ဟေဗင်ရိတ်ချ် (Havenreach) မြို့မြောက်ဘက်ရှိ ကင်းစခန်းမှ ပထမဆုံးအကြိမ် သတိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ အီလီနော် (Elianor) ပြန်ရောက်ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ဖြစ်သည်။
ရှည်လျားသော အချက်ပြသံ တစ်ချက်။
တိုတောင်းသော အချက်ပြသံ နှစ်ချက်။
စစ်တပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။
ရာသီဥတုဆိုးရွားခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည့် ခရီးသည်တစ်ဦးပင်။
ထိုအချက်ပြသံသည် ဟေဗင်ရိတ်ချ်၏ အကာအကွယ်အသစ်များကို ဖြတ်သန်းကာ လမ်းကြောင်းအသစ်တစ်ခုကိုပင် မဖွင့်ဘဲ ဂရေးကိပ် (Greykeep) သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် နံနက်စာ စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကာရိုလ် (Carol) က ကျွန်တော့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဂါရစ် (Garrick) က ကျွန်တော့်ဇွန်းကို ကိုင်ထားသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက သူတို့ သိမ်းယူထားသည့်အရာများကို ပြန်ပေးရန် ဆန္ဒရှိပုံ မပေါ်ကြပေ။
ကာစတယ်လန် (Castellan) က မြောက်ဘက် ခံတပ်ရိုးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သာမန် ခရီးသည် စီးနင်းသူ တစ်ဦးပါ။ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ θုရားသခင်ရဲ့ အမိန့်စာတစ်စောင် ပါရှိပါတယ်။ ရန်လိုတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်မျိုး လုံးဝ မတွေ့ရပါဘူး”
မေရီ (Mary) က သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒီစကားစုထဲမှာ အမြန်သွားဖို့ အကြောင်းပြချက်တွေ အများကြီး ပါဝင်နေတယ်”
အီလီဇာ (Eliza) က ထိုခရီးသည်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် မြင်းစီးသူရဲ ခြောက်ဦးကို လွှတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ (Melody) ပါ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဂရေးကိပ်မှာသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဤသို့ ပြုမူခြင်းက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပေသည်။
သို့သော် စိတ်ချမ်းသာစရာတော့ မကောင်းလှပေ။
ကျွန်တော် နတ်ဘုရားဖြစ်မလာမီက အန္တရာယ်ရှိရာဆီသို့ စေလွှတ်ခံရသူမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်လေ့ရှိသည်။
ယခုအခါတွင်မူ ကျွန်တော် ရှိနေခြင်းက သတိကြီးစွာဖြင့် ဖလှယ်ရမည့် အခြေအနေတစ်ခုကို အာဏာစက်များကြား ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပေသည်။
စွမ်းအား ပိုမိုကြီးမားလာခြင်းက အချို့သော လုပ်ဆောင်ချက်ပုံစံများကို အသုံးမဝင်တော့စေရန် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ၎င်းတို့နှင့် အသားကျအောင် ကြိုးစားဆဲပင် ရှိသေးသည်။
အက်ဗလင် (Evelyn) က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့သည်။
ငွေရောင်နှင့် ကြေးဝါရောင် လက်ပတ်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
“ရှင် ပေါင်မုန့်ကို ရေခဲအောင် လုပ်နေပြီ”
ကျွန်တော် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ပေါင်မုန့်ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင် ရေခဲလွှာပါးလေး တစ်ထပ် ဖြစ်ပေါ်နေလေပြီ။
“ကျွန်တော် ထိန်းသိမ်းထားတာပါ”
“ဘာအတွက်လဲ”
“နောင်တစ်ချိန်အတွက်ပေါ့”
ဂါရစ်က ရေခဲနေသော ပေါင်မုန့်ဆီသို့ လှမ်းလက်စ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ပေါင်မုန့်ကို သူ့လက်လှမ်းမမီအောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
“ရှင်တို့အဖေက နံနက်စာကို အန္တရာယ်များတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်နေပြီ”
ကျွန်တော်တို့၏ သားဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ကို လွန်စွာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ငေးကြည့်လာသည်။
ခရီးသည်သည် ဒုတိယမြောက် ခေါင်းလောင်းထိုးမည့်အချိန် မတိုင်မီ ဟေဗင်ရိတ်ချ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ငယ်ရွယ်လွန်းလှသည်။
သူ့မြင်းက ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ကျလျက် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လာသည်။
မြင်းစီးသူရဲဝတ်ဆင်ထားသော မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီပေါ်တွင် မဟာတရားရုံး၏ မုခ်ဦးနှင့် ကြယ်တံဆိပ် ပါရှိသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ပခုံးတစ်ဖက်မှ အမှတ်တံဆိပ်ကို ဖြုတ်ထားခဲ့သည်။
ဖြတ်ထုတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကြိုးများကို သေသေချာချာ ဖယ်ရှား၍ ဖြုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော် ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“သူ ကိုယ်တိုင် ဖြုတ်ခဲ့တာပါ”
“ဘာလို့လဲ”
“သူ ဘာမှ မဖြေရသေးဘူး”
မြင်းစီးသူရဲက မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
သူ့ဒူးများ တွဲလဲကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ဆေးရုံဆောင်ဘက်မှ ရေဘူးတစ်ဘူးကိုင်ကာ ရောက်လာသည့် ဆိုရန် (Soren) က သူ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ထိုင်လိုက်ပါ”
“ကျွန်တော် ပေးအပ်ရမှာက—”
“ခင်ဗျား ထိုင်ဖို့လိုတယ်”
“ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့လက်ထဲကို ဒါကို တိုက်ရိုက်အပ်နှံဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရတာပါ”
ဆိုရန်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို ခုံတန်းမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်မယ်”
“အဲဒါလောက်ဆိုရင် လုံလောက်မယ် ထင်ပါတယ်”
စာအိတ်ကို အဖြူရောင်သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။
ပတ္တာ မပါရှိပါ။
ဆက်ကြောင်းကိုလည်း မမြင်ရပေ။
အလယ်ဗဟိုတွင် မဟာတရားရုံး၏ တံဆိပ်တော် ရှိနေသည်။
အထက်မှ ကြယ်တစ်ပွင့်က စောင့်ကြည့်နေစဉ် မုခ်ဦးတစ်ခုအောက်တွင် ရပ်နေသည့် ရုပ်ပုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုသင်္ကေတသည် တစ်ချိန်က သက်သေခံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည်။
