ခေါင်းထိုးစရာ ကုတင်လေးတစ်လုံးကို ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ အဲဒီမေးခွန်းက ထပ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကုတင်တော့ မဟုတ်ဘူး။
ဆေးရုံဆောင်က မြောက်ဘက်စိုက်ခင်းတွေဘက်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ရက်က လက်ခံထားခဲ့ရတယ်။ နေမဝင်ခင်မှာပဲ သူမက သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာခဲ့ပြီး အဲဒီကလေးမလေးက သူမအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသမျှ အရာရာတိုင်းကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငြိုငြင်ပြခဲ့ပါတယ်။
အိုင်လီယန်ကတော့ ဒါဟာ ကျန်းမာရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သက်သေတစ်ခုလို့ ယူဆခဲ့ပါတယ်။
မိသားစုခန်းထဲက ရိုးရိုးကုတင်ဟောင်းရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်မှာ တိုင်ချောင်းလေး လျော့ရဲနေတယ်။
အဲဒါကို ပြင်ပေးဖို့ ကျွန်တော် ကမ်းလှမ်းခဲ့တာပေါ့။
သစ်သားစို့အသစ်လေးကို အပေါက်ထဲ ဝင်အောင်လုပ်နေတာကို အက်ဗလင်က ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“ရှင် ပြုံးနေတယ်” သူမက ပြောတယ်။
“အာရုံစိုက်နေလို့လေ”
“အာရုံစိုက်ရင် ပြုံးတတ်လို့လား”
“အလုပ်က အဆင်ပြေချောမွေ့နေတဲ့အခါမျိုးပေါ့”
“ဂါရစ်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့လှေကို လုပ်တုန်းကတော့ ရှင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့တာပဲ”
“အဲဒီလှေက လုပ်ရခက်လို့လေ”
“သစ်သားစုန်းစ တစ်စပဲဟာကို”
“လှေတစ်စင်း ဖြစ်လာခဲ့တာပဲလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
“ဒါကလည်း ကုတင်တစ်လုံး ဖြစ်လာတာပဲပေါ့”
ကျွန်တော် အဲဒါကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
မေးခွန်းက အခန်းထဲကို ရောက်နှင့်နေပြီ။
ဘယ်သူမှလည်း မသိချင်ယောင် မဆောင်နေကြပါဘူး။
စက္ကူပြတင်းပေါက်အနီးမှာတော့ ကလေးငယ်လေးက သူ့အမေရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပါတယ်။
လက်မောင်းစလေးပေါ်ကနေ လက်သန်းစလေးတစ်ဖက်က ထွက်နေတယ်။
သေးသွယ်တဲ့လက်ချောင်းလေးတွေ ပွင့်လာလိုက်၊ ဆုပ်လိုက်ဖြစ်နေတာကို အက်ဗလင်က ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက်ဆိုရင် ကောင်းမလားလို့ ကျွန်မတို့ ပြောဖူးတယ်နက်”
“ပြောဖူးတာပေါ့”
“ရှင် မတက်လှမ်းခင်ကလေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘုရားစွမ်းအင်တွေ တက်လာပြီး ဂျူလိုင်တို့ မေရီရဲ့စားပွဲပေါ်က ပစ္စည်းတွေကို ကောက်စုသလို အမွှာပူးတွေက ဘုရားစွမ်းအင်တွေကို လိုက်စုနေကြတာထက် စောလို့လေ”
“သူ မေရီရဲ့တံဆိပ်တုံးကို ပြန်ပေးခဲ့တယ်လေ”
“ရေပန်းထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့တာကိုး”
“မေရီ ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“အဲဒါက ပြန်ပေးတာနဲ့ တစ်မျိုးတည်းမှ မဟုတ်တာ”
ကျွန်တော် သေးငယ်တဲ့ လက်စွယ်လေးကို ချလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်တင်လိုက်တယ်။
“ရှင် နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်သေးလား”
ကြောက်စိတ်က အကြောင်းပြချက် မပေးခင်မှာೇ အဖြေက ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
“လိုချင်တယ်”
သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ နူးညံ့သွားတယ်။
“ကျွန်မလည်း ထိုပါပဲ”
ခဏလောက် ဘယ်သူမှ စကားမပြောဖြစ်ကြဘူး။
ပြတင်းပေါက်နားက ကလေးငယ်လေးက အိပ်ပျော်နေရာကနေ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
ဆေးရုံဆောင်အပြင်ဘက်မှာတော့ အလုပ်သမားတွေက ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရပ်ကွက်ဟောင်းရဲ့ ရင်ပြင်တော်ထဲက ကျောက်တုံးတွေကို ရှင်းလင်းနေကြတယ်။
လက်သမားတူသံတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။
