အခန်း (၂၈၀) - လမ်းကြောင်း
အက်ဗလင်က ရှေးအကျဆုံး လက္ခဏာတွေကို ဖော်ပြထားတဲ့ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဝေးတစ်နေရာမှ အကူအညီတောင်းသံကို ကြားရခြင်း။
အိုမင်းရင့်ရော်မှု နှေးကွေးသွားခြင်း။
ဒဏ်ရာ အမြန်ဆုံးကျက်စေခြင်း။
ခေါ်သံပြုလုပ်ရုံမျှမကဘဲ နာမည်တပ်ခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် အာဏာစက်က တုံ့ပြန်လာခြင်း။
နယ်မြေတစ်ခု၏ ပုံစံသွင်းခြင်းကို ခံရသော အိပ်မက်များ။
သူမသည် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းစီကို လက်ဖြင့် တို့ထိကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလက္ခဏာတွေ အားလုံးကို ကျွန်မမှာ ရှိနေတယ်”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်လောက်အထိ နီးစပ်နေပြီလဲ”
“ဘာနဲ့ နီးစပ်တာကို ပြောတာလဲ”
“သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့လေ”
“မင်းက အဲ့ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ လျှောက်လှမ်းနေပြီးသားပါ”
“ကျွန်မ မေးတာ အဲ့ဒါကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းက အော်ရီလီယာနဲ့ အတူတူ နေရတာ များသွားလို့ ဖြစ်မှာပါ”
အော်ရီလီယာက စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
“သူ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့မိတာပေါ့”
အီလီနော်က စာမျက်နှာပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
“သတ်မှတ်ထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အတားအဆီး ကန့်သတ်ချက်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဘယ်လို အခမ်းအနားမျိုးကမှ မင်းကို တစ်ချက်အတွင်းမှာ တစ်ဘဝကနေ တစ်ဘဝကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်နေ့ ဘယ်အချိန်မှာတော့ လူတစ်ယောက်က မင်းကို သူတော်စင်လို့ ခေါ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီစကားလုံးက သိပ်မှန်ကန်နေတာကြောင့် မင်းအနေနဲ့ ငြင်းပယ်လို့ မရနိုင်တော့တဲ့အထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“အဲဒါက တိကျသေချာမှု မရှိလှဘူးပဲ”
“ဒါက လူသားတို့ရဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းပဲလေ။ ငါတို့တွေက မသေချာမရေရာမှုတွေနဲ့ပဲ ကျွမ်းကျင်ကြတာပေါ့”
မေရီက စတုတ္ထမြောက် ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အထဲမှာ ဘာမှမရှိ၊ ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်နေသည်။
သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားရုံမျှ မဟုတ်ပေ။
ဗီရိုအတွင်းသား သစ်သားပြားများကိုပါ ခြစ်ထုတ်ပစ်ထားသည်။
ဘောင်ပေါ်က အမည်များကိုလည်း ဖြတ်ထုတ်ထားကြသည်။
“အထက်တန်းရုံးတော်ကလား” ဟု မေရီက မေးလိုက်သည်။
အီလီနော် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီသူတော်စင်တွေကို ဖယ်ရှားခံခဲ့ရတာ”
“ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ”
“တချို့က သော့သိုစ့်ရဲ့ ရုံးတော်ဆဲလ်ကိုပေါ့။ တချို့ကလည်း ဘုရားကျောင်းကန်တွေဆဲလ်ကို။ တစ်ယောက်ကတော့ စုဝေးရာ အစည်းအဝေးကိုပေါ့”
အော်ရီလီယာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
“တိတ်ဆိတ်ရာ အခန်းလေးရဲ့ အယ်လာရာ”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှတ်မိသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
“သူမက ဘုရားသဘောတရားတွေကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခဲ့သူတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ”
“ဟုတ်တယ်”
“သူမက လူသားသက်သေတွေကို ချည်နှောင်ချုပ်နှက်တာကို ကန့်ကွက်ပြောဆိုခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“သူမက စုဝေးပွဲ မတိုင်ခင်ကတည်းက ဆုံးသွားပြီလို့ ငါထင်ထားတာ”
“မှတ်တမ်းတွေမှာ အဲဒီလို ရေးထားတယ်လေ”
အီလီနော်က ဗီရိုအလွတ်ကြီးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းဆိုတာ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခင်ကတည်းက ရေးထားခဲ့တာလေ”
မေရီက ခြစ်ထုတ်ခံထားရတဲ့ သစ်သားပြင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှတ်တမ်းက တစ်စုံတစ်ရာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတယ်ဆိုတာကို မှတ်မိနေဆဲပဲ”
