မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် စာပို့သတင်းပေးသူ ရောက်လာခဲ့သည်။
တောင်ဘက်မြို့ရိုးအပြင်ဘက်တွင် လှည်းတစ်စီး ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။
လူကိုးယောက် ဖျားနာနေကြသည်။
နှစ်ယောက်မှာ မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ချေ။
ကလေးမလေးတစ်ဦးမှာမူ တက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မြစ်ရေတိမ်ရာ အောက်ဘက် ရေဆိပ်အနီး ရွာငယ်လေးမှ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင်လည်း အလားတူ ရောဂါလက္ခဏာများ စတင်ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အိုင်လန်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ရင်ပြင်တော်ထဲတွင် လာတွေ့သည်။
သူမ၏ ရင်ဖုံးလက်စပ်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်လိုလက္ခဏာတွေလဲ”
သတင်းပေးပို့သူက အချက်များကို ရွတ်ပြသည်။
ဖျားခြင်း။
အန်ခြင်း။
ဝမ်းကိုက်ခါနာကျင်ခြင်း။
အားအင်ဆုတ်ယုတ်ခြင်း။
ကလေးမလေး တုန်ယင်နေခြင်း။
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“မနေ့ကတည်းကပါ”
“အစားအသောက် တစ်ခုခု တူတူစားမိကြတာလား”
“မသိပါဘူး ဗျ”
“ရေကော”
“တောင်ဘက်လမ်းမဘေးက ရေတွင်းကနေ ရေထည့်လာကြတာပါ”
အိုင်လန်က မေရီကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရေတွင်းကို ပိတ်လိုက်ပါ”
မေရီက အမိန့်ကို ချက်ချင်း ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ဆေးရုံခန်းအတွက် ပထမဆုံးသော နေ့တစ်ဝက်တာကာလမှာ သိသိသာသာပင် လူနာများဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။
လူနာများကို အရှေ့ဘက် အဝင်ဝမှတစ်ဆင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ပင်မခန်းမဆောင်ဘက်သို့ မဟုတ်ပေ။
အိုင်လန်က ရောဂါကူးစက်နိုင်ခြေရှိသူများအတွက် အခန်းသုံးခန်းကို သီးသန့် သတ်မှတ်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။
နံနက်စာ မစားမီကတည်းက သူမ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမအနေဖြင့် သတိကြီးလွန်းသည်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ် ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်က ကလေးမလေး၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
ကလေး၏ မိခင်က ကလေးမလေး၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“သမီးလေးကို စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလားရှင်” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
အမျိုးသမီးက အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ရပါတယ်ရှင်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကုပေးပါဦး”
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ကျွန်ုပ်၏ဇနီး လက်ချောင်းများဆီတွင် စုဝေးလာကြသည်။
၎င်းတို့က ကလေးမလေးဆီသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်မသွားဘဲ တစ်စုံတစ်ရာကို စောင့်ဆိုင်းနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကလေးမလေး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်စုံတစ်ရာကို ရုန်းကန်တိုက်ထုတ်နေရတယ်”
အိုင်လန်က ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
“ရေဓာတ်တွေ ထပ်မဆုံးရှုံးအောင် သူများလုပ်ပေးနိုင်မလား”
“လုပ်နိုင်မယ် ထင်တယ်”
“ဒါဆို လုပ်ပေးပါ။ ဘာမှထပ်မလုပ်နဲ့ဦး၊ ဒါ ဘာဆိုတာ အတိအကျ မသိရသေးခင်အထိပဲ”
အိုနှင့် ကွန်ကော်ဒီယာမှ ကုသဆရာဝန်များက ဘေးချင်းကပ် စားပွဲများတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။
လီအိုရာက လူနာတစ်ဦးချင်းစီကြား သွားလာရင်း နာကျင်မှုနှင့် အားနည်းချက်များ အအုံဆုံး စုဝေးနေသည့် နေရာများကို လိုက်လံစမ်းသပ်ပေးနေသည်။
