အခန်း (၂၇၇) - အသက်ရှင်လျက်ရှိသော သူတော်စင်
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားသည့် ရပ်ကွက်ကြီးသည် အရုဏ်မတက်မီကတည်းက တုန်ခါမြည်ဟည်းလာခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်၏ ကြေးနီနှိုးစက်သံ မဟုတ်ပေ။
ဘုရားရှိခိုးကျောင်း ခေါင်းလောင်းသံလည်း မဟုတ်။
အသံသည် ဟေเวင်ရိတ်ချ် (Havenreach) အောက်ရှိ ဖြူစင်သော လမ်းမကြီးမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး နိမ့်ကျသော တေးသံတစ်ချက်။
ထို့နောက် နောက်ထပ်တစ်ချက်။
ကျွန်တော်သည် လက်မောင်းတစ်လျှောက် အေးစိမ့်လာမှုကို ခံစားရင်း နိုးထလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် မတ်မတ်ထိုင်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရွှေရောင်လက်ပတ်ကွင်းက တလက်လက် တောက်ပြောင်နေသည်။
“မင်း ကြားလိုက်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကြားတယ်”
“အဲဒါ မင်းကို ခေါ်နေတာလား”
သူမ နားစွင့်ကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ထိုတေးသံက ထပ်၍ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဆိုပါအသံထဲ၌ နာမည်တစ်ခုပါလာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
စကားလုံးဖြင့် ပြောခြင်းမဟုတ်။
အမှတ်ရနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်သည် အိပ်ရာပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒီရပ်ကွက်က ဘယ်သူ့ကိုမှန်း မသိပေမဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာဖို့ ခေါ်နေပြီ”
စတေလန် (Castellan) က ကျွန်တော်တို့ကို စင်္ကြံလမ်းတွင် လာရောက်ဆုံတွေ့သည်။
ခဏအကြာတွင် အော်ရီလီယာလည်း သူမ၏အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူမတွင် ဖိနပ်ပင် မပါလာပေ။
ဆံပင်များက ပခုံးပေါ်တွင် ဖရိုဖรဲ ကျဆင်းနေသည်။
“ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာတာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အန္တရာယ်ရှိလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မသိဘူး”
စတေလန်၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။
ထို့နောက် ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။
“ရပ်ကွက်က တောင်ဘက်ဝင်ပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီ”
“အဲဒီဝင်ပေါက်ကို ငါတို့ ပိတ်ခဲ့တာလေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆိုရင် အခုကော”
“သူ့ဟာသူ ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီ”
အော်ရီလီယာသည် အရှေ့ဘက် လှေကားထစ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူကမှ ဒီလမ်းကို လက်ခံလိုက်ပြီ”
ကျွန်တော်တို့သည် အီလီဇာကို နှိုးလိုက်ကြသည်။
အီလီဇာက မယ်လိုဒီကို နှိုးသည်။
မေရီကမူ မည်သူ့ကိုမျှ မနှိုးဘဲ အလိုလို ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက မီးအိမ်တစ်လုံး၊ မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ဆောင်လာသည်။
“မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလိုပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“သတိထားမိသားပဲ”
သူမသည် စစာအုပ်ကို ချိုင်းကြားညှပ်ကာ ဖိနပ်ကို ကုန်းစွပ်လိုက်သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်လို့လဲ”
“ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ရပ်ကွက်က တောင်ဘက်ဂိတ်ကို ဖွင့်လိုက်လို့လေ”
“ဘယ်သူ့အာဏာနဲ့လဲ”
“သူ့အလိုလိုပဲ”
မေရီ ရပ်တန့်သွားသည်။
“အဲဒါအတွက် အမျိုးအစား ခွဲခြားစရာ တစ်ခုခုတော့ လိုလိမ့်မယ်”
“အမျိုးအစားထက် လူတစ်ယောက်အရင် လိုအပ်နေပုံရတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ကောင်းကင်ယံက မီးခိုးရောင် သမ်းစပြုလာချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားသည့် ရပ်ကွက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ခင်းကျင်းထားသော ကျောက်တုံးများအောက်မှ ဖြူစင်သော လမ်းမကြီးက တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသည်။
တလက်လက် တောက်ပြောင်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
လမ်းပြနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဆေးခန်းတံခါးများ ပွင့်လျက် ရှိနေသည်။
