အိုင်ယိုက ကြားဖြတ်ဝင်ပြောခြင်းမရှိဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင် စကားပြောဆိုဆုံးသွားသောအခါ အိုင်ယိုက ကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
“ရှင်က သေမျိုးနဲ့ နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ သန္ဓေတည်ခြင်းဆိုတာ ထိန်းချုပ်လို့ရနိုင်ကြောင်း၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင့်မှာ ကိုယ်တိုင်ကြုံဖူးခဲ့တာမို့လို့ အဲဒီလိုပြောစေချင်နေတာပေါ့လေ”
“ကျွန်မကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြစေချင်တာပါ” ဟု အက်ဗလင်က တုံ့ပြန်သည်။
အိုင်ယိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ငါ့ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်က ကြောက်စရာကောင်းခဲ့တယ်”
အခန်းတွဲထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူမက ကလေးလေးတွေ ရိုင်ဆာ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ဆော့ကစားနေကြသည့် ပုခက်စောင့်ရှောက်ရေးဘက်ဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
“အင်ဂနေးရှပ်နဲ့ ဆီရာဖီနာတို့က ပထမဆုံးမီးတောက်ကို သယ်ဆောင်လာကြတယ်။ သူတို့ မမွေးလာခင်ကတည်းက ဒဏ်ရာတွေ သက်သာပျောက်ကင်းနိုင်စွမ်းရှိကြတယ်။ အန္တရာယ်ရှိလာရင် တုံ့ပြန်တတ်ကြတယ်။ ငါ့ရဲ့စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့မှုကို တုံ့ပြန်တတ်ကြတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် နန်းတော်တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ လန်ဇာရဲ့ စွမ်းအားကို တုံ့ပြန်တတ်ကြသေးတယ်”
“ဘယ်လို ခံစားရလဲဟင်” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာက သုံးယောက်သား ပိုင်ဆိုင်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေပြီး ကလေးတွေဘက်က ခွင့်တောင်းရမယ်မှန်း မသိသေးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က ထိုစကားကို စုပ်ယူတွေးတောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်လည်း ထို့အတူပင်။
“သူတို့ကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတာကို ငါချစ်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဲဒီအထဲက အစိတ်အပိုင်းខ្លို့ကိုလည်း ရွံရှာမုန်းတီးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီ အမှန်တရားနှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်ပြီး ထိခိုက်နစ်နာသွားတာမျိုး မရှိပါဘူး”
အက်ဗလင်၏ ပခုံးစွန်းတို့ လျော့ကျသွားသည်။
“ကလေးယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာကို တစ်ခါတလေများ နောင်တရဖူးလား”
“မရဖူးဘူး”
“အဲဒီအဖြေက သိပ်မြန်ဆန်လွန်းတယ်”
“ကြောက်ရွံ့မှုတွေကလည်း အဲဒီလိုပဲ မြန်ဆန်ခဲ့တာပဲလေ”
အိုင်ယိုက လက်လှမ်း၍ သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ကိုယ်ဝန်ဆောင်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ သတ္တိရှိကြောင်း သက်သေပြစရာအဖြစ် မပြောင်းခိုင်းနဲ့။ ယူရီယာအတွက် နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် မွေးပေးဖို့ မင်းမှာ တာဝန်မရှိဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ နတ်အဖွဲ့အစည်းအတွက်လည်း မင်း တာဝန်မရှိဘူး။ အမွှာတွေအတွက် မောင်နှမတစ်ယောက်၊ ဘုရားကျောင်းအတွက် အံ့သုစရာတစ်ခု၊ ဒါမှမဟုတ် ဟေဗင်ရိတ်အတွက် အရိုက်အရာခံမယ့်သူတစ်ယောက်ကို မင်း တာဝန်ယူပေးစရာ မလိုဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“မင်းသိတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ကိုယ်သိထားတာလေးတွေက တခြားသူတွေ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတဲ့အခါ တဖြည်းဖြည်း တိုးတိတ်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်လို့ ငါက ဒါကို ပြောပြနေရတာပါ”
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ချောင်းများကို ညှစ်လိုက်သည်။
“ရှင်သာဆို အဲဒါကို ထပ်လုပ်ဦးမလား”
အိုင်ယိုက ကလေးများဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်”
ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အော်ရီလီယာက အဲဒီစကားလုံးကို သုံးပြီးသွားပြီ မဟုတ်လား”
