အီလီနော်၏ ပထမဆုံးသင်ခန်းစာကို ဟေဗင်ရိတ်ရှိ အဆူညံဆုံး ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးတွင် စတင်ခဲ့သည်။
ဆေးခန်းတံခါးများ ပွင့်ဟနေ၏။
အရှေ့ဘက် ကုသခန်းအတွင်းမှ ကလေးတစ်ဦး ငိုသံလွှင့်နေသည်။
သင်တန်းသားနှစ်ဦးက ပိတ်စပြုတ်များအတွက် အငြင်းပွားနေကြသည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သတ္တုဗန်းတစ်ခုကို လွတ်ကျသွားစေသည်။
မလိုဒီက ကြိုးကို တင်းခံနေသည်၊ အကြောင်းမှာ ဆိုရန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်တောင်းတစ်လုံးကို သူတို့မြင်နိုင်သည့် အကွာအဝေးတွင် ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လှည်းတစ်စီးသည် အဖြူရောင်လမ်းမကြီးပေါ်ဖြတ်၍ မောင်းနှင်သွားသည်။
အီလီနော်က ရေပန်းဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေ၏။
ကျွန်ုပ်က မာရီယာနှင့်အတူ ခုံးတံခါးအနီးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဆိတ်ငြိမ်မှုကို ပေးမယ်လို့ မင်းက ကတိပေးခဲ့တာလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“မဟုတ်ဘူး” အီလီနော်က ပြန်ဖြေသည်။ “ဆိတ်ငြိမ်မှုနဲ့ စတင်မယ်လို့ပဲ ငါကတိပေးခဲ့တာ။”
“ဒါက ဆိတ်ငြိမ်နေတာမှ မဟုတ်တာ။”
“အဲ့ဒါပဲလေ သင်ခန်းစာက။”
အီလီနော်က အက်ဗလင်ကို မျက်လုံးမှိတ်ခိုင်းသည်။
ထို့နောက် မိမိကြားရသမျှကို အမည်တပ်ခိုင်း၏။
“ရေပန်းသံ။”
“ဆက်လုပ်ပါ။”
“လှည်းဘီးသံ။”
“ဆက်လုပ်ပါ။”
“ကုသခန်းထဲက ကလေးငိုသံ။”
“ဆက်လုပ်ပါ။”
“ပတ်တီးကို လုံးဝမတို့ဖို့ ဆိုရန်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောနေတဲ့သံ။”
ဆေးခန်းထဲမှနေ၍ ဆိုရန်က “ခင်ဗျားပြောနေတာ ကိုယ်ကြားနေရတယ်” ဟု လှမ်းပြောသည်။
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဆက်လုပ်ပါ။”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ၏ ရွှေရောင်လက်စွပ် တောက်ပလာ၏။
“အကူအညီတောင်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။”
“ဘယ်မှာလဲ။”
“မသိဘူး။”
“သူက ဒီနယ်မြေထဲမှာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“ဟေဗင်ရိတ်ထဲမှာလား။”
အက်ဗလင် နားစွင့်ကြည့်သည်။
“မဟုတ်လောက်ဘူး။”
“သူဘာလိုချင်နေတာလဲ။”
“မပြောတတ်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင် လိုက်မသွားနဲ့။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အရေးကြီးကိစ္စဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ မင်းမှ မသိတာ။”
“စောင့်နေတာက သူမကို ထိခိုက်စေရင်ရော။”
“လိုက်သွားလို့ ဒီကုသခန်းထဲက ကလေးကို မင်းလက်မခံနိုင်တော့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
အတွင်းဘက်မှ ငိုသံ ရပ်သွားပြီဖြစ်သည်။
လီယိုရာက ကလေးငယ်ကို ပွေ့ချီလျက် ထွက်လာသည်။
သူ့နဖူးတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ပတ်တီးစ တစ်စောင်း တပ်ဆင်ထား၏။
သူ့လက်ထဲတွင် ပန်းသီးတစ်ခြမ်းကို ကိုင်ထားသည်။
သူ့မိခင်က နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။
နှစ်ဦးစလုံး တည်ငြိမ်နေပုံ ပေါ်ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
အီလီနော်က စောင့်နေ၏။
“မင်း လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို ကြားခဲ့ရတာပဲ၊ ကတိတော့ မပေးခဲ့မိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ပြောရတော့ လွယ်သလိုလိုပါပဲ။”