ဩသယ်လော့စ် (Othellos) ကမူ ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ပို၍နီးစပ်သည့် အရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့လေပြီ။
ကာစတယ်လန်က ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဒီကွန်တိန်နာက လက်ခံရရှိကြောင်း အတည်ပြုချက် တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် အာဏာ ပါရှိပါတယ်”
“ဘယ်သူ့ဆီက တောင်းဆိုမှာလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“အမည်ဖော်ပြခံထားရတဲ့ လက်ခံသူဆီကပေါ့”
“ဘယ်သူ့ကို အမည်ပေးထားလို့လဲ”
သတ္တုဘူး တောက်ပလာသည်။
စာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ယခုအခါ ဂရေးကိပ်ကို အခိုင်အမာ ရယူထားသူထံသို့။
ကျွန်တော် ထိုစာသားကို နှစ်ခေါက်တိုင် တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ထင်ရှားတာကတော့ သူတို့ သေချာ မသိကြသေးဘူးပဲ”
မေရီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းမာသွားသည်။
“သူတို့က ဒီရဲတိုက်ကို လိပ်မူထားတာပဲ”
“ကောင်းကောင်းတော့ မဟုတ်ဘူး”
“အဖြေပြန်ပေးဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနိုင်လို့လား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“မပေးနိုင်ပါဘူး” ဟု ကာစတယ်လန်က ဆိုသည်။ “လက်ခံဖို့ ငြင်းဆိုကြောင်းကိုတော့ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ပါတယ်”
“မဟာတရားရုံးရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရပေါ့လေ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒါကတော့ ရှင်သန်နိုင်စရာ အကြောင်းရှိပုံရပါတယ်”
မြင်းစီးသူရဲက သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့သာ ငြင်းဆိုမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် ဒါကို ပြန်သယ်သွားရပါလိမ့်မယ်”
နောက်ဆုံးစကားလုံးကို ပြောချိန်တွင် သူ့အသံမှာ တုန်ယင်သွားသည်။
ဆိုရန်က သူ့ကို ရေဘူး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်း စီးလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“သုံးရက်ပါ”
“အနားယူခဲ့ရဲ့လား”
“နည်းနည်းတော့...”
“အစားရော စားခဲ့ရဲ့လား”
သတင်းတမန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
ဆိုရန်က တံခါးစောင့်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
တစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်သွားသည်။
“ကျွန်တော် ပို့ဆောင်စရာရှိတာကို အဆုံးသတ်ရပါမယ်”
“မင်း အသိစိတ်ရှိရှိ ဆက်နေနိုင်ဖို့ လိုတယ်” ဟု ဆိုရန်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော် နှစ်ခုစလုံး လုပ်နိုင်ပါတယ်”
“ပထမအချက်ကို အရင် သက်သေပြစမ်းပါ။ ဒုတိယအချက်ကိုတော့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”
သီစရာ (Thesra) က ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမသည် သတင်းတမန်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“မင်း ဒီတာဝန်ကို ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် ရွေးချယ်ခဲ့တာလား”
သူက သူမ၏ အမှတ်အသားများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ အရေပြားအောက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဆီသို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
အသိအမှတ်ပြုမိခြင်းက ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“ခင်ဗျားက သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ”
“ဘယ်သူတွေထဲကလဲ”
“ထွက်သွားကြတဲ့ နတ်ဘုရားတွေထဲကလေ”
“ဟုတ်တယ်”
သူက တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
မည်သူမျှ တံခါးကို ပိတ်ရန် မလုပ်ကြပေ။
သီစရာက သူမ၏အသံကို နူးညံ့စွာထားကာ ပြောသည်။
“ဒီစာကို သယ်ဆောင်လာဖို့ မင်းကိုယ်တိုင် ဆန္ဒရှိခဲ့တာလား”
“ကျွန်တော့်ကို တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့တာပါ”
“အဲဒါက ငါ့မေးခွန်း မဟုတ်ဘူး”
သတင်းတမန် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သဘောတူခဲ့ပါတယ်”
“အထဲမှာ ဘာပါလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
“မသိပါဘူး”
“မင်း ခြိမ်းခြောက်ခံခဲ့ရတာလား”
“တိုက်ရိုက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“မင်းသာ ပြန်မသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
သူက အဖြူရောင် ကွန်တိန်နာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော့်ညီမ တရားရုံး မီးဖိုချောင်မှာ ရှိတဲ့နေရာ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်”
မည်သူမျှ စကားမစကြတော့ပေ။
စာအိတ်အတွင်းမှ အာဏာစက်ဆန်ဆန် အနံ့အသက်က ရုတ်တရက် ပို၍ ညစ်ပတ်စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းလာသလို ခံစားရသည်။
မေရီ၏ မျက်နှာထားမှာ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“နာမည်က ဘယ်သူလဲ”
သတင်းတမန် တုန်လှုပ်သွားသည်။
“မင်းရဲ့နာမည်လေ” ဟု မေရီက ရှင်းလင်းအောင် ပြောသည်။
“ကိုရန် (Corren)”
“မင်းရဲ့ညီမလေးကော”
“လိုင်ဆာ (Lysa)”
“မင်း ပြန်သွားချင်သေးလား”
ကိုရန်က သူ့ကုတ်အင်္ကျီပေါ်ရှိ မဟာတရားရုံး၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မသိတော့ပါဘူး”
“အဲဒါက လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ အဖြေပါပဲ”
မေရီက စာမျက်နှာသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာပဲ ဆက်ထိန်းသိမ်းထားတာကို မင်း လိုချင်လား”
“မလိုချင်ပါဘူး”
“အနားယူပြီးရင် ထွက်သွားချင်တာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အကြောင်းပြန်စာ တစ်စောင်စောင် ပါသွားချင်သေးလား”
သူ့ပုံစံမှာ နေမကောင်းသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“မလိုချင်ပါဘူး”
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်း သယ်သွားစရာ မလိုပါဘူး”