လှည်းတစ်စီးက ရိုးတံအောက်ကနေ ဖြတ်သွားတယ်။
ဟေ့ဗ်ရစ်ခ်မြို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပတ်လည်မှာ ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲပါပဲ။
“ကရိုးနဲ့ ဂါရစ် ငယ်ငယ်တုန်းကကို သတိရလို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“သူတို့က အခုလည်း ငယ်သေးတာပဲ”
“မနေ့က ဂျူလိုင်က အခန်းတစ်ဖက်ကနေ ဗီရိုကို ဖွင့်ပြခဲ့တယ်လေ”
“အဲဒါနဲ့ သူက အရပ်ရှည်သွားတာမှ မဟုတ်တာ”
“သူက အော်ရီလီယာကိုပါ ပြင်ပေးသေးတယ်”
“သူမကို မလုပ်နဲ့လို့ ပြောခဲ့တာ”
“သူပြောတာ မှန်တယ်လေ”
“အဲဒါမျိုးက မျိုးရိုးလိုက်တာ ဖြစ်မယ်”
သူမက ကျွန်တော့် ဒူးကို တို့တယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“အန္တရာယ်တွေ ရှိတယ်လေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားက ကလေးတစ်ယောက်က အခု ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး”
“ပထမအကြိမ်တုန်းကလည်း ဘာမှ အများကြီး မသိခဲ့ကြပါဘူး”
“အဲဒီတုန်းက ငါတို့က သာမန်လူသားတွေဆိုတာ သိထားကြတာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့် ဆံပင်ကို ငေးကြည့်တယ်။
ဆံပင်တွေက လုံးဝကို ဖျော့တော့တဲ့ အပြူဖြူရောင် ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော့် စိတ်ခံစားချက်က ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော့် အမြင်အာရုံရဲ့ အစွန်းတွေမှာ လျှပ်စီးကြောင်းတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်တယ်။
မှန်ထဲမှာ အဲဒီလို အပြောင်းအလဲတွေကို မြင်ရတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့သူတွေအတွက် အဲဒါတွေက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့တော့ ကျင့်သား မရသေးပါဘူး။
“ရှင်က ဘယ်တော့မှ သာမန်လူသား တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဖူးပါဘူး” သူမက ဆိုတယ်။
“ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ချီးကျူးတာချည်း သက်သက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်တယ်။
ကလေးငယ်လေး လှုပ်ရှားသွားတယ်။
သူ့အမေက ကျွန်တော်တို့ကို ပင်ပန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အသံကို တိုးလိုက်ကြတယ်။
“ငါတို့ မေးသင့်တယ်” အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“အော်ရီလီယာကိုလား”
“ရိုင်ဆာကိုလည်း ပါတာပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
ရိုင်ဆာရဲ့ နယ်ပယ်က ကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတာလေ။
မွေးဖွားတာ သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး။
ကလေးဘဝ။
ကြီးထွားလာခြင်း။
ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်တွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မကာကွယ်နိုင်ခင်မှာ လိုအပ်တဲ့ အကာအကွယ်တွေပေါ့။
အမွှာပူးတွေရဲ့ ဘုရားစွမ်းအင်တွေကို ခွဲဝေခံစားနိုင်စွမ်း၊ တခြားဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အတုယူနိုင်စွမ်း၊ ရှည်လျားတဲ့ ထိတွေ့မှုတွေကနေတဆင့် သူတို့သင်ယူခဲ့တာတွေကို ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ ပူးတွဲနယ်ပယ်ကို ပထမဆုံး ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့တာ သူမပါပဲ။
ဒါ့အပြင် ကရိုးနဲ့ ဂါရစ်တို့ဟာ တစ်နေ့ကျရင် အခုလက်ရှိ ရှင်သန်နေတဲ့ ဘုရားအားလုံးထက် ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးလာနိုင်တယ်လို့ ရိုးရိုးသားသား ပထမဆုံး ပြောခဲ့တဲ့သူလည်း သူမပါပဲ။
အဲဒီစကားပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း မအိပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
“အိုကိုလည်း မေးရမယ်” အက်ဗလင်က ဆက်ပြောတယ်။
“အဲဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ငါ့အမေကိုလည်းပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့အမေက ဘုရားမှ မဟုတ်တာ”
“မဟုတ်ဘူး”
“ကုသပေးတဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူးလေ”
“မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ အဲဒီစာရင်းထဲကလူတွေထဲမှာ သူ့ကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်နေရတာလဲ”
“အတွေ့အကြုံကြောင့်ပေါ့”
ဆေးရုံဆောင်ထဲမှာတော့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို မချခဲ့ပါဘူး။
အိမ်ကိုပဲ ပြန်သယ်လာခဲ့ကြတယ်။
ညစာစားချိန်အထိ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ကရိုးက မုန်လာဥနီကို ငြင်းဆန်နေချိန်မှာ ဂါရစ်က ကရိုးရဲ့မုန်လာဥနီကို စားပစ်လိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက ဒါဟာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတစ်ခုလို့ အော်ရီလီယာကို နားချဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။
အပေါ်ထပ်ကိုပါ လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က သူတို့ရဲ့ မွေးနေ့စာအုပ်ထဲမှာ ရေးနေတယ်။
ပထမဆုံးအကြိမ်ကတည်းက ဘာမှ မပြောင်းလဲသေးပေမဲ့ သူငယ်တန်းပြတင်းပေါက်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင် တိုင် စစ်ဆေးခဲ့တယ်။
အမွှာပူးတွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ကုတင်နှစ်လုံးကြားက ကော်ဇောပေါ်မှာ ထိုင်နေလိုက်တယ်။
ကရိုးက ဆာရာဖီနာ ပေးထားတဲ့ အနီရောင်အဝတ်စကို ကိုင်ထားတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ သစ်သားခွေးရုပ်လေးကို လက်ထဲမှာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
သူတို့က ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေကြတယ်။
အဲဒါက လှည့်စားမှုတစ်ခုပါပဲ။
“သူတို့က အစ်ကို၊ အစ်မတွေ ဖြစ်လာမှာပေါ့” အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ကရိုးက အကာအကွယ်ပေးတတ်မှာပါ”
“ဂါရစ်ကတော့ ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းတွေထဲကို ဘယ်လိုဝင်ရမလဲဆိုတာ ကလေးကို သင်ပေးလိမ့်မယ်”
“အဲဒါမျိုးတော့ ငါတို့ တားမြစ်ရမှာပေါ့”
“သူ့ကို တားမြစ်ပြီးသားပါပဲ”
“အဲဒါတော့ မှန်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မှီလာတယ်။
“နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်တာက တကိုယ်ကောင်းဆန်ရာ ကျတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်မိတယ်”
“ပထမ ကလေးနှစ်ယောက်ကို လိုချင်တာကလည်း တကိုယ်ကောင်းဆန်တာပါပဲ”
သူမက ခေါင်းမော့လာတယ်။
“အဲဒီလို ပြောရက်စက်လိုက်တာ”
“ငါက မင်းနဲ့ မိသားစုတစ်ခု တည်ဆောက်ချင်ခဲ့တာ။ မင်းကလည်း ငါနဲ့ မိသားစုတစ်ခု တည်ဆောက်ချင်ခဲ့တာလေ။ ငါတို့က ကရိုးနဲ့ ဂါရစ်ကို ဒီလောကထဲကို ရောက်လာချင်သလားဆိုပြီး မမေးခဲ့ကြဘူးလေ”
“သူတို့ကို တိုင်ပင်ဖို့ ဆိုတာလည်း ခက်သားပဲ”
“အတိအကျပဲပေါ့”
“ရှင် ပြောတဲ့ အကြောင်းပြချက်က အထောက်အကူ မဖြစ်လှပါဘူး”
“သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့လေ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှာ တစ်ခါပြန်တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားလိုက်တယ်။
“ငါတို့က ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးရှိတယ်လို့ မယူဆဘဲနဲ့ တစ်ခုခုကို လိုချင်တပ်မက်နိုင်ပါတယ်” ကျွန်တော်က ပြောတယ်။ “ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိမရှိ မေးမြန်းနိုင်တယ်။ အန္တရာယ်ကို နားလည်နိုင်တယ်။ ပြီးမှ ဆုံးဖြတ်နိုင်တာပေါ့”
“အဲဒါက ပိုကောင်းတယ်”
“ငါ အချိန်ယူလိုက်ရလို့ပါ”
အက်ဗလင်ရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ မှိန်ဖျော့တဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားတယ်။