အိုင်လန် (Ilyen) က ညဝတ်ပုဆိုးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လျက် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဆိုရန် (Soren) က သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူက နောက်ထပ်တစ်ပတ်လောက် ဆက်နေဦးမည်ဟု ပြောထားခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အိပ်ရာဘေး၌ ဆေးရုံအင်္ကျီကို အမြဲဆောင်ထားတတ်ပြီ ဖြစ်သည်။
လီโอရာ (Liora) နှင့် သင်တန်းသား နှစ်ဦးတို့က ရင်ပြင်ဝကျယ်မှနေ၍ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။
မယ်လို (Mallow) က သူမ၏ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာကာ လမ်းမကြီးအလယ်တွင် ရပ်နေသည်။
အိုင်လန်က ရင်ပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“လူတစ်ယောက် လာနေပြီ”
“ဘယ်သူလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“ငသာ သိရင် ပြောပြီးသားပေါ့”
တောင်ဘက် ရင်ပြင်ဝကျယ်၏ တစ်ဖက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နှေးကွေးသည်။
မှန်မှန်ကန်ကန် ရှိသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လမ်းလျှောက်တုတ်ကောင်နှင့် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် အနည်းငယ် ညစ်ပေနေသည့် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို လွယ်ပိုးရင်း ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမ၏အသက်အရွယ်မှာ ငါးဆယ့်အနှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ထိုထက်ပင် ပိုကြီးပုံရသည်။
မည်းနက်သော ဆံပင်များကြားတွင် ငွေရောင်ဆံချည်မျှင်များ ရောယက်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်တစ်ဝိုက် အရေးအကြောင်းများ နက်နက်နဲနဲ ဖြစ်နေသည်။
အားနည်းချို့တဲ့၍ မဟုတ်ပေ။
အသုံးချခံခဲ့ရမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ညာဘက်လက်ခ្នံပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော အမာရွတ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဆေးခန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ လမ်းလျှောက်နေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော တုတ်ကောင်မှာ အနည်းငယ် လျှောကျသွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ခဏတာမျှ အသက်ရှူရပ်သွားချိန်အတွင်း သူမသည် အိမ်ပြန်လာသူတစ်ဦးနှင့်တူသည်ထက် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုမှာ သူမမရှိဘဲ အသက်ဆက်ရှင်ကျန်ရစ်နေသေးသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် မယ်လိုက လျှောက်လာပြီး သူမ၏ဝတ်ရုံစကို လှမ်းကိုက်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“တချို့အရာတွေ ပြောင်းလဲသွားကြသားပဲ”
အိုင်လန်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဒီဆိတ်ကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာတာ”
အော်ရီလီယာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
အမျိုးသမီး၏ အာရုံစိုက်မှုက သူမထံသို့ ရောက်သွားသည်။
ခရီးသည်၏ အရေပြားအောက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်စွာ စုဝေးလာသည်။
ဘုရားသခင်၏ အလင်းရောင် မဟုတ်ပေ။
ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သာမန်လူသားတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ သာမန်ထက်ပိုသော စွမ်းအားများကို ထိန်းသိမ်းတတ်လာသည့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု၏ အလင်းရောင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တစ်ဝိုက်ရှိ အလင်းရောင်က တုံ့ပြန်လာသည်။
စိမ်းေယာင်သူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှ ကျန်ရှိသမျှ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အံ့သြသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဟမ်း…” သူမက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်သည် လုံးဝမလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။
“ငါ့မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
“သိတယ်”
အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ မျက်ဝန်းပတ်လာသည်။
“ငါဟာ နောက်ဆုံးလူ ဖြစ်နေပြီလို့တောင် တွေးမိတော့မလို့ပဲ”
မိတ်ဆက်ပေးခြင်း မပြီးဆုံးသေးမီမှာပင် အီလီယာ (Ilyra) ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
မည်သူမျှ သူမကို သွားခေါ်ခိုင်းခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် မြောက်ဘက်ရင်ပြင်ဝကျယ်မှနေ၍ ဝင်လာကာ ခရီးသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“အီလီနော် (Elianor)”
