အီလျန်က ဖန်ပြွန်တစ်ပြွန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
ကျွန်တော့်စွမ်းအားက တားဆီးဖို့တောင် မမီလိုက်ဘဲ အလိုလို လှုပ်ရှားလာသည်။
ပြွန်ခြေရင်းတဝိုက်မှာ နှင်းခဲတွေ ဖုံးလာ၏။
အီလျန်က အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလို စိုးရိမ်စရာမျိုးပေါ့”
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
နှင်းခဲတွေ အရည်ပျော်သွားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“ယူရီယာရဲ့ ဘုရားစွမ်းအားက ကြောက်ရွံ့မှု၊ အမျက်ဒေါသနဲ့ အကာအကွယ်ပေးလိုစိတ်တို့နဲ့ဆိုရင် အလွန်တုံ့ပြန်တတ်တယ်” ဟု အီလျန်က ဆိုသည်။ “အဲ့ဒါက ခင်ပွန်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ မလွယ်ကူလှဘူး။ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတဲ့အချိန်ဆိုရင် ပိုပြီး အန္တရာယ်ရှိလာနိုင်တယ်”
“ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အက်ဗလင်ကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ရွေးချယ်လုပ်ဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မစွပ်စွဲပါဘူး”
ထိုသို့ ခွဲခြားပြောဆိုလိုက်ခြင်းက အပြစ်တင်ခံရသည်ထက် ပို၍ နာကျင်စေသည်။
“ရှင်ရဲ့ မုန်တိုင်းတွေက ကလေးဆီကို တုံ့ပြန်လာနိုင်သလို ကလေးကလည်း အဲ့ဒီမုန်တိုင်းတွေကို တုံ့ပြန်လာနိုင်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “သားသမီးမရခင်မှာ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ စွမ်းအားဖလှယ်မှုမျိုးကို ကြိုတင်ကာကွယ်သင့်တယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
“စည်းသတ်မှတ်တာပေါ့” အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဒုတိယမြောက် ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက် ကက်စတေလန်က ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက နည်းလမ်းသုံးမျိုး ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။
ပထမနည်းလမ်းက ကျွန်တော်တို့အိပ်ခန်းတဝိုက်မှာ အမြဲတမ်းအကာအကွယ် ကန့်လန့်ကာတစ်ခု တပ်ဆင်ဖို့ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပယ်ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်လည်း ထို့အတူပင်။
“ကျွန်မတို့အခeroomကို ဆေးရုံခန်းကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ပြောသည်။
ဒုတိယနည်းလမ်းကတော့ ညတိုင်း ကျွန်တော့်တဝိုက်မှာ စွမ်းအားလျော့ပါးစေမယ့် ကွင်းပြင်တစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် ပိုပြီး မကြိုက်ပေ။
“အဲ့ဒီစွမ်းအားကွင်းက ဘုရားစွမ်းအားမှန်သမျှကို အကုန်တားဆီးပေးနိုင်တာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“မြို့တော် တိုက်ခိုက်ခံရရင်ရော”
“ဖြုတ်ချလို့ရပါတယ်”
“ဘယ်လောက်မြန်မြန် လုပ်နိုင်လဲ”
“အသက်ရှူလေးချက်စာ ကြာပါတယ်”
“မဖြစ်ဘူး”
ကက်စတေလန်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ရှင် ရွေးချယ်စရာတွေ တောင်းခဲ့တာလေ”
“ကြိုက်တယ်လို့တော့ မပြောခဲ့ပါဘူး”
တတိယနည်းလမ်းက ပို၍ သေးငယ်သည်။
လက်ပတ်ကျဉ်းကျဉ်း တစ်စုံ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်အတွက် တစ်ခု။
ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခု။
ထိန်းချုပ်ကိရိယာတွေ မဟုတ်ပါ။
အတားအဆီးတွေလည်း မဟုတ်ပါ။
သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘုရားစွမ်းအားတွေ မဖြတ်သန်းခင် အချင်းချင်း စီးဆင်းနေမှုကို ခံစားမိစေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အဲ့ဒီချိတ်ဆက်မှုကို ပိတ်ပစ်နိုင်ကြသည်။
ဘယ်လက်ပတ်ကမှ အတင်းအကျပ် ဖွင့်ခိုင်းဖို့အတွက် သုံးလို့မရပါ။
အက်ဗလင်က ပုံစံကို သေချာကြည့်ရှုစစ်ဆေးသည်။
“အော်ရီလီယာရဲ့ ရေနဲ့လုပ်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလိုပဲပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကက်စတေလန်က ဆိုသည်။
