အိုင်လီယန်က ကုထုံးဆရာများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူအားလုံးကို ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ကိုပါ အပါအဝင်ပေါ့။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော် ဘာမှထပ်မကန့်ကွက်ဘဲ ထွက်လာခဲ့သည်။
တော်တော်များများကတော့ အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်လာခဲ့တယ်။
အီလီနော်က သူမနောက်ကနေ ရ당ရင်ပြင်ထဲကို လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား မဲမပေးတော့ဘူးလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်တယ်။
“ကျွန်မ ရှိနေတာက ဆွေးနွေးမှုကို သွေဖည်သွားစေလိမ့်မယ်”
“ခင်ဗျားက အုပ်ထိန်းသူ (Steward) လေ”
“အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ”
စိုရန်က သူတို့နောက်က တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က အဲ့ဒီတံခါးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
“ဒီက ကုထုံးဆရာတွေက ဆန္ဒသဘောတူညီချက်ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို ထူးထူးခြားခြား နားလည်ကြသားပဲ”
“သူတို့က ဘုရားသတွေနဲ့ လက်တွေ့စမ်းသပ်ဖူးကြတာကိုး” လို့ အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ဆီ လျှောက်လာခဲ့တယ်။
“အဲ့ဒီအချက်ကပဲ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ပေးစွမ်းခဲ့တာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“စကားပြောရတာ ဂုဏ်ယူနေသလိုပဲနော်”
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ဂုဏ်ယူတာပေါ့”
အီလီနော်က အက်ဗလင်ကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုဖို့ တောင်းဆိုလာခဲ့တယ်။
ကုသခန်းထဲမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အခုချက်ချင်းလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး။
သူတို့က ရေပန်းဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။
“ရှင်ရဲ့စွမ်းအားရဲ့ အစွန်းအဖျားလေးကို ကျွန်မ စမ်းသပ်ကြည့်လို့ရမလား” လို့ အီလီနော်က မေးလိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
“အစွန်းအဖျားလေးပဲနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
အီလီနော်က သူမရဲ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အက်ဗလင်ရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ အရေပြားအောက်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ပိုပြီးတောက်ပလာတယ်။
အီလီနော်က လက်ကို ဆွဲမထုတ်ခဲ့ပါဘူး။
ဘယ်လိုတွန်းထုတ်တာမျိုးလည်း မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
သူမက ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေခဲ့တယ်။
ရေပန်းထဲက ရေပြင်တောင် ငြိမ်ကျသွားတယ်။
အမြွှာနှစ်ယောက်တောင် တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။
ခဏကြာတော့မှ အီလီနော်က လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ခံစားရလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးလိုက်တယ်။
“အချက်သုံးချက်ပါ”
ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ကြားရတာတော့ ထိန်းချုပ်လို့ရမယ့်ပုံပဲ”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာတယ်။
“အဲ့ဒီလို ဖြစ်ခဲပါတယ်”
“ကုသခြင်းပါပဲ” သူမက ဆက်ပြောသည်။ “သနားကြင်နာမှု၊ ပြီးတော့ ဆက်လက်တည်ရှိခြင်းတို့ပဲ”
“အော်ရီလီယာရဲ့ နယ်ပယ်တွေပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ဆိုလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါတွေနဲ့ နီးစပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူး”
အီလီနော်က နတ်ဘုရားမဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူတော်စင်တစ်ယောက်ဆိုတာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ပုံစံငယ်လေး ဖြစ်သွားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“အဲ့ဒီအကြောင်းကိုပဲ သူ့ကို ကျွန်မ အမြဲပြောပြဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်”