“ဒီမှာ တစ်ခုခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကိုတော့ မှတ်မိနေတယ်။ ဘာကို ဖယ်ရှားသွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ မသိရတော့ဘူး” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
အလွတ်ဗီရိုထဲတွင် ဖမ်းမမိနိုင်သော ဖိအားတစ်ရပ် လွှမ်းခြောက်နေသည်။
ပိတ်ထားသော နှုတ်ခမ်းများနောက်ကွယ်တွင် စကားလုံးများ တိတ်တဆိတ် စုပြုံနေသကဲ့သို့ပင်။
အက်ဗလင်က လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ပြီးတော့ ရပ်သွားသည်။
“ကျွန်မ သုံးလို့ရမလား”
အီလီနော်က စဉ်းစားဟန်လုပ်သည်။
“ရပါတယ်။ အစွန်းလေးကိုပဲ ထိပါ”
အက်ဗလင်က သစ်သားကို လက်ဖြင့်တို့ထိလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများအောက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ဗီရိုက ၎င်း၏ အမည်များကို ထုတ်ဖော်မပြပေ။
ယင်းအစား အသံတစ်သံသည် အခန်းတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။
လူသားတစ်ဦး၏ အသံမဟုတ်ပေ။
မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဆန္ဒတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူတို့သာ ငါတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီနေရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပေးထားပါ။
မေရီ၏ ကလောင်တံ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထိုနောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိတ်ဆိတ်မှုက လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ဗလာဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သီးသန့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ချန်လှပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မော်ကွန်းတိုက် မပိတ်မီတွင် ဆိုရန် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် လူနာများကို ကုသပေးနေခဲ့ပြီး သမိုင်းဝင်တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်လာရုံမျှဖြင့် လူနာများကို စွန့်ခွာမသွားလိုခဲ့ပေ။
အီလီနော်က ၎င်းကို သဘောကျသည်။
သူက ပထမဆုံး မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် အစောပိုင်း လက္ခဏာများပါသည့် စာမျက်နှာကို ဖတ်သည်။
ထို့နောက် ဗီရိုအလွတ်ကို ကြည့်သည်။
“ဒီမှာ ဘာလက်တွေ့ကျတဲ့ ဗဟုသုတတွေ ရှိလဲ” ဟု သူက မေးသည်။
မေရီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အထက်တန်းရုံးတော်က သူတော်စင်တွေကို ပြန်ပေးဆွဲသွားတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေ ငါတို့မှာ ရှိတယ်”
“ဟုတ်ပြီလေ။ အက်ဗလင် အသက်ရှင်နေဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ဘယ်ဟာက ပြောပြနိုင်လဲ”
အီလီနော်က သတ္တမမြောက် ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အထဲတွင် ဆေးပညာဆိုင်ရာ ဂျာနယ်များ ရှိနေသည်။
သွေးခုန်နှုန်း ပြောင်းလဲမှုများ။
အိပ်စက်ခြင်း။
စားသောက်ချင်စိတ်။
ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်း၏ သက်ရောက်မှုများ။
ဒဏ်ရာများ။
အသက်အရွယ်။
ဘုရားသဘောတရား စွမ်းအားများနှင့် ကင်းကွာနေရသည့် အချိန်ကာလများ။
သူတော်စင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရန် ကြိုးစားမှုများ။
ဆိုရန်သည် ချက်ချင်းပင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“အဲဒါပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။
မှတ်တမ်းတင်ထားသော သူတော်စင် သုံးပါးသည် ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းစတင်ပြီးနောက် ကလေးများ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခဲ့ကြဖူးသည်။
တစ်ပါးမှာ သူတော်စင်ဘဝ လူအများသိအောင် အသိအမှတ်မပြုရသေးမီက ဖြစ်သည်။
ကျန်နှစ်ပါးမှာ ထိုနောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။
သုံးပါးစလုံး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန် ကာလများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူညီကြပေ။