“အဝင်ပေါက်မပါတဲ့ အဖြေတစ်ခုပေါ့လေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို မှတ်မိနေသေးတာကို သဘောကျသွားပုံရသည်။
အဲ့ဒီသင်ခန်းစာအတွက် ရေဇလုံ ဘယ်နှစ်လုံး လိုအပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မပြောတော့ပါ။
“အဲ့ဒီလက်ပတ်တွေကို ဖြုတ်လို့ရော ရလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဘယ်အချိန်မဆို ဖြုတ်လို့ရပါတယ်”
“အပြင်လူတစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီစည်းကို ပြောင်းလဲပစ်လို့ ရလား”
“မရပါဘူး”
“မင်းတောင်မှလား”
“လက်ပတ်ပိုင်ရှင် နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မလုပ်နိုင်ပါဘူး”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒီဟာပဲ လုပ်မယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီဟာပဲ”
အီလီနော်နဲ့ ပယ်ရင်တို့က ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာပဲ လက်ပတ်တွေကို စတင်ဖန်တီးကြသည်။
သူတို့က သတ္တုအမျိုးအစားနဲ့ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားကြသည်။
အီလီနော်က ကြေးဝါကို လိုချင်သည်။
ပယ်ရင်က ငွေကို လိုချင်သည်။
ကက်စတေလန်က နှစ်မျိုးလုံးကို လိုချင်သည်။
ဒီဇိုင်းထဲမှာ လျှပ်စီးလက်တဲ့ အစွမ်းကို ထည့်သွင်းရမှာဖြစ်လို့ ခေါ်ယူထားရတဲ့ သောရ်ကတော့ သံကို လိုချင်နေသည်။
“လက်ပတ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုထဲမှာ သတ္တုလေးမျိုး သုံးလို့မှ မရတာ” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
“ဘာလို့ မရရမှာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့က giãn ထွက်လာတဲ့ပုံစံချင်း မတူလို့လေ”
“ဒါဆိုရင် မကွဲထွက်အောင် သူတို့ကို ပြောထားလိုက်ပေါ့”
“သတ္တုဆိုတာ အဲ့လို အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ”
သောရ်က မ်ယော့လ်နီယာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အီလီနော်က သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“တူကြီးကို သွားမမေးနဲ့နော်”
“မမေးပါဘူးကွာ”
မ်ယော့လ်နီယာက တုန်ခါသွားသည်။
“မင်း စဉ်းစားနေတာပဲလေ”
သောရ်က ပြုံးလိုက်သည်။
“ခဏလေးပါပဲကွာ”
သူတို့ အလုပ်လုပ်နေတုန်း မေရီက မြို့ပြအသစ်ရဲ့ ပုံစံကြမ်းတွေကို ကောင်စီခန်းထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူက ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရပ်ကွက်ကနေ သန့်ရှင်းတဲ့ ရေပေးဝေရေးမြောင်းကိုပါ ထပ်ထည့်ထားသည်။
တောင်ဘက်ရေတွင်းကတော့ ဆက်လက် ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ပျက်စီးနေတဲ့ ရေဆိုးမြောင်းကို ဖယ်ရှားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
အဆိုပြုထားတဲ့ အပြင်ဘက်ရပ်ကွက်တွေရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရေတွင်းအသစ် နှစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုထားသည်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို သေချာလေ့လာကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရားကျောင်းကို ခင်ဗျား တနေရာကို ရွှေ့လိုက်ပြန်ပြီလား”
“ခြောက်ပေပါ”
“ဘာလို့လဲ”
“ဆေးရုံလမ်းက အရင်တိုင်းတာချက်ထက် ပိုကျယ်လို့ပါ”
“ခြောက်ပေက အရေးပါလို့လား”
“အရေးပါပါတယ်”
ထက်ပြောမယ့်အရာကို ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
မေရီက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါ။
ကက်စတေလန်က မြောက်ဘက်နံရံအနီးမှာ သတ္တုလက်ချောင်းကို ထားလိုက်သည်။
“စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကွင်းပြင်လည်း တိုးချဲ့ဖို့ လိုပါတယ်”