သူမ ဒဏ်ရာကို ကုသတဲ့အချိန်မှာမှ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
တစ်ခါတလေ ပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်တွေပေါ်လာတဲ့အခါ တုံ့ပြန်တတ်တယ်။
တစ်ခါတလေ အမွှာပူးတွေ သူမကို ထိတွေ့တဲ့အခါ စုဝေးလာတတ်တယ်။
သူမရဲ့ သူတော်စင်လမ်းစဉ်က သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကို တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး၊ အိုင်လီယန်ကတော့ ဒီဖြစ်စဉ် ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ အခုထိ လက်မခံသေးပါဘူး။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ အိုမင်းရင့်ရော်မှုက နှေးကွေးသွားခဲ့ပါပြီ။
သူ့ရဲ့စွမ်းအားက သူမကို နာမည်နဲ့တကွ မှတ်မိလာပါပြီ။
အခုတော့ သူမရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ကြီးထွားလာမယ့် အသက်တစ်ခုအတွက် အဲဒီစွမ်းအားက ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေကြပါပြီ။
“လူတိုင်းကို မေးကြတာပေါ့” ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“စာရင်းထဲက လူတိုင်းကိုပေါ့”
“ပြီးမှ ထပ်ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ထပ်ပြီး ဟုတ်လား”
“ငါတို့က နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ။ လိုချင်တာနဲ့တင် လုံလောက်ပြီလို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူးလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းတယ်။
“ဒီစကားကတော့ နည်းနည်း သဘောကျစရာ ရှိသားပဲ”
“ငါ လေ့ကျင့်ထားတာလေ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ အော်ရီလီယာနဲ့ အက်ဗလင်တို့ တွေ့ဆုံခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဖိတ်ကြားမခံရပါဘူး။
အက်ဗလင်က ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်မှန်သမျှကို နားထောင်ပြီး စစ်ရေးဗျူဟာတစ်ခုလို ဖြစ်မသွားစေဘဲ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုကို ကျွန်တော့်မပါဘဲ လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကန့်ကွက်မလို့ စဉ်းစားမိတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုလုပ်တာက သူမပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြသလို ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားတယ်။
အမွှာပူးတွေကို ခေါ်ပြီး အောက်ဘက် ရင်ပြင်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။
အဲဒီမှာ ရိုင်ဆာက ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာပူးပေါင်းတယ်။
ဒါက စကားပြောခန်းတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ နှစ်ခုလုံးကနေ ကျွန်တော် ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီဆိုတာကို ပြနေတာပါပဲ။
ရိုင်ဆာက အသားညိုညို၊ ငွေစင်ရောင်သန်းနေတဲ့ ကောက်ကြောင်းပေါ်နေတဲ့ ဆံပင်အနက်ရောင်ရှိပြီး ကလေးတွေကို အန္တရာယ်ရှိတဲ့အရာတွေ မလုပ်အောင် တားမြတ်တဲ့အခါ သုံးတတ်တဲ့ အတည်ငြိမ်ဆုံးအသံပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။
တစ်ခါတုန်းက ဂါရစ်က သူ့နဲ့နံရံထိပ်ကြားက နေရာကို ခေါက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။
ရိုင်ဆာက သူ့နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တယ်။
သူ ရပ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီလို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲဆိုပြီး ကျွန်တော် သူမကို နောက်ပိုင်းမှာ မေးခဲ့ဖူးတယ်။
သူ နားထောင်လိမ့်မယ်လို့ သူမက မျှော်လင့်ထားခဲ့လို့ပါလို့ ဖြေခဲ့တယ်။
အံ့သြသွားတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေတာကြောင့် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အာဏာကို အားနည်းသွားစေခဲ့တာ ဖြစ်မယ်လို့ သူမက ဆိုခဲ့ပါတယ်။