အဆိုပါနာမည်သည် ရပ်ကွက်တစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်တိုင်း တောက်ပလာသည်။
စမ်းရေတွင်းရှိ ရေများ မြင့်တက်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ဖြူစင်သော ကျောက်တုံးများ နွေးထွေးလာသည်။
ခရီးသည် အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမသည် ထိုနွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို မှီတွယ်အားပြုလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
“အီလီယာ”
“ရှင် အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ”
“အဲဒါကတော့ လူတစ်ယောက် ပြန်လာတဲ့အခါ သာမန်ဖြစ်ပျက်နေကျ အရာပါပဲ”
အီလီယာသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
အီလီနော်ကလည်း သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပြန်လည်ဖက်တွယ်ထားသည်။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ပါးပြင်တစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်မှ ထိုနေရာတွင် စိုစွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ အံ့သြသွားဟန် တူသည်။
အီလီနော်သည် ဤရပ်ကွက်၏ နောက်ဆုံးသော စတေလန် (ကြီးကြပ်ရေးမှူး) ဖြစ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
ပိုင်ရှင် မဟုတ်ပေ။
မေရီက ထိုဘွဲ့အမည်ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် အီလီနော်က ချက်ချင်းပင် တည့်မတ်ပေးခဲ့သည်။
“ငါက ဒီရပ်ကွက်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တာပါ” ဟု အီလီနော်က ပြောခဲ့သည်။ “ငါက ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
မေရီသည် စာလုံးနှစ်လုံးကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတိုက်ကတော့ ဒီနေရာကို အီလီနော်ရဲ့ ရပ်ကွက်လို့ ခေါ်ဆိုခဲ့တယ်”
“မှတ်တမ်းတိုက်က သဘောကောင်းပြခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ”
“ရှင်ကော ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“လူသားတို့၏ သနားကြင်နာခြင်း (Mortal Mercy) တဲ့”
မေရီ၏ ဘောပင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“လူတစ်ယောက်ကို ဆိုလိုတာလား”
“ကတိကဝတ်တစ်ခုကို ပြောတာ”
အီလီနော်သည် ဆေးခန်းတံခါးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုဒဏ်ရာမျိုးကမှ လူတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်မှုပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်မသွားစေရဘူးဆိုတဲ့ ကတိပဲ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ ကုသရေးစွမ်းအားကမှ သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကြွင်းမဲ့ အာဏာစย်မဖြစ်စေရဘူးဆိုတာနဲ့ လူသားတို့ဆိုတာ အတင်းအကျပ် ပြင်ဆင်ရမယ့် ချို့ယွင်းချက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ကတိပေါ့”
အော်ရီလီယာ၏ အလင်းရောင် ပို၍ နွေးထွေးလာသည်။
အက်ဗလင်၏ အလင်းရောင်ကလည်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အီလီနော်သည် ထိုအရာနှစ်ခုစလုံးကို မြင်လိုက်သည်။
“ဒီကတိကဝတ်က ဘာသာစကားအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီပဲ”
ကျွန်တော်တို့ အတွင်းဘက်သို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
အီလီနော်သည် ဆေးခန်း၏ κα လှေကားထစ်ကို ဖြတ်ကျော်မသွားမချင်း ရပ်ကွက်ကြီးသည် မြည်ဟည်းနေခြင်းကို ရပ်တန့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူမ ဖြတ်ကျော်သွားသည့် ထိုခဏချင်းမှာပင် အသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုကြီး စိုးမိုးသွားသည်။
ထို့နောက် အတွင်းနံရံပေါ်တွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
စတေလန်သည် မိမိဆန္ဒအလျောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
အီလီနော်သည် ထိုစာသားများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“ငါက စတေလန် မဟုတ်တော့ဘူး”
စာသားများ မှေးမှိန်သွားသည်။
နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။
ဟောင်းနွမ်းခဲ့သော စတေလန်သည် မိမိဆန္ဒအလျောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
အီလီနော်က နံရံကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ဒီလိုဆို ပိုကောင်းသေးတယ်”
ကျွန်တော် ဖျော့တော့နေသော ကျောက်တုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ရှင့်အတွက် သူ့ဟာသူ ပြန်ပြင်ပေးနေတာပဲ”