“အကြိမ်ကြိမ်ပါပဲ”
“ဒါက နတ်ဘုရားတို့ရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတစ်ခုပဲလေ”
ထို့နောက် အိုင်ယိုက လက်တွေ့ကျကျ အချက်အလက်များကို ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်ပြောပြခဲ့သည်။
သူမအနေဖြင့် သူမပတ်ဝန်းကျင်က မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသော အစားအစာများ၊ အနားယူမှုများနှင့် တစ်ကိုယ်ရေ လွတ်လပ်မှုကို ပိုမိုလိုအပ်ခဲ့သည်။
တစ်ခါတလေတွင် လန်ဇာ သူမအနားမှာ ရှိနေစေချင်ခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခါတွင်မူ သူ့ကို အခြားဘုရုံးနယ်မြေတစ်ခုဆီ ရောက်သွားစေချင်ခဲ့ပြန်သည်။
အဆိုပါ အခြေအနေနှစ်ရပ်စလုံးကို အပြီးတိုင် ဖြစ်တည်နေမည့် အရာများအဖြစ် မမှတ်ယူဖို့ သူမက ကျွန်တော့်ကို အကြံပေးခဲ့သည်။
“အဲဒါတော့ ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်နိုင်ပါတယ်”
“မနိုင်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်နှင့် အိုင်ယိုတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ဦးကြားကို ကြည့်လိုက်မိသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်၏ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးက အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အိုင်ယိုက ကွန်ကိုဒီယာ၏ ဗဟုသုတများကို ကူညီပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။
မူလအစ primordial စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်လာကြသည့် ကလေးငယ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အိုရီသာက ကျွန်တော်တို့ကို အကြံဉာဏ်ပေးနိုင်ပေမည်။
သူတို့၏ သားဖွားဆရာမများကလည်း သူတို့ သင်ယူခဲ့ရသမျှကို အကုန်အစင် မျှဝေပေးလိမ့်မည်။
အက်ဗလင် သူမကို လိုအပ်သည့်အခါတိုင်း အိုင်ယို ကိုယ်တိုင် ရောက်လာလိမ့်မည်။
ဘုရင်မတစ်ပါးအနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ။
နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအနေဖြင့်လည်း မဟုတ်ဘဲ။
အလားတူ နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဖြစ်ပေမည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
ထိုခဏတာအတွက် ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ချိန်ပေးရန် ကျွန်တော် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
အရိပ်က ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ကျွန်တော့်ထိုင်ခုံခေါင်းအုံးကို ခိုးယူသွားလေသည်။
ဟယ်လီနာက နောက်ဆုံးလူဖြစ်သည်။
ညစာစားပြီးနောက် အက်ဗလင်က သူမနှင့် စကားပြောခဲ့သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်တော် အခိုင်အမာပင် ထွက်သွားရန် တားမြစ်ခံခဲ့ရသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း အလုပ်ရص်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူက ကျွန်တော် အသစ်လုပ်ထားသော ပုခက်စွပ်တံကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်ထားတာပဲ”
“သိပ်မခက်ခဲပါဘူး”
“အဲဒီလိုဟာမျိုးတွေကို လူတွေက ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ ညံ့ဖျင်းစွာ ပြင်တတ်ကြတာ”
ကျွန်တော် ပွတ်တိုက်စရာ အဝတ်စကို ချလိုက်သည်။
“ဟယ်လီနာက ပြောပြလို့လား”
“အက်ဗလင်က သူမနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း စကားပြောချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုခဲ့လို့လေ”
“အဲဒါက အဖြေတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့ ငါပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖြေပဲ”
အက်ဗလင် ကွာခြားချက်များကို နှစ်သက်တတ်လာခဲ့ပုံကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တော့သည်။
သူက ခုံတန်းပေါ်မှ သစ်သားတစ်ပိုင်းကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။
“မင်း နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်သေးလား”
“လိုချင်ပါတယ်”
“ကြောက်လား”
“ကြောက်ပါတယ်”
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်တော် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ထူးဆန်းတဲ့ တုံ့ပြန်မှုပါလား”