သူ့အား ထိုသို့ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်ခြင်းက မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှုမျိုးထက်မဆို သူ့ကို ပို၍ အထိနာစေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ကွန်တိန်နာကို ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်နယ်မြေဆီသို့ ယူဆောင်သွားကြသည်။
မဟာတရားရုံးက ဂရေးကိပ်ကို လိပ်မူခဲ့သည်။
သို့သော် စာကိုယ်ကမူ အခြားတစ်နေရာရာကို လိပ်မူထားသလို ခံစားရသည်။
အီလီနော်က အိုင်လျန် (Ilyen) နှင့် လီအိုရာ (Liora) တို့နှင့်အတူ ဆေးရုံဆောင်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဆိုရန်ကမူ ကိုရန်နှင့်အတူ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူတော်စင်မ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏ သင်ခန်းစာက စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဝေးလံလှသော အသံတစ်ခုက သူမအား ကုသပေးသူသက်သက်အဖြစ်သာ အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ရန် ကြိုးစားတိုင်း သူမ၏နာမည်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် အီလီနော်က သူမအား တောင်းဆိုထားခဲ့သည်။
ဘွဲ့ထူး မဟုတ်ပါ။
နယ်မြေ မဟုတ်ပါ။
နာမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကွန်တိန်နာကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုမို ထက်မြက်လာသည်။
“ဘာတွေ ရေးထားလဲ”
“ကျွန်တော်တို့ မဖွင့်ရသေးဘူး”
အီလီနော်က တံဆိပ်တော်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“သူတို့ သိနေကြတာပဲ”
“ခင်ဗျား ပြန်လာပြီဆိုတာကိုပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“ဒီနယ်မြေက ကျွန်မကို နာမည်ပေးလိုက်ပြီဆိုတာကိုပေါ့”
စာအိတ်အောက်ရှိ အဖြူရောင်လမ်းမကြီး တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် မှောင်ကျသွားသည်။
ဆေးရုံဆောင်နံရံပေါ်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
မည်သည့်အာဏာစက်မျှ စစ်ဆေးခြင်းမခံရဘဲ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိစေရ။
ကာစတယ်လန်က သူ့ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
“ဒီနယ်မြေက တံဆိပ်ကို ငြင်းပယ်လိုက်ပါပြီ”
“အပြင်မှာ ဖွင့်လို့ ရမလား” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ရပါတယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ဘေးကင်းကင်းနဲ့ပေါ့”
“မင်းကင်းပါဘူး”
“အဲဒါက ကျွန်မ ကြားချင်တဲ့အဖြေ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဖြေပါပဲ”
အော်ရီလီယာက ကွန်တိန်နာ၏ အပြင်ဘက်အစွန်းကို လာတို့သည်။
စွမ်းအားတစ်ခုက သူမဆီသို့ ဖိအားပေးလာသည်။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း။
အထက်အောက် အဆင့်အတန်း။
သာမန်နတ်ဘုရားဆန်ဆန် တည်ရှိမှုမှန်သမျှ ဖယ်ပေးရမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“ဩသယ်လော့စ် ကိုယ်တိုင် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတာပဲ”
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများ ပတ်လည်တွင် အအေးဓာတ်များ စုဝေးလာသည်။
အီလီနော်က ၎င်းကို သတိထားမိသည်။
“ဒါဆိုရင် သူက မင်းကို ဒါကို ဖွင့်စေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘာလို့လဲ”
“အာဏာစက်ကို အလွန်အကျွံ စွမ်းအားနဲ့ တုံ့ပြန်မလားဆိုတာကို ကြည့်ချင်လို့ပေါ့”
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
သတ္တုဘူးကမူ မပျက်မစီး ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
“အဲဒါကတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီ”
“သူက အဲဒါကို အချိန်အကြာကြီး မှီခိုအားထားခဲ့တာကိုး”
ကျွန်တော်တို့သည် စာကို အနောက်ဘက် လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေးအခန်းသို့ ယူဆောင်သွားကြသည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် အဝိုင်းပုံစံ စင်မြင့်က ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
စားပွဲ မရှိပါ။
ပလ္လင်လည်း မရှိပါ။
ဖုံးကွယ်ထားသော အာဏာလမ်းကြောင်းလည်း မရှိပါ။
ကာစတယ်လန်က ကွန်တိန်နာကို သတ်မှတ်ထားသော နေရာလွတ်အတွင်းသို့ တင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက အပြင်ဘက်စည်းကို ပိုမို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စာကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ ၎င်း ထိခိုက်စေမည့် မည်သူ့ကိုမဆို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကုသခြင်းစွမ်းအားကို ပေါင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။
သီစရာက လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကို ထည့်သွင်းပေးသည်။
မယ်လင် (Maelin) က မှတ်ဉာဏ်ကို ပေါင်းထည့်သည်။
ကျွန်တော်က မုန်တိုင်းနှင့် ဆောင်းရာသီကို နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်တွင် ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
အသင့်ရှိနေသည်။
သို့သော် မထိတွေ့သေးပေ။
အီလီနော်က မေရီ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“မဖြစ်သေးဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ဖြေလိုက်သည်။
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
“သူ အဲဒီလိုပဲ အမြဲပြောနေကျပါ” ဟု အက်ဗလင်က ရှင်းပြသည်။
“မှန်ကန်နေဆဲပါပဲ”
ကာစတယ်လန်က တံဆိပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။
အဖြူရောင်သတ္တုသည် အသံမထွက်ဘဲ ပွင့်ဟလာသည်။
ဖျော့တော့သော ပစ္စည်းလွှာတစ်ခု လေထဲသို့ ပျံတက်လာသည်။
ထိုအပေါ်တွင် စာလုံးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မေရီက အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သော ရာထူးတစ်ခုကို တရားမဝင် ယူဆထားခြင်းဆိုင်ရာ သတိပေးချက်”
အီလီနော် တစ်ချက် ရယ်မောလိုက်သည်။
သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတော့ မဟုတ်ပေ။
မေရီက ဆက်ဖတ်သည်။
“အီလီနော်ဟူသော အငြိမ်းစားနာမည်ကို အသုံးပြု၍ ကိုယ်စားပြုနေသော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် မဟာတရားရုံး၏ အမိန့်ဒီကရီအရ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီး ဖြစ်သည်”