“ရှင် ပိုပြီးရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြခဲ့သင့်တာပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က တסקစက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိသေးလို့ပါ”
အီလီနော်ရဲ့ မျက်နှာထားက နည်းနည်းပျော့ပျောင်းသွားတယ်။
“အဲ့ဒါလည်း မှန်ကန်တဲ့ အဖြေတစ်ခုပါပဲ”
သူမက သူမရဲ့လက်ပေါ်က အမာရွတ်ကို လက်နဲ့တို့လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ သူတော်စင်ဘဝက သနားကြင်နာမှုနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားမက သနားကြင်နာတယ်ဆိုတာ နာကျင်မှုကို အဆုံးသတ်ပေးတာလို့ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေက တစ်ခါတလေ သူတို့ရဲ့နာကျင်မှုကို သူတို့ဘာသာ ရွေးချယ်တတ်ကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိလာခဲ့ရတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီနာကျင်မှုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ တခြားအရာတစ်ခု ရှိနေသေးလို့ပေါ့”
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်တယ်။
“ကျွန်မတို့ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်ကြဘူးလေ”
“ကိုယ့်ကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားမနဲ့ တောင် သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်ဘဲ ဖြစ်ရတယ်ပေါ့”
“ဖြစ်ရတာပေါ့၊ ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်”
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်နေခဲ့သည်။
ရန်လိုမှုမျိုး မရှိပါဘူး။
ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးလည်း မရှိပါဘူး။
ဂရုစိုက်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီနော်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“သူတော်စင်ဆိုတာ နာခံမှု မဟုတ်ပါဘူး။ အပြစ်ကင်းစင်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အကြိုက်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်ကို ပေးအပ်တဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို ဘာလဲဟင်” လို့ အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
“နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို လူသားတစ်ယောက်က သာမန်လူသားဘဝကနေ မပျက်စီးဘဲ သယ်ဆောင်သွားနိုင်တဲ့အထိ လုံးလုံးလျားလျား ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးပေါ့”
“နတ်ဘုရားက အဲ့ဒါကို ပြန်သိမ်းလို့ ရလား”
“အဲ့ဒီအမှန်တရားက ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်သွားပြီဆိုရင်တော့ မရတော့ဘူး”
အော်ရီလီယာက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ညင်သာစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
သူမလည်း ဒီအဖြေကို စောင့်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် အခုမှ သတိထားမိတော့တယ်။
“သူတော်စင်က အဲ့ဒီတာဝန်ကနေ ထွက်သွားလို့ ရလား” လို့ အက်ဗလင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ရပါတယ်”
“သူမအနေနဲ့ အဲ့ဒီနယ်ပယ်ကို ငြင်းပယ်လို့ ရလား”
“ရတာပေါ့”
“နတ်ဘုရားကိုရော ငြင်းပယ်လို့ ရလား”
အီလီနော်က ပြုံးလိုက်သည်။
“အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားကိုပေါ့”
“ရှင်တို့အတွက် ဘာက အစောဆုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လဲ” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အိပ်စက်ခြင်းပါပဲ”
သူမရဲ့ ကြားနာနိုင်စွမ်း မဟုတ်ပါဘူး။
စွမ်းအားလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
အိပ်စက်ခြင်းပါပဲ။
“ကျွန်မဆီမှာ သနားကြင်နာပေးဖို့ လာတောင်းဆိုဖူးပြီး သူတို့ရဲ့တောင်းဆိုမှု ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရတယ်လို့ ယုံကြည်နေကြတဲ့ လူတွေအကြောင်းကို ကျွန်မ အိပ်မက်တွေ မက်လာခဲ့တယ်”
“ဘလောက်တောင် များလဲ”
