အခန်း (၂၆၉) - ပထမဆုံး ဖွင့်လှစ်သည့်နေ့
အိုင်လန်သည် ဆေးခန်းကို နံနက်စာမစားမီကပင် ဖွင့်လိုက်သည်။
စီစဉ်ထားသည်မှာ ဤသို့မဟုတ်။
စီစဉ်ထားချက်ထဲတွင် နံနက်စာစားခြင်း ပါဝင်သည်။
ထို့ပြင် ရင်ပြင်တော်တွင် ခေတ္တစုရုံးကြရန်၊ အက်ဗလင်၏ အမှာစကားအနည်းငယ် ပြောကြားရန်၊ တံခါးတိုင်းအတွက် တာဝန်ရှိသူများတွင် သော့အမှန်များ အသီးသီးရှိနေကြောင်း မေရီက အတည်ပြုရန်အတွက် လုံလောက်သော အချိန်ပေးရန်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ မနက်စောစောအလင်းတွင် လက်မီးလောင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်လာခဲ့သည်။
အိုင်လန်သည် ထိုအမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဆေးခန်းကို ချက်ချင်းဖွင့်လှစ်လိုက်ကြောင်း ကြေညာလိုက်လေသည်။
ရှစ်မိနစ်အကြာတွင် မေရီသည် သော့သုံးချောင်းနှင့် ကန့်ကွက်ချက်တစ်ခုကို ကိုင်စွဲကာ ရောက်လာခဲ့သည်။
“ဆေးခန်းဖွင့်ပွဲကို ဒုတိယမြောက် ခေါင်းလောင်းတီးတဲ့အချိန်မှ ကျင်းပဖို့ စီစဉ်ထားတာလေ”
“မီးလောင်တာက ဒုတိယမြောက် ခေါင်းလောင်းမတီးခင်ကတည်းက ဖြစ်ခဲ့တာ”
“အဲဒါက အချိန်ဇယားကို မပြောင်းလဲစေရဘူး”
“သူ့ရဲ့နာကျင်မှုကိုတော့ ပြောင်းလဲသွားစေတာပေါ့”
မေရီသည် ကုသသည့်စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံးလူနာက တရားဝင်မဖွင့်လှစ်ခင် ရောက်လာပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အိုင်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကောင်းပြီ။ အခု အပြာရောင်အိုးကို သွားယူပေးပါ”
ထိန်းသိမ်းထားသော ရပ်ကွက်လေးသည် လေးရက်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပေ။
မနက်ခင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် အဖြူရောင်ကျောက်တုံးများမှာ ဖျော့တော့ဆဲပင် ရှိသေးသည်။
ရှေးဟောင်းရေပန်းများမှာလည်း ရေမရှိဘဲ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တံခါးအများစုမှာ ပိတ်လျက်သားရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အခန်းများကိုလည်း မစစ်ဆေးရသေးပေ။
သို့သော် ဆေးခန်း၏ ပြတင်းပေါက်များကို ဆေးကြောသန့်စင်ပြီး ဖြစ်သည်။
စင်များပေါ်တွင် ချည်ထည်အသစ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကွဲအက်နေသော ကုသရေးခုံတန်းများကို ဂရေးကိပ်၏ ပစ္စည်းတိုက်မှ စားပွဲများနှင့် အစားထိုးထားပြီး လီအိုရာက တောင်ဘက်နံရံတစ်လျှောက်တွင် အခြောက်ခံထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် အထုံးများကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
အီလီနော်က ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်များကို ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။
ပယ်ရင်ကမူ ပထမအကြိမ် သူပြုပြင်ခဲ့ခြင်းသည် လက်ခံနိုင်ဖွယ်မရှိသော အသံထွက်နေသည်ဟု ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ပြတင်းတံခါးရွက်တစ်ခုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြုပြင်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်ုပ်မူ ထိုအသံကွာခြားချက်ကို မကြားရပေ။
သို့သော် သူကတော့ ကြားရသည်။
ထိုအချက်ကပင် လုံလောက်နေပေပြီ။
ဝင်ပေါက်ဘေးတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ထောင်ထားသည်။
အိုင်လန်ကိုယ်တိုင် စည်းမျဉ်းများကို ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အံ့ဖွယ်ကုသမှုမလုပ်မီ ရောဂါစစ်ဆေးပါ။
လက်မခံမီ ခွင့်တောင်းပါ။
သာမန်လူနာများကို သာမန်ဆေးဆရာများကသာ ဆက်လက်ကုသရမည်။
မည်သည့်ဘုရားသங்கம்မျှ လူနာတစ်ဦး၏ ဆန္ဒကို ကျော်လွန်၍ အမိန့်မပေးရ။
ဆိတ်များ အပြင်မှာနေရန်။
မယ်လိုဝေါသည် နောက်ဆုံးစည်းမျဉ်းအောက်တွင် ရပ်နေပြီး အောက်ဘက်ထောင့်စွန်းကို ဝါးစားနေသည်။
ကျွန်ုပ်က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့အာဏာစက်ကို စိန်ခေါ်ခံနေရပုံပဲ”
အိုင်လန်က ထိုဆိတ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မယ်လိုဝေါ”