ကျွန်တော် အီလီနော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အရှင်လတ်လတ် ရှိနေသည်။
ဤအချက်သည် ထိုအမိန့်ဒီကရီကို ဆန့်ကျင်ရန်အတွက် အခိုင်မာဆုံး သက်သေပင်ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော် မှတ်ယူလိုက်သည်။
“ထို့ကြောင့်” ဟု မေရီ ဆက်ဖတ်သည်။ “ထိုနာမည်မှတစ်ဆင့် ပြုလုပ်ထားသော မည်သည့်တောင်းဆိုမှုမဆို တရားမဝင်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော တောင်းဆိုမှုကို အသိအမှတ်ပြုသည့် မည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမဆို မမှန်မကန် သက်သေခံရာ ရောက်ပေသည်”
နယ်မြေ၏ ကြေးဝါဆက်စပ်ပစ္စည်းများက လမ်းအချို့အဝေးမှနေ၍ မြည်ဟည်းလာသည်။
မကျေနပ်ချက်ကို ဖော်ပြသည့် အသံတစ်ချက်။
ထိုသတိပေးချက်က အုပ်ထိန်းသူနေရာ လစ်လាត់နေကြောင်း ကြေညာထားသည်။
၎င်းက ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်နယ်မြေကို စစ်ဆေးမှုခံယူရန် တောင်းဆိုထားသည်။
၎င်းက သူတော်စင်များ၊ နတ်ဘုရားကုသခြင်းများနှင့် သာမန်လူသားများ ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းအားလုံးကို မဟာတရားရုံးသို့ အပ်နှံရန် အမိန့်ပေးထားသည်။
၎င်းက အက်ဗလင်အား စစ်ဆေးမှုခံယူရန်အတွက် လာရောက်ရန် တောင်းဆိုထားသည်။
လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေးအခန်းအတွင်းရှိ အပူချိန် ကျဆင်းသွားသည်။
စင်မြင့်ပတ်လည်တွင် ရေခဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတို့သည်။
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
မေရီက ဆက်ဖတ်နေသည်။
“မဟာတရားရုံးမှ အုပ်ချုပ်သော ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို ရန်လိုသော နတ်ဘုရားတို့၏ ရည်မှန်းချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဂရေးကိပ်မှ ယူရီယာအား သတိပေးသည်”
မယ်လိုဒီက နံရံကို မှီလိုက်သည်။
“သူက ယူရီယာရဲ့ဇနီးကို တောင်းဆိုပြီးမှ ဒါကို ရေးခဲ့တာပဲ”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
“အဲဒီ ကွဲလွဲချက်ကြီးကတော့ ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလှပါတယ်”
နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ အီလီနော်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
အကယ်၍ သူမသာ အညံ့ခံကာ မှန်ကန်မှုမရှိသော အထောက်အထားကို ဝန်ခံပြီး အုပ်ထိန်းသူ၏ သော့ကို လက်လွှတ်လိုက်မည်ဆိုပါက မဟာတရားရုံးအနေဖြင့် ကရුණာတရားကို စဉ်းစားပေးမည် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာငယ်သွားသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။
သူမပတ်လည်တွင် အခန်းတွင်းအပူချိန် မြင့်တက်လာသည်။
မေရီ ဖတ်ကြားပြီးဆုံးသည်အထိ အီလီနော်က တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စင်မြင့်၏ အပြင်ဘက်အစွန်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်။
“ငါသာ ဒါကို သွားတို့လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဒီသတိပေးချက်က လက်ခံရရှိကြောင်း မှတ်တမ်းတင်လိမ့်မယ်” ဟု ကာစတယ်လန်က ဆိုသည်။
“ငါ့ကို ချည်နှောင်သွားမလား”
“မချည်နှောင်ပါဘူး။ နယ်နိမိတ်က အဲဒီအာဏာစက်ကို ဖယ်ရှားပြီးသားပါ”
အီလီနော်က သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဖျော့တော့သော စာမျက်နှာက သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
အထောက်အထားကို အသိအမှတ်မပြုပါ။
သူမ ၎င်းကို ထိလိုက်သည်။
စာမျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူစင်သွားသည်။
အသက်ရှူသံ တစ်ချက်စာမျှ မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်မလာပါ။
ထို့နောက် အီလီနော်၏ နာမည် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။
မဟာတရားရုံး၏ စာလုံးပုံစံဖြင့် မဟုတ်ပေ။
ရွှေရောင်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
အီလီနော်။
သာမန်လူသားတို့၏ ကရුණာတရားဆိုင်ရာ သူတော်စင်မ။
အရှင်လတ်လတ် ရှိနေဆဲ။
စင်မြင့်က အသံတိုးတိုးဖြင့် တကျွီကျွီ မြည်လာသည်။
စာမျက်နှာက ထိုစာလုံးများကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။
သို့သော် ၎င်းတို့ ပြန်ပေါ်လာကြသည်။
ထပ်၍လည်း ပေါ်လာသည်။
အကြိမ်ကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
အကြိမ်တိုင်းတွင် ပို၍ တောက်ပလာသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ပတ် တောက်ပလာသည်။
အော်ရီလီယာ၏ စွမ်းအားက တုံ့ပြန်လာသည်။
အီလီနော်ကို ကျော်လွန်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူမကို သက်သေခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မယ်လင်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“ငါ မင်းကို မှတ်မိပါတယ်”
သီစရာက သူမနှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
“မင်း ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ”
အိုင်လီရာ (Ilyra) က တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
“မင်း ရှင်သန်ခဲ့တာပဲ”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“မင်း ပြန်လာခဲ့ပြီ”
မဟာတရားရုံး၏ စာမျက်နှာသည် အလယ်မှနေ၍ ကွဲအက်သွားသည်။
အသံတစ်ခုက အခန်းအတွင်းသို့ ဖိအားပေးဝင်ရောက်လာသည်။
ဩသယ်လော့စ် ကိုယ်တိုင်တော့ မဟုတ်ပေ။
သေချာရေရာမှုကို ပုံဖော်ထားသည့် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အာဏာစက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
မှတ်တမ်းကသာ အမှန်တရားကို ဆုံးဖြတ်သည်။
မေရီက ကွဲအက်နေသော စာမျက်နှာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ထိုစကားလုံးတွင် မည်သည့်နတ်ဘုရားစွမ်းအားမျှ ပါမနေပေ။
မည်သည့်စွမ်းအားမှလည်း လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။
“မှတ်တမ်းတွေက သက်သေခံချက်တွေကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားတာပါ။ အရှင်လတ်လတ် ရှိနေတဲ့ လူတွေကို သေဆုံးသွားပြီလို့ သူတို့က မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
စာမျက်နှာ၏ အစွန်းများ တွန့်လိပ်သွားသည်။