“အဲ့ဒီလို အသံခေါ်သတွေ တစ်ထောင်ကျော်လောက် ကြုံလာရပြီဆိုရင်တော့ မလွယ်လှတော့ဘူးပေါ့။”
“ခင်ဗျား ဘယ်လောက်အထိ ကြားနိုင်လဲ။”
အီလီနော်က ရေပန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အခုလား။”
“အင်း။”
“ခုနစ်ခုကို အသေအချာပဲ။ အစွန်းဘက်ကနေဆိုရင် နောက်ထပ် ၁၂ ခုလောက် ရှိဦးမယ်။”
ကျွန်ုပ် သူမကို စိုက်ကြည့်မိသည်။
“လူ ၁၉ ယောက် သနားကြင်နာဖို့ တောင်းဆိုနေတာကို မင်းကြားနေရတာလား။”
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့နယ်မြေက တုံ့ပြန်ပေးနိုင်မယ့် နေရာ ၁၉ ခုကို ငါကြားနေရတာ။”
“အဲ့ဒါက ကွာလို့လား။”
“ကွာရမှာပေါ့။”
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
သူမ ပထမဆုံး ပြောင်းလဲလာစဉ်က လူတစ်ဦး၏ လိုအပ်ချက်ကို ပြီးအောင်လုပ်ပေးပြီးမှ နောက်တစ်ဦးထံသို့ သွားခဲ့ရာ အခြားသူတိုင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုက သူမကိုယ်သူမထက်ပင် ပို၍ ရင်နှင့်အရိုးစွဲအောင် ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။
အီလီနော်၏ စကားများက ထိုအမှတ်တရကို ပြန်နှိုးဆွလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအသံတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပစ်လဲ” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ငါ အသိအမှတ်ပြုပေးတယ်။”
“ပြီးတော့ရော။”
“ရွေးချယ်တယ်။”
“ဘယ်ဟာတွေကိုလဲ။”
“ငါ့ရဲ့ လက်ရှိဘက်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ တုံ့ပြန်နိုင်မယ့်ဟာတွေကိုပေါ့။”
အော်ရီလီယာက ဆေးခန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါ ရက်စက်ရာကျသလို ခံစားရနိုင်တာပေါ့။”
“အင်း။”
“အဲ့ဒါကို လက်ခံနိုင်လား။”
“မခံနိုင်ဘူး။”
အီလီနော်၏ အဖြေက ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ရှိနေတာကိုပဲ ငါလက်ခံတာပါ။ အဲ့ဒီခံစားချက်ကို အရာရာတိုင်းအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့တော့ ငါအခွင့်မပေးဘူး။”
အက်ဗလင်က မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
ရင်ပြင်တွင် ဆူညံဆဲပင်။
အီလီနော်က သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများကို တစ်ခုချင်းစီ ခွဲခြားပြသရန် ပြောသည်။
ရေသံ။
ခြေသံ။
ဆေးပင်သိမ်းဆည်းရာနေရာအထက်တွင် လွင့်ပျံနေသော ပိတ်စသံ။
မလိုဒီက သူမအား ပေးမထားသော အရာတစ်ခုကို ဝါးနေသည့်သံ။
ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် အော်ရီလီယာ အသက်ရှူသံ။
ကျောက်တုံးခုံးတံခါးပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်၏လက် ပွတ်တိုက်မိသည့်သံ။
“ယူရီယာ စိုးရိမ်နေတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“အဲ့ဒါ အသံမှ မဟုတ်တာ” ဟု ကျွန်ုပ်က သူမအား ပြောလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ လက်စွပ်က ပိုအေးလာလို့လေ။”
ကျွန်ုပ် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ငွေရောင်လက်စွပ်ပေါ်တွင် နှင်းခဲပါးပါးလေးတစ်န်း ဖြစ်ပေါ်နေ၏။
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ခပ်စောင်းစောင်း ကြည့်သည်။
“မင်းက သူမရဲ့ ကျောက်ဆည်တိုင်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ အချက်ပေးခေါင်းလောင်းလိုမျိုး မဖြစ်အောင် ကြိုးစားစမ်းပါ။”