“အများကြီးပေါ့”
“ရှင် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ”
“သူတို့အားလုံးရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ဖြေကြားပေးဖို့ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။
သူမလည်း အဲ့ဒီအမှားမျိုးကို လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ သူမ နားလည်လိုက်ပုံရသည်။
“ကျွန်ਮလည်း အဲ့အတိုင်း လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်” လို့ သူမက ဆိုလိုက်သည်။
အီလီနော်က သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင် ရပ်တန့်ဖို့ ဘယ်သူက သင်ပေးခဲ့လဲ”
“ဘယ်သူမှ မသင်ပေးခဲ့ပါဘူး။ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်လာတာကပဲ သင်ပေးခဲ့တာပါ”
“ဒါဖြင့်ရင် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံး အဲ့ဒီသင်ခန်းစာကို နည်းလမ်းဆိုးနဲ့ သင်ယူခဲ့ကြတာပေါ့”
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
နတ်ဘုရားမတစ်ပါးနဲ့ သူတော်စင်တစ်ဦး။
ဘယ်သူကမှ တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုသာနေတာမျိုး မရှိပါဘူး။
သူတို့ကြားမှာ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့ဘဲ...။
အသိအမှတ်ပြုခြင်းတစ်ခုသာ ရှိနေခဲ့တယ်။
အီလီနော်က သူတော်စင်တွေအတွက် ကျောက်ဆည်လို အားကိုးရာ (Anchors) လိုအပ်ကြောင်း ရှင်းပြပေးခဲ့တယ်။
သာမန်လုပ်ရပ်တွေကို တမင်တကာ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ဆောင်ရတာမျိုးပေါ့။
အစားအစာ။
အိပ်စက်ခြင်း။
သူတို့မှာ စွမ်းအားတွေ မရှိသေးခင်ကတည်းက သူတို့ကို သိကျွမ်းခဲ့ကြတဲ့သူတွေ ခေါ်ဝေါ်တဲ့ နယ်မြေအမည်တွေ။
အံ့ဖွယ်စွမ်းအားတွေ မလိုတဲ့ အလုပ်မျိုး။
ဆက်သွယ်လို့မရတော့မယ့် အခွင့်အရေးမျိုးပေါ့။
“ဆုတောင်းသံတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်” လို့ သူမက အက်ဗလင်ကို ပြောပြခဲ့သည်။ “တစ်ပြိုင်နက်တည်းတော့ အကုန်မလာပါဘူး။ အစပိုင်းမှာတော့ ကိုယ့်နယ်ပယ်နဲ့ နီးစပ်ရာတွေ လောက်ပဲလာမှာပါ။ တည်ငြိမ်မှုပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ ကုထုံးဆရာတစ်ယောက်၊ ကလေးဆက်ပြီး အသက်ရှူနိုင်အောင် တောင်းပန်နေတဲ့ မိခင်တစ်ဦး၊ ဒါမှမဟုတ် ဘဝရဲ့နောက်ဆက်တွဲဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်တော့တဲ့ ဒဏ်ရာရထားသူတစ်ယောက်ယောက်ပေါ့”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားတယ်။
“ဒါတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လို လျစ်လျူရှုရမလဲ”
“မင်း လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး”
“ဒါဆို ကျွန်မ ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲ”
“ကြားရုံနဲ့ ကတိပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သတိရနေရမယ်”
အဲ့ဒီစကားတွေက ရင်းနှီးနေခဲ့တယ်။
အဖြေတစ်ခုဆိုတာ ဝင်ပေါက်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။
ခေါ်သံဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။
သင်ခန်းစာတိုင်းက အဲ့ဒီစည်းဝါးကိုပဲ ပြန်ပြီး ဦးတည်နေသလိုပါပဲ။
အီလီနော်က အက်ဗလင်ရဲ့ လက်စွပ်ဝိုင်းလေးကို ထိလိုက်သည်။
“ဒါကို ဘယ်သူ လုပ်ပေးတာလဲ”
“ကာစတယ်လန်က ပုံစံထုတ်ပေးတာပါ။ အီလီနော်နဲ့ ပီရင်တို့က သွန်းလုပ်ပေးခဲ့ကြတယ်။ အော်ရီလီယာနဲ့ သော်တို့ကလည်း ကူညီပေးခဲ့ကြတယ်”
“ဒါဆို ယူရီယာက ကျန်တဲ့တစ်ကွင်းကို ဝတ်ထားတာပေါ့”
ကျွန်တော် လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်တယ်။
အီလီနော်က မထိဘဲနဲ့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်”
“အံ့သြသွားတဲ့ပုံစံပဲ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“စွမ်းအားကြီးတဲ့ ခင်ပွန်းတွေက ဒီလောက်အထိ မှတ်သားလက္ခဏာပြည့်စုံတာ သိပ်တွေ့ရခဲတယ်လေ”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် လက်စွပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက တံဆိပ်တုံး ထုထားတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး”
