ဆီဒရန်ဗော့စ် (Soren) က ဆေးသေတ္တာကျိုးတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ရင်း ဂရေးကိပ် (Greykeep) သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆေးသေတ္တာကို ပိတ်ကိုင်ထားရင်း မောပန်းနေသည့် မြင်းတစ်ကောင်ကို အရှေ့ဘက်မြို့ရိုးတံခါးမှတစ်ဆင့် ဦးဆောင်ခေါ်လာခဲ့သည်။
ကုန်းနှီးတွင် သားရေအိတ်နှစ်အိတ် တွဲလောင်းကျနေသည်။
ယင်းတို့နောက်ဘက်တွင် လိပ်ထားသော စောင်တစ်ထည် တင်ထားသည်။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ တစ်ညတာထက် ပိုကြာအောင် နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ပုံမပေါ်ပေ။
ထိုစဉ် ဆေးသေတ္တာအောက်ခြေ ကျွတ်ထွက်သွားတော့သည်။
ပတ်တီးစများ၊ သစ်သားဆေးမြှောင်များ၊ ပုလို့ဝိုင့်လေးများနှင့် သတ္တုကိရိယာသုံးခုတို့ လမ်းပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကြသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးစောင့်နှစ်ဦးက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ပုလုလေးတစ်လုံးက ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကို ဝင်တိုက်သည်အထိ လိမ့်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အောက်ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဆီဒရန်ဗော့စ်။”
သူ ခေါင်းမော့လာသည်။
သူ့ဆံပင်များ ရှည်လာခဲ့သည်။
ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင် အမာရွတ်ကျဉ်းကျဉ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျန်သည့်အပိုင်းကတော့ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည့်အတိုင်းပင်။
ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
သတိကြီးစွာ ထားတတ်ပုံရသည်။
ပြီးတော့ အဆင်မပြေသည့် အချိန်အခါမျိုးတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှအပေါ် အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တတ်သူပီပီ မျက်နှာပေးမျိုး ရှိနေသည်။
“ယူရီယာ?” သူက မေးသည်။
သေတ္တာအောက်ခြေက လုံးဝ ကွာကျသွားလေပြီ။
သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“မင်းက တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ပြီးတော့ ငါလည်း ဒီထက် ပိုပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ ရောက်လာချင်ခဲ့တာပေါ့လေ။”
ကျွန်တော် သူပစ္စည်းများ ကောက်ယူရာတွင် ကူညီပေးလိုက်သည်။
တံခါးစောင့်တစ်ဦးက မြင်းကို ယူသွားသည်။
နောက်တစ်ဦးကတော့ ပုလင်းငယ်လေးများ ထည့်ရန် ခြင်းတောင်းတစ်ခု ရှာပေးလာသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ပစ္စည်းများကို အတွင်းဘက်သို့ မသွင်းခွင့်ပြုမီ ဘူး/ပုလင်း တစ်လုံးချင်းစီကို စစ်ဆေးနေသည်။
“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ?” ကျွန်တော်က အညိုရောင် ဖန်ပုလင်းတစ်လုံးကို မြှောက်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဝီလိုပင်ခေါက် အရည်စိမ်ဆေး (Willow bark tincture)။”
“ဒါကော?”
“မင်း မဖွင့်သင့်တဲ့ဟာ တစ်ခု။”
ကျွန်တော် ၎င်းကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
“ဘာလုပ်ဖို့ သုံးတာလဲ?”