အော်ရီလီယာက အခန်းလယ်ခေါင်နားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
သူမသာ အလိုရှိပါက ဤနေရာတစ်ခွင်လုံးကို ကုသခြင်းစွမ်းအားတို့ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
သို့သော် သူမ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။
အိုင်လန်၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကပင် အရာရာမည်မျှ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အထင်ရှားဆုံး ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။
“ကျုပ်ကို အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ အပြည့်အဝ သုံးခွင့်ပေးပါ” ဟု အိုင်လန်က ဆိုသည်။ “ဖျားတာကို လုံးဝ ပျောက်သွားအောင် မလုပ်နဲ့ဦး။ အပူချိန် ပြန်တက်လာမလာ ကျုပ် စစ်ဆေးကြည့်ချင်သေးတယ်”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“နားလည်ပါပြီ”
သူမ ထုတ်လွှတ်ပေးလိုက်သော အလင်းရောင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။
ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားစေရန် အမိန့်ပေးသည့် အလင်းရောင်မဟုတ်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် ဆက်လက်ကြိုးပမ်းနေစဉ်အတွင်း အနားယူနိုင်မည့် နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်၏ စွမ်းအားလည်း ထိုအထဲသို့ ပါဝင်လာသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းတို့က ကလေးမလေး၏ တုန်ယင်နေသော လက်ေခြေများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
တက်နေခြင်းများ ငြိမ်ကျသွားသည်။
အသက်ရှူသံများ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။
မိခင်ဖြစ်သူ ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ကျွန်ုပ်တွင် ကုသပေးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။
သူတို့ကဲ့သို့ စွမ်းအားမျိုး ကျွန်ုပ်၌ မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအင်နယ်ပယ်များတွင် အဖျားကို ကျစေနိုင်လောက်သည့် အအေးဓာတ်မျိုးနှင့် အိမ်ခေါင်မိုးများကိုပင် လွှင့်ပစ်နိုင်သည့် ရာသီဥတုဆိုးရွားမှုမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း၊
ယခုကဲ့သို့သော အခန်းငယ်လေးတစ်ခုအတွက်မူ တစ်စုံတစ်ရာမျှ အသုံးမဝင်လှပေ။
ထို့နောက် အိုင်လန်က ရေစည်များကို လက်ညိုးထိုးပြသည်။
“ကျန်တာတွေကို မထိခိုက်စေဘဲ နမူနာရေအနည်းငယ်ကိုပဲ အခဲခံပေးလို့ ရမလား”
“ရတယ်”
“ဒါဆို လုပ်ပါ”
ကျွန်ုပ်က ရေတစ်ခွက်စာကို သီးသန့်ခွဲထုတ်လိုက်သည်။
ယင်း၏ ပတ်လည်တွင် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။
ရေခဲသွားသည်နှင့်အမျှ ရေမှာ ကြည်လင်လာသည်။
အလယ်ဗဟိုနားတွင် အမည်းစက်လေးများ စုဝေးလာသည်ကို တွေ့ရသည်။
အို၏ ဆရာဝန်တစ်ဦးက အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။
“အနည်အနှစ်တွေလား”
“အနည်အနှစ်သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး” ဟု အိုင်လန်က ဆိုသည်။
သူမက လူနာများကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရေတွေကို ဘယ်နားက ထည့်လာကြတာလဲ မေးကြည့်စမ်းပါ။ ဘယ်နေရာ အတိအကျလဲဆိုတာကိုလေ”
သတင်းပေးပို့သူက ရေတွင်းကို ပိတ်ရန် ထွက်သွားပြီးသား ဖြစ်သည်။
မေရီက သူ၏နောက်သို့ မြင်းစီးသူရဲနှစ်ဦးကို ထပ်လွှတ်လိုက်သည်။
တစ်ဦးက မြစ်ရေတိမ်ရာ အောက်ဘက်သို့ ဖြစ်ပြီး၊
နောက်တစ်ဦးကမူ ထိုမြေအောက်ရေကိုပင် သုံးစွဲနေကြသော ရွာငယ်တိုင်းကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။
ခံတပ်မှူးက တောင်ဘက်လမ်းမအောက်ဘက်မှ ရောဂါ၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