တစ်ပါးမှာ ကလေးမွေးဖွားပြီး လပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ အဝေးမှ အသံကြားနိုင်စွမ်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နောက်တစ်ပါးမှာ သူမ၏ နယ်မြေသည် အလွန်တရာ ကျယ်လောင်လာသဖြင့် ညတိုင်း လုံးဝ တိတ်ဆိတ်မှုကို လိုအပ်လာခဲ့သည်။
တတိယမြောက် ကလေးငယ်မှာ မမွေးဖွားလာမီကတည်းက ဘုရားသဘောတရား စွမ်းအားများကို တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ထိုစာပိုဒ်ကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ဖတ်ရှုခဲ့သည်။
“အဲဒီ ကလေးမလေးကို ဘာတွေ ဖြစ်သွားလဲ”
“သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာပေါ့” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“သာမန်အတိုင်းပဲလား”
“ဘယ်ကလေးမှ သသာမန်အတိုင်း ကြီးပြင်းလာတာမျိုး မရှိပါဘူး”
“ခင်ဗျား ပြောချင်တာကို ကျွန်မ သိပါတယ်”
“အင်း”
အီလီနော်က သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူမဟာ သူမရဲ့ မိခင်လက်ဆောင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။ သူတော်စင်ဘဝတော့ မဟုတ်ဘူး။ နယ်မြေတစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘူး။ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း တစ်ခုပါပဲ”
“သူမ ကျန်းမာရဲ့လား”
“သူမဟာ အသက် ၈၃ နှစ်အထိ အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ မုန့်ဖုတ်ဆရာမ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဘုရားသဘောတရား ဆိုင်ရာ အမှုတော်တွေကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချက် မှန်သမျှကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်”
အက်ဗလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“နီလာ”
“ဘာလို့ သူမဟာ မုန့်ဖုတ်ဆရာမ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက သူမအတွက် အရေးပါလို့ပေါ့”
ဆိုရန်က စာရင်းတစ်ခု စတင်လုပ်တော့သည်။
အနားယူရမည့် အချိန်များ။
စောင့်ကြည့်ရမည့် ပြောင်းလဲမှုများ။
ဘုရားသဘောတရား ဆိုင်ရာ စစ်ဆေးမှုများအပေါ် ကန့်သတ်ချက်များ။
အက်ဗလင်၏ စွမ်းအားကို ဖွံ့ဖြိုးလာမည့် ကလေးငယ်နှင့် ကင်းကွဲစေမည့် နည်းလမ်းများ။
စွမ်းအား ဆက်လက်တည်ရှိနေခြင်းက ဖိအားတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့် လက္ခဏာများ။
သူက အီလီနော်ကို လေးစားမှုမရှိဘဲ မေးခွန်းများ မေးသည်။
အီလီနော်ကလည်း မည်သည့် လေးစားမှုမျိုးမှ ပြန်တောင်းဆိုနေခြင်း မရှိဘဲ ဖြေကြားပေးသည်။
အိုင်လန်က ထိုအထဲသို့ အလယ်မှ ဝင်လာပြီး သူ့လက်ထဲမှ စာမျက်နှာကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
“မင်း စားသောက်ချင်စိတ်ကို မေ့နေပြီ”
“ငါ မပြီးသေးလို့ပါ”
“မင်းက အိပ်စက်ခြင်းကို ရှေ့ဆုံးမှာ တင်လိုက်တယ်”
“အိပ်စက်ခြင်းက အရေးကြီးတယ်”
“အစားအသောက်က အစောပိုင်းမှာ ပိုအရေးကြီးတယ်”
သူတို့နှစ်ဦး မိနစ်အနည်းငယ်ကြာ ငြင်းခုံနေကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လာသည်။
“ဒါက စိတ်ချမ်းသာစရာပဲနော်”
“ဟုတ်လို့လား”
“သူတို့က ဒီမေးခွန်းကို ဘယ်လိုမှ မသိနိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလို ဆက်ဆံတာကို ရပ်လိုက်ကြပြီလေ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတော့ မရှိပေ။
သို့သော် ၎င်းတို့တွင် နယ်နိမိတ် အစွန်းအထင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အဲဒီအစွန်းအထင်းတွေနဲ့ပဲ ကျွန်တော် အလုပ်လုပ်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။
နေမဝင်မီတွင် အီလီနော်က မော်ကွန်းတိုက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဒီမှတ်တမ်းတွေကို ကုထုံးဆရာတွေအတွက် ဆက်လက် ရရှိနိုင်စေရမယ်။ ကောင်စီအတွက် မဟုတ်ဘူး။ ဘုရားကျောင်းအတွက် မဟုတ်ဘူး။ ဘုရင်အတွက်လည်း မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို မြောက်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဝင်လာတာပါ”
“မင်းက ဒီအခန်းပြင်မှာတော့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေဆဲပဲ” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“နားလည်ပါတယ်”