“ပျက်စီးနေတဲ့ အသားစတွေကို ဖယ်ရှားပေးတယ်။”
ကျွန်တော် လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ် သတိထားမိသွားသည်။
“မင်းက ပိုပြီး သတိကြီးလာတာပဲ။”
“ကျွန်တော့်မှာ သားသမီးတွေ ရှိပြီလေ။”
“ကြားပါတယ်။”
သူက ကျွန်တော့်ကို ကျော်၍ ဂရေးကိပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် အတွင်းမြို့ရိုးဘက်ရှိ ဟေဗင်ရိတ် (Havenreach) တည်ရှိရာဆီသို့ အကဲခတ်သည်။
ခရီးသည်များ ပြန်လာစဉ် ဝင်နားလေ့ရှိကြသည်အထိ မြို့တော်က ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အလုပ်ရုံဟောင်းကြီးများ၏ ဘေးတွင် အိမ်သစ်လေးများ ပေါ်ထွက်နေသည်။
ဘုရားကျောင်း နံရံများကလည်း အုတ်မြစ်များထက် မြင့်မားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။
အရင်က သူတို့ထဲကအချို့ ဖြတ်သွားခဲ့စဉ်တုန်းက ကွင်းပြင်ទទេကြီးများ ရှိရာ မီးခိုးတိုင်များမှ မီးခိုးများ တက်လာနေသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က အသက်ရှူသံအနည်းငယ်မျှ ကြာသည်အထိ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“မင်း မြို့တစ်မြို့ တည်လိုက်တာကိုး။”
“မေရီက အစီအစဉ်ဆွဲတယ်။ အီလီနော်က နံရံတွေ တည်ဆောက်တယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ရောက်လာတာကို ရပ်တန့်ဖို့ ငြင်းဆန်ကြတာပေါ့။”
“အဲဒါက ပိုပြီး ယုံကြည်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံပဲ။”
ကျွန်တော်တို့သည် ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်နယ်မြေ မပေါ်ပေါက်မီကတည်းက ဆီဒရန်ဗော့စ်ကို သိကျွမ်းခဲ့ကြသည်။
နတ်ပြခန်းသစ် မပေါ်လာမီကတည်းကပင်။
မေရီအနေဖြင့် သီးသန့် အိမ်ရာ မှတ်တမ်းများ ထားရှိပေးရသည်အထိ နတ်ဘုရားများ ဂရေးကိပ်သို့ အများအပြား ရောက်မလာမီကတည်းက ဖြစ်သည်။
ဆေးရုံကို ချဲ့ထွင်ရန် ကျွန်တော်တို့၏ ကနဦး ဆွေးနွေးမှုများအတွင်း သူသည် အက်ဗလင် (Evelyn)၊ အိုင်လင်း (Ilyen) နှင့် အော်ရီလီယာ (Aurelia) တို့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ဖူးသည်။
ထို့နောက် သူသည် ဂရေးကိပ်အတွင်း၌ထက် ဂရေးကိပ်အပြင်ဘက်တွင် အချိန်ပိုကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ကျွမ်းကျင်သော ဆေးကုသသူရှားပါးရာ နေရာတိုင်းသို့ သူ သွားရောက်ခဲ့သည်။
မီးဖွားခက်ခဲသည့် ရွာတစ်ရွာ။
ဆောင်းတွင်း မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီးနောက် လယ်ယာအိမ်တစ်ခု။
တောစပ် ရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် ဖျားနာမှုက စာပို့သူများထက် ပိုမြန်ဆန်စွာ ပျံ့နှံ့နေသည့်နေရာမျိုး။
သူ တစ်ခါတရံ ပြန်လာတတ်သည်။
ဆေးပစ္စည်းများ အစားထိုးလဲလှယ်ရန် လောက်ရုံသာ ကြာအောင်နေသည်။
ထို့နောက် အခြားလမ်းတစ်ခုအတိုင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။
“ဘာက မင်းကို ပြန်လာစေတာလဲ?” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“နတ်ဘုရားတွေ မဝင်ခင် ခွင့်တောင်းရမယ့် ခရိုင်နယ်မြေတစ်ခုထဲမှာ အိုင်လင်းက ဆေးရုံတစ်ခု ဖွင့်လှစ်ထားတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့ရလို့။”
“အဲဒါ မင်းဆီ ရောက်သွားတာလား။”
“ထူးဆန်းတဲ့ ဝါကျတစ်ကြောင်းပဲလေ။”
“အင်းပေါ့။”
“အဲဒါ တကယ်ဟုတ်မဟုတ် ငါ သိချင်ခဲ့တာ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပြီးတော့ သူမ အကူအညီ လိုအပ်နေသလားဆိုတာကိုလည်းပေါ့။”
“လိုအပ်နေပါတယ်။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်လိုက်သည်။
“သူမက အဲဒီလို ပြောလို့လား?”