“မင်းလို စွမ်းအားမျိုးရှိပြီး ဒီလိုတာဝန်ယူမှုမျိုးကို မကြောက်ရွံ့တဲ့သူဆိုရင်တော့ ငါ စိုးရိမ်မိမှာပဲ”
သူက သစ်သားကို စတင်ချောမွတ်နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့လက်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ယခုအခါ သူတို့က ကျွန်တော့်လက်တွေထက် အသက်အရွယ် ရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ ဆဲဆဲပင် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့အသက်အရွယ်က သူ့ကို အားနည်းသွားစေသည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်လို့ မဟုတ်ပါ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ဘဝက သူ့ဘဝနဲ့ယှဉ်ရင် လှုပ်ရှားရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီမို့လို့ ဖြစ်သည်။
“အက်ဗလင် မွေးလာတုန်းက ရှင့်မှာ ကြောက်စိတ်တွေ ရှိခဲ့လား”
“တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခဲ့တာပေါ့”
“အတွေ့အကြုံတွေ ရှိလာတော့ ပိုကောင်းလာလား”
“မကောင်းလာပါဘူး။ ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ပိုပြီး တိကျသေချာလာတာပဲ ရှိတယ်”
“အားပေးစရာ စကားတော့ မဟုတ်လှပါဘူးဗျာ”
“အားပေးဖို့ ပြောတာမှ မဟုတ်တာ”
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။
သူမက အလုပ်စားပွဲတွင် ကျွန်ტော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“အက်ဗလင်က ကိုယ့်ကို ပြောပြခွင့်ပြုတယ်”
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“သူ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်နေတယ်”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”
“ငါ သိပါတယ်”
“ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“မင်း ပုခက်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့တာကိုး”
ထင်ထားသည်ထက် ကျွန်တော့်ကို ဖတ်ရလွယ်ကူသွားပုံရပေသည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ လျှပ်စီးကြောင်းအစွန်းထွက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်များကို ငေးကြည့်သည်။
“သူမ ထိခိုက်နာကျင်မခံရအောင် မင်း ကတိမပေးနိုင်ဘူးလေ”
“မပေးနိုင်ပါဘူး”
“သူမအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်သမျှကို မင်းရဲ့စွမ်းအားနဲ့ အတင်းအကျပ် ဖန်တီးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“မလုပ်ပါဘူး”
“ကြောက်ရွံ့မှုတွေကြောင့် သူမကို ပျက်စီးလွယ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုလို ဆက်ဆံတာမျိုး မလုပ်ဘူး”
အဲဒီမေးခွန်းအတွက်တော့ ကျွန်တော် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။
“ကြိုးစားပါ့မယ်”
ဟယ်လီနာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါက မှန်ကန်တဲ့ အဖြေပါပဲ”
“သူမကို ဘာတွေ ပြောပြခဲ့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်ဆိုတာက သူမမှာ ရှိပြီးသား ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးကို လျော့ကျသွားစေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ကြောက်ရွံ့နေရုံနဲ့ ငြင်းပယ်ရမယ်လို့ မဆိုလိုကြောင်း၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှိတိုင်း သဘောတူရမယ်လို့ မဆိုလိုကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်”
“သူ့အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ကော ဘယ်လိုပြောလဲ”
ဟယ်လီနာ၏ မျက်နှာသွင်ပြင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
“သူ့အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ကတော့ နောက်ထပ် မြေးတစ်ယောက် ရဖို့ထက် သူမ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေတာကို ငါ ပိုလိုချင်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောခဲ့တယ်”
ထိုစကားများက နာကျင်စေသည်။
နာကျင်စေရန်လည်း ရည်ရွယ်ခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် စားပွဲပေါ်သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ သူမကို တစ်ခုလည်း ဆက်ပြောပြခဲ့သေးတယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ဆက်ပြောသည်။ “သူ့အပေါ်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ကြောက်ရွံ့မှုထက် ပိုကြီးမားတဲ့ ဘဝကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် သူမမှာ ရှိတယ်ဆိုတာကိုပါပဲ”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့၏ အခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
