အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ပတ်ထားတဲ့ ငွေရောင်နဲ့ ရွှေရောင် ရောစပ်ထားတဲ့ လက်ပတ်ကြိုးကို လက်နဲ့တို့ထိလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က အဲ့ဒါကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ချက်ချင်းမမေးခဲ့ပါဘူး။
အဲ့ဒီလို အလျင်စလို မမေးခဲ့တာကြောင့်ပဲ သူမက သူ့ကို ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပုံရပါတယ်။
“ဒါက ယူရီယာနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ စီးဆင်းနေတဲ့ ဘုရားစွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိပေးတာလေ”
ဆိုရန်က ကျွန်တော့်လက်က မာကျူရီလက်ပတ်နဲ့ တူနေတဲ့ လက်ပတ်ကြိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူက ဆက်စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်ယူဖို့ စဉ်းစားနေကြလို့ပါ”
အိုင်ယိုက ကိတ်မုန့်တစ်ချပ်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။
အိုင်ယလင်ကတော့ စကားဝိုင်း ပြောင်းသွားတာကို မသိသလို စာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဆိုရန်က အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။
နောက်ပြီး အမွှာပူးလေးတွေကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဂယ်ရစ်က စားပွဲအောက်ကို တိုးဝင်သွားနှင့်နေပါပြီ။
ကဲလ်ကတော့ ကိတ်မုန့်ကို ရှက်ဒိုးနဲ့ အတူတူ စားဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။
“ခင်ဗျားက ခက်ခဲတဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေကို ပိုသဘောကျတတ်တယ် မဟုတ်လား” လို့ ဆိုရန်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မက ယူရီယာကို လက်ထပ်ခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒီမှာ ပုံစံတစ်ခု ရှိပြီးသားပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောပါတယ်။
“အဲ့ဒါက သိပ်တော့ မလိုအပ်ဘူး ထင်ပါတယ်”
ကျွန်တော်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော့်ဘက်ကနေ ဝင်မပြောကြပါဘူး။
ဆိုရန်က အက်ဗလင်ကို သူ့ရဲ့ ဆေးပညာဆိုင်ရာ အကြံဉာဏ် လိုချင်သလားလို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက လိုချင်တယ်လို့ ဖြေခဲ့ပါတယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့ကို အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုစကား မဆိုခဲ့ပါဘူး။
အဲ့ဒီအတွက်ကိုတော့ ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
သူမ နောက်ဆုံး ဘယ်တုန်းက ဆေးစစ်ဆေးမှု ခံယူခဲ့သလဲလို့ သူက မေးပါတယ်။
ဘယ်သူက ဆေးစစ်ပေးခဲ့တာလဲ။
ဘာတွေ တွေ့ရှိခဲ့ရလဲ။
သူမရဲ့ သန့်စင်သူဘဝ ဖွံ့ဖြိုးလာတာနဲ့အမျှ ရာသီစက်ဝန်းမှာ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိခဲ့လား။
သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအင်နဲ့ အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအင်ကို ခွဲခြားသိနိုင်ရဲ့လား။
ကျွန်တော် ရှိနေတာက သူမရဲ့ အနားယူမှု၊ အစားအသောက် စားသုံးနိုင်မှု ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်အပူချိန်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိရဲ့လား။
နောက်ဆုံးမေးခွန်းကိုတော့ ကျွန်တော်ပဲ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“သူက စောင်တွေကို လုခြုံတတ်တယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ရှင်က စောင်တွေ မလိုပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက သူ့ဥစ္စာ ဖြစ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ”
“ရှင်က ဆောင်းရာသီ ကိုယ်တိုင်ပဲလေ”
“ဆောင်းရာသီလည်း စောင်ခြုံရတာ ကြိုက်တာပါပဲ”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ငြင်းခုန်တာ ရပ်သွားတဲ့အထိ ဆိုရန်က စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