ဆိတ်က ဆက်လက်ဝါးနေဆဲပင်။
အိုင်လန်က သူမထံမှ ဆိုင်းဘုတ်ကို ဖြုတ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထိုဆိတ်ကြီးသည် စည်းမျဉ်းဟူသည် လေးစားစရာ လုံးဝမကောင်းခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ လွတ်နေသောနေရာကို ရပ်၍ ငေးကြည့်နေတော့သည်။
လီအိုရာသည် ဘုရားကျောင်းမှ လက်ထောက်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် သူမ၏ ဝန်ဆောင်မှုကို ကောင်းချီးပေးခဲ့စဉ်က အော်ရီလီယာနှင့် သက်စြာတို့ ပေးအပ်ခဲ့သော ငွေရောင်နှင့် ရွှေရောင် ရောစပ်ထားသည့် ကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ထိုအရာက သူမကို နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သွားစေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သူမက ထိုအချက်ကို အလွန်ပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားခဲ့သည်။
သို့သော် လူနာတစ်ဦးက သူမ၏ ဂရုစိုက်မှုကို လက်ခံလိုသည့်အခါ ဒဏ်ရာနှင့် ရောဂါဝေဒနာများကို ပိုမိုတိကျစွာ ခံစားသိရှိနိုင်စေရန် ခွင့်ပြုပေးပေသည်။
ထိုကွာခြားချက်က အရေးကြီးသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် အိုင်လန်သည် ပထမဆုံး ၁၅ မိနစ်ကို သူမအား စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကောက်ဝတ်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
လီအိုရာက မည်သည့်အရာကိုမျှ မတို့မထိပေ။
သူမသည် အိုင်လန်၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီးနောက် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ကိုင်လို့ရမလားရှင်”
“ရတယ်”
မှေးမှိန်သော အနွေးဓာတ်တစ်ခု သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ဘာမှန်းမသိတာကို ဆွဲထုတ်ရင်း ကြွက်သားနာသွားတာ ဖြစ်ရမယ်”
“လူတစ်ယောက်ကိုပါ” ဟု အိုင်လန်က ပြင်ပြောလိုက်သည်။
“ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်လား”
“သတိလစ်သွားပြီး သတိပြန်လည်လာဖို့ကိုတောင် အလွယ်တကူ လက်မခံဘဲ ခေါင်းမာနေတဲ့ မီးဖွားပေးတဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့”
လီအိုရာ ပြုံးလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးပတ်လောက်ကလား”
“လေးပတ်နီးပါးလောက် ရှိပြီ”
“အနားယူရင် သက်သာသွားမှာပါ”
အိုင်လန်က စိတ်ဆိုးသွားဟန် ရှိသွားသည်။
“မင်းရဲ့ကောင်းချီးပေးမှုက မှန်ကန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အကြံဉာဏ်က လက်တွေ့မကျဘူး”
အက်ဗလင်သည် ကာရိုးကို ပွေ့ချီလျက် တံခါးဝမှ ဝင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်လေးသည် ရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်မှစ၍ လမ်းလျှောက်လာမည်ဟု ပورسတိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ပထမဆုံးရေပန်းသို့ ရောက်သောအခါ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမရော သူမတွေ့ရှိခဲ့သော ကျောက်တုံးလေးပါ နှစ်ခုစလုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က မချီသွားပါက ဆက်မလျှောက်တော့ဟု ငြင်းဆန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကျောက်တုံးက ယခုအခါ အက်ဗလင်၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရောက်နေလေပြီ။
ဂါရစ်ကမူ ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် စီးလာခဲ့သည်။
သူ့လက်တစ်ဖက်က ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ မကြာသေးမီက ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် သူဆုပ်ကိုင်ရ ပိုမိုလွယ်ကူလာခဲ့သည်။
ဤအရာသည် အဲသရပ် ဖော်ပြခဲ့သော အကျိုးကျေးဇူးများထဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။
“နောက်ကျနေပြီနော်” ဟု အိုင်လန်က ပြောသည်။
“ငူတို့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကြောင့် နောက်ကျသွားတာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