“သေချာရဲ့လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ခရိုင်နယ်မြေတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် တံခါးပွင့်လာသည်။
ထင်ရသည်မှာ ကျွန်တော် မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုခဲ့ပုံရသည်။
အမွှာနှစ်ယောက်က ရင်ပြင်တော်တွင် စောင့်နေကြသည်။
ရိုင်ဆာက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
ကာရယ်က အလင်းလုံးလေး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
ဂါရစ်က ဘာမှ မကိုင်ထားပေ။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စေသည်။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တိတ်တိတ်နေ” ဟု ကာရယ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
အလင်းရောင်က မှေးမှိန်သွားသည်။
ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ချုပ်တည်းထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က သူမရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“အဲဒါကို ဘယ်သူ သင်ပေးတာလဲ”
ကာရယ်က အက်ဗလင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူတို့အနီးတွင် ထိုသင်ခန်းစာကို ပြသခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လုပ်ခဲ့ခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
ဂါရစ်က လက်တစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အာကာသ၏ သေးငယ်သော ခေါက်ရိုးလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။
သူက လက်ချောင်းများကို ပိတ်လိုက်သည်။
ခေါက်ရိုးလေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“တိတ်တိတ်နေ” ဟု သူက ထပ်ပြောသည်။
ရိုင်ဆာက အီလီနော်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“သူတို့က အက်ဗလင်ကနေတဆင့် သင်ခန်းစာရဲ့ ပုံစံကို တုပခဲ့ကြတာပါ”
အီလီနော်က အမွှာနှစ်ယောက်ကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။
“စွမ်းအားကို မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“ကျင့်စဉ်ကိုပါ”
“အဲဒါက ပိုပြီး အရေးကြီးနိုင်ပါတယ်”
သူမက ကာရယ်ကို အလင်းရောင် ပြန်ပေါ်လာအောင် လုပ်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးလည်း လုပ်ပြသည်။
သူမက ဂါရစ်ကို ထိုခေါက်ရိုးကို ပြန်ဖွင့်ခိုင်းသည်။
သူလည်း ဖွင့်ပြသည်။
ထို့နောက် ခိုင်းသည့်အခါ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ငြင်းခုံမှု မရှိပါ။
မေရီ၏ ပစ္စည်းများကို ရွှေ့ပြောင်းရန် ကြိုးစားမှုလည်း မရှိပေ။
ထိုအားထုတ်မှုက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို ပင်ပန်းစေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ အတူတကွ တက်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အီလီနော်က သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“နယ်မြေတစ်ခုဆိုတာ သူ လုပ်ဆောင်နိုင်တာ တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လို မသုံးဘဲနေဖို့ ရွေးချယ်တယ်ဆိုတာလည်း ပါဝင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ရိုင်ဆာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲဒါက သူတို့ လိုအပ်နေတာပဲ”
“ဘုရားသခင်တိုင်းလည်း လိုအပ်တာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ခုံးတံခါးအောက်မှ ဖြတ်သွားသော သိုရ်က ကျွန်တော်ပြောတာကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါကတော့ လျှပ်စီးတွေကို အမြဲတမ်း မသုံးဖို့ ရွေးချယ်ထားပါတယ်”
တံတိုင်းအပြင်ဘက်မှ မိုးခြိမ်းသံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မယ်လိုဒီက သူ့နောက်မှ လိုက်လာသည်။
“သူက အမြဲတမ်းလို့ ပြောတာလေ”
“အဲဒါ လျှပ်စီးမဟုတ်ဘူး။ ရာသီဥတုလေ” ဟု သိုရ်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ကြည်လင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သိုရ်က ဆက်ပြီး လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ ညစာကို ခန်းမကြီးထဲတွင် စားသုံးကြသည်။
အီလီနော်က အိုင်လာဘေးတွင် ထိုင်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကျွန်တော် မသိတဲ့ အမည်တွေကို တိတ်တဆိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