“သူ့វត្តထုံက ခင်ဗျား အိပ်စက်မှုကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလား”
“မဖြစ်ပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ဖြေပါတယ်။ “သူ့ ဟောက်သံကတော့ ဖြစ်စေတာပေါ့”
“ငါက မဟောက်ပါဘူး”
အိုင်ယိုက ကိတ်မုန့်တစ်ချပ်ကို ထပ်စားလိုက်ပါတယ်။
“ဟောက်တယ်လေ”
“မင်းက ငါတို့အခန်းထဲမှာ တစ်ခါမှ အိပ်ဖူးလို့လား”
“ကွန်ကော်ဒီယာကနေတောင် ခင်ဗျားဟောက်သံကို ကြားရတယ်”
ဆိုရန်ရဲ့ မေးခွန်းတွေက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာနေပါတယ်။
သူက ဘုရားစွမ်းအင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းအကြောင်းကို အော်ရီလီယာတို့၊ အိုင်ယိုတို့လောက်မှ မသိတာပါ။
ဒါကိုလည်း သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ လူသားတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ သူ နားလည်ပါတယ်။
သာမန်မဟုတ်တဲ့ စွမ်းအင်ကြီးတွေကြောင့် သာမန်ရောဂါလက္ခဏာတွေကို အရေးမစိုက်ဘဲ လစ်လျူရှုတတ်ကြတာကို ဆရာဝန်တွေ ဘယ်လို သတိမမူမိတတ်ကြလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားသာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာမယ်ဆိုရင်” လို့ သူက ပြောပါတယ်။ “ဘုရားစွမ်းအင် သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ သန့်စင်သူတစ်ဦးအနေနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ၊ ကလေးတစ်ယောက်ကို လွယ်ထားရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ ကုသပေးဖို့ တာဝန်ယူပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်တော့ ရှိရပါမယ်”
“အိုင်ယလင်လည်း အဲ့အတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောပါတယ်။
“သူပြောတာ မှန်ပါတယ်”
အိုင်ယလင်က စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မက အမြဲတမ်း မှန်တတ်ပါတယ်”
“တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့” လို့ ဆိုရန်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
အိုင်ယလင်က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ဦးရဲ့ ရှေးဦးက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုက အလွယ်တကူ ပြန်ပေါ်လာတာကြောင့် ဝေးလံတဲ့ နာမကျန်းသူတွေရဲ့ အခန်းတွေကြားမှာ သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် အငြင်းပွားခဲ့ဖူးကြမလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိသွားပါတယ်။
“ခင်ဗျားလည်း ဒီကိုဌာနခွဲ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စောင့်ရှောက်ရေး အလှည့်ကျစာရင်းထဲ ဝင်သင့်တယ်” လို့ အိုင်ယလင်က သူ့ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က အိုင်ယလင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် ရောက်တာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ”
“ခင်ဗျားမှာ လက်တွေလည်း ရှိတယ်၊ သင်တန်းလည်း တက်ထားတယ်၊ ဘုရားသခင်တွေကိုတောင် ငြင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်လည်း ရှိပါတယ်”
“ဘုရားသခင်ကို ငြင်းနိုင်တဲ့သူတွေ အများကြီးပါပဲ”
“အော်ရီလီယာ ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တယ်”
အော်ရီလီယာက ဘေးစားပွဲမှာ ထჯိုင်နေပါတယ်။
“ရှင်တို့ပြောတာ ကျွန်မ ကြားနေရတယ်နော်”
“အဲ့ဒါက ကျွန်မပြောတာ ပိုမှန်ကြောင်း သက်သေပြနေတာပဲ”
စည်းကမ်းချက် အတော်များများကို လက်ခံပြီးနောက်မှာ ဆိုရန်က အဆိုပြုချက်ကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်အတွက် တာဝန်ယူမယ့် တစ်ဦးတည်းသော လူသားဆရာဝန်က သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အိုင်ယလင်က ပင်မဆရာဝန်အဖြစ် ဆက်ရှိနေမှာပါ။
လီယိုရာက ဘုရားစွမ်းအင်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ဆရာဝန်တွေက အကြံဉာဏ် ပေးနိုင်ပေမဲ့ ဒေသတွင်း ကုသမှုတွေကို လွှမ်းမိုး အမိန့်ပေးခွင့် မရှိပါဘူး။