“ရောက်နေတဲ့သူတိုင်းကို မင်းရဲ့စွမ်းအားမှာ နယ်ပယ်ကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာလေ”
“အဲ့ဒါက တံဆိပ်တုံး ထုထားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ”
“အရမ်းကို ချီးကျူးစရာကောင်းတဲ့ တံဆိပ်မျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် ထပ်ပြီး မကန့်ကွက်တော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း အီလီနော်ကို ပြောပြလိုက်တယ်။
အီလီနော်က ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီဆုံးဖြတ်ချက်က ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဟုတ်မဟုတ် သူမ မေးမြန်းခဲ့တယ်။
မျိုးဆက်သစ် ထိန်းသိမ်းရေး၊ ပရောဖက်ပြုချက်၊ ယုံကြည်ချက်၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုတွေကြောင့်များ ဖိအားပေးခံနေရလို့လားဆိုတာကို သူမ စုံစမ်းခဲ့တယ်။
ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းက သူမရဲ့သူတော်စင်ဘဝကို ပြည့်စုံသွားစေလိမ့်မယ်လို့ အက်ဗလင် ယုံကြည်နေလို့လားဆိုတာကိုလည်း မေးခဲ့တယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ဖြေလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။ အဲ့ဒါက မင်းရဲ့လမ်းကြောင်းကို ပိုနက်ရှိုင်းသွားစေနိုင်ပေမဲ့ တာဝန်တစ်ခု မဟုတ်တဲ့အရာကိုတော့ အဆုံးသတ်ပေးလို့ မရဘူး”
“ကလေးကိုများ ထိခိုက်နိုင်မလားဟင်”
“ထိခိုက်နိုင်တာပေါ့”
ရိုးသားပွင့်လင်းလွန်းတဲ့ အဖြေက ရင်ကို နာကျင်စေခဲ့တယ်။
အီလီနော်က အဲ့ဒီစကားကို ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပါဘူး။
“ကလေးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့လည်း ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ စွမ်းအားဆိုတာ သူ့အမည်နာမတစ်ခုတည်းနဲ့ ဘေးကင်းတာ၊ အန္တရာယ်များတာ မရှိပါဘူး။ အဓိကကတော့ အဲ့ဒါ ဘယ်လိုလှုပ်ရှားလဲ၊ ဘယ်သူက တားဆီးနိုင်မလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူကများ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ကံကြမ္မာလို့ မှားယွင်းပြီး ထင်မှတ်နေသလဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ”
“ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးလို့ ရမလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့”
ခေတ္တမျှပင် မတွေဝေခဲ့ပါဘူး။
သံသယလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
“သူတော်စင်ဘဝက ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘယ်လိုပြောင်းလဲစေလဲဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်။ နယ်ပယ်တစ်ခုကို မဖြတ်တောက်ပစ်ဘဲ ဘယ်လိုငြိမ်သက်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်။ ဆုတောင်းဆိုတာ အတင်းအကျပ် ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဘယ်လိုခွဲခြားရမလဲဆိုတာကိုလည်း သိတယ်။ နာကျင်နေချိန်မှာ သူတော်စင်တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရမလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိပါတယ်”
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲ ရေအပြည့် ဖြစ်လာတယ်။
“ဒါဆို ကျေးဇူးပြုပြီး ကျန်နေပေးပါ”
အီလီနော်က သူမရဲ့လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ကျွန်မရဲ့အကူအညီကို လိုအပ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျွန်မ ဆက်နေပေးပါ့မယ်”
ကုထုံးဌာနရဲ့ တံခါး ပွင့်လာခဲ့တယ်။
အိုင်လီယန်က အရင်ဆုံး ထွက်လာခဲ့တယ်။
သူ့နောက်မှာ စိုရန် ပါလာတယ်။
လီယိုရာနဲ့ တပည့်တွေက ဆက်ပြီး ထွက်လာကြတယ်။
မေရီက ထရပ်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
အိုင်လီယန်က အီလီနော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ အုပ်ထိန်းသူ (Steward) တစ်ယောက် လိုချင်တယ်”
ကျန်းမာရေးကဏ္ဍက နွေးထွေးလာခဲ့တယ်။