“ငါက ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေတာပါ။”
“မင်းက ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေတဲ့ ဆောင်းရာသီဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေလို့ပေါ့။”
“အဲ့ဒါလည်း ငြိမ်နေတာပါပဲ။”
“သူတော်စင်တစ်ပါးအတွက်တော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။”
အော်ရီလီယာက အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။
ဝေးလံသော အသံခေါ်သံကြီး ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ် မကြားရပေ။
အက်ဗလင်ကတော့ ကြားနေရသည်။
သူမ၏ ပခုံးများ တင်းမာသွား၏။
“အဲ့ဒါကို ဖယ်ထုတ်ပစ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“ငါက လျစ်လျူရှုရမယ် ထင်နေတာ။”
“မဟုတ်ဘူး။ လျစ်လျူရှုဖို့ဆိုတာ ကြိုးစားအားထုတ်ရတယ်။ အားထုတ်ရတယ်ဆိုတာက အာရုံစိုက်မိသွားတာပဲ။ အဲ့ဒါ ရှိနေတဲ့အတိုင်း ဆက်ရှိနေပါစေ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။”
“ပိုနီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို အမည်တပ်ပါ။”
အက်ဗလင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ရေပန်းသံ။”
“ထပ်လုပ်ပါ။”
“ကာရို ရယ်မောသံ။”
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်လေးသည် အနောက်ဘက်ရင်ပြင်တွင် ရီဆာနှင့်အတူ ရှိနေသည်။
သူမ၏အသံကို ကျွန်ုပ် မနည်းပင် ကြားရသည်။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဂါရစ် သူမကို မလုပ်နဲ့လို့ တားနေတဲ့အသံ။”
“အဲ့ဒါတော့ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်ထင်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
အီလီနော်က လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဆက်နေပါ။”
ဝေးလံသော လိုအပ်ချက်သံက အက်ဗလင်၏ စွမ်းအားကို လာထိခိုက်စေသည်။
ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ငါ သူမကို ကျရှုံးစေခဲ့တာလား။”
“သူမ ဘယ်သူဆိုတာ မင်းမှ မသိတာ။”
“အဲ့ဒါက ငါ့ကို အဖြေမပေးပါဘူး။”
“အင်း။”
အီလီနော်က ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးလာသည်။
“သူတော်စင်ဘဝက မသေချာမရေရာမှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဆိုရင် မသေချာမရေရာမှုတွေကို အသံတွေ ပိုထွက်လာအောင် လုပ်ပေးလိမ့်မယ်။”
ဆိုရန်က ခေါက်ထားသော စာစောင်တစ်ခုကို ကိုင်လျက် ဝင်ဝတွင် ပေါ်လာသည်။
“တောင်ဘက် ကင်းစခန်းက ပို့လိုက်တာပါ။”
သူက ၎င်းကို အက်ဗလင်အား ပေးလိုက်သည်။
အောက်ဘက်လမ်းမလွန်ရှိ လယ်ယာတစ်ခုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး စောစီးစွာ မီးဖွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ပါရှိသည်။
ဒေသခံ သားဖွားဆရာမက သူမထံတွင် ရှိနေသည်။
နောက်ထပ် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းကိရိယာများ တောင်းဆိုရန်အတွက် မြင်းစီးသမားတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။
အရေးပေါ်အခြေအနေတော့ မကြေညာရသေးပေ။
“သူတို့ အကူအညီတောင်းနေကြတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်။” ဆိုရန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က တုံ့ပြန်ပေးလိုက်ပြီ။”
“အင်း။”