ကရိုးက ကျောက်ပြားပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ရိုင်ဆာရဲ့ ခြေထောက်တွေပတ်လည်မှာ သစ်သားတုံးတွေကို စီနေတယ်။
ဂါရစ်က သူ့အမေ မျက်နှာလွှဲသွားတဲ့အချိန်တိုင်း အဲဒီတုံးတွေကို ရွှေ့ပစ်နေတယ်။
ရိုင်ဆာက ဝင်မပါဘဲ ငေးကြည့်နေတယ်။
“နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း မေးနေကြတာလား” ကျွန်တော်က မေးလိုက်တယ်။
“အက်ဗလင်ကို စောင့်နေတာပါ”
“သူက အော်ရီလီယာနဲ့ ရှိနေတယ်လေ”
“ငါသိပါတယ်”
“သူ မင်းကို ပြောပြခဲ့လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ရိုင်ဆာက ပြုံးတယ်။
“ရှင်က မနေ့က သုံးမယ့်မရှိတော့တဲ့ ကုတင်တစ်လုံးကို ပြင်ခဲ့တယ်။ အက်ဗလင်က သူတို့ကြားက နေရာကို တိုင်းတာနေသလိုမျိုး အမွှာပူးတွေကို ငေးကြည့်ရင်း ညစာစားခဲ့တယ်။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက ဘုရားဖြစ်ခါနီးအချိန်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတာ ဘေးကင်းရဲ့လားဆိုပြီး သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မေးခဲ့ကြတယ်လေ”
“နှစ်ကြိမ်ပါ”
“ရှင်က အော်ရီလီယာကို နှစ်ကြိမ်မေးတယ်။ အက်ဗလင်က သက်စရာကို မေးခဲ့တယ်”
ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်ကို ဂါရစ် တွန်းထည့်လိုက်တဲ့ သစ်သားတုံးကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။
“အဲဒါက မတရားဘူးထင်တယ်”
“အကဲခတ်တာပါ”
မေရီသာဆိုရင် ဒါကို သဘောကျလိမ့်မယ်။
တစ်နာရီကြာပြီးနောက်မှာ အက်ဗလင်နဲ့ အော်ရီလီယာတို့ အနောက်ဘက်က လမ်းကနေ ထွက်လာကြတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ မျက်နှာက အတွေးနက်နေပုံရတယ်။
ကြောက်ရွံ့နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ရိုင်ဆာက ကျွန်တော်တို့ကို ရင်ပြင်ဘေးက အခန်းငယ်လေးထဲကို ခေါ်သွားတယ်။
အမွှာပူးတွေလည်း ပါလာကြတယ်။
နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဆွေးနွေးမှုမှန်သမျှက သူတို့နဲ့လည်း သက်ဆိုင်လာမှာပဲလေ။
ဒါ့အပြင် သူတို့ကို အပြင်မှာ ထားခဲ့မယ်ဆိုရင် ရေပန်းက အန္တရာယ်ရှိလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်တယ်။
ရိုင်ဆာက သူမဘေးက ခုံမှာ ဝင်ထိုင်တယ်။
ကျွန်တော်က ဂါရစ်ကို ပွေ့ချီထားလိုက်တယ်။
ကရိုးကတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ တက်ထိုင်တယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ကျွန်တော်က မေးတယ်။
အော်ရီလီယာက သင်ခန်းစာရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကနေ စကြိုးစားတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ကြည့်တတ်တဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“ငါတို့သိတာတွေကနေ စရမယ်”
“အဲဒါက ပုံမှန်ဆိုရင် အချိန်ပိုကြာတတ်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“အက်ဗလင်က ကျန်းမာပါတယ်” အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။ “သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အမွှာပူးတွေကို လွယ်ထားရတာကနေ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာခဲ့ပါပြီ။ ကုသပေးနိုင်စွမ်းနဲ့ ဆက်လက်ရှင်သန်စေနိုင်စွမ်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ချိတ်ဆက်မှုက အားကောင်းလာပေမဲ့ တည်ငြိမ်နေပါတယ်”
“ကိုယ်ဝန်ရှိလာရင် သူတော်စင်ဖြစ်လာတဲ့ ဖြစ်စဉ် ပိုမြန်သွားနိုင်လား” ကျွန်တော်က မေးတယ်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“သူတော်စင်ဖြစ်လာတာက ကလေးကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်လား”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
“မင်း အဲဒီစကားကို နှစ်ခါသုံးပြီးပြီနော်”
“ထပ်သုံးရဦးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ရှေ့ကို မတိုးမိအောင် ထိန်းထားလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ဒါကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