“အုပ်ထိန်းသူရဲ့ အာဏာကို စာနဲ့အသစ်ပြန်ရေးပေးရမယ်” လို့ အိုင်လီယန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပေါ့။ ကုသမှုက လူနာတွေနဲ့ ကုထုံးဆရာတွေနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်။ အုပ်ထိန်းသူက နယ်မြေကို ထိန်းသိမ်းမယ်၊ မှတ်တမ်းတွေကို စောင့်ရှောက်မယ်၊ ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်ကို အကောင်အထည်ဖော်မယ်၊ ပြီးတော့ ကုထုံးဆရာတွေရဲ့ ကောင်စီကနေ သူ့ကို ဖယ်ရှားပိုင်ခွင့် ရှိတယ်”
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“သဘောတူပါတယ်”
“နှစ်တိုင်း ပြန်လည်သုံးသပ်မှုတွေ ရှိရမယ်”
“အရင်က သတ်မှတ်ချက်က ခုနစ်နှစ်လေ”
“အရင်က နယ်မြေက ပျောက်ကွယ်သွားပြီလေ”
အီလီနော်က အဲ့ဒီစကားကို ဘာမကျေနပ်ချက်မှ မရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
“တစ်နှစ်ပါ”
စိုရန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အုပ်ထိန်းသူ လုပ်တယ်ဆိုရုံနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အဓိက ကုထုံးဆရာမ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
“ရှင်တို့ရဲ့ အဓိက ကုထုံးဆရာမ ဖြစ်ဖို့ ကျွန်မ မလိုချင်ပါဘူး”
“ရှင် သင်ကြားပေးလို့ ရပါတယ်”
“တောင်းဆိုလာရင်ပေါ့”
“ရှင် လူနာတွေကို ကုသပေးလို့ ရပါတယ်”
“သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့အညီ၊ ပြီးတော့ တခြားသူတွေနဲ့ အတူတူပဲ တူညီတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ပေါ့”
လီယိုရာက အရင်က အုပ်ထိန်းသူရဲ့ သော့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သူတို့ဆွေးနွေးနေကြတုန်းက အဲ့ဒီနယ်မြေက သော့ကို အံဆွဲပိတ်ထားတဲ့ ဗီရိုထဲကနေ ထုတ်ယူလာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဖြူရောင် သတ္တုစပ်ပါ။
သွားရိုးသွားစဉ် မရှိပါဘူး။
အဆုံးသတ်မှာတော့ ပွင့်နေတဲ့ လက်ဖဝါးငယ်လေးတစ်ခု ပါရှိနေတယ်။
အီလီနော်က အဲ့ဒီသော့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
“ဒါကို မှတ်တမ်းစားပွဲခုံပေါ်မှာ ကျွန်မ ချန်ထားခဲ့တာလေ”
“အဲ့ဒါက စောင့်နေခဲ့တာပါ” လို့ လီယိုရာက ပြောလိုက်သည်။
အီလီနော်က ချက်ချင်းမယူခဲ့ပါဘူး။
အခုချက်ချင်း မယူသေးပါဘူး။
သူမက ကုထုံးဆရာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါက မင်းတို့ လိုချင်တာ အမှန်ပဲလား”
သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြေကြတယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။
အားလုံးက ဖြေကြတယ်။
အီလီနော်က သော့ကို ယူလိုက်သည်။
ဒီနယ်မြေက ဘယ်လိုသစ္စာာဆိုမှုမျိုးမှ တောင်းဆိုမနေပါဘူး။
သွေးစက်တွေလည်း တောင်းဆိုမနေပါဘူး။
နံရံတွေက တောက်ပလာပြီး မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကို ဖော်ပြလာခဲ့တယ်။
ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းမရှိဘဲ စောင့်ရှောက်ပေးမည်လော။
အီလီနော်က အဲ့ဒီမေးခွန်းကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြလိုက်သည်။
သူမရဲ့လက်တွေ တုန်ယင်နေတယ်။
“စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်”
မေးခွန်းက ပြောင်းလဲသွားတယ်။
စောင့်ရှောက်ခြင်းကနေ ပိုင်ဆိုင်လိုမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ ထွက်သွားမည်လော။
“မှန်ပါတယ်”
မင်းကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်ကို ကာကွယ်ပေးမည်လော။
“မှန်ပါတယ်”
သူမရဲ့လက်ဖဝါးထဲမှာ သော့က နွေးထွေးလာတယ်။
အလင်းတန်းတွေက နယ်မြေတစ်ခွင်ကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။
တံခါးတွေ ပွင့်လာခဲ့တယ်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကုထုံးဆရာတွေ ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ သဘောတူထားကြတဲ့ အခန်းတွေပဲ ပွင့်လာခဲ့တာပါ။
ရေပန်းက ပိုပြီးမြင့်တက်လာတယ်။
ဟေးဗင်းရိတ်ချ် (Havenreach) အောက်က အဖြူရောင်လမ်းမကြီးက တောက်ပလာတယ်။
ဒါပြီးတော့ စကားလုံးတွေ မှေးမှိန်သွားတယ်။
နယ်မြေက ခန့်အပ်မှုကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အီလီနော်၊ သေမျိုးတို့၏ သနားကြင်နာခြင်းဆိုင်ရာ သူတော်စင်။