အီလီနော်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းစင်သွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရသည်။
သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်သွားမှုကလည်း ထင်ရှားနေ၏။
“တကယ်လို့သာ အရေးပေါ်အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့ရင်ရော” ဟု သူမက မေးသည်။
“ကင်းစခန်းက ဆေးခန်းခေါင်းလောင်းကို ထိုးလိမ့်မယ်လေ” ဟု ဆိုရန်က ဖြေသည်။ “အိုင်လန်က လှည်းတစ်စီးကို ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။”
“မင်းတို့က လူသားတွေဘက်က တုံ့ပြန်မယ့် နည်းလမ်းကို တည်ဆောက်ထားကြတာကိုး” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
ကုသခန်းထဲမှနေ၍ အိုင်လန်က လှမ်းပြောသည်။
“မင်းတို့ မရောက်လာခင်ကတည်းက ငါတို့မှာ ရှိနှင့်ပြီးသားပါ။”
အီလီနော်က တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းတို့က အဲ့ဒါကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။”
“အဲ့ဒါက လက်ခံနိုင်စရာပါပဲ။”
အိုင်လန်ဆီမှ ထွက်လာသည့် ထိုစကားက ချစ်ခင်မှုပင် ဖြစ်နေလေသည်။
သင်ခန်းစာပြီးနောက် မြို့စောင့်တပ်မှူး (Castellan) က ကျွန်ုပ်ကို လိုက်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
မာရီယာက မြို့ပြမြေပုံများနှင့်အတူ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
အီလီဇာနှင့် မယ်လိုဒီတို့က အရှေ့ဘက်ခုံးတံခါးအနီးတွင် စောင့်နေကြ၏။
စာရွက်စာတမ်းတွေ ကိုင်ထားတဲ့ လူအများအပြား ရှိနေတယ်ဆိုတာက ငြိမ်သက်အေးချမ်းတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခု မဟုတ်လောက်ဘူးဆိုတာကို ဖော်ပြနေပေသည်။
“မြောက်ဘက်ကင်းစခန်းရဲ့ အုတ်မြစ်ချတာ ပြီးစီးသွားပါပြီ” ဟု မြို့စောင့်တပ်မှူးက ပြောသည်။
“ပြီးတော့ရော။”
“ကာကွယ်ရေး စုန်းအတတ်ကျောက်ဆည်တိုင် (ward anchor) တစ်ခု လိုအပ်နေပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် မာရီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကို မနေ့က တင် အတည်ပြုပြီးသားလေ။”
“နေရာကိုတော့ အတည်ပြုခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘယ်စွမ်းအားတွေက အဲ့ဒါကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်ဆိုတာကိုတော့ အတည်မပြုရသေးပါဘူး။”
“ဘယ်နှစ်ခု ရွေးချယ်စရာ ရှိလို့လဲ။”
“ဆယ့်ခုနစ်ခုပါ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အများကြီး ဖြစ်ရတာလဲ။”
“ဘုရား ၁၇ ပါးက ကမ်းလှမ်းထားကြလို့ပါ။”
ကျွန်ုပ် ဂရေးကိပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။”
“မနက်စာ စားတဲ့အချိန်က။”
“ငါလည်း မနက်စာ စားနေတာပဲလေ။”
“မင်းက ဂါရစ်ကို သောရ်ရဲ့ တူထဲကို ပိုရိတ်ထည့်ခွင့် မပေးအောင် ဟန့်တားနေခဲ့တာလေ။”
“အဲ့ဒါက အာရုံစိုက်စရာ လိုအပ်လို့ပေါ့။”
“ထင်ရှားပါတယ်လေ။”
ဂရေးကိပ်ကို မိမိတို့ရဲ့ နေအိမ်အဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြတဲ့ ဘုရားတွေက ဟေဗင်ရိတ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအတွက် အကျိုးပြုချင်နေကြသည်။
အားလုံးက တစ်နည်းတည်းတော့ မဟုတ်ကြပေ။
နာရာက မီးဖိုနဲ့ အမိုးအကာကို ပေးကမ်းသည်။
ဆယ်လ်က ခံတပ်ပတ်လည်တွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များ ကြီးထွားလာစေရန် ကူညီသည်။