အဖြူရောင်ပစ္စည်းသည် အရောင်မှိန်သွားသည်။
ထို့နောက် ပြာမှုန်များအဖြစ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။
နယ်နိမိတ်က အပိုင်းအစတိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
ကာစတယ်လန်က ကျန်ရစ်ခဲ့သည်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဆက်သွယ်မှု ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး”
အီလီနော်က မေရီကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မင်းသာဆိုရင် ကရුණာတရားရုံမှာ သေချာပေါက် အရမ်းတော်မှာပဲ”
“ငါက ဆေးရုံတွေကို မကြိုက်ဘူး”
“ငါတို့ရဲ့ အကောင်းဆုံး မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူတွေထဲက အများစုလည်း အဲဒီလိုပါပဲ”
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ထိုနယ်မြေက ၎င်း၏ မော်ကွန်းတိုက်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
မဟာတရားရုံးအတွက် မဟုတ်ပေ။
၎င်းအတွက် တာဝန်ယူရန် လက်ခံခဲ့ကြသော ကုသပေးသူများအတွက် ဖြစ်သည်။
မေရီက အီလီနော် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းဆိုင်ရာ လူသိရှင်ကြား ကြေညာချက်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သူမက ၎င်းကို ပြင်ဆင်ချက်ဟု ခေါ်ဆိုရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
“တရားရုံးရဲ့ ဒီကရီက ထုတ်ပြန်တုန်းကတည်းက အတုအယောင် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲဒါကို ပြင်ဆင်တယ်ဆိုတာက တစ်ချိန်က အဲဒါက လက်တွေ့ဘဝကို ဖော်ပြခဲ့ဖူးတယ်လို့ သွယ်ဝိုက်ပြီး ဆိုလိုရာရောက်သွားလိမ့်မယ်”
“ဒါဆို ရှင် အဲဒါကို ဘာလို့ ခေါ်မလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“အမှန်တရားကို ကြေညာခြင်းလို့ ခေါ်မယ်”
“အဲဒါက ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ပုံစံ ပေါ်နေတယ်”
“ဟုတ်တယ်၊ ပြင်းထန်ပါတယ်”
သူမက ဤသို့ ရေးသားလိုက်သည် -
အီလီနော် အရှင်လတ်လတ် ရှိနေသည်။
သူမသည် ဆန္ဒအလျောက် ဟေဗင်ရိတ်ချ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သာမန်လူသားတို့၏ ကရුණာတရားဆိုင်ရာ ကုသပေးသူများက သူမအား သဘောတူညီချက်အရ အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ကြသည်။
မည်သည့်ပြင်ပတရားရုံးကမျှ သူမ၏ နာမည်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ၊ တာဝန်ထမ်းဆောင်မှု သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုအပေါ် အာဏာစက် သက်ရောက်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဩသယ်လော့စ်ကတော့ ဒါကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါက ပြင်ဆင်ပေးဖို့ စိတ်ပူစရာ ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး”
မိတ္တူများကို နတ်ဘုရားအဖွဲ့အစည်းအသစ်၏ ပဋိညာဉ်စာတမ်းကို လက်ခံရရှိထားသည့် တိုင်းနိုင်ငံတိုင်းထံ ပို့ဆောင်ပေးမည် ဖြစ်သည်။
ကွန်ကෝឌီးယား (Concordia) သို့ တစ်စောင် ပို့မည်။
သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သော နတ်ဘုရားတိုင်းထံ တစ်စောင်စီ ပို့မည်။
ဩသယ်လော့စ်ထံသို့လည်း တစ်စောင် ပို့မည်။
“သူ့ကို နှစ်စောင် ပို့သင့်တယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ပထမတစ်စောင် ပျောက်သွားရင် ဆက်ဖတ်ဖို့ပေါ့”
“သူ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“သူက အီလီနော်ကိုတော့ ပျောက်ဆုံးသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်ပုံပဲ”
မေရီက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ်စောင်တည်းသာ မိတ္တူကူးလိုက်သည်။
သို့သော် သူမသည် ပို၍ ထူထဲသော စက္ကူကိုမူ အသုံးပြုခဲ့သည်။
ကိုရန်သည် တစ်နေ့တာ၏ အများစုကို အိပ်စက်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
ဆိုရန်က သူ့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပြင်းထန်သော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ ရေဓာတ်ခန်းခြောက်မှုနှင့် ကောင်းစွာ မပျောက်ကင်းသေးသော မြင်းခုံပေါ်မှ ဒဏ်ရာတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
သတင်းတမန်က နောက်ဆုံးစစ်ဆေးမှုကို ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။
ဆိုရန်ကမူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ညဘက်ရောက်ချိန်တွင် ကိုရန်သည် ယိုင်နဲ့နဲ့မရှိဘဲ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက သူ့အား လူသိရှင်ကြား ကြေညာချက်စာတမ်း၏ မိတ္တူတစ်စောင် ပေးလိုက်သည်။
သူက ၎င်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော် အကြောင်းပြန်စာ မသယ်သွားဘူးလို့ ပြောထားပြီးသားပါ”
“ဒါက မဟာတရားရုံးအတွက် မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ဘလို့ ကျွန်တော့်ကို ပေးတာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တရားရုံးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ဘဲ သေဆုံးသွားပြီလို့ ကြေညာနိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ညီမ သိချင်နေနိုင်လို့ပေါ့”
ကိုရန်က စာမျက်နှာကို သေသေချာချာ ခေါက်လိုက်သည်။
“အဲဒါ အန္တရာယ်များတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
သူက ၎င်းကို သူ့ကုတ်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“မသိတာကလည်း အန္တရာယ်များတာပါပဲ”
မေရီ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူ ဘယ်အချိန်ကစပြီး သူမလိုမျိုး စကားပြောတတ်လာမှန်း ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုက တိကျမှန်ကန်မှုကို တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကိုရန်က သုံးရက်ဆက်တိုက် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
အကျဉ်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် မဟုတ်ပေ။
ဧည့်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် မဟာတရားရုံးထံ မည်သည့်သတင်းစကားမျှ ပို့ဆောင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