သဘောတူညီချက်အရ အုပ်ထိန်းသူ။
သက်တမ်း။ တစ်နှစ်။
ဖယ်ရှားပိုင်ခွင့် ရှိသည်။
နုတ်ထွက်ပိုင်ခွင့် ရှိသည်။
မည်သည့်လူနာကိုမျှ ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။
မည်သည့်ကုထုံးဆရာကိုမျှ ကျွန်ပြုမည်မဟုတ်ပါ။
မေရီက စာကြောင်းတိုင်းကို ကူးယူလိုက်သည်။
ဒါပြီးတော့ သဘောတူခဲ့ကြတဲ့ ကုထုံးဆရာတွေရဲ့ နာမည်တွေကိုပါ ထည့်သွင်းရေးသားလိုက်သည်။
အီလီနော်က အဲ့ဒီမှတ်တမ်းကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဟိုအရင် ဟာထက် ပိုကောင်းတယ်” လို့ သူမက ပြောလိုက်သည်။
အိုင်လီယန်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီတုန်းက အရင်ဟာကို ရေးခဲ့တာ ရှင့်ကိုး”
“ကျွန်မမှာ စဉ်းစားဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရခဲ့တာပေါ့”
“ဘယ်လောက်တောင် အချိန်တွေ ရခဲ့လို့လဲ”
အီလီနော်က အိုင်လီရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လုံလုံလောက်လောက်ပါပဲ”
အဲ့ဒီညနေမှာတော့ ကုထုံးခန်းထဲမှာ ညစာစားဖို့ လူတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။
ဘုရားကျောင်း တည်နေရာဘက်ကနေ လူတွေက ခုံတန်းလျားတွေ သယ်လာခဲ့ကြတယ်။
ဘီထရစ်က စွပ်ပြົုတ်တွေ ပို့ပေးခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က သက်ရှိသူတော်စင် ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ပို့လိုက်တာနဲ့ အိုက (Io) က လက္ဇန်းဒါး (Lexander) နဲ့အတူ ပို့ဆောင်ရေးတံခါး (Transit Gate) ကနေ ဖြတ်ပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။
အော်ရီသာ (Aurethar) က လူ့ယောင်ဖန်ဆင်းလျက်နဲ့ခြင်းတောင်းသုံးလုံးကို သယ်ပြီး သူတို့နောက်က လိုက်လာခဲ့တယ်။
သော် (Thor) ကလည်း အစားအစာရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားတာနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။
မယ်လိုဒီ (Melody) ကလည်း သော် ရောက်လာပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ အဲ့ဒီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။
စိုရန်ရဲ့ ယာယီအခန်းလေးက လူတိုင်းရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ အမြဲတမ်းအခန်းလေး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူက ဆက်ပြီး ကန့်ကွက်နေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ သူ့စကားကို နားမထောင်ကြပါဘူး။
အီလီနော်က ကုထုံးဆရာတွေနဲ့အတူ ထိုင်နေခဲ့တယ်။
စားပွဲရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲ့ဒီမှာ ထိပ်ဆုံးဆိုတာ မရှိပါဘူး။
ကလေးတွေက သူမရဲ့ဘေးနားမှာ ထိုင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ကြတယ်။
ကာရယ်က အီလီနော်ရဲ့ အမာရွတ်ကို ထပ်ပြီး ထိလိုက်တယ်။
“နာသွားတာလားဟင်”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“သိမ်းထားတာလား”
အီလီနော်က အဲ့ဒီဖြူဖပ်ဖြူရော် မျဉ်းကြောင်းလေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဟုတ်ပေါ့”
“ဘာလို့လဲ”
“ကုသတယ်ဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ဖြစ်သွားအောင် လုပ်တာချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ်သိနေဖို့အတွက်ပေါ့”
ကာရယ်က ခဏလောက် စဉ်းစားနေလိုက်တယ်။
ဒါပြီးတော့ သူမရဲ့ဒူးခေါင်းပေါ်က အမာရွတ်လေးကို အီလီနော်ကို ပြလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာအနေနဲ့ အဲ့ဒါကို ဖယ်ရှားပေးလို့ ရပါတယ်။
အက်ဗလင်အနေနဲ့လည်း ဖယ်ရှားပေးလို့ ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက ဘယ်တော့မှ အဲ့ဒါကို ဖယ်ခိုင်းခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ပါဘူး။
“သိမ်းထားတာ” လို့ ကာရယ်က ပြောလိုက်သည်။
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
“သိမ်းထားတာပေါ့”
ဂါရစ်က သစ်သားခွေးရုပ်လေးကို အုပ်ထိန်းသူရဲ့သော့ဘေးမှာ ချလိုက်တယ်။
“အခန်းအတွက်”
အီလီနော်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာအခန်းလဲ”