နွေဦးရေကြီးစဉ်က ပျက်စီးသွားခဲ့သော ရေဆိုးထုတ်မြောင်း ძველიတစ်ခု ပက်ကြားအက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရေကိုကြည့်လိုက်လျှင် ကြည်လင်သလို ရှိနေသည်။
သို့သော် မသန့်ရှင်းပေ။
မြို့တော်ကင်းစောင့်တပ်က ရေတွင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က အလုပ်သမားများကို ခေါ်ဆောင်သွားကာ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးများကို ဖယ်ရှားစေသည်။
ဒါမာက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို နားလည်ကျွမ်းကျင်သူများကို လွှတ်ပေးသည်။
အော်ရီသာက ဆေးရုံရင်ပြင်အတွင်း ရေများကို မည်သူမျှ သယ်ယူချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အမြန်ဆုံး ပူလာအောင် ပြုလုပ်ပေးသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်က အဆိုပါရေများကို ပြန်လည် အအေးခံပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှုကြောင့် သောက်သုံးရန် စိတ်ချရသော ရေများကို မေရီအနေဖြင့် အမြဲတမ်း သုံးစွဲနိုင်မည့် အဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်ရန်အတွက်ပင် တွက်ချက်လာရလောက်သည်အထိ လုံလောက်စွာ ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။
အိုက မေရီကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မဖြစ်ဘူး”
မေရီက မော့ကြည့်သည်။
“ဘာမှတောင် မပြောရသေးပါဘူး”
“မင်းမျက်နှာပေးက အက်ဗလင် တစ်ခုခုအတွက် ငါ့ကို အတင်းစေခိုင်းတော့မယ့်အချိန်မျိုးမှာ ပြတတ်တဲ့ မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေလို့”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လူနာဘက်မှ မျက်နှာလွှဲမသွားဘဲ ပြောသည်။
“ကောင်းတဲ့ မျက်နှာပေးမျိုးပဲလေ”
“အဲဒီအကြည့်ကြောင့် ကွန်ကော်ဒီယာမှာ ဆေးခန်းသုံးခုတောင် ကုန်ကျသွားခဲ့ပြီ”
“ဆေးခန်းသုံးခုစလုံး ပိုကောင်းလာခဲ့တာပဲလေ”
အိုက စဉ်းစားဟန်လုပ်သည်။
“ဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
မေရီက သူမ၏ စာရေးခြင်းကို ဆက်လုပ်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကလေးမလေးမှာ မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။
သူမ၏နာမည်မှာ အန်းနစ် ဖြစ်သည်။
သူမ ရောက်နေသည့်နေရာကို သိမသိ အိုင်လန်က မေးသည်။
အန်းနစ်က အဖြူရောင်အခန်းကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရားကျောင်းလား”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အိုင်လန်က ဖြေသည်။
“နန်းတော်လား”
“မဟုတ်ဘူး”
ကလေးမလေးက အော်ရီလီယာ၊ အို၊ အက်ဗလင်၊ လีအိုရာ၊ ကွန်ကော်ဒီယာမှ ဆေးဆရာဝန်နှစ်ဦးနှင့် အခန်း၏ အနောက်ဘက်နံရံနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော နောက်ဆုံးစောင့်ကြပ်ခြင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားမတို့ကို တစ်လှည့်စီ ငေးကြည့်နေသည်။
“ဘုရားသတွေ အများကြီးပါလား”
“အဲဒါကတော့ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတစ်ခုပါပဲ” ဟု အိုင်လန်က ပြန်ဖြေသည်။ “သမီးရောက်နေတာက ဆေးရုံခန်းထဲမှာပါ”
အန်းနစ်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာလို့ ပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ထားတာလဲ”
ကျွန်ုပ်က ရေအေးထည့်ထားသော ပုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ခိုင်းလို့ပေါ့”
အိုင်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အန်းနစ်က ထိုအဖြေကို ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
လူနာတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သေဆုံးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ထိုသို့ဆိုရုံဖြင့် နတ်ဘုရားများက ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်အတွင်း ကုသပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ရောဂါဝေဒနာမှာ ဆိုးရွားဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ပြန်လည်ကျန်းမာလာရန် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။
လူနာနှစ်ဦးမှာမူ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဘာသာ မခံနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေသဖြင့် ကုသရေးစွမ်းအား အကူအညီ လိုအပ်ခဲ့သည်။
ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးကို ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။
နှစ်ဦးစလုံးကလည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။
ကျန်လူနာများမှာမူ သန့်ရှင်းသောရေ၊ ဆေးဝါးများ၊ အနားယူမှုများနှင့် သာမန်ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို အလေးမထားဘဲ ဂရုတစိုက် ကုသပေးကြသော ဆရာဝန်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့ကြသည်။
ထိုခရိုင်နယ်မြေသည် ဤနေ့ရက်ကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
နာမည်များကို မရေးပေ။
ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ပေ။
လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အလုပ်ကိုသာ ရေးထိုးခဲ့သည်။
ကိုးဦး ရရှိခဲ့သည်။
ကိုးဦး ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။
ကိုးဦးက ကုသမှုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
အာဏာစက်ပြခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
အတွင်းဘက်နံရံတစ်လျှောက်တွင် ဖျော့တော့စွာ ရေးထိုးထားသော စာသားများကို ကျွန်ုပ် ဖတ်ကြည့်မိသည်။
ထိုရှေးဟောင်းနေရာကြီး မည်သို့ကြောင့် ယခုတိုင် တည်တံ့လာနိုင်ခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နားလည်လာခဲ့သည်။
၎င်းကို ကုသခြင်းစွမ်းအားများကို သက်သက် ထိန်းသိမ်းရန်အတွက်သာ တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကုသမှုကို မည်သို့ပေးအပ်သင့်သည်ဆိုသည့် နည်းလမ်းကိုပါ ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် အက်ဗလင်က ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ရေပန်းအနားတွင် ကျွန်ုပ်ကို လာတွေ့သည်။
ကလေးလေးယောက်ကိုမူ မနာလိုက ဟယ်လီနာနှင့်အတူ နာရီပိုင်းကတည်းက ဂရေးကိပ်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။
မဲလိုးက ဆေးဝါးသိမ်းဆည်းရာ အခန်းထဲသို့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသဖြင့် တိုင်တွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရဆဲ ဖြစ်သည်။
ရှဲဒိုးကမူ အော်ရီသာ၏ ခေါက်ထားသော ဝတ်ရုံပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်။
“မိခင်ဖြစ်သူ ပြောတာကို မင်းကြားလိုက်တယ်မလား” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ကလေးမလေးရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်”
“သူက မင်းရဲ့နာမည်ကို ခေါ်နေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ရေပြင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ရအောင် လှမ်းခေါ်နေခဲ့တာပါ”
ဤအဖြေက ကျွန်ုပ်ကို စိတ်အေးချမ်းစေသင့်သည်။
သို့သော် လုံးဝ မအေးချမ်းစေနိုင်ခဲ့ပေ။
အော်ရီလီယာ ပြောပြဖူးသည်မှာ သူမ၏ စွမ်းအားအဆင့် မြင့်တက်လာစဉ်က ပထမဆုံး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အပြောင်းအလဲမှာ မည်သို့မျှ မကြားနိုင်ရမည့် အသံများကို ကြားလာရခြင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လာတို့သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ငါ ဘာမှမပြောရသေးပါဘူး”
“ရှင် တောင့်တင်းအေးစက်သွားလို့လေ”