“ကလေးက ဘုရားစင်စစ်တော့ ဖြစ်လာစရာ မလိုပါဘူး” သူမက ဆက်ပြောတယ်။ “မိဘဖြစ်ရုံနဲ့ ဘုရားဖြစ်လာတာ၊ နယ်ပယ်သတ်မှတ်ခံရတာ သို့မဟုတ် မသေမျိုးဖြစ်လာတာမျိုး မဖြစ်စေပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဘုရားစွမ်းအင်ကို သယ်ဆောင်လာနိုင်တာပေါ့” အက်ဗလင်က ဆိုတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကျွန်မရဲ့စွမ်းအင်လား၊ ယူရီယာရဲ့စွမ်းအင်လား”
“နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘယ်ဟာမှလည်း မဟုတ်နိုင်ဘူး။ သူတို့ကြားမှာ ဖန်တီးထားတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ရိုင်ဆာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက အမွှာပူးတွေကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။
“မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”
ရိုင်ဆာက လက်ကို ယှက်လိုက်တယ်။
“ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ချေနဲ့ စတင်တာပါပဲ”
“အဲဒါက အက်ဗလင်ရဲ့ နယ်ပယ်နဲ့ တူနေသလိုပဲ” ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“သူ့နဲ့ နီးစပ်ပါတယ်။ အဲဒါက အရေးကြီးပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ယူရီယာရဲ့စွမ်းအင်ကို မငြင်းပယ်ပါဘူး။ သူ မတက်လှမ်းခင်ကတည်းက ရှင် သူ့ကို သိခဲ့တာပါ။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပြောင်းလဲမှုက သူ့ဘေးမှာ ကြီးထွားလာခဲ့တာပါ။ အဲဒါကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရှိလာတာက ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဖြစ်လာနိုင်ချေ ပိုများပါတယ်”
“ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်ပေါ့” ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ရိုင်ဆာက ခေါင်းညိတ်တယ်။
“ရှင်က မသေချာမရေရာမှုကို ကြောက်တတ်လို့ သေချာပေါက်ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ကတိမပေးပါဘူး”
စကားလုံးတွေက နူးညံ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားပါတယ်။
“ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်လဲ” အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“ကလေးက အမွှာပူးတွေလိုပဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာနိုင်ပါတယ်။ မမွေးခင်ကတည်းက နယ်ပယ်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသလာနိုင်ပါတယ်။ စိတ်ဖိစီးတဲ့အခါ ယူရီယာရဲ့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းတွေ သို့မဟုတ် ဆောင်းရာသီစွမ်းအင်တွေကို ထုတ်သုံးလာနိုင်ပါတယ်”
မွေးဖွားချိန်မှာ မိုးကြိုးတွေ ပစ်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်ယောင်ကြည့်မိတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာတို့တယ်။
အခန်းထဲက လေထုက အေးစိမ့်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် စွမ်းအင်ကို ငြိမ်ကျသွားအောင် လုပ်လိုက်တယ်။
“ကလေးက အက်ဗလင်ကို ထိခိုက်စေနိုင်မလား” ကျွန်တော် မေးတယ်။
“ဘယ်ကိုယ်ဝန်မဆို အန္တရာယ်ရှိတာချည်းပါပဲ” အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။ “ဒီကိုယ်ဝန်ကတော့ ကျွန်မတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ အန္တရာယ်တွေ ပါလာနိုင်ပါတယ်”
“အဲဒါတွေကို ထိန်းချုပ်လို့ ရနိုင်မလား”
“ရမယ်လို့ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်ပါတယ်”
“ယုံကြည်တယ် ဟုတ်စ”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ယူရီယာ”
ကျွန်တော် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကရိုးရဲ့ကျောကို ပွတ်ပေးနေတယ်။