အမွှာနှစ်ယောက်က အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက မည်သူမျှ တောင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ ပုခက်စောင့်ရှောက်ရေးတွင် နောက်ကျန်ရစ်သည့် ကင်းစောင့်တာဝန်ကို ယူထားခဲ့သည်။
မိုးရေစက်များက ပြတင်းပေါက်များကို လာရောက်ထိခတ်နေသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ မုန်တိုင်းမဟုတ်ပါ။
ဟေဗင်ရိတ်တစ်ဝိုက်ကို ဖြတ်သန်းလာသည့် သာမန်ဆောင်းဦးရာသီ ရာသီဥတုမျှသာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ဆံပင်များကို ဖြန့်ချထားလျက် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“မင်းအမေက ကိုယ့်ကို သေချာပေါက် သတိပေးခြိမ်းခြောက်သွားတယ်”
“သူက ရှင့်ကို ချစ်လို့ပါ”
“သိပါတယ်”
“ဒါကြောင့်လည်း သူက သတိထားပြီး ပြောခဲ့တာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အားလုံးက ဘာတွေ ပြောကြလဲ”
“ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်တဲ့။ အန္တရာယ်လည်း ရှိနိုင်တယ်တဲ့။ ကလေးက ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကတိမပေးနိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်”
“ဒါဆို မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များဆီသို့ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟေဗင်ရိတ်က အရိုက်အရာခံမယ့်သူ လိုအပ်နေလို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ကောင်းပြီ”
“နတ်အဖွဲ့အစည်းက ထူးခြားတာတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေလို့လည်း မဟုတ်ပါဘူး”
“ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ပါဘူး”
“သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆီကို ဦးတည်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ လမ်းကြောင်းက ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့အတွက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
“နောင်နှစ်တွေမှာ ကျွန်မတို့မိသားစုကို မြင်ယောင်ကြည့်တဲ့အခါ စားပွဲဝိုင်းမှာ တခြားလူတစ်ယောက် ထပ်ရှိနေတာကို တွေ့ရလို့ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်တာပါ”
ထိုပုံရိပ်က လွယ်ကူစွာ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကာရ်က တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံနေပုံ။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်တွင် တစ်ခုခု လာထိုးထည့်နေပုံ။
သူတို့၏အသံများနှင့် ပေါင်းစပ်လာမည့် တတိယမြောက် အသံတစ်ခု။
ပရောဖက်ပြုချက်မဟုတ်ပါ။
နယ်မြေပိုင်နက်လည်း မဟုတ်ပါ။
မျက်နှာကို ကျွန်တော် မမြင်ရသေးသည့် လူသားတစ်ဦး။
“ငါလည်း သူတို့ကို မြင်နေရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏မျက်လုံးများကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်ချင်တယ်”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လှည့်ပတ်သွားသည်။
ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုများလည်း ထပ်တူပင်။
မည်သည့်အရာကမှ အခြားအရာကို အနိုင်မယူခဲ့ကြပါ။
ကျွန်တော် သူမ၏ပါးပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ကိုယ်လည်း ကြိုးစားကြည့်ချင်ပါတယ်”
“အိုင်လင် သူတို့ရဲ့ စစ်ဆေးမှုတွေကို မပြီးမချင်း ကျွန်မတို့ စောင့်ကြမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အော်ရီလီယာရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို လိုက်နာမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ရိုင်ဆာကို အမွှာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ခွင့် ပေးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“မေရီ အဆင်သင့်မဖြစ်မချင်း သူ့ကို မပြောပြသေးဘူး”
ကျွန်တော် တွေဝေသွားသည်။
“အဲဒါတော့ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိဘူးထင်တယ်”
“ယူရီယာ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ မေရီကို မပြောပြသေးပါဘူး”
စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှ ကြမ်းခင်းပျဉ်ပြားသံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး တံခါးဝဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားကြသည်။
တံခါးခေါက်သံ မထွက်လာပေ။
အက်ဗလင်က သူမ၏မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းစေလိုက်သည်။
“သူ သိနေပြီ”
“သူက အမြဲတမ်း သိနေတတ်တာပဲ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အမွှာနှစ်ယောက်ကို ပြောပြခဲ့သည်။
ကလေးရတော့မည်ဟု မဟုတ်ပါ။
တစ်နေ့ကျရင် ကလေးတစ်ယောက် ရလာနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ကြောင်းကိုသာ ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကာရ်က အလေးအနက်ထား နားထောင်သည်။
ဂါရစ်က မုန့်စားနေသည်။
“ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲနဲ့ မားမားရဲ့ကိုယ်ထဲကို မာဂျစ်စွမ်းအားတွေ ထည့်လို့မရဘူးလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကာရ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂါရစ်က ဆက်စားနေဆဲပင်။
“ဂါရစ်”
သူက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မားမားထဲမှာ မာဂျစ်စွမ်းအား မရှိရဘူး”
သူက အက်ဗလင်ကို စူးစမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာကို ကြည့်ပြန်သည်။
“မာဂျစ်နည်းနည်းလေးမှလား”
“မရဘူး”
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရိုင်ဆာက အလွတ်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က မရဘူးလို့ ပြောတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမလဲ”
ဂါရစ်က ခွက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ရပ်ရမယ်”
“မှန်တယ်”
ကာရ်က အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
“ညီမလေးလား”
“ဘယ်သူမှန်း မသိသေးဘူး” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။
“မောင်လေးလား” ဟု ဂါရစ်က မေးသည်။
“အဲဒါလည်း မသိသေးဘူး”
အမွှာနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လှမ်းကြည့်ကြသည်။
ဖျော့တော့သော အလင်းတန်းတစ်ခု သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဖြတ်သွားသည်။
စွမ်းအားနယ်မြေ အများအပြား လှုပ်ရှားလာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ရွေးချယ်မှု။
ဖြစ်နိုင်ချေ။
ကြီးထွားမှု။
မှတ်ဉာဏ်။
အိမ်။
ထို့နောက် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့၏လက်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြားပြားစပ်စပ် တင်လိုက်ကြသည်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါ။
ရိုင်ဆာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့ စောင့်နေကြတာ”
အသေးစားလေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့အတွက်မူ ၎င်းက သေးငယ်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။
အက်ဗလင်က ကာရ်၏ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဂါရစ်ကို နောက်ထပ် မုန့်တစ်ခြမ်း ပေးလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် ခရိုင်ထဲတွင် လာတွေ့သည်။
သူမက စာရင်းအုပ်အသစ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်လာခဲ့သည်။
မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် သူမက ဤသို့ ရေးသားထားသည်။
အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စီစဉ်ဆောင်ရွက်ချက်များ — လျှို့ဝှက်။
ကျွန်တော် အဲဒီအရာကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိသည်။
“ရှင် သိနေတယ်ပေါ့”
“ဘာမှ မဖြစ်သေးဘူးဆိုတာနဲ့ ဘယ်လိုကြေညာချက်မှ ထုတ်ပြန်ဖို့ မရှိသေးဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး”
မေရီက စာအုပ်ကို အက်ဗလင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဟယ်လီနာက ဆေးခန်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပစ္စည်းစာရင်း မိတ္တူတွေကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ရိုင်ဆာက သင်ခန်းစာနှစ်ခုကို ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့တယ်။ အော်ရီလီယာက နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုတွေ အားနည်းမသွားစေဘဲ အခန်းတစ်ခန်းတည်းမှာ သီးသန့်ဖယ်ထုတ်လို့ ရမလားလို့ ရဲတပ်မှူးကို မေးမြန်းခဲ့တယ်။ အိုင်ယိုကလည်း ကွန်ကိုဒီယာရဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျမ်းစာသုံးအုပ်ကို တံခါးပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ပို့ပေးခဲ့တယ်”