မည်သည့်အာဏာစက်ကမျှ သူ့ကို သတင်းပို့ရန် မတောင်းဆိုထားကြောင်း ကာစတယ်လန်က အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
သူသည် ပထမညကို ဆေးရုံဆောင်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ဒုတိယညတွင် သူက ဟေဗင်ရိတ်ချ်တွင် မီးဖိုချောင်အလုပ်သမားများ လိုအပ်ပါသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဘီထရစ် (Beatrice) က မြို့တိုင်းတွင် မီးဖိုချောင်အလုပ်သမားများ လိုအပ်ကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။
တတိယမြောက် နံနက်ခင်းတွင် ကိုရန်က ယာယီနေထိုင်ခွင့်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မေရီက သူ မတောင်းဆိုခင်မှာပင် ပုံစံစာရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ညီမလေးကော” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ သွားမှာပါ”
အီလီဇာက သူမ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်တည်းတော့ မသွားနဲ့”
“ကျွန်တော် စစ်သားတွေကို မဟာတရားရုံးထဲ ခေါ်သွားလို့ မရဘူး”
“မရဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း လမ်းပြမြေပုံ၊ ငွေကြေး၊ အဝတ်အလဲနဲ့ နောက်က လိုက်မခံရဘဲ ဘယ်လိုထွက်လာရမလဲဆိုတာ သိတဲ့သူတစ်ယောက်ကိုတော့ ခေါ်သွားလို့ ရတယ်”
မယ်လိုဒီ ပြုံးလိုက်သည်။
ကိုရန်က သူမကို ငေးကြည့်သည်။
“ခင်ဗျားလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူ့ပုံစံက ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် စိတ်အေးပုံ မပေါ်လှပေ။
ဂရေးကိပ်က လိုင်ဆာကို ကယ်ထုတ်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲနေစဉ် အီလီနော်က အက်ဗလင်၏ သင်ခန်းစာများကို ဆက်လက် ပို့ချပေးနေသည်။
သူမသည် ရေခွက်ကို မယူလာခဲ့ပေ။
အော်ရီလီယာကမူ ရေခွက်တစ်ခုကို ယူလာပေးခဲ့သည်။
အီလီနော်က ၎င်းကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်သည်။
“ဒီသင်ခန်းစာက နာမည်တွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်”
အက်ဗလင်က ဆေးရုံဆောင် ရင်ပြင်တွင် ရပ်နေသည်။
လူနာများက သူမပတ်လည်ရှိ အခန်းများအတွင်း သွားလာနေကြသည်။
ဝေးလံလှသော အသံများက ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့နာမည်ကို ပြောပါ” ဟု အီလီနော်က ညွှန်ကြားသည်။
“အက်ဗလင်”
“ထပ်ပြောပါ”
“အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ် (Evelyn Valewood)”
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် သူမ၏ မိသားစုနာမည်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်တွင် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများ များပြားလှသဖြင့် လက်ထပ်ခြင်းက တစ်စုံတစ်ဦး၏ နာမည်ကို ပြောင်းလဲစေခြင်း ရှိမရှိဆိုသည်ကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးစလုံး ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။
“ထပ်ပြောပါ” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်။ ဂါရစ်နဲ့ ဟယ်လီနာတို့ရဲ့ သမီး။ ယူရီယာရဲ့ ဇနီး။ ကာရိုလ်နဲ့ ဂါရစ်တို့ရဲ့ မိခင်”
သူမ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပိုမို တောက်ပလာသည်။
အီလီနော်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“အားလုံး မှန်တယ်။ ဘယ်ဟာမှလည်း မလုံလောက်ဘူး”
“ဘာတွေ လိုနေသေးလို့လဲ”
“မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ”
အက်ဗလင် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။
“ကျွန်မ နာမည်ကို ပြောပြီးပြီလေ”
“မင်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို ဖော်ပြခဲ့တာပါ”
“အဲဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေပဲလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး”
အီလီနော်က သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။
“ဘယ်သူမှ မင်းကို မလိုအပ်တော့တဲ့အချိန်မှာ မင်းက ဘယ်သူလဲ”
ရင်ပြင်အတွင်း လှုပ်ရှားမှုများ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ဆေးရုံဆောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အသံတစ်ခုက သူမကို လာတို့သည်။
သူမက ၎င်းကို စောင့်ဆိုင်းခွင့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ပန်းချီဆွဲတယ်”
“ဆက်ပြောပါ”
“ကျွန်မ ပန်းဥယျာဉ်တွေကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြုစုဖို့ကိုတော့ မေ့တတ်တယ်”
“မင်းက တခြားသူတွေရဲ့ ဆေးဝါးတွေကို မှတ်မိနေတာပဲ”
“အဲဒါလည်း ကုသတာပါပဲ”
“မင်းက ယူရီယာကို အမှားပြင်ပေးရတာကို နှစ်သက်တယ်”
“အဲဒါက လူထုဝန်ဆောင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် တံခါးမကြီးအောက်မှနေ၍ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်မပြုကြပေ။
အက်ဗလင် ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်မက ဘယ်သူမှ မလျှောက်ရသေးခင်က ပထမဆုံးကျတဲ့ ဆောင်းဦးပေါက်ကို ကြိုက်တယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မဆီက ဘာမှ သင်ယူဖို့ မမျှော်လင့်တဲ့အချိန်မျိုးမှာ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ရတာ ကြိုက်တယ်”
“ကောင်းပြီ”
“ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားပြီးရင် အို (Io) နဲ့အတူ ထိုင်ရတာကို ကြိုက်တယ်”
“ကောင်းပြီ”
“ဘီထရစ်ရဲ့ ပေါင်မုန့်ထက် ငါ့အမေလုပ်တဲ့ ပေါင်မုန့်ကို ပိုကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘီထရစ်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ မပြောဖူးဘူး”
ဆေးရုံဆောင် မီးဖိုချောင်ထဲမှနေ၍ ဘီထရစ်က “ငါ သိပြီးသားပါ” ဟု လှမ်းအော်သည်။
အက်ဗလင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ထပ်ပြောပါ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်သည်။
“အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်။ ကုသပေးသူ။ အနုပညာရှင်။ သမီး။ ဇနီး။ မိခင်။ သူငယ်ချင်း”
အလင်းတန်းများ သူမပတ်လည်တွင် စုဝေးလာသည်။
ပျံ့နှံ့သွားခြင်း မရှိပေ။
တည်ငြိမ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါဆိုရင်ရော” ဟု အီလီနော်က မေးသည်။
အက်ဗလင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဟာ”