အော်ရီလီယာကလည်း အုပ်ချုပ်ရေးကို ဝင်စွက်ဖက်တယ်လို့ မယူဆဘဲ မေးခွန်းတွေကို ဖြေကြားပေးရမှာပါ။
အက်ဗလင် သီးသန့်စစ်ဆေးမှု လုပ်ချင်တဲ့နေရာတွေမှာတော့ ကျွန်တော်က အပြင်ဘက်မှာ ဆက်ရှိနေရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်က အဲ့အတိုင်း လုပ်နေတာပဲဟာ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က အက်ဗလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်လို့လား”
“ကန့်ကွက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲ့ဒါလည်း ပါတာပဲလေ” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က စည်းကမ်းချက် တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်သူမှ နားမလည်တဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ကြုံလာရပြီဆိုရင်၊ သေချာပေါက် သိပါတယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်က အရာရာကို ပိုလုံခြုံစေလိမ့်မယ်ဆိုပြီး ဟန်ဆောင်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ကြရမယ်”
အော်ရီလီယာရဲ့ မျက်နှာထားက တည်ကြည်သွားပါတယ်။
“သဘောတူပါတယ်”
အိုင်ယိုက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အိုင်ယလင်က မေရီရဲ့ လျှို့ဝှက်စာရင်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
“သဘောတူပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သဘောတူပါတယ်”
ကျွန်တော်ကတော့ အနောက်ဆုံးမှာမှ သဘောတူခဲ့တာပါ။
ခေါင်းဆောင်တွေအနေနဲ့ သေချာရေရာမှုအပေါ် အခြေခံပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ဘယ်လောက်တောင် မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်တတ်ကြလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာကြောင့် ဒီစည်းကမ်းချက်ကို ကျွန်တော် သိပ်မကြိုက်လှပါဘူး။
အဲ့ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် လက်ခံခဲ့တာပါ။
“သဘောတူပါတယ်”
ညစာ မစားရသေးခင်မှာပဲ ဆေးခန်းကို အရေးပေါ် လူနာတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျောက် quarry (ကျောက်ထုတ်လုပ်ရာ) လုပ်သားသုံးဦးက စတုတ္ထမြောက်လူကို ထမ်းပြီး အရှေ့ဘက် တံခါးပေါက်ကနေ ဝင်လာကြပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ခြေသလုံးအောက်ပိုင်းက ပြိုကျလာတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအောက်မှာ ကြေမွသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဖိနပ်အထက်နားမှာ စည်းနှောင်ထားတဲ့ အဝတ်စတွေမှာ သွေးတွေ ရွှဲနေပါတယ်။
အိုင်ယလင် ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
ရင်ပြင်တော်ရဲ့ ပုံစံက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
စားပွဲတွေပေါ်မှာ အစားအစာတွေ ကျန်နေခဲ့ပါတယ်။
ကုလားထိုင်တွေက ကျောက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ တရွတ်တိုက် ဆွဲသံတွေ ထွက်လာပါတယ်။
ကလေးတွေကို ရီဆာနဲ့ ဟယ်လီနာတို့နဲ့အတူ အမှတ်အသားပြုထားတဲ့ မျဉ်းကြောင်းရဲ့ နောက်ဘက်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်ကြပါတယ်။
ဆိုရန်က လူနာဆီကို အရင်ဆုံး ရောက်သွားပါတယ်။
“သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“ဒါဗင် ပါ”
“ဒါဗင်၊ ငါ့ကို ကြားရလား”
ဒဏ်ရာရထားတဲ့လူက ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
“ကြားရပါတယ်”
“ငါ့နာမည် ဆိုရန်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးပေးမလို့ပါ။ ခင်ဗျားကို ကိုင်တွယ်လို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
အဲ့ဒီမှပဲ ဆိုရန်က အဝတ်စတွေကို ညှပ်ဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ဒဏ်ရာက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေပါတယ်။
အရိုးတွေက ပြဲထွက်နေတဲ့ အရေပြားကို ထိုးထွက်နေပါတယ်။