“မပြောဘူး။”
“ဒါဆိုရင်တော့ သူမ သေချာပေါက် လိုအပ်နေပြီပေါ့။”
ဆေးရုံထဲသို့ ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားစဉ် အိုင်လင်းက လက်သမားဆရာတစ်ဦးကို ဆေးကုပေးနေသည်။
ထိုသူသည် တူဖြင့် သူ၏ လက်မကို ထုမိထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ၎င်းအပေါ် သူ၏ တုံ့ပြန်ပုံကတော့ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။
အိုင်လင်းက ရောင်ရမ်းနေသော လက်ကို ငုံ့ကြည့်ရာမှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေးက ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။
“ဆီဒရန်ဗော့စ်။”
“အိုင်လင်း။”
“မင်း နောက်ကျနေပြီ။”
“ငါ့ကို အချိန်အတိအကျ ပေးမထားဘူးလေ။”
“မင်း ထွက်သွားတာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိပြီ။”
“ငါ စာပို့ခဲ့တာပဲ။”
“မင်း ပို့ခဲ့တာ သုံးစောင်လေ။”
“လေးစောင်။”
“တစ်စောင်က လိုအပ်တဲ့ ဆေးဝါးစာရင်းပဲ ပါတာလေ။”
“အဲဒါ အသုံးဝင်ပါတယ်။”
အိုင်လင်းက လက်သမားဆရာ၏ လက်မကို ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။
“မင်း စောင့်နေလို့ရတယ်။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က အခန်းတွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကုသရေးစားပွဲတိုင်းတွင် လူနာများ ရှိနေကြသည်။
လက်ထောက်နှစ်ဦးက နံရံအနီးတွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ခွဲခြားနေကြသည်။
လီယိုရာ (Liora) က ခြေထောက်တွင် ပတ်တီးစည်းထားသော မိန်းမတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordian) ဆေးကုဆရာတစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ချောင်းဆိုးနေသော ကောင်လေးတစ်ဦးကို စစ်ဆေးနေသည်။
“ငါ စောင့်နေရင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်လို့ ရပါတယ်။”
“မရဘူး။”
“ဘာလို့လဲ?”
“မင်းလက်တွေ ညစ်ပတ်နေလို့။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က သူ့လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းမှ ဖုန်မှုန့်များက သူ့လက်ချောင်းများကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
“ဒါတော့ တရားပါတယ်လေ။”
သူ လက်ဆေးလိုက်သည်။
အိုင်လင်းက သူ့ကို ထပ်ဆေးခိုင်းသည်။
ထို့နောက် သူမက သူ့လက်မောင်းများ၊ မျက်လုံးများ၊ လည်ပင်းနှင့် ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်တို့ကို စစ်ဆေးသည်။
“ဓားနဲ့လား?” သူမ မေးသည်။
“လှည်းရိုး ကျိုးလို့။”
“အဲဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ သိပ်မကောင်းလှဘူးပဲ။”
“စိတ်ဝင်စားစရာထက် ပိုနာကျင်ရပါတယ်။”
“ဖျားတာရော ရှိလား?”
“မရှိဘူး။”
“ခေါင်းမူးတာမျိုး?”
“မရှိဘူး။”
“သတိလစ်သွားတာမျိုးရော?”
“မရှိဘူး။”
“ဆုတောင်းသံတွေ ကြားနေရတာမျိုး?”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ မရှိတုန်းက ဘာတွေ ဖြစ်သွားလို့လဲ?”
“ဖြေပါ။”
“မရှိဘူး။”
“စိမ်းေစမာလူတွေကို ကုသဖို့ တိုက်တွန်းခံနေရသလို ခံစားရတာမျိုးရော?”
“အဲဒါကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို ဖော်ပြနေတာပဲလေ။”
“တိုက်တွန်းခံနေရတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
အိုင်လင်းက အကျီင်္လက်စွပ် خောင်လွတ်နေသည့် အင်္ကျီတစ်ထည်ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မင်း ချောင်းဆိုးနေတဲ့ ကောင်လေးကနေ စလို့ရပြီ။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ၎င်းကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
ထင်ရသည်မှာတော့ သူ့အလုပ်ခန့်ထားရေးကိစ္စ ပြီးပြတ်သွားပြီ ထင်ပါရဲ့။
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် အက်ဗလင်က ဘုရားကျောင်းဘက်မှ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကာရို (Carol) က သူမ၏ဘေးမှ လိုက်ပါလာသည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက မေရီ၏ လိပ်ထားသော အစီအစဉ်စာရွက်စာတမ်းတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားသည်။
မေရီက သူမ အမှန်တကယ် လိုအပ်မည့် စာရွက်စာတမ်းအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ၎င်းကို သူမအား ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကာရိုက ဟေဗင်ရိတ်တစ်ခုလုံး သူမအပေါ် မူတည်နေသကဲ့သို့ ယင်းကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ဆီဒရန်ဗော့စ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဆီဒရန်ဗော့စ်?”
သူက သူစစ်ဆေးနေသည့် ကောင်လေးထံမှ လှည့်လာသည်။
“အက်ဗလင်။”
သူမ အခန်းဖြတ်ကူးလာကာ သူ့ကို ဖက်လိုက်သည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က တစ်ဝက်တစ်ပျက်မျှ တောင့်ခဲသွားသည်။
ထို့နောက် ပြန်လည် ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
“မင်း ပြန်လာတာပဲ။”
“အင်းလေ။”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေမှာလဲ?”
သူက အဖြူရောင် နံရံများကို ငေးကြည့်သည်။
ကုသရေး စားပွဲများကို ကြည့်သည်။
လူသုံးဦးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညွှန်ကြားချက်များ ပေးနေသည့် အိုင်လင်းကို ကြည့်သည်။
“ငါ သေချာ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။”
အိုင်လင်းက သူ့နောက်မှ ဖြတ်သွားသည်။
“သူ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။
“ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပုံပဲ။”
ကာရိုက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ထိုင်ချလိုက်သည်။
“သမီးလေး ကာရို ဖြစ်ရမယ်။”
သူမက သူ့ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်သည်။
“နာလို့လား?”
“အခုတော့ မနာတော့ပါဘူး။”
သူမက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပါးပြင်ကို ထိလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်ကို သူ့လက်ဆီသို့ မြှောက်လိုက်သည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ပိုနီးကပ်အောင် တိုးမသွားပေ။
“သမီးလေး မေးရမယ်လေ” ဟု အက်ဗလင်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
ကာရိုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ပျောက်ပြီလား?”
ဆီဒရန်ဗော့စ် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
“မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ကုပြီးပြီလား?”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက အမာရွတ်ကို ထပ်မံစစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ ရပ်သွားပြီပဲ။”
“ကျွန်မတို့ ကျင့်နေကြလို့လေ။”
“အဲဒါက အခုလို ထူးခြားတယ်လို့ မထင်ရသင့်ဘူးပေါ့။”
“မှန်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲလေ။”
ဂါရစ် (Garrick) က ရိုင်ဆာ (Rysa) နှင့်အတူ မကြာမီ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက သစ်သားခွေးရုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
နံရံဘေးရှိ ဆီဒရန်ဗော့စ်၏ ဆေးအိတ်များကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
သူတို့ကြားရှိ နေရာလပ်က တွန့်ခေါက်သွားသည်။
အိတ်တစ်အိတ်က လက်မသုံးလက်ခန့် ရွေ့သွားသည်။
“ဆီဒရန်ဗော့စ်၊ အဲဒါကို ပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ တင်ထားသင့်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့သားလေးက နောက်ထပ် တွန့်ခေါက်ရန် ကြိုးစားသည်။
ရိုင်ဆာက သူ့နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသည်။
ဂါရစ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က အိတ်နှစ်လုံးစလုံးကို စင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“အထဲမှာ ဘာတွေ ပါလဲ?” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အပ်တွေ။ ခွဲစိတ်ဓားတွေ။ ဆေးဝါးတွေ။ အရိုးဖြတ်တဲ့ လွှသေးသေးတစ်လက်။”
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူက စင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“မရဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“လွှ မပါဘူးလား” ဟု သူ ပြန်မေးသည်။
“မှန်တယ်။”
“နောက်မှ လား?”