“အရင်တုန်းကဆို ဒါထက် ပိုပြီး ငြင်းခုံတတ်သေးတယ်”
မေရီက ထိုအကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အီလီနော်က သူမကို တစ်ချက် glanced လှမ်းကြည့်သည်။
“မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူလား”
“အဲဒါအပြင် အခြားအရာတွေလည်း ပါသေးတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“အဲဒါက များသောအားဖြင့် ‘ဟုတ်တယ်’ လို့ ဆိုလိုတာပဲ”
အိုင်လန်က အီလီနော်ကို အာဏာအာဏာပါဝါ တစ်စုံတစ်ရာကို ပေးအပ်ခြင်း မပြုပေ။
သူမကို နံနက်စာသာ ကျွေးမွေးခဲ့သည်။
ထိုအချက်က သူမအနေဖြင့် ဤအမျိုးသမီးကို နောင်တစ်ချိန်တွင် ယုံကြည်လာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြနေသလိုပင်။
သို့သော် သူမအနေဖြင့် ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ လုပ်ဆောင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း ပြသနေပေသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ဆေးခန်းရင်ပြင်တွင် စုဝေးနေကြသည်။
အရုဏ်တက်ပြီးနောက် ဟယ်လီနာ (Helena) နှင့် ရီဆာ (Rysa) တို့နှင့်အတူ ကလေးများ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကေရယ် (Carol) သည် အီလီနော်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဂါရစ် (Garrick) ကမူ သူ့နှမဖြစ်သူ သူနှင့်အတူ မရှိတော့သည်ကို သတိမထားမိဘဲ သုံးလှမ်းခန့် ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူရပ်လိုက်ကာ သူတို့ဆီသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
အီလီနော်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“စွမ်းအားကြီးတဲ့ ကလေးတွေ ရှိတယ်လို့ အီလီယာ ပြောဖူးတယ်”
“သူက အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းပြောခဲ့တာပါ” ဟု ကျွန်တော်က သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
ကေရယ်သည် ထိုသူတော်စင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“အရင်ခေတ်က အလင်းရောင်”
လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြသည်။
အီလီနော်က သေသေချာချာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာကို မြင်လဲ”
ကေရယ်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် တို့ထိပြလိုက်သည်။
“ဒီမှာ”
ထို့နောက် ဆေးခန်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ပြီးတော့ ဟိုမှာလည်း”
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
ဂါရစ်က လမ်းလျှောက်တုတ်ကောင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်တော့်ဟာလား”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
သူမကို သွားကိုင်တော့မည့်ဟန် ပြင်ဆင်နေသည်။
ရီဆာက သူ့နာမည်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောနောက်တွင် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
အီလီနော် အံ့အားသင့်သွားဟန် တူသည်။
“မင်းတို့ သူတို့ကို စည်းကမ်းရှိဖို့ သင်ပေးထားတာပဲ”
“ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို စည်းကမ်းရှိဖို့ စတင်သင်ကြားပေးနေဆဲပါ” ဟု ရီဆာက ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုပါပဲ”
ဂါရစ်သည် အီလီနော်ကို ပတ်၍ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အိမ်လား”
အီလီနော်သည် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းအရောင်းဆိုင်၏ အထက်ပါအခန်းများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဆိုရန်၏ ပြုပြင်ထားသော ဆေးသေတ္တာငယ်က တံခါးဝတစ်ခုအနီးတွင် တည်ရှိနေသည်။
နောက်တံခါးတစ်ခုတွင်တော့ အဝတ်လှန်းထားသည်များကို တွေ့ရသည်။
ကုသရေးသမားများက နံနက်စာများကို သယ်ဆောင်ရင်း ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြသည်။
“ငါလည်း သေချာမသိသေးဘူး”
ဂါရစ်က ထိုအဖြေကို လူကြီးအများစုထက် ပို၍ လွယ်ကူစွာ လက်ခံလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု သူက ဆိုသည်။
အီလီနော်၏ အပြုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့လေ”
နံနက်စာစားပြီးနောက် အိုင်လန်က ဆေးခန်း၏ အနောက်ဘက်အခန်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
လူနာများ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း မရှိပေ။
အရေးတကြီး ကုသမှုလိုအပ်နေသူလည်း မရှိပါ။
သူမသည် လက်ရှိတွင် ရပ်ကွက်အတွင်း အလုပ်လုပ်နေကြသော ကုသရေးသမားအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ဆိုရန်။
