆိုချက်များကို ပေးပို့လိုက်သည်။
ကွန်ကိုឌියා (Concordia) ရဲ့ အဖြေကတော့ အိုင်ယို (Io) နဲ့ လယ်ဇန်းဒါး (Lexander) တို့ဆီကနေ အတူတကွ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အကြောင်းအရာက စာကြောင်းသုံးကြောင်းသာ ပါဝင်သည်။
အီလီနော် အသက်ရှင်နေသည်။
သူမ၏ ထွက်ဆိုချက်သည် သူမပိုင်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်သည်။
အဆိုပါ အချက်နှစ်ချက်စလုံးကို ကျော်လွန်ဖျက်သိမ်းနိုင်သည့် မည်သည့်အာဏာကိုမဆို ကွန်ကိုឌියාက အသိအမှတ်မပြုပါ။
သော် (Thor) က အဲဒါကို နှစ်ခေါက် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။
ထို့နောက် အီလီနော်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ပေးအပ်ခဲ့သည်။
သန့်စင်သူမက စာမျက်နှာကို ခေါက်လိုက်ပြီး စတီးဝပ် ရဲ့သော့ဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
မနက်စောစောအချိန်မှာ မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို မြေပုံပြသည်။
မြို့ပြစီမံကိန်း မြေပုံတော့ မဟုတ်ပါ။
လမ်းမကြီးများ ဖြစ်သည်။
လိုင်ဆာရဲ့ စာရင်းအုပ်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ နေအိမ်အားလုံးကို သူမ မှတ်သားထားခဲ့သည်။
မီးဖိုချောင်တိုင်း။
သတင်းပို့စခန်းတိုင်း။
အခြားသူတစ်ဦးရဲ့ အမိန့်ကို ငြင်းဆန်ခဲ့လို့ မှီခိုနေထိုင်သူတစ်ဦး ခြိမ်းခြောက်ခံရနိုင်တဲ့ နေရာတိုင်းကို ဖြစ်သည်။
“ရာနဲ့ချီရှိတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“လူတိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ခေါ်လာလို့ မရဘူး။”
“မရဘူး။”
မေရီက မြေပုံဘေးမှာ စာမျက်နှာတစ်ခု ထပ်တင်လိုက်သည်။
“ဟေဗင်ရိတ် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ကို ကျွန်တော်တို့ ပြောပြလို့ ရတယ်။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
လိုင်ဆာက ဖြေသည်။
“ရိက္ခာစာရင်းအုပ်တွေက နေရာတိုင်းကို ရောက်သွားတယ်။”
သူမက ထောက်ပံ့ရေးစခန်းတွေရဲ့ စာရင်းတန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“မီးဖိုချောင် မှတ်စုတွေလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။ ချက်ပြုတ်နည်း ဖလှယ်တာတွေ။ ဆား၊ ကောက်ပဲသီးနှံ၊ ဆီ တောင်းဆိုတာတွေကောပေါ့။”
မယ်လိုဒီက နှုတ်ခမ်းဆွဲကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒီထဲမှာ သတင်းစကားတွေကို ခင်ဗျားတို့ ဝှက်ထားလို့ ရတယ်။”
“ကျွန်တော်တို့ လုပ်နေပြီးသားပဲလေ။”
နန်းတော်က တရားဝင် လမ်းမကြီးတွေကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။
ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းကြောင်းများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ကြေညာချက်များကို စစ်ဆေးသည်။
ဒါပေမဲ့ မုန့်နှစ်တောင်းဆိုချက်တိုင်းကိုတော့ သူတို့ မဖတ်ကြပါဘူး။
လိုင်ဆာက သတင်းစကားတစ်ခုကို စတင် ရေးသားလေတော့သည်။
ကယ်တင်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိကဝတ် မဟုတ်ပါ။
ထွက်ပြေးဖို့ အမိန့်ပေးတာလည်း မဟုတ်ပါ။
အချက်အလက် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ဟေဗင်ရိတ်လို့ ခေါ်တဲ့ မြို့တစ်မြို့ ရှိပါတယ်။
အဲဒီနေရာက ခိုလှုံခွင့်အတွက် အစေခံခိုင်းတာမျိုး မရှိပါဘူး။
အဲဒီရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက သင့်ရဲ့အဖြေကို ထိန်းသိမ်းပေးထားပါတယ်။
အဲဒီရဲ့ ဘုရားသခင်တွေကို ငြင်းဆန်လို့ ရပါတယ်။
အဲဒီရဲ့ တံခါးတွေက သဘောတူညီချက်နဲ့သာ ပွင့်ပါတယ်။
မော်တယ်မာဆီ အသက်ရှင်နေပါတယ်။
မေရီက အဲဒါကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“ထောက်ပံ့ရေး မှတ်စုတစ်ခုအတွက်တော့ ရှည်လွန်းတယ်။”
လိုင်ဆာက စာမျက်နှာတစ်ခုကို အသစ်ယူလိုက်သည်။