ခြေဖဝါးကလည်း ဘယ်လိုမှ မဖြစ်သင့်တဲ့ ထောင့်မှားကြီးတစ်ခုဘက်ကို လန်နေပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက် ခံစားချက်ကြီး တက်လာပါတယ်။
ဒေါသကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။
ဗီဇကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။
ခဲသွားအောင် လုပ်လိုက်ရင် သွေးထွက်တာကို ရပ်တန့်သွားစေနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ရှေ့ကို တိုးလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က သွေးတွေ စွန်းနေတဲ့ သူ့လက်တစ်ဖက်ကို ထောင်ပြလိုက်ပါတယ်။
“မလုပ်နဲ့”
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“သူ သွေးထွက်လွန်နေပြီ”
“ငါ သိပါတယ်”
“ကျွန်တော် သွေးထွက်တာ နှေးသွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်”
“ကျန်းမာနေတဲ့ တစ်ရှူးတွေကို မထိခိုက်စေဘဲ လုပ်နိုင်မလား”
“နိုင်ပါတယ်”
“အေးခဲမှုကို ငါ ညွှန်ပြတဲ့နေရာမှာအတိအကျ ချုပ်တီးထားနိုင်မလား”
“နိုင်ပါတယ်”
ဆိုရန်က ဒါဗင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ယူရီယာက အေးစက်မှုကို သုံးပြီး သွေးထွက်တာကို နှေးစေနိုင်တယ်။ ဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ခင်ဗျား လက်ခံရဲ့လား”
ဒဏ်ရာရထားတဲ့လူက ခေါင်းကို အနိုင်နိုင် ညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“လုပ်ပါ”
ဆိုရန်က ကျွန်တော့်ကို အရင်ဆုံး ပိတ်ပင်ခဲ့ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ လုံခြုံတဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။
အဲ့ဒီအတွက် သူ့ကို ကျွန်တော် လေးစားမိပါတယ်။
အက်ဗလင်က ပျက်စီးနေတဲ့ သွေးကြောတွေကို လက်နဲ့ စုကိုင်ထားပေးပါတယ်။
ချက်ချင်း မပိတ်သေးပါဘူး။
လီယိုရာက ဒါဗင်ကို နာကျင်မှုတွေ လွန်ကဲမသွားအောင် ထိန်းပေးထားပါတယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ အိုင်ယလင် တောင်းဆိုမှသာ သူမရဲ့ စွမ်းအားကို ထုတ်သုံးပေးပါတယ်။
ဆိုရန်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဒဏ်ရာကို ဝိုင်းပြီး ကုသကြပါတယ်။
သူက ပြဲနေတဲ့ သွေးကြောဘေးမှာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း တင်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီနားမှာ”
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို စုစည်းလိုက်ပါတယ်။
သွေးထွက်နေတဲ့နေရာတစ်ဝိုက်မှာ နှင်းခဲတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။
“နည်းနည်း လျှော့လိုက်”
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို နည်းနည်း ပြန်ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
“ထိန်းထား”
ကျွန်တော် ဆက်ထိန်းထားလိုက်ပါတယ်။
လောကကြီးတစ်ခုလုံးက သူ့လက်ချောင်းတွေအောက်က နေရာလေးတစ်ခုတည်းအထိ ကျဉ်းမြောင်းသွားပါတယ်။
ဟေဗင်ရိတ်ချ်ကို ကျော်လွန်နေတဲ့ မုန်တိုင်းကို ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်။
မြောက်ဘက် တောင်တန်းတွေမှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ ဆောင်းရာသီကိုလည်း ခံစားမိပါတယ်။
ဒီအခန်းထဲကို ကျွန်တော် ပေးပို့နိုင်မယ့် ကြီးမားလှတဲ့ စွမ်းအားတွေကိုလည်း သိနေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘာမှ အရေးမကြီးပါဘူး။
ဒီအအေးဓာတ်ဝိုင်းလေးတစ်ခုတည်းသာ အရေးကြီးပါတယ်။
အိုင်ယလင်က အရိုးကို ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က ဝင်ရောက် လမ်းညွှန်ပေးပါတယ်။
ဒါဗင် တစ်ချက် အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ ရွှေရောင်စွမ်းအင်တွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်သွားပါတယ်။
ဒဏ်ရာကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်တာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