ရွှေရောင်အလင်းတန်း တည်ငြိမ်သွားသည်။
ဝေးလံလှသော အသံအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်စာလောက်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် သူမ၏ အသိအမှတ်ပြုမှု အစွန်းဘက်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သို့သော် ထိုနှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်စာအတွင်းတွင် အက်ဗလင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပုံစံအတွင်း တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်နေခဲ့သည်။
ဆုတောင်းခြင်း မရှိပါ။
လိုအပ်ချက် မရှိပါ။
နတ်ဘုရားနယ်မြေ မရှိပါ။
သူမကိုယ်တိုင်သာလျှင် ရှိသည်။
အော်ရီလီယာ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
အီလီနော် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲဒါက မင်း ပြန်သွားရမယ့် ဗဟိုချက်ပဲ”
အက်ဗလင် သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူတို့ရဲ့အသံတွေကို မကြားရတော့ဘူး”
“မင်းက သူတို့တန်ဖိုးဖြတ်တာကို မခံတော့လို့ပေါ့”
“ကျွန်မ လိုအပ်တဲ့အချိန်တိုင်း အဲဒီလို လုပ်လို့ရမလား”
“ကျင့်င်္ံးလုပ်ရင် ရတာပေါ့”
“အဲဒီမှာ ဆက်နေလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“မင်း အနားယူနိုင်သွားမယ်”
“အဲဒါ ခွင့်ပြုထားတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
ထိုအဖြေသည် အက်ဗလင်ကဲ့သို့ပင် အော်ရီလီယာဆီသို့လည်း အားကောင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ညစာစားပြီးနောက် အမြွှာနှစ်ဦးက ထိုသင်ခန်းစာကို လိုက်လုပ်ကြည့်ကြသည်။
၎င်းကို ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကာရိုလ်က အီလီနော်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
“ကာရိုလ်”
“ဟုတ်ကဲ့” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“သမီး”
“ဟုတ်တယ်”
“နှမ”
“ဟုတ်တယ်”
ကာရိုလ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဟာ”
သူမပတ်လည်ရှိ အလင်းတန်းများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
မည်သည့်နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ပဲ့တင်သံမျှ မကြားရတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကာကွယ်ရေး အကာအကွယ်များက သူမကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။
ကာစတယ်လန်က အလွန်လျင်မြန်စွာပင် သူ၏ သတ္တုလက်ဖြင့် တံခါးဘောင်ကို ထုမိသည်အထိ ပျိုးခင်းဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။
ကျွန်တော့်သမီး ရပ်နေသည့်နေရာတွင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကျွန်တော် မခံစားရတော့ပေ။
ဆောင်းရာသီ မရှိပါ။
မုန်တိုင်း မရှိပါ။
ကုသခြင်း မရှိပါ။
မှတ်ဉာဏ် မရှိပါ။
သင်ခန်းစာ ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်၍ ပြုံးနေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။
“ကာရိုလ်” ဟု ကျွန်တော် ခေါ်လိုက်သည်။
သူမ၏ စွမ်းအားများ ချက်ချင်းပင် ပြန်ပေါ်လာသည်။
အခန်းထဲတွင် ရွှေရောင်၊ ရေခဲ၊ အနွေးဓာတ်နှင့် အလင်းရောင်တို့ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဂါရစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် “ကျွန်တော့်ဟာ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရွှေ့ပြောင်းသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
အခြားနေရာသို့ ခေါက်သိမ်းသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
နတ်ဘုရားတို့၏ အသိအမှတ်ပြုမှုမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်သည် အတွေးမရောက်မီမှာပင် ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“စောင့်ဦး”
ကျွန်တို့ကြားရှိ လက်ပတ် နွေးထလာသည်။
ဂါရစ်က သူ၏ပန်းခြုံဘေးတွင် ဆက်လက် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
မြင်နေရသည်။
ခိုင်မာနေသည်။
ကျွန်တော့်တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရောထွေးနေသည်။
ကျွန်တော် သံချပ်ကာကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ရေခဲများပျော်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ သားဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ဒူးကို လာတို့သည်။
“ဖေဖေ”
“ဖေဖေ ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
“သားလည်း ရှိတယ်”
သူ့သဒ္ဒါက စိုးရိမ်စရာကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။ “သရှိတယ်”
ရီဆာ (Rysa) မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ရောက်လာသည်။
အော်ရီလီယာ၊ မယ်လင်၊ သီစရာ၊ ကယ်ဒရစ် (Caldris) နှင့် ဂရေးကိပ်ရှိ နတ်ဘုရားတစ်ဝက်ခန့်လည်း ရောက်လာကြသည်။
ပျိုးခင်းခန်းထဲတွင် လူများ ကျပ်သိပ်သွားသည်။
အီလီနော်က အမြွှာနှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်နေသည်။
“သူတို့ရဲ့ နယ်မြေတွေ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ရှင်းပြသည်။ “သူတို့က အဲဒါတွေကနေတစ်ဆင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်တာကို ရပ်လိုက်ကြလို့ပါ”
“သူတို့က အကာအကွယ်တွေထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ” ဟု ကာစတယ်လန်က ဆိုသည်။
“နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကနေပဲ ပျောက်သွားတာပါ”
“အဲဒါ လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာပဲ” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
“အဲဒါက ကာကွယ်မှုလည်း ဖြစ်ပါတယ်” ဟု သီစရာက ပြန်ပြောသည်။
“သူတို့သာ ဒါကို သင်ယူသွားမယ်ဆိုရင် ဩသယ်လော့စ်က သူတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ရီဆာက ကာရိုလ်နှင့် ဂါရစ်တို့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဒါကို လူကြီးတစ်ယောက်ယောက် ရှိတဲ့အချိန်မှပဲ လေ့ကျင့်ရမယ်”
“ဘာလို့လဲ” ဟု ကာရိုလ်က မေးသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့ ဘယ်မှာရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိဖို့လိုလို့ပေါ့”