လီโอရာ။
ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) မှ ဧည့်သည်များ။
သင်တန်းသား လေးဦး။
အက်ဗလင်။
အော်ရီလီယာကမူ ဖိတ်ကြားခံရခြင်း မရှိသေးသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်လည်း ထို့အတူပင်။
မေရီကမူ အားလုံးက သဘောတူညီကြပြီးမှသာ ဆွေးနွေးချက်များကို မှတ်တမ်းတင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။
အီလီနော်သည် စားပွဲ၏ တစ်ဖက်အစွန်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသည်။
ထူးခြားသည့် ကုလားထိုင် သီးသန့်ဟူ၍ မရှိပေ။
သူမသည် ထိုအချက်အတွက် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားဟန် ပေါ်သည်။
အိုင်လန်က စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလို့ ထွက်သွားခဲ့တာလဲ”
အခမ်းအနားဆန်ဆန် ကြိုဆိုမှုမျိုး မရှိပါ။
ချီးကျူးမှုလည်း မရှိပါ။
ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ အချိန်ဆွဲနေခြင်းလည်း မရှိပေ။
အီလီနော်က ထိုမေးခွန်းသည် ဤနေရာနှင့် အထိုက်တန်ဆုံးဖြစ်သည့်အလံ ဟန်ပန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ တရားရုံးချုပ်က ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ လူနာတိုင်းကို ဖော်ထုတ်ပေးဖို့ ဒီရပ်ကွက်ကို အမိန့်ပေးခဲ့လို့ပဲ”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ”
“ရွေးချယ်ဖို့ပေါ့”
အီလီနော်က နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ပထမတော့ သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါပျောက်ကင်းမှုတွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို လိုချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ ဘယ်လူနာတွေက ဘုရားသခင်ရဲ့ ဆုတောင်းသံတွေကို ကြားရလဲ၊ ဘယ်သူတွေက နတ်ဘုရားတွေအကြောင်း အိပ်မက်မက်လဲ၊ ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ဘယ်ကလေးတွေမှာ စွမ်းအားတွေ ပါလာလဲ၊ ဘယ်ကုသရေးသမားတွေက သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ခံနိုင်ရည်ထက် ပိုပြီး စွမ်းအားတွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်လဲဆိုတာတွေကို မေးမြန်းလာကြတယ်”
“သူတော်စင်ဖြစ်လာခြင်းရဲ့ အစပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“အိုသယ်လော့စ် (Othellos) က သူတို့ကို လိုချင်ခဲ့တာပေါ့”
“သူ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ဘုရားသခင်ရဲ့ နယ်မြေတစ်ခုကနေ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်တဲ့ လူသားတိုင်းကို သူ လိုချင်ခဲ့တာပေါ့”
ကျွန်တော့်နံရိုးအောက်တွင် အေးစိမ့်လာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ပတ်ကွင်းက မည်းနက်လျက်ပင် ရှိနေသေးသည်။
ကျွန်တော်သည် စွမ်းအားကို ကိုယ့်အတွင်းထဲတွင်သာ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ငါ ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်”
အီလီနော်၏ အဖြေတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မပါရှိပေ။
မှတ်ဉာဏ်သက်သက်သာ ပါဝင်သည်။
“သူတို့က အဲဒီအမိန့်ကို ပထမသက်သေခံရဲ့ တံဆိပ်တုံးပါတဲ့ အမိန့်စာနဲ့ အစားထိုးခဲ့တယ်။ ငါ ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။ သူတို့က ဒီရပ်ကွက်ရဲ့ သဘောတူညီချက် စည်းကမ်းတွေကို အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အနှောင့်အယှက်တစ်ခုလို့ ယုံကြည်နေကြတဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို လွှတ်ပေးခဲ့တယ်”
ကျွန်တော်တို့ ဂရေးကိပ်မှ ဖြတ်တောက်ခဲ့ဖူးသမျှ အာဏာပိုင် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိလိုက်သည်။
“ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ”
“ရပ်ကွက်က သူတို့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်”
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် တရားရုံးချုပ်က ၎င်းတို့၏ နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးများ မလုံခြုံတော့ပေ။
လူသားတို့၏ သနားကြင်နာခြင်း (Mortal Mercy) ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးနေသော ကုသရေးသမားများကို ဘုရားသခင်၏ နယ်မြေများအတွင်း ဖြတ်သန်းခွင့် မပြုတော့ပေ။
လူနာများကို ဤရပ်ကွက် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဟု ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် တရားရုံးက အီလီနော် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