သူက အပေါ်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက် စတိုးဆိုင်ရဲ့ အပေါ်ဘက်က အခန်းကိုပေါ့။
စိုရန်ရဲ့အခန်းက အဲ့ဒီဘေးမှာပါပဲ။
လီယိုရာက အိပ်ရာပေါ်မှာ သန့်ရှင်းတဲ့นอนခင်းတွေကို ခင်းပေးပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေအတွက်လား”
ဂါရစ်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“နေဖို့”
နောက်ပိုင်းမှာတော့ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် ဂရေးကိပ် (Greykeep) ဘက်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့ကြတယ်။
အမြွှာနှစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့လက်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေကြတယ်။
ကာရယ်က ကျွန်တော့်ကို မှီပြီး အနားယူနေတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ သူ့ရဲ့လက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ အက်ဗလင်ရဲ့ကော်လာစကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။
လမ်းမတွေရဲ့အောက်ဘက်မှာ အဖြူရောင်လမ်းမကြီးက မှေးမှိန်စွာ ဆက်လက်ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲ့ဒီလမ်းမက ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နယ်မြေနဲ့ ဘုရားကျောင်းရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေကို ဆက်သွယ်ပေးထားတယ်။
ဒါပြီးတော့ ရဲတိုက်ဘက်ကို ဆက်သွားနေတယ်။
“မင်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“အီလီနော်က ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို နားလည်ပေးလို့လား”
“သူကိုယ်တိုင် အဲ့ဒါကို ဖြတ်သန်းရှင်သန်လာခဲ့ရလို့လေ”
အက်ဗလင်က နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ ကုထုံးဌာနရဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေက တောက်ပနေတယ်။
“သူမက သူမရဲ့နတ်ဘုရားမနဲ့ သဘောထားချင်း မတိုက်ဆိုင်ခဲ့ဘူး။ အုပ်ထိန်းသူတာဝန်ကနေ ထွက်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါတွေ နှစ်ခုစလုံးပြီးနောက်မှာ သူမ ဆက်ရှင်သန်လာခဲ့တယ်”
“သူတော်စင်ဘဝက အဲ့ဒီရွေးချယ်မှုတွေကို သိမ်းယူသွားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်ခဲ့တာပေါ့”
“အဲ့ဒါတွေကို မြင်တွေ့ဖို့ ပိုခက်ခဲသွားစေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ကြောက်ခဲ့မိတာပါ”
“အခုရော”
“အခုလည်း ခက်ခဲနေဦးမှာပဲ ဖြစ်မယ်”
သူမက သူမရဲ့လက်ကောက်ဝတ်က လက်စွပ်ကို ထိလိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက ကျွန်မပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အဖြစ် ဆက်တည်ရှိနေမှာပါ”
სანိုးခွင် (Nursery) ကို ရောက်တဲ့အခါ ပုခက်နှစ်ခုကြားက ကွက်လပ်ဘေးမှာ အော်ရီလီယာက စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ထက်တောင် အရင် ရောက်နှင့်နေခဲ့တာပါ။
အီလီနော်က သူမနဲ့အတူ ရပ်နေခဲ့တယ်။
သူမ ဝင်လာတာကို ကျွန်တော်တောင် မကြားလိုက်ရပါဘူး။
“ဒီညတော့ အဖြူရောင်လမ်းမကြီးက တော်တော်တိုတယ်” လို့ သူမက ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဂါရစ်က မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူကတော့ အတော်လေး အထင်ကြီးသွားပုံပါပဲ။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့လောက်ကြီး သဘောကျလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ဒီလမ်းကို သုံးတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်သင့်တယ်”
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
သဘောတူညီချက်က အရမ်းလွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်လာခဲ့တယ်။
သူမနဲ့ မေရီတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းသွားကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရิมမိတယ်။
အော်ရီလီယာက အမြွှာနှစ်ယောက်ကို သေချာသိပ်ပေးဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။