ကျန်ရှိနေသေးတာတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကြေမွနေတဲ့ တစ်ရှူးတွေက တောက်ပလာပါတယ်။
အဲ့ဒီအနားမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ စုဝေးလာကြပါတယ်။
အိုင်ယိုက အက်ဗလင်ရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး စွမ်းအားတွေ အလွန်အကျွံ မသုံးမိစေဘဲ သူမကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က လက်ပတ်တွေ ပူနွေးလာပါတယ်။
အက်ဗလင်ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်။
သူမရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း သိလိုက်ရပါတယ်။
သူမရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုလည်း ခံစားမိပါတယ်။
ဆက်သွယ်မှုက စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ဘက်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဆီကနေ သူမဆီကို စွမ်းအားတွေ စီးဆင်းသွားပါတယ်။
မုန်တိုင်း မဟုတ်ပါဘူး။
ဆောင်းရာသီလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော် ပေးနိုင်တာကိုပဲ ပေးတာပါ။
သူမ လက်ခံတာကိုပဲ ပေးခဲ့တာပါ။
ရွှေရောင်အလင်းတန်း တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
သူတို့ ခြေထောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြပါပြီ။
ဆိုရန်က ဒါဗင် ပုံမှန်အတိုင်း လမ်းလျှောက်နိုင်တော့မယ်လို့ ကတိ မပေးခဲ့ပါဘူး။
သူတို့ တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်ကုသပေးခဲ့တယ်လို့ပဲ သူက ပြောပါတယ်။
ပိုးဝင်နိုင်ခြေကတော့ ရှိနေဆဲပဲလို့ သူက ဆိုပါတယ်။
ပျောက်ကင်းဖို့အတွက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်လို့လည်း ပြောခဲ့ပါတယ်။
ဒါဗင်က သေချာ နားထောင်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ဆောင်းရာသီ မရောက်ခင် ကျောက်ထုတ်တဲ့နေရာကို ပြန်သွားလို့ရမလားလို့ မေးပါတယ်။
“မရဘူး” လို့ ဆိုရန်က ဖြေပါတယ်။
“ကောင်းလာပြီဆိုရင်ရော”
“မရဘူး”
“အော်ရီလီယာက နောက်တစ်ခါ ထပ်ကုပေးရင်ရော”
“မရဘူး”
အော်ရီလီယာက သူ့နောက်မှာ ရပ်နေပါတယ်။
ဒါဗင်က သူမဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။
“မရပါဘူး”
သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
ဆိုရန်က ခြေထောက်ကို ပတ်တီး စပြီး စည်းလိုက်ပါတယ်။
“မင်းက ဝိုင်းဝန်းခံနေရပြီပဲ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
လူနာ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ အခန်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြပါတယ်။
ဆိုရန်က ပစ္စည်းကိရိယာတွေပေါ်က သွေးတွေကို ဆေးကြောပါတယ်။
ကျွန်တော်က ရေ သယ်ပေးပါတယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ ကြမ်းပြင်ကို ဆေးကြောပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ ဒီအလုပ်တွေကို သူတို့နဲ့ မတန်ဘူးလို့ သဘောမထားကြပါဘူး။
အိုင်ယလင်က ထိုင်ခွင့်မရခင်မှာ ဒါဗင်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
“ခင်ဗျားမှာ ညဘက်ဆရာဝန် တစ်ယောက် လိုနေသေးတယ်” လို့ ဆိုရန်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ရှိပြီးသားပဲလေ”
“ကျွန်တော်က ညဘက်တာဝန်ယူမယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောရသေးဘူး”
“ခင်ဗျား ရောက်လာတာ နေဝင်ရီတရောအချိန်နီးပါး ရှိပြီလေ”
“အဲ့ဒါက သဘောတူညီချက်မှ မဟုတ်တာ”
“ခင်ဗျားက လုံချည်ကို လက်ခံခဲ့တာပဲ”
“လုံချည်အကြောင်းကတော့ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးပြီးကြပြီလေ”
လီယိုရာက တံခါးဝကနေ ခေါင်းပြူထွက်လာပါတယ်။
“ဆေးပင်စတိုးဆိုင်ပေါ်မှာ အခန်းတစ်ခန်း ရှိတယ်”
ဆိုရန်က သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ခုတင် ရှိလား”
“ရှိပါတယ်”
“ပြတင်းပေါက်ရော”
“တစ်ခု ရှိတယ်”
“ပြတင်းပေါက်က ဖွင့်လို့ရလား”
“ဖွင့်လို့ရပါတယ်”