ကာရိုးက သူမ၏ ကျောက်တုံးရှိရာ အိတ်ကပ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။
အိုင်လန်က ထိုရှင်းလင်းချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမ κα (threshold) တံခါးဝကို ခြေချလိုက်သည်နှင့် လေထုမှာ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ထိုရပ်ကွက်သည် သူမကို သိရှိနေသည်။
အုပ်စိုးသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မဟုတ်ပေ။
စောင့်ရှောက်သူတစ်ဦးအနေဖြင့်လည်း မဟုတ်ပါ။
ფერော့ဖျော့နံရံများထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာက သူမအတွင်းရှိ ကုသခြင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို သိရှိသွားပြီး နွေးထွေးပျော့ပျောင်းသော အသိဖြင့် တုံ့ပြန်လာကြသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရွှေရောင်များ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
လီအိုရာ၏ ကြိုးက တိတ်ဆိတ်စွာ တွန်းလှန်တုန်ခါသွားသည်။
အိုင်လန်က ထိုအရာသုံးခုစလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါကို ထပ်လုပ်စမ်းပါ”
အော်ရီလီယာ ရပ်သွားသည်။
“ငါက တံခါးဖြတ်ပြီး ဝင်လာရုံပါပဲ”
“ဒါဆိုရင် ထွက်သွားပြီး ပြန်ဝင်ခဲ့”
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်က မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
အတွေ့အကြုံအရ ပျော်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များကို လူမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက ပို၍ လုံခြုံပေသည်။
ကရුණာတရား၏ နတ်ဘုရားမသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။
ထို့နောက် ပြန်ဝင်လာသည်။
နံရံများ ပြန်လည်နွေးထွေးလာကြသည်။
အိုင်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အသုံးဝင်သားပဲ”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ပိုပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနဲ့ မေးလို့ရသားပဲ”
“ရှင်က ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ရလဒ်မျိုး မပေးခဲ့လို့ပေါ့”
အိုသည် ဒုတိယမြောက် ခေါင်းလောင်းမတီးမီ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ကွန်ကော်ဒီယာ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ကုသရေးဆရာ နှစ်ဦး၊ ပစ္စည်းသေတ္တာလေးလုံး၊ အီဂနေရှပ်၊ ဆယ်ရာဖီးနား၊ နှင့် ရှက်ဒိုးတို့နှင့်အတူ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲသရပ်က လူ့ယောင်ဖန်ဆင်းလျက် ပခုံးတစ်ဖက်အောက်တွင် အကြီးဆုံးသေတ္တာကို ပွေ့ချီကာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
သူ့ကို መጀመሪያတွင် დራဂוןတစ်ကောင်အဖြစ် သိခဲ့ကြသူများအတွက် သူ၏ပုံစံမှာ ယခုတိုင် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။
သူ့ပခုံးများ ကျယ်ပြန့်ပြီး ဆံပင်များမှာ အနက်ရောင်ဖြစ်ကာ အဖျားဘက်တွင် ကြေးနီရောင်သမ်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာမူ တောက်ပြောင်နေဆဲဖြစ်သော မီးခဲပုံစံ နက်ရှိုင်းမှုကို ဆက်လက်ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ရှက်ဒိုးက သူ့၏ အခြားပခုံးပေါ်တွင် စီးလာသည်။
ထိုကြောင်လေးကမူ အခြားသူများအားလုံးထက် ထိုသို့ပြောင်းလဲသွားခြင်းအပေါ် လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားပုံမပေါ်ပေ။
“မနက်ခင်းပါ” ဟု အိုက နှုတ်ဆက်သည်။
သူမသည် အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အိုင်လန်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ငါတို့ ဖျားနာမှုကို ကုသတဲ့ သစ်ခေါက်၊ သန့်စင်တဲ့ ပတ်တီးတွေ၊ ဖန်ပြွန်တွေနဲ့အတူ ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ လက်ချိုးပြင်တဲ့နည်းက နင်တို့ထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ဆိုတဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တယ်”
ပါလာသော ဆရာဝန်များထဲမှ တစ်ဦးမှာ မျက်နှာငယ်သွားသည်။