“မရဘူး။”
သူသည် မဆင်မခြင် ကန့်သတ်ချက်များအောက်တွင် နေထိုင်ရသူတစ်ဦး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် ရိုင်ဆာကို မှီတွယ်လိုက်သည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်သည် ကျန်ရှိနေသည့် မနက်ခင်းအချိန်ကို ချောင်းဆိုးနေသည့် ကောင်လေးနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သူက မိသားစု၏ နေအိမ်အကြောင်း မေးမြန်းသည်။
မီးဖိုအကြောင်း။
အိပ်ရာနေရာအကြောင်း။
တိရစ္ဆာန်များအကြောင်း။
ကလေး ဘယ်နေရာမှာ အိပ်သလဲ။
ဘာစားသလဲ။
အခြားသူများရော ချောင်းဆိုးနေသေးသလား။
ထိုမေးခွန်းများက စစ်ဆေးမှုထက် ပို၍ အချိန်ယူခဲ့သည်။
ငယ်ရွယ်သော လက်ထောက်တစ်ဦးက စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်။
“သူ့မှာလည်း ကျွန်မတို့လိုပဲ အော်ရီလီယာရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ရှိတယ်မဟုတ်လား? နှစ်ယောက်စလုံး ဘာက အဆင်မပြေဘူးဆိုတာကို ခံစားသိရှိနိုင်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား?” ဟု သူမက လီယိုရာကို မေးလိုက်သည်။
လီယိုရာက ဆီဒရန်ဗော့စ် ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ့ရင်ဘတ်ထဲက ယားယံမှုကို ငါတို့ ခံစားရနိုင်ပါတယ်။”
“ဒါဆို ဘာလို့ သူ့အိမ်အကြောင်း လျှောက်မေးနေကြတာလဲ?”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ကောင်လေး၏ အသက်ရှူသံကို နားထောင်ပြီးဆုံးသွားသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ကို ကုသပေးပြီး အကြောင်းရင်းဆီကို ပြန်ပို့လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒါက တန်ဖိုးကြီးတဲ့ မိုက်မဲမှု ဖြစ်သွားမှာမို့လို့ပေါ့။”
လက်ထောက်မလေး မျက်နှာ ရဲသွားသည်။
“အကြောင်းရင်းက ဘာဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲရှင်?”
“ငါလည်း အခုထိ မသိသေးဘူး။”
သူက ကောင်လေး၏ မိခင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အမိုး ယိုနေတာ ရှိလား?”
“နောက်နံရံနားမှာပါ။”
“အခန်းကို ပိတ်ထားတဲ့အခါ စိုစွတ်နေတဲ့ သိုးမွှေးနံ့ ရသလား?”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က လက်ထောက်မလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုတော့ ဘယ်နေရာကို ရှာရမယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိသွားပြီပေါ့။”
ကောင်လေး၏ မိသားစုသည် အရှေ့ဘက် తాယယ အိမ်ယာများထဲမှ တစ်လုံးတွင် နေထိုင်ကြသည်။
မေရီက အလုပ်သမားနှစ်ဦးကို မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ စေလွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့က အိပ်ရာစင်အောက်တွင် မှိုတက်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ဆောက်လုပ်ရေးမလုပ်မီက သစ်သားကို စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ကက်စတယ်လန် (Castellan) က ထိုသစ်တင်ပို့မှုအတိုင်း တည်ဆောက်ထားသည့် အခြားအိမ်ခြောက်လုံးကိုပါ ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် အီလီနော်က အလုပ်သမားအဖွဲ့များကို နံရံများ ဖယ်ရှားခိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက ထိခိုက်ခံစားရသည့် မိသားစုများစာရင်းကို ရရှိထားသည်။
ဆေးရုံကြီးသည် မြို့ပြစီမံကိန်းရေးဆွဲရေး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြန်သည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က စာပို့သူများ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“မင်း တကယ်ပဲ မြို့တစ်မြို့ တည်လိုက်တာကိုး။”
“ငါ ပြောသားပဲ။”
“အဆောက်အအုံတွေကိုတော့ ငါ ယုံကြည်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အကျိုးဆက်တွေကိုတော့ မယုံကြည်ခဲ့မိဘူး။”
“ဘာအကျိုးဆက်တွေလဲ?”