ဆိုရန်က ကုထုံးဆရာတွေနဲ့အတူ ထိုင်နေသည်။
သူက တစ်ပတ်ကြာရင် ထွက်သွားမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မပြောတော့ပေ။
မေရီက သတိထားမိလိုက်သည်။
သူမက အမြဲတမ်း နေထိုင်ခွင့် လျှောက်လွှာပုံစံကို သူ့ပန်းကန်ဘေးတွင် တင်ပေးလိုက်သည်။
သူက ၎င်းကို မုန့်ခြင်းတောင်းအောက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
မေရီက ခြင်းတောင်းကို ရွှေ့လိုက်သည်။
သူက ခွက်ကို လျှောက်လွှာပေါ် တင်လိုက်သည်။
မေရီက အခြား မိတ္တူတစ်စောင်ကို သူ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
အိုင်လန် ရယ်မောလိုက်သည်။
ဆိုရန် ပြန်လာကတည်းက သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ရယ်မောသကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက နောက်တစ်လအတွက် ယာယီနေထိုင်ခွင့်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
မေရီက အလျှော့ပေးမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။
သူမက မိတ္တူ ခြောက်စောင် ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ညစာစားနေစဉ်အတွင်း အက်ဗလင်က အဝေးမှ ခေါ်သံ သုံးခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမရဲ့ လက်ပတ်က နွေးလာလို့ပါပဲ။
ပထမအကြိမ်က ဂါရစ် သူ့ပန်းကန်ထဲသို့ ရေထည့်နေစဉ်မှာ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအကြိမ်က ကာရယ်က အီလီနော်ကို မုန့်တစ်စောင် ကမ်းပေးနေစဉ်မှာ ဖြစ်သည်။
တတိယအကြိမ်က အော်ရီလီယာက ဆေးရုံမှ လူနာတစ်ဦးအကြောင်း ပြောပြနေစဉ်မှာ ဖြစ်သည်။
အကြိမ်တိုင်းတွင် အက်ဗလင်က နားစွင့်သည်။
အသိအမှတ်ပြုသည်။
ထို့နောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
သူမ စားပွဲဝိုင်းတွင် ဆက်လက် ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမ ရှိနေခြင်းကြောင့် သူမ ချစ်ရသူတွေထဲက ဘယ်သူမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။
သူတို့ ဒုက္ခရောက်နေလို့ဆိုပြီး မမြင်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူမရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းပိုက်သွားတာမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။
စာသောက်ပြီးနောက် ဆေးရုံခေါင်းလောင်း တစ်ချက်တီးလိုက်သည်။
စစ်မှန်သော ခေါ်သံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အနီးအနားတွင် ဖြစ်သည်။
လူသားတို့သွားလာရာ လမ်းမကြီးများနှင့် သာမန်အသံများမှတဆင့် တုံ့ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း လိုက်မယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
အိုင်လန်က တံခါးဝတွင် ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဆိုရန်က လိုက်လာသည်။
သူတို့ အတူတကွ ထွက်သွားကြသည်။
သူတော်စင်တစ်ပါးတည်းက အရာရာကို ဖြေရှင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကုထုံးဆရာအုပ်စုတစ်စုက လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို အတူတကွ ဖြေရှင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လူနာက မြောက်ပိုင်း ကင်းစခန်းမှ စစ်သားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူသည် အပြင်ဘက် လှေကားကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးစဉ် လဲကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးသွားသည်။
သူ့ရဲ့ သိက္ခာကတော့ ပိုလို့တောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။
ဆိုရန်က အရိုးကို ပြန်ဆက်ပေးသည်။
အက်ဗလင်က နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် ပြုလုပ်ပေးသည်။
အီလီနော်က စောင့်ကြည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာ မလိုအပ်ပေ။
ကျွန်တော်လည်း မလိုအပ်ပါ။
ကျွန်တော် ကလေးတွေနဲ့အတူ ရင်ပြင်တော်မှာ စောင့်နေလိုက်သည်။
ကာရယ်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်မှာ အိပ်ပျော်သွားသည်။
ဂါရစ်က ရေပန်းဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ကျောက်ခဲနှစ်ခုကြားက သေးငယ်တဲ့ ခေါက်ရိုးလေးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်နေသည်။