“ကျွန်တော်က ကွဲပြားတယ်လို့ ပြောတာပါ”
အို ပြုံးလိုက်သည်။
“သူက ကွဲပြားတယ်လို့ ပြောတာတဲ့”
အိုင်လန် စိတ်ဝင်စားသွားဟန် ရှိသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ယှဉ်ကြည့်ကြတာပေါ့”
ထိုဆရာဝန်မှာမူ သံတမန်နည်းအရ ဆက်ဆံခံရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားပုံရသည်။
သို့သော် သူလာမိသည်က မှားယွင်းသော ဆေးခန်းသို့ ဖြစ်နေချေပြီ။
ကလေးလေးယောက်က ရင်ပြင်တော်တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ရှိသွားကြသည်။
အီဂနေရှပ်နှင့် ဂါရစ်တို့မှာ ရေပန်းဟောင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားကြသည်။
ဆယ်ရာဖီးနားက ကာရိုးအား ခေါက်ထားသော အနီရောင် အဝတ်စလေးတစ်စ လှမ်းပေးသည်။
ကာရိုးက သူမအား အက်ဗလင်၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကျောက်တုံးကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
နှစ်ဦးစလုံး ထိုဖလှယ်မှုအပေါ် ကျေနပ်နေကြပုံရသည်။
အဲသရပ်က ပစ္စည်းသေတ္တာကို ချလိုက်သည်။
“ငါတို့ ကလေးတွေကို တားသင့်လား”
ကျွန်ုပ်က ရေပန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူတို့က ရေပန်းကန်ထဲသို့ တက်ရန် ကြိုးစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“တားသင့်တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး လုံလောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် မရောက်သွားနိုင်ခဲ့ကြပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဂါရစ်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ခြောက်သွေ့နေသော ရေကန်ပြင်ပေါ်သို့ တင်ထားနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။
သူ့လက်ချိုးများအောက်မှစ၍ ရေခဲလွှာပါးပါးလေး ပျံ့နှက်သွားသည်။
အီဂနေရှပ် ရယ်မောလိုက်သည်။
သူ့လက်ဖဝါးများမှတစ်ဆင့် အပူဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရေစီးကြောင်းနှစ်ခုကြားတွင် ရေများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
ตื้น (ตื้น) တိမ်သော ငွေရောင်ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံး ထိုအရာကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ထို့နောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် လှမ်းကြည့်ကြသည်။
အဲသရပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို စောစောကတည်းက တားထားခဲ့သင့်တာလို့ ငါထင်တယ်”
“အဲဒါက များသောအားဖြင့် ငါ အဲဒီအဆုံးသတ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်ပါပဲ”
ရေများ မြင့်တက်လာသည်။
လက်တစ်ဆစ်စာမျှသာ။
ဆယ်ရာဖီးနားသည် အနီရောင်အဝတ်စကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး သူတို့နှင့်အတူ ပါဝင်ရန် လုံလောက်ရုံ ပမာဏပင်တည်း။
ကာရိုးလည်း လိုက်ပါလာသည်။
မိန်းကလေးငယ်များက ရေပန်း၏ အစွန်းကို ထိလိုက်ကြသည်။
ရေများမှာ နှေးကွေးသော စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် လည်ပတ်လာသည်။
အလင်းရောင်များ ရေအောက်မှ လှုပ်ရှားလာသည်။
အရောင်တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်ပေ။
အများကြီးပင်။
အော်ရီလီယာနှင့် အက်ဗလင်တို့၏ ရွှေရောင်။
ကျွန်ုပ်၏ ဖျော့တော့သော အပြာရောင်။
အဲသရပ်၏ ကြေးနီရောင် မီးတောက်။
တောက်ပပြီး သည်းခံတတ်သော အို၏ စွမ်းအားကြိုးမျှင်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ခန်းမအတွင်း ကလေးများကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့ဖူးသော အသစ်ရောက်လာသည့် နတ်ဘုရားများထဲမှ တစ်ပါး၏ အစိမ်းရောင်စွမ်းအားတစ်ခု။
ရပ်ကွက်ပတ်လည်ရှိ အစောင့်အရှောက် စွမ်းအားကွက်များ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခုက သူတို့အတွင်းတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