“အဲဒါတွေက ဘာကိုမှ မဆိုလိုလောက်ပါဘူးဗျာ”
မေရီက ပြင်ဆင်ထားသည့် ပုခက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဆိုလိုချင်လည်း ဆိုလိုနေမှာပေါ့”
အက်ဗလင်က စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ပထမစာမျက်နှာက ဗလာဖြစ်နေသည်။
မေရီက သူမအတွက် ၎င်းကို ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင် အဲဒီလောက်အထိ တုန်လှုပ်နေပုံ မပြပါနဲ့။ ကျွန်မ ဘာကိုမှ မှတ်တမ်းမတင်ရသေးပါဘူး”
“အဲဒါက ထူးဆန်းလောက်အောင် စိတ်ချမ်းသာစရာပဲ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
ထိုညတွင် အမွှာနှစ်ယောက်က သူတို့၏ ပုခက်နှစ်ခုကြားတွင် အိပ်ပျော်နေကြသည်။
ပုခက်ထဲတွင် မဟုတ်ကြပါ။
ဂါရစ်က မွှေ့ရာနှစ်ခု ထိစပ်သွားသည်အထိ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလပ်ကို ခေါက်သိမ်းထားခဲ့သည်။
ကာရ်က စောင်နှစ်ထည်စလုံးကို အလယ်ဗဟိုဆီသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ဘေးတစ်ယောက် ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေကြသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့လိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ပခုံးကို ကျွန်တော့်ပခုံးနှင့် ထိလျက် ရပ်နေသည်။
“သူတို့ကို ရွှေ့လိုက်ရမလား”
“သူတို့ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေကြပုံပဲ”
“သူတို့က အခန်းရဲ့ပုံစံကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြပြီ”
“သူတို့က အဲဒီလို လုပ်တတ်ကြတာပဲလေ”
အော်ရီလီယာက တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။
သူမက ခေါက်သိမ်းထားသော နေရာလပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကလေးများကို ကြည့်သည်။
“တည်ငြိမ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
၎င်းက ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိနိုင်မည့် ခွင့်ပြုချက်နှင့် အနီးစပ်ဆုံးအရာ ဖြစ်ပေမည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ပုခက်နှစ်ခုကြားတွင် နေရာလပ် ရှိနေသည်။
သိပ်တော့ မကျယ်လှပါ။
နောက်ထပ် တစ်ယောက်အတွက်တော့ လုံလောက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဘာကိုမှ အဲဒီနေရာမှာ မတင်ထားခဲ့ကြပါ။
ယခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါ။
စစ်ဆေးမှုများ ရှိလာပါလိမ့်မည်။
သင်ခန်းစာများ ရှိမည်။
အစီအစဉ်များ ရှိမည်။
မည်သူမျှ ဤပုံစံမျိုးဖြင့် ယခင်က မကြုံဖူးခဲ့ကြရုံမျှဖြင့် အမည်မတပ်နိုင်သော အန္တရာယ်များအကြောင်း ဆွေးနွေးမှုများ ရှိလာပါလိမ့်မည်။
ထပ်ပြီး ကြောက်ရွံ့လာဖို့ အချိန်တွေ ရှိလာဦးမည်။
ပြန်လည်စဉ်းစားဖို့ အချိန်တွေ ရှိဦးမည်။
ရပ်တန့်ပိုင်ခွင့်က ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆက်သွားမည့် အခွင့်အရေးလည်း ထို့အတူပင်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ခေါင်းကို ကျွန်တော့်လက်မောင်းပေါ်တွင် မှီချလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ” ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
အပြင်ဘက်တွင် မိုးရေစက်များက ဟေဗင်ရိတ်ပေါ်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရွှေ့လျားနေကြသည်။
မိုးခြိမ်းသံ မရှိပါ။
ဆင့်ခေါ်မှုလည်း မရှိပါ။
ပြည့်ဝလာစေရန် တောင်းဆိုနေသည့် ပရောဖက်ပြုချက်လည်း မရှိပေ။
အိပ်ပျော်နေကြသည့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးငယ်များဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ချမှတ်ခဲ့ကြသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အနာဂတ်က သတိပေးချက်တစ်ခုအနေဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ကသာလျှင် ၎င်းကို ပိုမိုနီးကပ်လာစေရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။