ကျွန်ုပ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရေပန်း၏ အနားသတ်များတစ်လျှောက် ရေခဲပြင်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“စွမ်းအားက မင်းကို အတင်းစေခိုင်းနေတာလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
“မင်း တုံ့ပြန်ಲೇရမယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလို့လား”
“တုံ့ပြန်ချင်လို့ပါ”
“အဲဒါက ကိုယ့်ရဲ့မေးခွန်း မဟုတ်ဘူးလေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ပခုံးပေါ်သို့ မှီချလာသည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ရပ်နေတဲ့နေရာမှာပဲ ဆက်နေလို့ ရတာပေါ့”
“လျစ်လျူရှုထားလို့ ရမလား”
သူမ ဖြေရန် အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ရသည်။
“ရတာပေါ့”
“ဒါဆို လုပ်မှာလား”
“မလုပ်ဘူးပေါ့”
ထင်ရှားနေပါပြီတကား။
ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော် မဟုတ်ပေ။
ယခုချိန်ထိတော့ မဟုတ်သေးပါ။
သို့သော် အော်ရီလီယာ သတိပေးဖူးသည့် ရှေးဟောင်းအန္တရာယ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
တုံ့ပြန်ပေးနေရသည့် လူသားတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သည့်ပုံစံမှ မကျန်ရစ်တော့သည်အထိ လိုအပ်ချက်တိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်နေသည့် ဆန္ဒပင်တည်း။
“အိုင်လန်ကို ပြောပြရမယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“သူ သိပြီးသားပါ”
“အမှန်ပဲလေ၊ သူ သိမှာပေါ့”
“ကျွန်မရဲ့ စာရင်းဇယားထဲမှာ ထည့်ပြီးသွားပြီ”
“အဲဒီစာရင်းကြီးက ရှည်သထက် ရှည်လာပြီ ထင်တယ်”
“စာရင်းစာမျက်နှာ ဒုတိယမြောက်တောင် စတင်နေပြီ”
ညချမ်းခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက် အိုက ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာသည်။
သူမက ခွက်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်လာပြီး တစ်ခွက်ကို အက်ဗလင်အား ကမ်းပေးသည်။
“ငါ မနက်ဖြန် ပြန်လာခဲ့မယ်”
“ဒီနေ့မှ ပြန်ရောက်လာတာလေ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ပျော်စရာကောင်းသားပဲ”
“ဆေးရုံမှာ စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်ဖို့အတွက်တော့ အဲဒါက အကြောင်းပြချက် မကောင်းလှဘူးလေ”
“ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆီ လာလည်ဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံး အကြောင်းပြချက်ပဲပေါ့”
အိုက အက်ဗလင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ပခုံးချင်း ထိနေကြသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ သုံးယောက်သား ရေပန်းကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
ယခုအခါ ၎င်းတွင် သန့်ရှင်းသော ရေလှောင်ကန်မှ ရေများ စီးဆင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကလေးများ၏ မတော်တဆ ပြုပြင်မိမှုက မည်သည့်မြောင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည်ဆိုသည်ကို ခတ္တရာမှူးအား သိရှိစေခဲ့သည်။
မေရီက မြို့တော်စီမံကိန်းတွင် ရေပန်းခြောက်ခုကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ကွန်ကော်ဒီယာကနေ ဆရာဝန်နှစ်ဦးစီ အပတ်စဉ် လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်” ဟု အိုက ဆိုသည်။ “ဂရေးကိပ်ဘက်ကလည်း ကျွန်ုပ်တို့ဆီကို နှစ်ဦး လွှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
“အလဲအလှယ်လုပ်ကြမယ်ပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မဟာမိတ်ဖွဲ့တယ်ဆိုတာ စစ်သားတွေနဲ့ စိုးရိမ်စရာစာတွေကို မျှဝေတာထက် ပိုလုပ်သင့်တာပေါ့”
ကျွန်ုပ်က ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“စိုးရိမ်စရာ မလိုတဲ့ စာတွေအတွက်ပေါ့”