အမြွှာနှစ်ဦးသည် ကက်စတလန် ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ ပြောင်းလဲမှုမှန်သမျှကြားမှ နတ်ဘုရားနယ်မြေများ၏ ပဲ့တင်သံကို ဆက်လက်ထုတ်လွှင့်နေခဲ့ကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ အီဂနေရှပ်နှင့် ဆယ်ရာဖီးနားတို့က ထိုအရာများကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် သင်ယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အိုသည် ရေပန်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ကလေးတို့”
လေးဦးစလုံး သူမကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။
“ခွင့်မတောင်းဘဲ ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံတွေကို ပြုပြင်မွမ်းမံတာ ရပ်ပေးပါရှင်”
အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရေကန်ထဲတွင် ရေများကမူ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
အီလီနော်က ရေပန်းကို စစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း မေရီ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ကလေးများ၏ စိုနေသော လက်ေမာင်းများကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
အသစ်ဖြည့်ထားသော ရေကန်ကို မြင်လိုက်သည်။
ဆိုင်းဘုတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဆေးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသော မယ်လိုဝေါကို မြင်သည်။
စစ်ဆေးရေးစားပွဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှက်ဒိုးကို တွေ့သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ငါ သွားတာ မိနစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးတယ်”
“ဒါတွေ ဘာတစ်ခုမှ ငါလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ငါက စိုးရိမ်နေရတာပေါ့”
သူမ၏နောက်မှ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ကက်စတလန် ဝင်လာခဲ့သည်။
သူ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများက ရေပန်းပေါ်တွင် ကျရောက်သွားသည်။
“ဒီရင်ပြင်အောက်က ရေ διο (system) စနစ်က တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်အလုပ်လုပ်နေပြီ”
“ကလေးတွေကြောင့်လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“လုံခြုံရဲ့လား”
သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ရေက သန့်စင်ပါတယ်”
မေရီက ထိုအချက်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
“ဟေဗန်ရိတ်ရဲ့ အခြားနေရာတွေနဲ့ ဆက်သွယ်မိနေပြီလား”
“ခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
“ဆက်သွယ်နိုင်မလား”
“နိုင်ပါတယ်”
သူမ၏ ဖောင်တိန်သွား ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။
ကျွန်ုပ် ထိုအမူအရာကို သိသည်။
ရေပန်းတစ်ခုက မြို့ပြစီမံကိန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အိုင်လန်ကို သူမ၏လူနာများနှင့်အတူ ထားခဲ့ပြီး မေရီ၏နောက်မှ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းခန်းထဲသို့ လိုက်သွားကြသည်။
ကက်စတလန်သည် မြို့ပြပုံစံအသစ်ကို ကျယ်ဝန်းသော စားပွဲပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ရပ်ကွက်သည် ယခုအခါ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိနေသည်။
၎င်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ဂရေးကိပ်နှင့် ရှေးဟောင်းအခြေချရာ နေရာရှိသည်။
အရှေ့ဘက်တွင်မူ မေရီက အဆိုပြုထားသော ရပ်ကွက်အသစ် သုံးခုကို ရေးဆွဲထားသည်။
တစ်ခုမှာ ပြင်ပနံရံအနီးယာယီ တဲထိုးနေထိုင်သူများအတွက် ဖြစ်သည်။
တစ်ခုမှာ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော လမ်းများမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာမည့် မိသားစုများအတွက် ဖြစ်သည်။
တတိယတစ်ခုမှာမူ အများစုမှာ လွတ်လပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အဲဒါ ဘာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“နေရာလွတ်လေ” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“ဘာအတွက်လဲ”