“အဲဒီသတိပေးချက် ရောက်လာချိန်မှာတောင် ငါက ဒီအခန်းထဲမှာ ရပ်နေဆဲပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဆိုရန်က ရှေ့သို့ ကိုင်းလာသည်။
“ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ရှင် ဘယ်လို အသက်ရှင်ရပ်တည်ခဲ့တာလဲ”
“ငါက အရေးမပါတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားအောင် နေခဲ့တာပေါ့”
“ရှင်က အသက်ရှင်လျက်ရှိတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးလေ”
“သူတော်စင်တစ်ပါးလို မပေါ်လွင်အောင် နေတတ်အောင် သင်ယူခဲ့တာပေါ့”
သူမသည် အမာရွတ်ထင်နေသော သူမ၏လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
သူမ၏ အရေပြားအောက်ရှိ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး”
မင်းကို ငါ ပထမဆုံး သင်ပေးနိုင်မယ့် အရာက အဲဒါပဲ”
အီလီနော်သည် စတေလန် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရပ်ကွက်၏ စည်းကမ်းချက်များက ၎င်းကို ခွင့်ပြုထားပေသည်။
စတေလန်တစ်ဦးသည် သဘောတူညီချက်ဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုပေးရသူဖြစ်ပြီး အသက်၊ မှတ်ဉာဏ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ ထိုရာထူးကို စွန့်လွှတ်ပိုင်ခွင့် ရှိသည်။
သူမသည် ရပ်ကွက်က အခြားတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
သို့သော် ရပ်ကွက်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
စတေလန်မရှိတော့သောအခါ ရပ်ကွက်သည် အနက်ရှိုင်းဆုံး မှတ်တမ်းတိုက်ကို သော့ခတ်ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး၊ ဖြူစင်သော လမ်းမကြီးကို ပိတ်ပစ်ကာ တိတ်ဆိတ်မှုဆီသို့ လျှော့ချပစ်လိုက်တော့သည်။
“ကုသရေးသမားတွေလည်း ကွဲထွက်ကုန်ကြတယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။ “တချို့က ရွာတွေဆီ သွားကြတယ်။ တချို့က တခြားနာမည်တွေနဲ့ သာမန်ဆေးခန်းတွေမှာ ဝင်လုပ်ကြတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း သေဆုံးသွားကြတယ်။ ငါကတော့ ဆက်ပြီး ရွေ့လျားနေခဲ့တယ်”
“ရှင် ဘာလို့ ပြန်မလာခဲ့တာလဲ” ဟု လီโอရာက မေးသည်။
“လမ်းက ဘယ်တော့မှ မခေါ်ခဲ့လို့ပေါ့”
သူမသည် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော အခန်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်ကအထိပေါ့”
“အဲဒီအချိန်က ဆိုရန် ပြန်လာတဲ့ အချိန်ပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
ဆိုရန်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒီရပ်ကွက်က ရာစုနှစ်နဲ့ချਿਆီပြီး ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ ကျွန်တော် မထင်ပါဘူး”
အီလီနော်က သူ့ကို စဉ်းစားတွေးတောဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း တစ်ယောက်တည်းအတွက်တော့ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပေါ့”
နံရံကြီး နွေးထွေးလာသည်။
ဆိုရန်က ထိုနံရံကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မနေ့ကတော့ ခေါ်သံက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်” ဟု အီလီနော်က ဆက်ပြောသည်။ “ထို့နောက် အရုဏ်မတက်မီမှာပဲ ဖြူစင်တဲ့ လမ်းမကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပွင့်လာခဲ့တာပဲ”
“ရှင် ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့တာလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“တောင်ဘက် ငါးရက်ခရီးအကွာက ရွာတစ်ရွာမှာပေါ့”
လူတိုင်း သူမကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
အီလီနော်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။
“လမ်းဆိုတာ သူ့ကို ပြန်သတိရတဲ့အခါ ပိုပြီး တိုသွားတတ်တာမျိုး ရှိတယ်လေ”
ပွင့်နေသော တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် ဆော့ကစားနေသော ဂါရစ်သည် စိတ်ဝင်တစား ရှိလာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မဖြစ်ဘူး”
“ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ရသေးပါဘူး”
“မင်း တွေးနေတာကိုး”
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်သည် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကြည့်နေသည်။
“ဒီက ကလေးက လမ်းတွေကို နားလည်လို့လား”