အိုက သူမ၏ခွက်ကို ကျွန်ုပ်၏ခွက်နှင့် လာတို့သည်။
“အဲဒီအပိုင်းကတော့ ငါတို့ လက်လှမ်းမီနိုင်တာထက် ကျော်လွန်နေနိုင်တယ်”
ညစာကို နောက်ကျမှ စားဖြစ်ကြသည်။
အိုင်လန်က ခရိုင်နယ်မြေမှ ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်နေသဖြင့် ဘီထရစ်က အစားအစာများကို ထိုနေရာသို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။
လူနာများက ဟင်းရည်သောက်ကြသည်။
ဆရာဝန်များကမူ မဲလိုးက ပန်းသီးတစ်ဝက်ပါသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ခိုးယူသွားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသည့် ပေါင်မုန့်၊ ဒိန်ခဲနှင့် အခြားအရာများကို စားသုံးကြသည်။
အော်ရီလီယာက အန်းနစ်၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကျွန်ုပ် ပထမဆုံးအကြိမ် ကျောက်တုံးများကို မှော်ပညာဖြင့် သယ်ယူရန် ကြိုးစားခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြနေသည်။
သူမ ပြောပြချက်ထဲတွင် ကျွန်ုပ် မှတ်မိသည်ထက် ကျောက်တုံးများ ပို၍ ပြုတ်ကျနေသည်ဟု ထင်ရသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
အန်းနစ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုရယ်သံလေးက ရှေးဟောင်းဆေးရုံခန်းကြီးထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
နံရံများကလည်း နွေးထွေးမှုဖြင့် တုံ့ပြန်လာကြသည်။
စွမ်းအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ မပြန်မီ မေရီက ကျွန်ုပ်ကို လာတွေ့သည်။
သူမက မြို့တော်စီမံကိန်းမြေပုံကို ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်နယ်မြေမှ တောင်ဘက်လမ်းမဆီသို့ လိုင်းသစ်တစ်ခု ဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ဒါ ဘာလဲ”
“ရေသန့်ပိုက်လိုင်း ဒုတိယတစ်ခုလေ”
“ဒီနေ့မှ ထပ်ထည့်လိုက်တာလား”
“ဒီနေ့မှာမှ လိုအပ်လာလို့လေ”
ကျွန်ုပ်လည်း ချဲ့ထွင်ထားသော မြို့ရိုးများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်း။
ဆေးရုံ။
တပ်စခန်း။
အိမ်များဆောက်လုပ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူသူကင်းမဲ့နေသည့် နေရာများနှင့် လမ်းသစ်များ။
ဟေးဗန်းရိတ် (Havenreach) သည် တစ်ချိန်က လူများ ခိုလှုံရာ ခံတပ်မြို့ငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရွာငယ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် ခိုလှုံရာနယ်မြေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယခုအခါ မည်သူမျှ ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို အပြည့်အစုံ နားမလည်နိုင်တော့လောက်အောင် ကြီးမားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က ကျွန်ုပ်ကို ကြောက်လန့်စေသည်။
သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှန်ကန်နေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။
“မနက်ဖြန် ကောင်စီအစည်းအဝေးမှာ ဒါကို တင်ပြလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
မေရီက မြေပုံကို ပြန်ယူလိုက်သည်။
“တင်ပြဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီးသားပါ”
“ဒါဆို ဘာလို့ ငါ့ကို လာပြသေးတာလဲ”
“ရှင် အံ့သြသွားတယ်လို့ ငြင်းလို့မရအောင်လို့ပေါ့”
ကျွန်ုပ် မတုံ့ပြန်လိုက်ရမီပင် သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ကလေးများ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အများစုကတော့ပေါ့လေ။
ခရယ် (Carol) က စောင်အောက်တွင် မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ လှဲနေသည်။
ဆာရာဖီနာ ပေးထားခဲ့သော အနီရောင်အဝတ်စလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်၏ ခုတင်က လွတ်နေသည်။
သူမပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။