ကျွန်တော် အီလီဇာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မယ်လိုဒီနဲ့ တာဝန်ကျစာရင်း သုံးခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ လေ့ကျင့်ပေးရမယ့် လူတွေ ပိုများလာပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကာကွယ်ပေးရမယ့် လမ်းတွေလည်း ပိုများလာတယ်”
အဲဒီမနက်ပိုင်းကပဲ နောက်ထပ် လူအုပ်စုတစ်ခု ဟေဗင်ရိတ်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဘုရားတွေ မဟုတ်ပါ။
အရှေ့ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက်က ရွာတွေကနေလာတဲ့ မိသားစု Twenty-three စု ဖြစ်သည်။
အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ နတ်ကွန်းငယ်တွေက အက်ဒရင် မှောင်မိုက်သွားစေပြီးနောက်ပိုင်းမှာ အကာအကွယ်ပေးတာတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ရွာအများစုက တရားရုံးတော်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အစားထိုးလူတွေကို မယုံကြည်ကြတော့ပါ။
“သူတို့အားလုံးက အမြဲတမ်း နေထိုင်ဖို့ လာကြတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “အချို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ ကင်းလှည့်စစ်ကြောင်းတွေ သူတို့ဆီ ရောက်လာနိုင်မလားဆိုတဲ့ အာမခံချက်ကို လိုချင်ကြတာပါ”
“ဘယ်လောက်အဝေးကြီးလဲ”
မယ်လိုဒီက မြေပုံကို ဖြန့်လိုက်သည်။
“အရှေ့ဘက်ကို နှစ်ရက်ခရီးပါ”
“အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ လှည့်ကွက်နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်နေပြီလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲ့ဒါကို တိုးချဲ့လို့ ရမလား”
“မြင်းစီးတပ်သားတွေ ပိုမိုမပါဘဲနဲ့တော့ မရပါဘူး”
အီလီဇာက တာဝန်ကျစာရင်းတွေကို မြေပုံဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
“မြို့စောင့်တပ်ကို အားနည်းမသွားစေဘဲနဲ့လည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ရရှိရေးဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဟေဗင်ရိတ်ကလည်း ထို့အတူပင်။
ဘယ်အရာကမှ အခြားအရာအတွက် စောင့်ဆိုင်းမနေပါ။
“ကျွန်တော်တို့မှာ ဒုတိယမြောက် မြင်းစီးတပ်ခွဲတစ်ခု လိုအပ်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ မြင်းတွေ လိုအပ်နေတယ်” ဟု အီလီဇာက ပြန်ပြောသည်။
“ဒါမာ့ရဲ့ လူတွေက မိုင်းတွင်းလမ်းရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ မြက်ခင်းပြင်တွေကို တွေ့ရှိခဲ့ကြတယ်” ဟု ကက်စတေလန်က ဆိုသည်။
မေရီက စာမျက်နှာလွတ်တစ်ခုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအတွက် မြင်း στάဘ်တွေ၊ အစာသိုလှောင်ရုံတွေ၊ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူတွေ၊ ကုန်းနှီးချုပ်လုပ်သူတွေနဲ့ နောက်ထပ် ကင်းစခန်းတစ်ခုလည်း လိုအပ်လာပါလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဘောပင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ်က တစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်တာ ခင်ဗျားက ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးနဲ့ ပြန်ဖြေတတ်တယ်”
“ရပ်ကွက်တွေဆိုတာ စစ်တပ်တစ်ခုအတွက် လိုအပ်တဲ့အရာတွေ အားလုံးကို ပါဝင်စေတာပေါ့”
မယ်လိုဒီက မြေပုံပေါ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“အကယ်၍ ကင်းစခန်းကို ဒီမှာထားမယ်ဆိုရင် လယ်ကွင်းတွေနဲ့ လမ်းမကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
အီလီဇာက ခေါင်းညိတ်သည်။
“မြောက်ဘက် တံခါးပေါက်ကိုလည်း တုံ့ပြန်နိုင်မယ်”
ကက်စတေလန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။
“အပြင်ဘက် အကာအကွယ်စည်းတွေက အဲ့ဒီကနေတဆင့် ချိတ်ဆက်လို့ ရသွားမယ်”
မြင်းစီးတပ်ခွဲတစ်ခုဆိုတာ ဟေဗင်ရိတ်ရဲ့ နောက်ထပ် တိုးချဲ့မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
မြို့ကြီးတွေ ကြီးထွားလာပုံက ဒီလိုပါပဲ။
ကြေညာချက်တွေနဲ့ မဟုတ်ပါ။
သီးခြားစီ မနေလိုတော့တဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကနေတဆင့် ကြီးထွားလာတာ ဖြစ်သည်။
ညစာစားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ လက်ပတ်တွေ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
အီလီနော်က အဲ့ဒါတွေကို ကျွန်တော်တို့အခeroomကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်လက်ပတ်က ကြေးဝါခြယ်ထားတဲ့ ငွေရောင်ရင့် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ပတ်ကတော့ ရွှေရောင်အမျှင်ကျဉ်းလေး ပါရှိတဲ့ ငွေရောင်ဖျော့ ဖြစ်သည်။
သောရ်ရဲ့ လျှပ်စီးစွမ်းအားက နှစ်ခုစလုံးထဲမှာ မမြင်ရအောင် ကိန်းဝပ်နေသည်။
အော်ရီလီယာရဲ့ ကုသပေးတဲ့စွမ်းအားက အတွင်းဘက်အစွန်းတွေကို မှတ်သားထားသည်။
ရိုင်ဆာကတော့ ဘယ်စွမ်းအားမှ ထည့်မပေးခဲ့ပါ။
ဘာကြောင့်လဲလို့ ကျွန်တော် မေးတဲ့အခါမှာ သူမက ကလေးတစ်ယောက် မဖြစ်လာသေးတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုထဲကို ကလေးရဲ့ နယ်မြေက ဝင်ရောက်မလာသင့်ဘူးလို့ ဖြေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီအဖြေက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ကက်စတေလန်က လက်ပတ်တွေကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်သည်။
“တစ်ခုချင်းစီကို လွတ်လပ်စွာ လက်ခံရပါမယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ပတ်ကို ထိလိုက်သည်။
ရွှေရောင်က ပိုပြီး တောက်ပလာသည်။
“လက်ခံပါတယ်”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်ပတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
သတ္တုပေါ်မှာ အအေးဓာတ်က ဖြတ်သန်းသွားသည်။
အဲ့ဒီနောက် မီးပွားလေးတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။
“လက်ခံပါတယ်”
လက်ပတ်နှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တုံ့ပြန်ကြသည်။
ပေါင်းစည်းသွားတာ မဟုတ်ပါ။
နားထောင်နေကြတာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ လက်တွေနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။
အက်ဗလင်က အနာကျက်စေတဲ့စွမ်းအားလေး တစ်ခုကို ပို့ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သိရှိနားလည်မှုရဲ့ အစွန်းဘက်ကို ရောက်ရှိလာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
နွေးထွေးတယ်။
ရင်းနှီးတယ်။
စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။
ကျွန်တော် အကာအကွယ်စည်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်တွေက ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးထဲကို ဝင်ရောက်လာသည်။
လက်ချောင်းတွေမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေတာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် မွန်းလွဲပိုင်းတုန်းက ဘုရားကျောင်းအောက်ခြေအနီးမှာ ကျောက်တုံးတွေ မတင်ပေးခဲ့ရတာကြောင့် နာကျင်နေတာကို ဝန်မခံခဲ့မိဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ရှင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရသားပဲ”
“သေးသေးလေးပါပဲကွာ”
“ဖုံးကွယ်ထားရလောက်အောင်ကို သေးငယ်တာပေါ့လေ”
“မဖုံးကွယ်ပါဘူး”
“အခန်းထဲ ကျွန်မ ဝင်လာတဲ့အချိန်တုန်းက ရှင် လက်တွေကို ကျောနောက်မှာ ပုန်းထားတယ်လေ”
“အဲ့ဒါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်လောက်ပါဘူး”
“ဆိုင်တာပေါ့”
လက်ပတ်က ဘုရားစွမ်းအားကို ထောက်လှမ်းနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီးသည်ဆီကနေတော့ ကျွန်တော့်ကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ပါ။
အဲ့ဒီနောက် ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို ပို့ပေးလိုက်သည်။
အေးခဲသွားစေလောက်အောင် မဟုတ်ပါ။
ဆောင်းဦးမနက်ခင်းရဲ့ ကြည်လင်အေးမြမှုမျိုး သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က အဲ့ဒါ သူမရဲ့စည်းကို ထိတွေ့လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