“ဒီက ကလေးက အကွာအဝေးဆိုတာ အကြံပြုချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်နေတဲ့သူပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“အဲဒါက ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒီလို ဖြစ်ခဲပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
အိုင်လန်သည် အရေးကြီးသော မေးခွန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ရှင်သာ စတေလန် ရာထူးကို ပြန်ယူမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုအာဏာမျိုးကို တောင်းဆိုမှာလဲ”
“ကုသမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်အာဏာမှ မတောင်းဆိုဘူး”
“လူနာတွေအတွက်ကော”
“မရှိဘူး”
“ကုသရေးသမားတွေအတွက်ကော”
“မရှိဘူး”
“ထောက်ပံ့ပစ္စည်းတွေအတွက်ကော”
“တောင်းဆိုလာရင်တော့ သူတို့ရဲ့ ထိန်းသိမ်းမှုနဲ့ ဖြန့်ဝေမှုကို ပံ့ပိုးညှိနှိုင်းပေးမှာပေါ့”
“အခန်းတွေအတွက်ကော”
“ရပ်ကွက်ရဲ့ သဘောတူညီချက် စည်းကမ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းမယ်၊ ကုသရေးသမားတွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ မသုံးရသေးတဲ့ အပိုင်းတွေကို ဖွင့်မယ်၊ ပိတ်မယ်၊ ပြီးတော့ မှတ်တမ်းတိုက်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်”
“လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ဖယ်ရှားပစ်လို့ ရလား”
“ရပ်ကွက်ထဲကနေဆိုရင် ဟုတ်တယ်၊ မြို့ထဲကနေဆိုရင်တော့ မရဘူး”
“ကျွန်တော့်ကိုရော ဖယ်ရှားလို့ ရလား”
“လူနာတစ်ဦးရဲ့ ငြင်းဆိုမှုကို မင်း ချိုးဖောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့”
အိုင်လန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ဆိုရန်က နောက်ထပ်မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။
“ဒီရပ်ကွက်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးကိုရော ဖယ်ရှားပစ်နိုင်လား”
“နိုင်တယ်”
“အော်ရီလီယာကိုတောင်မှ လား”
အီလီနော်က သူမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူသာ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ ကုသရေးထဲ ဝင်လာမယ်၊ ရပ်တက်ဖို့ ငြင်းဆန်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကုသပေးခြင်းအားဖြင့် လူနာတစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
အော်ရီလီယာ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
“လုပ်သင့်တယ်”
“ယူရီယာကိုရော ပါလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ပါတာပေါ့”
“ကောင်းပြီ”
အီလီနော် အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန် တူသည်။
ကျွန်တော် နားလည်ပါသည်။
သူမသည် နတ်ဘုရားများက လူတွေရဲ့ အဖြေတွေကို သူတို့ဆီမှာ လိုက်ပြီး ကွေးညွတ်စေလိုတဲ့ ခေတ်ကာလတစ်ခုမှာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်ကိုလည်း အလားတူယူဆချက်အချို့ဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် ယခုတိုင် ထိုအရာများကို နံရံများကြားထဲမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိဆဲ ဖြစ်သည်။
လီโอရာသည် သူမ၏လက်များကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဘာလို့ စတေလန် ရာထူးကို ပြန်ယူချင်ရတာလဲ”
အီလီနော်သည် ရင်ပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မိခင်တစ်ဦးသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ပွေ့ချီရင်း စမ်းရေတွင်းဘက်တွင် ထိုင်နေသည်။
သင်တန်းသားတစ်ဦးက နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ခေါက်ထားသော ပိတ်စများကို သယ်ဆောင်လာသည်။
မယ်လိုက စည်းကမ်းဘုတ်ကို ဝါးစားနေသည့်နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ငါ တကယ် ပြန်လိုချင်ရဲ့လားဆိုတာကို ငါ မသိသေးဘူး”
အိုင်လန် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် အီလီနော် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့လိုချင်တာက ဒီရပ်ကွက်ကြီး အသက်ရှင်နေဖို့ပဲ။ သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုတွေ ဆက်လက်တည်ရှိနေဖို့ပဲ။ သူ့ရဲ့ အသိပညာတွေ အသုံးချခံရဖို့ပဲ။ အဲဒီဆန္ဒတွေ ရှိနေရုံနဲ့ ငါက အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသင့်တယ်လို့ အဓိပ္ပာယ် မသက်ရောက်ပါဘူး”
မေရီ၏ ဘောပင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အဲဒါက ‘ဟုတ်တယ်’ လို့ ဖြေတာထက် ပိုကောင်းတဲ့ အဖြေပဲ” ဟု അവမက ဆိုသည်။
“အဲဒါက အဖြေတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ထောက်ခံလိုက်သည်။ “အဲဒါက သက်သေအထောက်အထားပါပဲ”