ကယ်ဒရစ်က စခန်းအတွက် တာဝန်ကျမယ့် စစ်သားတွေအတွက် သစ္စာကျိန်ဆိုမှုကို ပေးအပ်သည်။
မေးလင်းက မှတ်ဉာဏ်ကို ပေးစွမ်းသဖြင့် ကင်းလှည့်ရာမှ ပြန်လာသူများကို တာဝါတိုင်က မှတ်မိစေမည်ဖြစ်သည်။
သီဆာက ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကို ပေးသဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ ၎င်း၏ ကာကွယ်ရေးစုန်းအတတ်ဖြင့် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သော်က မိုးကြိုးကို ပေးသည်။
သူမက သူမ၏ စာဖြင့်ရေးသားထားသော အဆိုပြုလွှာဘေးတွင် တူငယ်တစ်လက်ကို ဆွဲထားခဲ့သည်။
မာရီယာက ၎င်းကို ဖြတ်ကြောင်းပြစ်ထားလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“အဲ့ဒါက အဆိုပြုချက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ဘူးလေ။”
“အဲ့ဒါက ရရင်းမြစ်ကို ပိုရှင်းလင်းစေတာပေါ့။”
“ဘေးသီးသန့်နေရာကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေတယ်။”
“ငါ့ရဲ့ မိုးကြိုးနဲ့ ဆောင်းရာသီလည်း ပါဝင်သင့်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
မြို့စောင့်တပ်မှူးက ခေါင်းညိတ်သည်။
“သတိပေးချက်အနေနဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်နက်အနေနဲ့လား။”
ထိုမေးခွန်းက ကျွန်ုပ်ကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်း ကာကွယ်ရေးစုန်းအတတ်များက ထိုနှစ်ခုကြားတွင် ခွဲခြားရန် မကြာခဏ ပျက်ကွက်တတ်ကြသည်။
မလိုလားအပ်သော အာဏာတံဆိပ်ကို သယ်ဆောင်လာသူတစ်ဦး ဖြတ်သွားနိုင်၏။
ကျူးကျော်လာသည့် စစ်တပ်များကို ဖျက်ဆီးရန် တည်ဆောက်ထားသော ကာကွယ်ရေးစုန်းအတတ်များကို ကြောက်လန့်နေသော ခရီးသွားတစ်ဦးက မတော်တဆ လှုံ့ဆော်မိသွားနိုင်သည်။
“သတိပေးချက်က အရင်လာမယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ “အမိုးအကာက ဒုတိယပေါ့။ စခန်းထဲမှာရှိတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ရွေးချယ်တဲ့အခါမှသာ အင်အားသုံးရမယ်။”
“ဘယ်သူက ရွေးချယ်နိုင်မလဲ။”
“ကင်းစခန်းမှူးပေါ့။”
အီလီဇာက ခေါင်းခါသည်။
“လူနှစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်။”
“ဘာလို့လဲ။”
“တပ်မှူးက ဒဏ်ရာရသွားတာ၊ အလျှော့ပေးလိုက်ရတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မှားယွင်းသွားတာမျိုး ဖြစ်ခဲ့ရင်ပေါ့။”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကင်းစခန်းမှူးနဲ့ တာဝန်ကျ အရာရှိတစ်ဦးပေါ့။ နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူညီရမယ်။”
မာရီယာက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
“တကယ်လို့ စခန်းက အရမ်းကို အမြန် တိုက်ခိုက်ခံရရင်ရော” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က စဉ်းစားတွေးတောနိုင်သည်အထိ သူ့ရဲ့ သာမန်ကာကွယ်ရေးစနစ်တွေက ဆက်ရပ်တည်နေမှာပေါ့” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
“အဲ့ဒါက အချိန်ကုန်စေနိုင်တယ်။”
“စုန်းအတတ်က ရွာတစ်ရွာကို စစ်တပ်တစ်ခုလို့ မှားယွင်းထင်မှတ်ပြီး ဖျက်ဆီးမိသွားလို့ ပြန်ပြင်ရတာနဲ့စာရင်တော့ အချိန်ကုန်တာချင်း တူတူပါပဲ။”
ကျွန်ုပ်တို့ မြောက်ဘက်အုတ်မြစ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရင်ပြင်အသစ်က ၎င်း၏အောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်နေသည်။
လေ့ကျင့်ရေးတိုင်များက စနစ်တကျ တန်းစီလျက်ရှိသည်။