စွမ်းအားက ဖြတ်သန်းသွားသည်။
သူမရဲ့ အသက်ရှူသံမှာ ရေခဲငွေ့တွေ ပါလာသည်။
ဆံပင်တွေမှာ နှင်းခဲတွေ ခဏတာ ဖုံးသွားသည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါလေးကို သဘောကျတယ်”
“အခန်းထဲ အအေးဓာတ် ပေးလိုက်တိုင်း ခင်ဗျား ညည်းတတ်တာပဲလေ”
“ဒါက မတူဘူးလေ”
“ကိုယ့်ဘာသာ ရွေးချယ်ခဲ့လို့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အဲ့ဒီအဖြေက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။
အော်ရီလီယာ ပြောတာ မှန်ပေသည်။
နားထောင်တယ်ဆိုတာ အရာရာကို ဝန်ခံဖို့ မလိုပါ။
အချစ်ကလည်း ထို့အတူပါပဲ။
စည်းတစ်ခုက ရင်းနှီးမှုကို ပိုပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။
အပြည့်အဝ မဖြစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါ။
အဲ့ဒီနောက် အမြွှာနှစ်ယောက်က လက်ပတ်တွေကို စမ်းသပ်ကြသည်။
အဲ့ဒါကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားခြင်း မရှိပါ။
ကေရ်က အက်ဗလင်ရဲ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ စီးဆင်းသွားသည်။
လက်ပတ်က သူမကို မှတ်မိသွားသည်။
စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အက်ဗလင်က စည်းကို နည်းနည်းလေးပဲ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကေရ်ရဲ့စွမ်းအားက နွေးထွေးမှုအဖြစ်နဲ့ ဝင်ရောက်လာသည်။
အဲ့ဒီနောက် ရပ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးက လက်ပတ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“မေးလို့ရမလား”
“ရပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “သမီး မေးရမယ်”
ကေရ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်လက်ပတ်ကို ထိလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်တဝိုက်မှာ နေရာလပ်တစ်ခု ခေါက်သိမ်းသွားသည်။
လက်ပတ်က ချက်ချင်း ပိတ်သွားသည်။
သူက စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ကြည့်လာသည်။
“မရဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“သေးလို့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
“နောက်မှလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူက အဲ့ဒီအဖြေကို စိတ်မပါ့တပါနဲ့ လက်ခံလိုက်ပေမဲ့ အဖြေကို ကျော်လွှားဖို့တော့ မကြိုးစားခဲ့ပါ။
ရိုင်ဆာက အဲ့ဒါကို တိုးတက်မှုတစ်ခုလို့ ခေါ်ခဲ့သည်။
အဲ့ဒီညမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ ပုခက်တွေကို တစ်ဖန်ပြန်ပြီး ခွဲထားလိုက်ကြသည်။
ဂါရစ်က ခေါက်သိမ်းထားတဲ့နေရာလပ်ကို တစ်ရက်နီးပါးလောက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူက ဝန်မခံချင်ပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူ့ကို အလွန်အမင်း မောပန်းစေခဲ့တယ်လို့ အော်ရီလီယာက ယုံကြည်နေသည်။
ကေရ်က စောင်တွေကို သယ်ယူရာမှာ ကူညီပေးသည်။
သူမက နှစ်ခုစလုံးကို သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင် படுக்கပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် တစ်ခုကို ဂါရစ်ဆီ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
သူမက အဲ့ဒါကို ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို စောင်အသစ်တစ်ထည်စီ ပေးလိုက်တဲ့အထိ ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မူလစောင်ကတော့ ပုခက်တွေကြားမှာ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဒါက လက်ခံနိုင်စရာ ဖြစ်ပုံရသည်။
“ကလေးစောင်လေ” ဟု ကေရ်က ပြောသည်။
အက်ဗလင်က တည်ငြိမ်သွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးက ခေါက်ထားတဲ့ သိုးမွှေးစောင်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေအတွက်ပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က ဒူးထောက်ပြီး သူမရဲ့နဖူးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေအတွက်ပေါ့ကွယ်”