“မုန့်ဖုတ်နည်းစာရွက် တစ်စောင်လို ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်မယ်။”
အဲဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ မြောက်ဘက်ဧည့်ခံခန်းမထဲမှာ မေရီရဲ့ အစီအစဉ်အရ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခု တိုးလာခဲ့သည်။
ကုသပေးတဲ့ အခန်းတော့ မဟုတ်ပါ။
မှတ်တမ်းတိုက်လည်း မဟုတ်ပါ။
မီးဖိုချောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားတို့မှာ ရှိပြီးသားမဟုတ်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါက ခရီးသွားတွေကို ကျွေးဖို့လေ။”
“ဒါကရော ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”
လိုင်ဆာက သူမဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
“မုန့်ဖုတ်နည်းစာရွက်တွေ ပို့ဖို့လေ။”
တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
တံခါးစောင့်ရုံး။
ဆေးရုံဆောင်။
ခိုလှုံရာနေရာ။
မုန့်အတွင်းမှာ ဝှက်ထားတဲ့ သတင်းစကားတွေ ပို့ပေးမယ့် မီးဖိုချောင်တစ်ခု။
“ဒီအတွက် ကြိုတင် စီစဉ်ထားတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မေရီက ပြောသည်။. “ဒီနေ့ မြို့က လိုအပ်လာလို့ပါ။”
အဲဒီစကားကို ကျွန်တော် အရင်ကလည်း ကြားဖူးသည်။
နောက်ထပ်လည်း ထပ်ကြားရဦးမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားပါတယ်။
အဲဒီညမှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းဆီ အတူတကွ နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
အမြွှာနှစ်ယောက်က ကိုရန်နဲ့ လိုင်ဆာ မလာမချင်း အိပ်ဖို့ကို ငြင်းဆန်နေကြသည်။
ကာရိုက ဆာရာဖီနာ (Seraphina) ပေးထားတဲ့ အနီရောင်အဝတ်စကို လိုင်ဆာကို ကမ်းပေးသည်။
လိုင်ဆာက ယူလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“သိမ်းထားလိုက်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘယ်နားမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။”
ကာရိုက နားလည်သွားပုံ ရသည်။
ဂါရစ်က ကိုရန်ကို သူ့ရဲ့ သစ်သားခွေးရုပ်ကို ပေးသည်။
ကိုရန်က အဲဒါကို ပြန်ပေးဖို့ ကြိုးစားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။
“နေခဲ့ပါ။”
ကိုရန်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“သူက ခွေးရုပ်ကို ဆိုလိုတာလား၊ ကိုယ့်ကို ဆိုလိုတာလား။”
“ဂါရစ်နဲ့ဆိုရင်တော့ နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။”
ကိုရန်က အရုပ်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒီညတော့ ကိုယ် နေခဲ့မယ်။”
သူတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် အက်ဗလင်က ကာရိုကို အိပ်ရာဝင်စေသည်။
ကျွန်တော်က ဂါရစ်ကို သူ့ရဲ့ပုခက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သစ်သားခွေးရုပ်က မရှိတော့ပါ။
သူ သတိထားမိသွားသည်။
“ကိုရန်မှာ ရှိတယ်။”
“နေခဲ့” ဟု သူက ထပ်ပြောသည်။
“အင်း။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက လှဲအိပ်လိုက်သည်။
အရုပ်မရှိတော့တာက ဘယ်သူမဆို ပြန်လာလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ သက်သေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် သူ့ကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်များအလွန်မှာ ရာသီဥတုရဲ့ ပထမဆုံးနှင်းပွင့်များ ကျဆင်းလာပါတော့သည်။
အမျက်ဒေါသကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာတာ မဟုတ်ပါ။
သတိပေးချက်အဖြစ် ပုံဖော်ထားတာလည်း မဟုတ်ပါ။
နှင်းပွင့်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးကို နှင်းတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ အောက်ဘက်က အဆောင်လက်ဖွဲ့ကတော့ အိမ်ပြန်လမ်းကို ဦးတည်နေတဲ့ ခြေရာတိုင်းကို မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။