သူက မေရီဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
သူမ၏ စားပွဲတစ်လုံးပေါ်တွင် စာအုပ်သုံးအုပ် ဖွင့်ထားသည်။
“ဒီစာရွက်စာတမ်းတွေလေ။”
မေရီက ခေါင်းမော့မလာဘဲ ပြောသည်။
“ကြားလိုက်တယ်။”
“ကြားမယ်လို့လည်း ငါ ထင်ပြီးသားပါ။”
အိုင်လင်းက နေ့လယ်ပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ဆီဒရန်ဗော့စ်ကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။
သူမက သူ့ထံသို့ ရောဂါပိုးဝင်နေသည့် ဒဏ်ရာပါရှိသော လယ်သမားတစ်ဦးကို ပို့ပေးသည်။
ပခုံးအရိုး မမှန်မကန် ပြန်ဆက်သွားသည့် စောင့်တစ်ဦး။
ခလုတ်တစ်ခုက အကူအညီမပါဘဲ သူ့နှာခေါင်းထဲ ဝင်သွားသည်ဟု အصرအမြစ် လုပ်နေသည့် ကလေးတစ်ဦး။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က တစ်ဦးချင်းစီကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ကုသပေးသည်။
သူက ကိရိယာကျဉ်းလေးဖြင့် ခလုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ကလေးက သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရသည့်အစမာဖြင့် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် အထဲရောက်သွားတာလဲ?” ဆီဒရန်ဗော့စ်က မေးသည်။
ကောင်လေးက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မှော်အတတ်နဲ့။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ကာရိုနှင့် ဂါရစ်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
နှစ်ဦးစလုံးက ရိုင်ဆာနှင့်အတူ တံခါးဝအနီးတွင် ရပ်နေကြသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု ကောင်လေးက အမြန်ငြင်းသည်။ “သမီးရဲ့ မှော်နဲ့။”
“မင်းပဲ အထဲထည့်လိုက်တာ မဟုတ်လား။”
“စမ်းကြည့်တာပါ။”
“ဘာကိုလဲ?”
ကလေးမှာ ဖြေစရာ မရှိတော့ပေ။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ခလုတ်ကို မိခင်ဖြစ်သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“စမ်းသပ်မှု ပြီးသွားပါပြီ။”
စောင့်၏ ပခုံးက ပို၍ ခက်ခဲသည်။
အော်ရီလီယာဆိုလျှင် ခဏလေးအတွင်း ပြုပြင်ပေးနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။
လီယိုရာဆိုလျှင်လည်း နာကျင်မှုကို သက်သာစေပြီး အဆစ်ကို နေရာတကျ ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ပေမည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က သူတို့ထဲက တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ အကူအညီမတောင်းပေ။
သူက ရှေးဟောင်းဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးသည်။
စောင့်ကို လက်မြှောက်ခိုင်းသည်။
လှည့်ခိုင်းသည်။
သူ့လက်ကို ဖိခိုင်းသည်။
ထို့နောက် အလေးချိန်ပါသော အထည်အိတ်ငယ်တစ်ခုဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နည်းများကို ထိုသူအား ပြသပေးသည်။
“အဲဒါက ပျောက်ကွားသွားစေမှာလား?” ဟု စောင့်က မေးသည်။
“အဲဒါက မမှန်မကန် ပြန်ဆက်သွားတဲ့နေရာတွေကို အားကောင်းလာစေပြီး အမာရွတ်အောက်မှာ ဘာမှ ပိတ်မိနေသေးတာ မရှိဘူးဆိုတာကို ငါတို့ပြသပေးလိမ့်မယ်။”
“ဘုရားသခင်ရဲ့ ကုသပေးမှုက ပိုမြန်မလား?”
“ဟုတ်တယ်။”
“ပိုကောင်းမလား?”
“အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
အော်ရီလီယာက သူ့နောက်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမက ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို မင်းက ဘုရားသခင်ရဲ့ ကုသပေးမှုကို ကန့်ကွက်တာပေါ့?” သူမ မေးသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ် လှည့်လာသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း ပေးသနားထားတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို ငါ ဆက်သုံးနေဆပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပြီးပြတ်မှုကို အမြန်နှုန်းနဲ့ မှားယွင်းရှုပ်ထွေးနေတာကိုတော့ ငါ ကန့်ကွက်ပါတယ်ရှင်။”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း ဆက်နေနိုင်ပါတယ်။”
အခန်းတစ်ဖက်မှ အိုင်လင်းက လှမ်းအော်သည်။
“ငါ သူ့ကို အလုပ်ခန့်ပြီးသား။”
“မင်း ငါ့ကို မမေးဘူးလေ” ဟု ဆီဒရန်ဗော့စ်က ပြောသည်။
“မင်း အင်္ကျီလက်စွပ်ကို ဝတ်လိုက်ပြီလေ။”
သူက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ချည်နှောင်ထားတဲ့ စာချုပ်မှ မဟုတ်တာ။”
မေရီက တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။
“ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။”
ညနေခင်း ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ရေးဝိုင်းတွင် ထိုင်စားကြသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က အိုင်လင်း၊ လီယိုရာ၊ အက်ဗလင်၊ နှင့် အို (Io) တို့နှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။
အိုက တစ်ညတာအတွက် ကွန်ကော်ဒီယာမှ ဖြတ်ကူးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ဆေးပညာကျမ်းစာအုပ်များကို ယူလာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် မုန့်များကိုလည်း ယူလာခဲ့သည်။
အိုင်လင်းက စာအုပ်များကို သဘောကျသည်။
ကလေးတွေက မုန့်များကို သဘောကျကြသည်။
ရှက်ဒို (Shadow) က ဆီဒရန်ဗော့စ်၏ ပေါင်ပေါ်ကို သဘောကျနေသည်။
သူ့ကိုတော့ တိုင်ပင်တောင်းခံခဲ့ပုံ မပေါ်ပေ။
“သူမက လူတွေကို ရွေးတတ်တယ်” ဟု အိုက ပြောသည်။
ကြောင်မလေးက နှစ်ပတ် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် အေးအေးလူလူ ထိုင်ချလိုက်စဉ် ဆီဒရန်ဗော့စ်က လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေသည်။
“ငါ လှုပ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?”
“နောက်ဆုံးတော့ သူမ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာပါ။”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ?”
“ဘယ်သူမှ မသိဘူး။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ မဟာမိတ်တွေ ရှိတာပဲ။”
“မင်း အော်ရီသို (Aurethar) နဲ့ မတွေ့ရသေးလို့ပါ။”
“နဂါးကြီးလား?”
“သူက တစ်ခါတလေ လူသားတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာတတ်တယ်။”
“အဲဒီဝါကျက ငါ့ကို ပိုပြီး အံ့အားသင့်စေသင့်တာပေါ့လေ။”
အိုင်လင်းက အို၏စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ကွန်ကော်ဒီယာက ကုသနေစဉ်အတွင်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေကနေ သီးသန့်ဖြစ်တဲ့ နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခြေရာခံတယ်။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာသည်။
“ဘာလို့လဲ?”
“စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဘယ်လို တိုးတက်မှုတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ပေါ့။”
“အဲဒါက သဘာဝကျပါတယ်။”
အို ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
“လူနာက နတ်ဘုရားရဲ့ ကုသမှုကို တောင်းဆိုခဲ့တာလား၊ ပေးကမ်းလာတဲ့အခါ လက်ခံခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရပ်တန့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလားဆိုတာတွေကိုလည်း ငါတို့ မှတ်တမ်းတင်ပါတယ်။”
ဆီဒရန်ဗော့စ်က ဆေးရုံဝင်ပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
စည်းမျဉ်းများက တံခါးဘေးတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မဲလို (Mallow) က ဆိတ်များကို တားမြစ်ထားသည့် စည်းမျဉ်းပါသော ဆိုင်းဘုတ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို စားပစ်ခဲ့သည်။
“ဘုရားသခင်တစ်ပါးက ရပ်တန့်ဖို့ ငြင်းဆန်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?” ဟု သူ မေးသည်။
“ခရိုင်နယ်မြေက သူတို့ကို ဖယ်ရှားပစ်လိမ့်မယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ဆီဒရန်ဗော့စ်က သူမကို စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်သည်။
“မင်းတို့ အဲဒါကို စမ်းသပ်ခဲ့တာလား?”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
“ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ပေါ့?”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။”