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားကြတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
လက်ပတ်တွေက ကျွန်တော်တို့လက်ကောက်ဝတ်တွေမှာ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဘယ်ဟာမှ မလင်းလက်လာပါ။
ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတာ မရှိပါ။
အနာဂတ်က ကျွန်တော်တို့ဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာတာ မရှိပါ။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို နှစ်သိမ့်စရာတစ်ခုလို့ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
အက်ဗလင်က ပြူတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
အောက်ဘက်မှာ ဟေဗင်ရိတ်က တောက်ပနေသည်။
မီးခွက်တွေက လမ်းဟောင်းတွေကို မှတ်သားပြနေသည်။
ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မီးတွေ ပိုပြီး လင်းထိန်နေသည်။
မပြီးသေးတဲ့ ဘုရားကျောင်းအောက်ခြေတွေက အဖြူရောင်လမ်းမဘေးမှာ မှုန်ဝါးဝါး အကြမ်းထည်အဖြစ် တည်ရှိနေသည်။
အပြင်ဘက်နံရံကို ကျော်လွန်ပြီး အရှေ့ဘက်မိသားစုတွေရဲ့ ယာယီနေအိမ်တွေက အတန်းလိုက် တည်ရှိနေကြသည်။
တစ်နေ့ကျရင် မေရီရဲ့ လွတ်နေတဲ့နေရာတွေမှာ အိမ်တွေ ပြည့်လာလိမ့်မယ်။
တည်ရှိမနေသေးတဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ကလေးတွေ ပြေးလွှားဆော့ကစားကြလိမ့်မယ်။
အချို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့ခါးကို နောက်ဘက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို မှီတွယ်လာသည်။
“သေချာသေးရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သေချာပါတယ်”
“ကြောက်နေတုန်းပဲလား”
“အင်း”
“ကောင်းပြီ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ဝန်းထဲမှာ လှည့်လာသည်။
“အဖေက အဲ့ဒီလို ပြောဖူးတယ်”
“သူက ကျွန်တော့်ကို သြဇာလွှမ်းမိုးနေပြီပဲ”
“စိုးရိမ်စရာပဲ”
“ကျွန်တော် ပရိဘောဂတွေကို စတင် စစ်ဆေးတော့မယ်ထင်တယ်”
“ရှင်က ပုခက်တိုင်းကို စစ်ဆေးပြီးသားပါ”
“အရေးကြီးတဲ့ ပရိဘောဂတွေကိုပဲလေ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်က လက်ပတ်ကို ထိလိုက်သည်။
ရွှေရောင်လေး အနည်းငယ် ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။
စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကျွန်တော် အကာအကွယ်စည်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။
နွေးထွေးမှုတွေ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ စီးဆင်းသွားသည်။
“ဒီညတော့ ဘာမှ ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲလေ”
“မနက်ကျရင် ထပ်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ရပါတယ်”
“နောက်နေ့တွေကျရင်လည်းပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်က ပုခက်တံခါးဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကပဲ ငါတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာစေတာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာ လေပြေက ဂရေးကိပ်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေသည်။
တောင်ဘက်က မိုးနံ့နဲ့ တောင်တန်းတွေက အအေးဓာတ်ကို ဆောင်ကြဉ်းလာသည်။
နှစ်ခုစလုံးက ယခုအခါ ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်လာကြပြီ။
ဘယ်အရာကမှ အခန်းထဲကို ဝင်မလာပါ။
လက်ပတ်တွေက တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကြိုဆိုမှု မရှိဘဲ ဘယ်စွမ်းအားမှ ဖြတ်မသွားပါ။
နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ မီးခွက်ကို မှုတ်သတ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တာတွေက ကြိုတင်ဟောကိန်းတွေနဲ့လည်း မဆိုင်ပါဘူး၊ နတ်ဘုရားတွေနဲ့လည်း မဆိုင်ပါ။
မျှော်လင့်ချက် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ နေရာလပ်လေး တစ်ခုပါပဲ။