အပြင်လမ်းမဘေးတွင် မြင်း στάβλος (စတားဘုလ် - မြင်းတင်းကုပ်) ၏ မူဘောင်များ ပေါ်ထွက်လာနေပြီဖြစ်သည်။
ဒုတိယမြောက် မြင်းတပ်ခွဲတွင် လုံလောက်သော မြင်းများ မရှိသေးသော်လည်း မာရီယာက သူတို့အတွက် ကောက်ရိုးနှင့် အစာသိုလှောင်ရုံကို ဒီဇိုင်းရေးဆွဲပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
အဆောက်အအုံများက လက်တွေ့ဘဝကို အမှီလိုက်လာစေရန် တွန်းအားပေးသည်ဟု သူမက ယုံကြည်သည်။
အီလီနော်က ကာကွယ်ရေးစုန်းအတတ်ခန်းမဆောင်ဘေးတွင် စောင့်နေသည်။
ပယ်ရင်က ကြေးနီမြောင်းတစ်ခုကို တိုင်းတာရင်း အတွင်းဘက်တွင် ထိုင်နေ၏။
“အခုထိ စွမ်းအားတွေ မထည့်သေးနဲ့ဦး” ဟု သူက ကျွန်ုပ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ပြောသည်။
“ငါ ဘာမှ မလုပ်ရသေးပါဘူး။”
“မင်း စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတာလေ။”
“အဲ့ဒါက အခုခေတ်မှာ အန္တရာယ်ရှိသွားပြီပေါ့ ဟုတ်လား။”
“အင်း။”
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်အား ပုံစံပြား (diagram) တစ်ခုကို ကမ်းပေးသည်။
“မိုးကြိုးကို ဒီမှာထားပါ။ ဆောင်းရာသီကို ဒီမှာထားပါ။ မြို့စောင့်တပ်မှူးက ခွဲခြားရေးစည်းကို မပြီးမချင်း သူတို့ကို ဖြတ်ကျော်ခွင့် မပေးနဲ့။”
“ဘာလို့လဲ။”
“နောက်ဆုံးတစ်ခါ သူတို့ ဖြတ်မိတုန်းက စမ်းသပ်နံရံပေါ်က သံမှိုတွေအကုန်လုံးမှာ နှင်းခဲတွေ တက်လာကုန်လို့လေ။”
“အဲ့ဒါ အသုံးဝင်သားပဲ။”
“နံရံကွဲသွားတယ်။”
“အသုံးမဝင်တော့ဘူးပေါ့။”
ကျွန်ုပ်တို့ နေ့လယ်ပိုင်းအထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။
တစ်ကြိမ်လျှင် နယ်မြေတစ်ခုစီအလိုက် ဖြစ်သည်။
မှတ်ဉာဏ်က အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်လာသည်။
ခွင့်ပြုချက်ရထားသော ကင်းစောင့်တစ်ဦးချင်းစီ၏ ပုံစံများကို တာဝါတိုင်က မှတ်မိနေမည်ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ဝင်လာသည်။
အသိအမှတ်ပြုခြင်းက နာခံခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
မီးဖိုက ဗဟိုခန်းမထဲတွင် အခြေကျသွားပြီး အမိုးအကာ ပေးထားသူတိုင်းကို နွေးထွေးမှုပေးရန် ကတိပြုသည်။
ကြီးထွားမှုက သစ်သားကို မထိခိုက်စေဘဲ မြေထုလုပ်ငန်းများပတ်လည်တွင် ဝင်ရောက်လာသည်။
သစ္စာကျိန်ဆိုမှုက မိမိဆန္ဒအလျောက် ကျိန်ဆိုသူများကိုသာ ချည်နှောင်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ မိုးကြိုးက အပေါ်ဘက်ရှိ မြောင်းများဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် ဖိအားပြောင်းလဲမှုကို ၎င်းက ခံစားရလိမ့်မည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဆောင်းရာသီက နံရံများအောက်တွင် အခြေစိုက်သည်။
၎င်းက အစားအစာများကို ထိန်းသိမ်းပေးမည်၊ မီးလောင်မှုကို နှေးကွေးစေမည်၊ အန္တရာယ်ကျရောက်ချိန်တွင် ကျောက်သားကို ပိုမိုခိုင်မာစေမည်ဖြစ်သည်။
သွေးများကို အခဲခိုင်းမည် မဟုတ်ပါ။
အသက်ရှူမှုကို တားဆီးမည် မဟုတ်ပါ။
ရောက်ရှိလာသူများကို အပြစ်ပေးမည် မဟုတ်ပါ။
သော်က အချက်ပြမီးရှူးတန်ဆာပေါ်တွင် မီးပွားတစ်ပွင့်ကို တင်လိုက်သည်။
“တူ မပါဘူးလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
မာရီယာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သော်က ဘာမှမသိသလို မျက်နှာပေးဖြင့် နေ၏။
“တူ မပါဘူး။”
စခန်းကြီး နိုးထလာသည်။