“မြို့က ဘယ်လောက်မြန်မြန် ကြီးထွားလာမလဲဆိုတာကို မှားယွင်းတွက်မိခဲ့ရင်အတွက်ပေါ့”
ထိုစကားမှာ သဘာဝကျပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် သိခဲ့ဖူးသော တရားဝင် စီမံကိန်းအများစုနှင့်လည်း ကွဲပြားနေပေသည်။
သူတို့က များသောအားဖြင့် မသေချာမရေရာမှုကို အခြားသူများကြုံတွေ့ရမည့် အရာတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားတတ်ကြသည်။
ဘုရားကျောင်းအသစ်သည် ထိန်းသိမ်းထားသော ရပ်ကွက်နှင့် ပင်မဈေးကြီးကြားတွင် တည်ရှိသည်။
၎င်း၏ အခြေအမြစ်များက ရှေးဟောင်း အဖြူရောင် ကုသရေးလမ်းမကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ထိုအလွန်တွင် စီမံကိန်း၌ အများသုံး ရေချိုးခန်း၊ ရေတွင်းနှစ်ခု၊ အစောင့်ကင်းစခန်း၊ ကျောင်း၊ ပစ္စည်းသေတ္တာတိုက်များနှင့် လူစုလူဝေးပြုလုပ်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော ရင်ပြင်တစ်ခုတို့ ပါဝင်သည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကွင်းပြင်ကို လူနေအိမ်များနှင့် ပိုမိုဝေးရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းထားသည်။
မြောက်ဘက်တံခါးအနီးတွင် တပ်စခန်း ဒုတိယတစ်ခု တည်ရှိသည်။
အီလီနော်က ၎င်း၏ဘေးတွင် လက်သမားလုပ်ငန်းခွင်များကို ထည့်သွင်းထားသည်။
သတ္တုတွင်းများဆီသို့ ဒေမာ အဆိုပြုထားသော လမ်းမှာ လယ်ယာမြေများကို ရှောင်ကွင်းသွားပြီး အနောက်ဘက် သစ္စည်းတိုက်များအနီးတွင် ပြန်လည်ဆုံဆည်းသည်။
“ပြင်ပနံရံကို ရွှေ့လိုက်ပြီပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။
“ပြင်ပနံရံကို ရွှေ့ဖို့ အဆိုပြုထားတာပါ” ဟု မေရီက ပြင်ပြောသည်။
“အရမ်းထက် ပိုဝေးတယ်နော်”
“နောက်ဆုံးအကြိမ်ထက် လူတွေ ပိုရောက်လာလို့လေ”
ကက်စတလန်က သူ၏သတ္တုလက်ချောင်းကို နယ်နိမိတ်အသစ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ထဲမှာ မှီတင်းနေထိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားတွေက ကျယ်ပြန့်လာတဲ့ အစောင့်အရှောက် စွမ်းအားကွက်တွေကို သူတို့ ပါဝင်ကူညီလို့ရမလားလို့ ထပ်ပြီး မေးလာကြတယ်”
“ရမလား”
“ရပါတယ်”
“လုံလုံခြုံခြုံနဲ့လား”
“ကန့်သတ်ချက်တွေနဲ့ပေါ့”
မေရီက စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့မှာ ကန့်သတ်ချက် စာမျက်နှာ ၁၁ မျက်နှာ ရှိပါတယ်”
“၁၁ မျက်နှာတောင်လား”
“ကျွန်မ မပြီးသေးပါဘူး”
မြောက်ဘက် ကင်းမျှော်စင်များအကြောင်း မပြောဆိုရသေးမီမှာပင် ပထမဆုံး သတိပေးသံက ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ အမည်ကို ခေါ်သံပင်။
တိုးတိုးလေး။
ဝေးဝေးမှ။
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံသည် ကျွန်ုပ်၏ နားစွန်နားဖျားသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ဩသယ်လော့ မဟုတ်ပေ။
နတ်ဘုရားတို့၏ ဆင့်ခေါ်သံလည်း မဟုတ်ပါ။
အကူအညီတောင်းသံ။
ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်အောက်ရှိ စားပွဲပြင်ပေါ်တွင် အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
မေရီ၏ စီမံကိန်းစာရွက်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသည်။
ကက်စတလန်က အရှေ့ဘက်နံရံဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာကြားလိုက်လဲ” ဟု သူက မေးသည်။
ကျွန်ုပ် မဖြေဆိုရသေးမီမှာပင် အက်ဗလင်သည် တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက တစ်စုံတစ်ရာကို ကြားလိုက်ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
“ကလေးတစ်ယောက် ငိုသံ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တောင်ဘက်လမ်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဘလောက်ဝေးလဲ”
“မသိဘူး”
အက်ဗလင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရွှေရောင်လင်းလက်မှု ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
သူမက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။
“ရှေးဟောင်း ကုသရေးလမ်းကြောင်းကနေ ရောက်လာတာ”