ဒါပြီးတော့ အီလီနော်က အက်ဗလင်ရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းနဲ့ စကြမယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကလေးတွေဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီနေရာမှာ အဲ့ဒါ ဖြစ်နိုင်လို့လား”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“ဒါဖြင့်ရင် ဘာလို့ အဲ့ဒါနဲ့ စရတာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတော်စင်တစ်ယောက်ဆိုတာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ လိုအပ်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းတို့ကြားက ကွာခြားချက်ကို သိထားရလို့ပေါ့”
အက်ဗလင်က အဲ့ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေလိုက်တယ်။
“ဒါဆို ဘယ်ကို သွားရမလဲ”
“ရင်ပြင်ထဲကိုပေါ့”
“ကုထုံးဌာနရဲ့ ရินပြင်က ဘယ်တော့မှ မတိတ်ဆိတ်ပါဘူး”
“အတိအကျပါပဲ”
အော်ရီလီယာရဲ့ သင်ခန်းစာတွေထဲက ပုံစံတစ်ခုကို ကျွန်တော် မှတ်မိလိုက်တယ်။
မသက်မသာဖြစ်စရာ အခက်အခဲတွေ အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုပေါ့။
“ရေကန်ပြားငယ်တစ်ခု ရှိမှာလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
အီလီနော်က နားမလည်တဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်လာတယ်။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ယူလာခဲ့ပေးပါ့မယ်”
အက်ဗလင် ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်တယ်။
မထွက်ခွာခင်မှာ အီလီနော်က သူမရဲ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ဆာနိုးခွင်ရဲ့ နံရံပေါ် တင်လိုက်သည်။
နယ်မြေရဲ့အလင်းတန်းက ရှေးဟောင်းလမ်းမအတိုင်း ရွေ့သွားပြီး ဂရေးကိပ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအား (Wards) တွေကို သွားထိလိုက်တယ်။
ကာစတယ်လန်က တံခါးဝမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
“အုပ်ထိန်းသူကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်” လို့ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ရဲတိုက်စောင့်ကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်” လို့ အီလီနော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဘယ်သူကမှ ဦးညွှတ်မနေပါဘူး။
ဘယ်သူကမှ တစ်ယောက်အပေါ် တစ်ယောက် အာဏာပြတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားတွေက အဲ့ဒီကွာခြားချက်ကို လက်ခံလိုက်ကြတယ်။
ဒါပြီးတော့ အီလီနော်က အမြွှာနှစ်ယောက်ဘေးက ကွက်လပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
ကာရယ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ စောင်လေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် မကြာသေးခင်ကမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မျှော်လင့်ခွင့်ပေးခဲ့ကြတဲ့ အဲ့ဒီဆန္ဒလေးကို သူမ ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
“ကျွန်မ သိထားသမျှကို မင်းကို သင်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလမ်းကြောင်းက ကျွန်မရဲ့လမ်းနဲ့ တူလိမ့်မယ်လို့တော့ ကတိမပေးနိုင်ဘူး” လို့ သူမက ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ရှင့်ရဲ့လမ်းကြောင်းကို လိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
သူမက အက်ဗလင်ရဲ့ ရွှေရောင်လက်စွပ်ကို တစ်ချက်တို့လိုက်သည်။
“မင်းတို့အတွက် ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းကို ဖန်တီးရလိမ့်မယ်”
အပြင်ဘက်မှာတော့ အဖြူရောင်လမ်းမကြီးက သာမန်ကျောက်တုံးလမ်းလို ဖြစ်သွားတဲ့အထိ မှေးမှိန်သွားခဲ့တယ်။
ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ နယ်မြေက သူမရဲ့သူတော်စင်ကို အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လိုက်ပါပြီ။
အတိတ်ကို ပြန်ဖန်တီးဖို့အတွက် မဟုတ်ပါဘူး။
နောက်ထပ် ဘာဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ရွေးချယ်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးဖို့အတွက်ပါပဲ။