လရောင်က သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
သူ့လက်ချောင်းများ ပတ်လည်ရှိ မှန်ပြတင်းတွင် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ယင်းအတွင်းဘက်တွင်မူ ရွှေရောင်အလင်းစက်လေးတစ်ခု လှုပ်ရှားနေသည်။
အလင်းပြန်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် တောင်ဘက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ဆေးရုံကြီး တည်ရှိရာ အရပ်ပင် ဖြစ်သည်။
“လူတွေ သက်သာသွားပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။
စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းသာ။
သူ ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသည့် မည်သည့်ဝါကျထက်မဆို ပို၍ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။
“အင်း”
သူ့ခေါင်းလေးက ကျွန်ုပ်၏ပခုံးပေါ်တွင် မှီကျလာသည်။
ရေခဲပြင်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ သူပြောသံကို ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အခန်းတစ်ဖက်တစ်ချက်မှနေ၍ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေး သန်းဝေလာသည်။
သူ့အတွင်း၌ မည်သည့်စွမ်းအားများ လှုပ်ရှားနေပါစေ၊ အိပ်စက်ခြင်းကို ရှောင်ရှားခဲ့ရသဖြင့် သူလည်း ပင်ပန်းနေရှာပေမည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို ခုတင်ဆီသို့ ပြန်ခေါ်သွားကာ သိပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ဖြတ်သွားစဉ် ခရယ်က မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်သည်။
“ရေ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပုခోင့်ဘေးရှိ ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ သောက်သည်။
ထို့နောက် ဂါရစ်ကို ကမ်းပေးသည်။
ဂါရစ်လည်း ယူသောက်လိုက်သည်။
ရေခဲများ ဖြစ်ပေါ်မလာပေ။
အလင်းရောင်လည်း ထွက်ပေါ်မလာပေ။
သူတို့သည် အမှောင်ထဲတွင် ရေကို အတူတကွ သောက်သုံးနေကြသည့် အိပ်ချင်မူးတူး ကလေးငယ် နှစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုခဏတာအတွက်မူ ၎င်းက လုံလောက်နေပေပြီ။
အိပ်ရာမဝင်မီ အက်ဗလင်က ကလေးများ၏ မွေးနေ့စာအုပ်တစ်အုပ်ချင်းစီထဲသို့ စာတစ်ကြောင်းစီ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
သူမက ရေပန်းအကြောင်းကို ရေးသည်။
ဆေးရုံအကြောင်းကို ရေးသည်။
ဂါရစ်၏ ပထမဆုံး ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် ဝါကျကို ရေးသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်အား ဘောပင်ကို ကမ်းပေးသည်။
ရောဂါဖြစ်ပွားမှုအကြောင်း ကျွန်ုပ် ရေးသင့်သည်ဟု စဉ်းစားမိသည်။
အဝေးမှ လှမ်းခေါ်သံအကြောင်း။
မဆောက်ရသေးသော မြို့ရိုးများ၏ စီမံကိန်းအကြောင်း။
သို့သော် ယင်းတို့အစား ခရယ်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို အနီရောင်ဖဲကြိုးတစ်စနှင့် လဲလှယ်ခဲ့ပြီး သူမ အမြတ်ထွက်သွားသည်ဟု ယုံကြည်နေကြောင်းကိုသာ ကျွန်ုပ် ရေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“သူ အမြတ်ထွက်တာပဲလေ”
“သာမန်ကျောက်တုံးလေး တစ်တုံးပါပဲ”
“သူက ဖဲကြိုးကို သဘောကျတာကိုး”
“အဲဒါက ကျောက်တုံးရဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုတက်သွားစေတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ကုန်သွယ်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး သင်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်”
သူမက မီးခွက်ကို မှုတ်သတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင်မူ ဟေးဗန်းရိတ် (Havenreach) ၏ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ရေပန်းရေစီးသံများက တစ်ညလုံး စီးဆင်းနေခဲ့တော့သည်။