လေထုက လူမရှိသေးသော တာဝါတိုင်အတွင်းဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ကြည်လင်သော တေးသံတစ်ပုဒ် ရင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။
အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံ မဟုတ်ပါ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
အလုပ်သမားများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။
စစ်သားများ မြောက်ဘက်လမ်းမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
တစ်ချက်ရှူသွင်းချိန်အတွင်း မြို့တော်ကို ကျွန်ုပ်၏နယ်မြေတစ်ခုအနေဖြင့် ခံစားလိုက်ရသည်။
စုပုံလာမည့် တိမ်တိုက်အောက်ရှိ အမိုးအကာများ။
ကျောက်တုံးများနောက်က နွေးထွေးသော အခန်းများ။
ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက် အမှတ်အသားပြုထားသော လမ်းများ။
ရန်သူ့ဘက်မှ မဟုတ်ဘဲ မိုးစက်မိုးပေါက်များ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်နေကြသော လူသားများ။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ် ချိတ်ဆက်မှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
စွမ်းအားက ၎င်း၏လမ်းကြောင်းအတွင်း၌သာ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။
ဆက်လက်လက်လှမ်းနေရန် ကျွန်ုပ် မလိုအပ်တော့ပေ။
အော်ရီလီယာ၏ ယခင်သင်ခန်းစာများက အလိုအလျောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နီးပါးတော့ ဟုတ်နေပြီပေါ့။
မြို့စောင့်တပ်မှူးက ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်သည်။
“မင်းက ဒီဇိုင်းလိုအပ်တာထက် စွမ်းအား ၁၂ ရာခိုင်နှုန်း ပိုသုံးခဲ့တယ်။”
“အလိုလို ဖြစ်လာတာနဲ့ နီးပါးပါပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
သူက လမ်းကြောင်းကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အီလီနော်က စားရင်းကိုင်၏ မှတ်တမ်းတိုက် (steward's archive) ကို ဖွင့်လှစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ဆေးကုသသူများက ခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။
မာရီယာလည်း တက်ရောက်ခွင့် ရခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာနှင့် အက်ဗလင်တို့မှာမူ မှတ်တမ်းတိုက်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကုသပေးမှုများနှင့် သူတော်စင်ဘဝဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းများ ပါဝင်သောကြောင့် ဖိတ်ကြားခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်ကတော့ အက်ဗလင်က တောင်းဆိုခဲ့လို့ ဖိတ်ကြားခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် ဝင်လာစဉ် အီလီနော်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒီမှတ်တမ်းတိုက်ကို ဘုရင်တွေကို တားဆီးနိုင်ဖို့ တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ။”
“ငါက ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ ဝင်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆို ဘာအနေနဲ့ ဝင်လာတာလဲ။”
“အက်ဗလင်ရဲ့ ခင်ပွန်းအနေနဲ့ပါ။”
အဖြူရောင်တံခါးက ကျွန်ုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပွင့်လာ၏။
မာရီယာက ထိုအချက်ကို တံခါးဝကို မဖြတ်ကျော်ခင်မှာပင် မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