“သမီး ဒီမှာလေ”
“ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အဲဒါကို မခံစားရဘူးလေ”
ကာရိုလ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကာစတယ်လန်က ပျိုးခင်း၏ ကာကွယ်ရေးများကို ပြုပြင်ညှိနှိုင်းလိုက်သည်။
နတ်ဘုရားတို့၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်ရန် မဟုတ်ပေ။
သာမန်လူသားတို့ တည်ရှိမှုကို တုံ့ပြန်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အလေးချိန်။
အခန်းထဲရှိ အနွေးဓာတ်။
အသက်ရှူသံ။
လှုပ်ရှားမှု။
နတ်ဘုရားများ မခံစားရသည့်တိုင်အောင် ကလေးငယ်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့် သာမန် လက္ခဏာများ။
“နည်းနည်း ပိုတိကျမှု နည်းသွားမယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ပိုပြီး ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်မှု ရှိသွားတာပေါ့” ဟု အီလီနော်က ပြန်ပြောသည်။
ကာစတယ်လန်က အမြွှာနှစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်မှုက အရေးပေါ်တုံ့ပြန်မှုကို မတားဆီးသင့်ဘူး”
“မှန်ပါတယ်” ဟု ရီဆာက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးအတွက်ဆိုပြီး သူတို့ တန်ခိုးစွမ်းအားတိုင်းအတွက် ထင်ရှားနေဖို့ တောင်းဆိုလို့ မရပါဘူး”
ကလေးငယ်များ ဆောင်ကြືဥ်းထားသည်များကို အမည်မတပ်ဘဲ ကာကွယ်နိုင်သည်အထိ သူတို့သည် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
၎င်းက အခြားသော တိတ်ဆိတ်မှု တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်အနေဖြင့် မိမိတို့ လိုအပ်နေကြောင်း မသိခဲ့ရသော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်က ပျိုးခင်းပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်ဘက်တွင် မေရီ၏ တမန်တော်များသည် အီလီနော် အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ကြေညာချက်ကို ယူဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
လမ်းတစ်လမ်းက အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
နောက်တစ်လမ်းက တောင်ဘက်သို့ ဖြစ်သည်။
မိတ္တူတစ်စောင်က ကွန်ကော့ဒီယာသို့ သွားမည့် ကူးတို့တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
နောက်တစ်စောင်ကမူ ဩဆယ်လော့စ်၏ နန်းတော်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ဝံ့သည့် သස්တန်တော်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
“ရှင် ယနေ့ ကျွန်မကို အလွန်ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဘယ်တုန်းကလဲ”
“ဂါရစ် ရှင့်ရဲ့ ခံစားချက်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းကပေါ့”
“ကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် ကြောက်သွားမိပါတယ်”
“ရှင်က သေချာမကြည့်ရသေးခင်မှာပဲ သံချပ်ကာအဖြစ် ပြောင်းသွားခဲ့တယ်”
“ကိုယ်သိပါတယ်”
သူမသည် လက်ပတ်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ရှင်ကြောက်တဲ့အခါမျိုးမှာ ယူရီယာ အဖြစ်နဲ့ပဲ ဆက်ရှိနေပေးဖို့ လိုတယ်”
ဆောင်းရာသီ မဟုတ်ပါ။
မုန်တိုင်း မဟုတ်ပါ။
အန္တရာယ်နှင့် ကလေးငယ်များကြားတွင် ကာကွယ်ပေးမည့် လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။
ယူရီယာသာ ဖြစ်ရမည်။
ကျွန်တော် ထိုသင်ခန်းစာကို နားလည်သွားသည်။
“ကိုယ် ကျင့်င်္ံးလုပ်တာကို ကူညီပေးပါ”
“ကူညီပေးပါမယ်”
ကျွန်တော် ပျိုးခင်းရှိ ပုခက်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကာရိုလ်သည် လက်တစ်ဖက်ကို ပါးစပ်အောက်ခံလျက် အိပ်ပျော်နေသည်။
ဂါရစ်က သစ်သားခွေးရုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
အစောင့်အရှောက် မှော်စွမ်းအားများသည် သူတို့၏ အလေးချိန်ကို သိရှိကြသည်။
သူတို့၏ အနွေးဓာတ်ကို သိသည်။
သူတို့၏ အသက်ရှူသံကို သိသည်။
အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံမတောင်းဆိုတော့ပေ။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်နာမည်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“ယူရီယာ”
ဂရေးကိပ် ကျော်လွန်ရှိ မုန်တိုင်းက လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျွန်တော်မူကား ထိုမုန်တိုင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါမသွားခဲ့ပေ။
“သား” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“မောင်”
“ဇနီး” ဟု ကျွန်တော် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ဖေဖေ”
“ဘုရင်”
“ဘုရားသခင်”
စကားလုံးတိုင်းသည် ကျွန်ტော့်နှင့် သက်ဆိုင်ကြသည်။
သို့သော် မည်သည့်စကားလုံးကမျှ ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို အပြည့်အစုံ မလွှမ်းခြုံနိုင်ပေ။
ကျွန်တော် နဖူးပေါ်ရှိ ရေခဲဖြူရောင် ဆံပင်များကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ပတ်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ဟာ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
မုန်တိုင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
ဝေးလံလှသောနေရာတစ်နေရာတွင် ဩဆယ်လော့စ်၏ စာရင်းဇယားများက အီလီနော်ကို သေဆုံးသွားပြီဟု ဆက်လက် ဖော်ပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မိုးမလင်းမီ ဟေဗင်ရိတ်နှင့် မဟာမิตรဖွဲ့ထားသော တိုင်းနိုင်ငံတိုင်းသည် သူမ အသက်ရှင်နေကြောင်း သက်သေအထောက်အထားများကို လက်ခံရရှိကြလိမ့်မည်။
လူတို့သည် မည်သည့်မှတ်တမ်းကို ယုံကြည်ရမည်ဆိုသည်ကို ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။
နန်းတော်ဟောင်း၏ ကြေညာချက်ကိုလော။
သို့မဟုတ် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်တည်ကာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို ပြောဆိုနိုင်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ထွက်ဆိုချက်ကိုလော။
ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဩဆယ်လော့စ်သည် မှတ်တမ်းများကိုသာ အမှန်တရားအဖြစ် သတ်မှတ်ဆက်ဆံခဲ့သည်။
ဟေဗင်ရိတ်ကမူ အခြားသော စည်းစနစ်တစ်ခုကို သင်ယူနေပြီ ဖြစ်သည်။
လူသားက ဦးစားပေးဖြစ်သည်။
စာမျက်နှာက နောက်မှ ဖြစ်သည်။