အဲဒါ ပျောက်သွားတိုင်း “တိတ်တိတ်နေ” ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။
တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုတာ စွမ်းအား မရှိတာ မဟုတ်ပေ။
ဘယ်အချိန်မှာ စကားပြောရပ်ရမယ်ဆိုတာကို သိတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လထွက်လာပြီးနောက် အက်ဗလင် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူ့အရေပြားအောက်က ရွှေရောင်အလင်းတန်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
သူမ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“စစ်သားလေး ဘယ်လိုနေလဲ”
“ရှက်နေတယ်”
“လက်ကောက်ဝတ်ကော”
“သက်သာသွားပါပြီ”
“ခေါ်သံတွေကော”
“ရှိနေတုန်းပဲ”
“အားလုံးပဲလား”
“အခုနဟာတွေနဲ့တော့ မတူတော့ဘူး”
သူမက ခရိုင်နယ်မြေပြင်ပက လမ်းမတွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်တော့မှ မပြတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိနေဦးမှာပဲ”
“အင်း”
“အဲဒါက အရင်ကဆိုရင် ကျွန်မကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့ဖူးတယ်”
“အခုရော”
“ကြောက်နေတုန်းပါပဲ”
အီလီနော်က သူမနောက်က တံခါးဝကနေ ထွက်လာသည်။
“အဲဒီအဖြေကပဲ သင်ခန်းစာ အလုပ်ဖြစ်သွားပြီဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ”
ကျွန်တော်တို့ အဖြူရောင်လမ်းမအတိုင်း အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ကလေးတွေက ကျွန်တော့်လက်မောင်းတွေပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အီလီနော်နဲ့ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ အကွာအဝေး အနည်းငယ်အကွာကနေ လိုက်လာကြပြီး ကရုဏာတရားဆိုတာ ရှိဖို့ လိုအပ်သလားဆိုတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ငြင်းခုံလာကြသည်။
ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် ဘယ်သူကမှ တစ်ဖက်လူကို သဘောပေါက်အောင် မလုပ်နိုင်သေးပေ။
ဒီငြင်းခုံမှုက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။
အဲဒါက ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုလိုပါပဲ။
ပျိုးခင်းတံခါးဝတွင် အက်ဗလင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်ပတ် နွေးလာသည်။
အဝေးတစ်နေရာမှ လိုအပ်ချက်တစ်ခုက သူမကို လာထိတွေ့သည်။
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
နားစွင့်သည်။
ထို့နောက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“တခြားတစ်ယောက်က ဖြေကြားပေးလိုက်ပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“လိုအပ်ချက်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာကို ငါ ခံစားမိတယ်”
သူမ ပျိုးခင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ခေါ်သံက သူမထံ ရောက်မလာတော့ပေ။
ငြင်းပယ်ခံရခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
လိုက်နာခြင်းလည်း မဟုတ်ပါ။
သူ့နေရာသူ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ချିတက်သိပ်လိုက်တဲ့အခါ ကာရယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“မေမေ နေမှာလား”
“အင်း နေမယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့ သမီးလေး ငြိမ်ကျသွားသည်။
ဂါရစ်က သူ့ပုခက်တန်းကြားမှ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။
အိပ်စက်ခြင်းက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းမိုးသွားသည်အထိ သူက ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ထိုအချိန်လေးထက် ပိုပြီးအရေးကြီးတဲ့ ဆုတောင်းမေတ္တာဆိုတာ ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
အဝေးက ဘယ်လိုလိုအပ်ချက်ကမှ ဒီအဖြစ်မှန်ကို ပိုပြီး မစစ်မှန်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် ဇနီးသည်ဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်သည်။
သူမရဲ့ အလင်းရောင်က အခန်းထဲမှာ ပြည့်နှက်သွားတာမျိုး မရှိပေ။
အဲဒါက သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသည်။
ရွေးချယ်ထားသော။
တိတ်ဆိတ်သော။
လုံလောက်သော။