မှတ်တမ်းတိုက်က မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ သေးငယ်နေသည်။
အဆုံးမရှိသော စင်များ မရှိပါ။
ခန်းမကြီးလည်း မရှိပေ။
စက်ဝိုင်းပုံ အခန်းတစ်ခန်းသာ ရှိသည်။
နံရံများဘက်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသော ဗီရိုကိုးလုံး တည်ရှိနေ၏။
ဗီရိုတစ်ခုချင်းစီတွင် ဖွင့်ထားသော လက်ဝါးပုံစံ တစ်ခုစီ ပါရှိသည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် စားပွဲပုတစ်လုံး ရှိသည်။
စားရင်းကိုင်၏ သော့က အီလီနော်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် နွေးနေသည်။
“ကိုးလုံးတောင်လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“လူသားတို့၏ သနားကြင်နာမှုအတွက် လူသိများခဲ့တဲ့ သူတော်စင်ကိုးပါး ရှိခဲ့တယ်။”
“လူသိများခဲ့တယ် ဟုတ်စ။”
“တချို့က သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ကြတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း ဘာဖြစ်လာတယ်ဆိုတာကို ဘယ်တော့မှ အမည်မတပ်ခဲ့ကြဘူး။”
အီလီနော်က ပထမဆုံးဗီရိုကို ထိလိုက်သည်။
“အကယ်၍သာ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရသေးရင် ငါလည်း အဲ့ဒီအတိုင်း လုပ်ခဲ့မှာပါ။”
့သော့ပွင့်သွားသည်။
အလင်းရောင်က စာရွက်အထုပ်အပိုးအချို့ပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ဘုရားသခင်၏ အလင်းရောင် မဟုတ်ပေ။
ထိန်းသိမ်းမှု အလင်းရောင်သာ ဖြစ်သည်။
သေသေချာချာ လက်ရာမြောက်စွာ ထိန်းသိမ်းထားသော မှတ်ဉာဏ်များ။
မှတ်တမ်းများက အံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် စတင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ငြင်းဆန်မှုများနှင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး သူတော်စင်က စစ်သားများ စစ်ပွဲထဲသို့ ချက်ချင်းပြန်သွားနိုင်ရန်အတွက် သူတို့ကို ကုသပေးရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ဒုတိယသူက အသက်အရွယ်ကို ပြန်လည်ငယ်ရွယ်အောင် လုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုသော ဘုရင်တစ်ပါးကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
တတိယသူက သီးသန့် ကိုးကွယ်မှုကို တောင်းဆိုခဲ့သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
ငြင်းဆန်မှုတိုင်းက စွမ်းအားဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်မတိုင်မီ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။
“ဘာလို့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အံ့ဖွယ်အမှုတွေက အုပ်စိုးသူတွေကို ဆွဲဆောင်နေလို့ပဲ” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။ “ငြင်းဆန်မှုကတော့ သူတော်စင်က သူမကိုယ်သူမ ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သလားဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြနေတယ်။”
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာများကို လှန်လှောကြည့်သည်။
“ဘယ်သူ့မှ မရှုံးခဲ့ဘူးလား။”
“ငါတို့အားလုံးပဲလေ။”
အီလီနော်က နောက်ထပ် မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာ အောင်ပွဲတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒါ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခုပါ။”