သူ စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
အိုင်ယလင်က လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် တစ်ပတ်တော့ နေပေးမယ်” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
“နှစ်ပတ်”
“တစ်ပတ်ပဲ”
“တစ်လ”
“အဲ့ဒါက ဈေးဆစ်တာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ”
“ရသွားတာပဲဟာ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ မေရီက သူ့အတွက် နေထိုင်ခွင့် လျှောက်လွှာဖောင်ကို ယူလာပေးပါတယ်။
အလုပ်ခန့်အပ်မှု စာချုပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်အထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
အဲ့ဒီဖောင်မှာ သူက ခိုလှုံခွင့်၊ ယာယီနေထိုင်ခွင့်၊ အမြဲတမ်းနေထိုင်ခွင့် ဒါမှမဟုတ် ဧည့်သည်အဆင့်အတန်း ဘယ်ဟာကို ရွေးချယ်မှာလဲဆိုတာ မေးထားပါတယ်။
ဆိုရန်က ရွေးချယ်စရာတွေကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော် တစ်ပတ်ပဲ နေမယ်လို့ ပြောသားပဲ”
မေရီက ယာယီနေထိုင်ခွင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“ဒီအမျိုးအစားက သုံးရက်ကနေ တစ်နှစ်အထိ နေထိုင်ခွင့်ပြုပါတယ်”
“အဲ့ဒါက အတိုင်းအတာ အရမ်းကျယ်ပြန့်လွန်းတယ်”
“လူတွေဆိုတာက ရှုပ်ထွေးတတ်ကြလို့ပါ”
သူက အဲ့ဒါကို ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခုကို ထပ်တွေ့ပါတယ်။
“ခင်ဗျားအနေနဲ့ ဟေဗင်ရိတ်ချ်မှာ အထူးပြု ဝန်ဆောင်မှုတွေ ပေးအပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ပါသလား”
သူက ဟုတ်ပါတယ်ဆိုပြီး အမှန်ခြစ်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လောက်ကြာအောင်လဲ”
သူ အဲ့ဒီနေရာကို ကွက်လပ်ထားခဲ့ပါတယ်။
မေရီက အဲ့ဒီဖောင်ကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကို အံ့သြသွားစေပါတယ်။
သူမက အဲ့ဒါကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
“မှားယွင်းတဲ့ အဖြေထက်စာရင် ရိုးသားတဲ့ ကွက်လပ်ကမှ ပိုကောင်းပါသေးတယ်”
ဆိုရန်က သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီမြို့လေးကို ကျွန်တော် သဘောကျလာかも”
“အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားရဲ့ အမြဲတမ်း နေထိုင်ခွင့် လျှောက်လွှာမှာ ရေးထည့်လို့ရပါတယ်”
“ကျွန်တော် တောင်းဆိုထားတာမှ မရှိတာ”
မေရီက ဖောင်ကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ခုတော့ မဟုတ်သေးဘူးပေါ့”
တတိယမြောက်နေ့ ရောက်တဲ့အခါ ဆိုရန်က ခွဲစိတ်ခန်းသုံး စင်တွေကို ပြန်လည် စီစဉ်ပြီးသွားပါပြီ။
စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာတော့ သူက ညဘက် အလှည့်ကျစနစ်ကို စတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။
ပဉ္စမမြောက်နေ့မှာဆိုရင် သူနဲ့ လီယိုရာတို့က သတိပေးတဲ့ နာကျင်မှုနဲ့ ရိုးရိုးယိုယွင်းနေတဲ့ နာကျင်မှုကို ဘယ်လို ခွဲခြားရမလဲဆိုတာကို သင်တန်းသားတွေကို သင်ကြားပေးနေပါပြီ။
သူကတော့ တစ်ပတ်ပြည့်ရင် ထွက်သွားမယ်လို့ ဆက်ပြောနေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မြင်းကိုတော့ ရေရှည် ထိန်းသိမ်းတဲ့ אורဝါး (stable) ထဲကို ရွှေ့ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
ပယ်ရင်က ဆေးသေတ္တာရဲ့ အောက်ခြေကို အခိုင်အမာ ပြုပြင်ပေးပါတယ်။
အလီနော်က သတ္တုထောင့်စွန်းတွေကို တပ်ဆင်ပေးပါတယ်။
ဆိုရန်က အဲ့ဒါကို မတင်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါက ပစ္စည်းတွေထက်တောင် ပိုလေးနေသေးတယ်”
“ကျိုးတော့ ကျိုးမှာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ပယ်ရင်က ပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော် ကျိုးသွားနိုင်တယ်”
“အဲ့ဒါကတော့ သီးသန့် ပြဿနာတစ်ခုပေါ့”
တစ်ပတ်ပြည့်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော်က ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရင်ပြင်တော်မှာ ဆိုရန်ကို သွားတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