“အမွှာပူးတွေရဲ့ နယ်ပယ်ကရော ဘယ်လိုနေမလဲ” သူမက ရိုင်ဆာကို မေးတယ်။ “နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်က အဲဒါကို ဝေမျှခံစားရမှာလား”
“အလိုလိုတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကရိုးနဲ့ ဂါရစ်တို့က ကလေးကနေတဆင့် ထပ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်နိုင်မလား”
ရိုင်ဆာက အဲဒီမေးခွန်းကို အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားတယ်။
“သူတို့က စွမ်းအင်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဝေမျှတတ်ကြပါတယ်။ ကလေးဘာလိုနေလဲဆိုတာ မသိခင်မှာတင် သူတို့က ဝင်ကူညီဖို့ ကြိုးစားကြလိမ့်မယ်”
ဂါရစ်က သူမကို ငေးကြည့်တယ်။
“သား ကူညီမယ်”
“ကူညီမှာပေါ့” ရိုင်ဆာက ပြောတယ်။ “တစ်ခါတလေကျရင် အကူအညီဆိုတာ စောင့်ဆိုင်းခြင်းကနေ စတင်တတ်ပါတယ်”
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
အဲဒါက သူ့ရဲ့ အနှစ်သက်ဆုံး နယ်ပယ်ထဲမှာ မပါပါဘူး။
ကိုယ်ဝန်မရှိလာခင်မှာ အမွှာပူးတွေအတွက် နယ်နိမိတ်အသစ်တွေ ချမှတ်ပေးဖို့ လိုအပ်ကြောင်း ရိုင်ဆာက ရှင်းပြတယ်။
ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သူတို့က ကလေးဆီကို စွမ်းအင်တွေ ပို့ပေးလို့ မရပါဘူး။
အက်ဗလင်ရဲ့ ပတ်လည်မှာ နေရာကို ခေါက်လို့ မရပါဘူး။
သူမရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာထဲမှာ ကုသပေးခြင်းကို အတုယူလို့ မရပါဘူး။
“သူတို့က နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ” ကျွန်တော်က ပြောတယ်။
“ပုံမှန်ထက် ပိုမြန်မြန် ကြီးထွားနေကြတာပါ”
“အဲဒါက ပြဿနာကို မဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါဘူး”
“မှန်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြဿနာမဖြစ်လာခင် သင်ခန်းစာတွေ စတင်ရတာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေတာပါ”
ကရိုးက အက်ဗလင်ရဲ့ ဗိုက်ကို လာတို့တယ်။
“ဘေဘီလား”
ဘယ်သူမှ သူမကို မပြောပြရသေးပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော်က ရိုင်ဆာကို ကြည့်တယ်။
ရိုင်ဆာက အံ့သြသွားတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး။
“မဟုတ်သေးပါဘူး” အက်ဗလင်က သူမကို ပြောပြတယ်။
ကရိုးက စဉ်းစားနေတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့အမေကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်တယ်။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
အိုက အဲဒီမနက်ခင်းမှာပဲ ကူးပြောင်းရေးတံခါးကနေ ဖြတ်ပြီး ရောက်လာခဲ့တယ်။
သူမက တရားဝင် အခြွေအရံတွေနဲ့ ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အစောင့်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရှဲဒိုးနဲ့ လစ်ဇ်ဘက် မဖြစ်မနေ ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ စားစရာတွေပါတဲ့ ခြင်းတောင်းတစ်ခုနဲ့ ရောက်လာတာပါ။
အက်ဗလင်က သူမကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်က သူတို့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့မလို့ လုပ်ခဲ့တာပါ။
အိုက တံခါးဝမှာ ကျွန်တော့်ကို တားတယ်။
“ရှင်ကလည်း ဒီမေးခွန်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလေ”
“ဒီဆွေးနွေးပွဲက အက်ဗလင်အတွက်ပဲဆိုပြီး ကျွန်တော် ကြားထားတာ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခက်အခဲရဲ့ တစ်ဝက်လောက်အတွက် တာဝန်ရှိတဲ့သူကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ရင်း သူမ ဆွေးနွေးချင် ဆွေးနွေးနေမှာပေါ့”
“အဲဒီလို ဖော်ပြချက်က မတရားဘူးထင်တယ်”
“မှန်ကန်တဲ့ ဖော်ပြချက်အများစုက တရားတတ်ကြတာပါပဲ”
အက်ဗလင် ပြုံးတယ်။
ကျွန်တော် ဆက်နေလိုက်တယ်။
ရှဲဒိုးက ကျွန်တော့်ခုံကို ချက်ချင်း ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်လည်း တခြားခုံတစ်ခုံကို ရှာပြီး ထိုင်လိုက်ရပါတော့တယ်။