သူက ရေပန်းဘေးမှာ ထჯိုင်နေပါတယ်။
သူ့ပါးပြင်က အမာရွက်က နေဝင်ရည်အလင်းရောင်အောက်မှာ ထင်ရှားနေပါတယ်။
ကလေးတွေက မိဘတွေ ဆေးစစ်ဖို့ စောင့်နေကြတုန်း တံခါးဝအောက်မှာ ဆော့ကစားနေကြပါတယ်။
သင်တန်းသားနှစ်ယောက်က သန့်ရှင်းတဲ့ ပိတ်စတွေကို သယ်ရင်း ရင်ပြင်တော်ကို ဖြတ်သွားကြပါတယ်။
ဆေးခန်းတံခါးတွေက ဖွင့်လျက်အတိုင်း ရှိနေဆဲပါ။
“ခင်ဗျား နောက်ထပ် တစ်ပတ် ထပ်နေဦးမယ်လို့ အိုင်ယလင်က ပြောတယ်” လို့ ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်ပါတယ်။
“သူမက ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလို အကြောင်းကြားပါတယ်”
“ခင်ဗျား သဘောတူလိုက်တာလား”
“သေသေချာချာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲ့ဒီလို လုပ်တာနဲ့ပဲ သူက ကျွန်တော်တို့ အများစုကို ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့တာပေါ့”
ဆိုရန်က ရေပြင်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“လူနာတွေဆီ နောက်ကျမှ ရောက်သွားခဲ့ရတဲ့ နှစ်တွေကို ကျွန်တော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးတယ်”
ကျွန်တော် သူ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပါဘူး။
“တစ်ခါတလေ လမ်းက ဝေးတယ်။ တစ်ခါတလေ သတင်းပို့မယ့်သူ မလာဘူး။ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ဆရာဝန် လာကုပေးမယ်လို့ မယုံကြည်ကြလို့ ရွာသားတွေက စောင့်နေကြရတာမျိုး ရှိတယ်”
“ဒီမှာကျတော့ရော”
“ဒီမှာက တံခါးဘယ်နားမှာရှိလဲဆိုတာ သူတို့ သိကြတယ်”
အမေတစ်ယောက်က အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီပြီး ကျွန်တော်တို့ရှေ့ကနေ လျှောက်သွားပါတယ်။
ဆိုရန်က သူတို့နောက်ကို မျက်စိနဲ့ လိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အဲ့ဒါက အရေးကြီးတယ်”
“ခင်ဗျား အမြဲတမ်း နေသွားလို့ ရပါတယ်” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
“တစ်ခါတလေမှာ တစ်ပတ်စီပေါ့”
“အဲ့ဒါက အမြဲတမ်း ဖြစ်တာမှ မဟုတ်တာ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ဖြစ်လာနိုင်တာပဲလေ”
သူက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင်က ဖြစ်နိုင်ခြေတွေနဲ့ပတ်သက်လာရင် တော်တော်လေး သက်ောင့်သက်သာ ဖြစ်လာပြီပဲ”
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို တွေးမိပါတယ်။
လက်ပတ်တွေကိုလေ။
အမွှာပူးတွေရဲ့ ပုခုံးစက်တွေဘေးက လွတ်နေတဲ့ နေရာလပ်တွေကိုပေါ့။
“အရင်ကထက်စာရင်တော့ ပိုတောင် ပိုလာသေးတယ်”
ဆိုရန်က ဖျော့တော့တဲ့ ကျောက်တုံးနံရံကို ကျောမှီလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် တစ်ပတ်ပေါ့”
အဲ့ဒါက ကတိတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဂရေးကိပ်က ကတိမဟုတ်တဲ့ အဖြေတွေကို လေးစားတတ်ဖို့ သင်ယူခဲ့ပြီးပါပြီ။
အဲဒီနယ်မြေလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။
ဆိုရန် ဆေးခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားတဲ့အခါ ရှေးဟောင်းနံရံတွေက သူ့ကို ဝန်းရံပြီး ပူနွေးလာကြပါတယ်။
အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဆန္ဒအလျောက် ထမ်းဆောင်တဲ့ လုပ်ငန်းတာဝန်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
သူက တံခါးဝမှာ ခေတ္တ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား အဲ့ဒါကို ခံစားမိလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်ပါတယ်။
“အင်း”
“အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အဖြေကို ပြောင်းလဲသွားစေလား”
“မပြောင်းပါဘူး”
သူ အထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့ အဖြေကို မပြောင်းလဲစေခဲ့ပါဘူး။
နောက်ထပ် တစ်ပတ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပါတယ်။