အခန်း (၂၆၈) - ငါတို့ဆိတ်တွေ ထပ်လိုတယ်
အိုသည် အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အီလီယန် လုပ်ခဲ့သလိုပင် သူမကို လက်တစ်ကမ်းစာ အကွာတွင် ဆွဲထားလိုက်သည်။
“မင်းပုံစံက ပြောင်းသွားပြီပဲ။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲ့ဒီစကားကို ငါစတင် ရွံမုန်းလာပြီ ထင်တယ်”
အို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စွမ်းအားတို့ကြောင့် တလက်လက် တောက်ပြောင်လာသည်။
ရန်လိုသည့် ပုံစံတော့ မဟုတ်ပါ။
စူးရှထက်မြက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ရွှေရောင်အလင်းကို မြင်လိုက်ရခြင်းပင်။
သူမ၏ လက်များက အက်ဗလင်၏ လက်မောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဩော်”
“အဲ့ဒါလည်းပဲ သာမန်ဖြစ်နေကျ ဖြစ်လာပြီ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
အိုက ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“ငါတို့ သဘောပေါက်မိတာတော့ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီ။ တကယ်တမ်း စဖြစ်တာက အဲ့ဒီထက်တောင် ပိုကြာဦးမယ် ထင်တယ်”
“ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို ငါ့ကိုပြောဖို့ အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာပေါ့”
“မင်းက ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ကောင်စီနဲ့အတူ အစောင့်အရှောက်အခန်းကို ပြင်ဆင်ကူညီနေခဲ့တာလေ”
“ဂိတ်တံခါး ရှိသားပဲဟာ”
အီလီယန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ့ ငြင်းချက်ပဲလေ”
အမျိုးသမီးနှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်ကြသည်။
အက်ဗလင်ကို ဆန့်ကျင်သည့် မဟာမိတ်အဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသလိုပင်။
အစ်ဂ်နေးရှပ်နှင့် ဂါရစ်တို့က ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းဖြင့် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။
သူတို့သည် ဂိတ်တံခါးအခန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ပြန်ပေါ်လာကြသည်။
ဆယ်ရာဖီနာက ကားလ်၏ ရွှေရောင်စွမ်းအင်ကို သွားရောက်ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မီးတောက်ငယ်လေး တစ်ပွင့် ပွင့်လာ၏။
မလောင်ကျွမ်းတတ်ပေ။
ပျောက်ကင်းစေသော အလင်းရောင်များဖြင့် ဝန်းရံနေသည့် ပထမဦးဆုံး မီးတောက်ပင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်များကို သိမ်မွေ့စွာ ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ခွင့်တောင်းရမယ်လေ”
ဆယ်ရာဖီနာက ကားလ်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ထပ်လုပ်ရမလား”
ကားလ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူတို့ လက်ဖျားချင်း ထိလိုက်ကြသည်။
အလင်းရောင်က ပြန်ပေါ်လာသည်။
ပို၍ သေးငယ်သည်။
ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ော့သည်။
အိုက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ တိုးတက်လာကြတယ်”
“မနေ့ကဆိုရင် ဂါရစ်က တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ နံရံကို သူ့ရဲ့ ဖိနပ်နဲ့ ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သေးတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
အိုက ကလေးများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“တိုးတက်လာတာကတော့ ညီညာမှု မရှိသေးပါဘူး”
မှန်ပေသည်။
အိုသည် ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေဒေသကို လာကြည့်ရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ဤအရာကို တွေ့ရှိပြီးနောက် သူမထံသို့ စာရေးသား ပေးပို့ခဲ့သည်။
သတင်းစကားမှာ ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင်ပင် ကွန်ကော်ဒီယာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အိုသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင်ပင် လာရောက်လည်ပတ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း၊
ကောင်စီ၏ အငြင်းပွားမှုတစ်ခုကြောင့် သူမ အချိန်ဆွဲခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမသည် ကွန်ကော်ဒီယာ၏ ဆေးရုံအစီအမံ စာရွက်စာတမ်း မိတ္တူများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
မော်တယ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပထမဦးဆုံး မီးတောက်၏ သက်ရောက်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်တမ်းများအပြင်၊
ဩသာရ်၏ စုဆောင်းမှုထဲမှ ဘုရားစွမ်းအားနှင့် မော်တယ်တို့၏ ပြောင်းလဲခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်သုံးအုပ်ကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ဩသာရ်က ထိုစာအုပ်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် လူ့ယောင်ဖန်ဆင်းကာ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူက အီလီယန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်းက ကုသပေးသူပေါ့”
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပေါ့”
သူက စာအုပ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“တစ်အုပ်က သွေးဖောက်ထုတ်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်”
အီလီယန်က ၎င်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။
“နောက်တစ်အုပ်က နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့ နှလုံးသားအောက်မှာ အိပ်စက်ဖို့ အကြံပြုထားတယ်”
သူမက ထိုစာအုပ်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။
ဩသာရ် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ပုံဥပမာနဲ့ ရေးထားတာပါ”
သူမက ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေဒေသအတွင်းသို့ လူအုပ်ကြီးဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။
တံခါးက အိုကို သူမ၏အမည်ဖြင့် ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ဩသာရ်၏ အရောက်တွင် တံခါးက ခေတ္တရပ်သွားသည်။
“ငါက ဩသာရ်ပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “နဂါးတစ်ကောင်၊ စောင့်ရှောက်သူ၊ မင်းတို့ရဲ့ ကုသပေးသူတွေကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး”
တံခါးက ပိတ်လျက်သားပင် ဆက်ရှိနေသည်။
သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ငါက အသိပညာကို ရှာဖွေနေတာဖြစ်ပြီး ငြင်းဆိုမှုကိုလည်း လက်ခံပါတယ်”
တံခါး ပွင့်သွားသည်။
ဩသာရ်က အက်ဗလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ တံခါးက တောင်းဆိုချက် များလှချေလား”
“ကျွန်မဟာ မဟုတ်ပါဘူး”
ရွှေရောင်စွမ်းအင်က ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
အို သတိထားမိလိုက်သည်။
“မင်း ပိုင်ဆိုင်မှုကို ငြင်းဆိုလိုက်တိုင်း သူက သဘောတူနေတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါတော့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အလုပ်ရှုပ်စရာပဲ”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်တယ်”
နယ်မြေဒေသက ကလေးလေးဦးကိုပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ဤအရာအတွက် လူကြီးသုံးဦးက အသင့်စောင့်နေရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။
ဘာမှ မဖြစ်လာပါ။
အစပိုင်းတွင်တော့ပေါ့။
အစ်ဂ်နေးရှပ်က မီးအိမ်တစ်လုံးကို ထိလိုက်သည်။
မီးတောက်က ၎င်းကို နွေးထွေးစေသည်။
ဆယ်ရာဖီနာက အဖြူရောင်လမ်းမကို ထိလိုက်သည်။
ပထမဦးဆုံး မီးတောက်၏ လမ်းကြောင်းက ရှေးခေတ် ကုသရေးစွမ်းအင် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားသည်။
ကားလ်က ရွှေရောင်အလင်းကို ပေါင်းထည့်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က အလွတ်ဖြစ်နေသော ဆေးရုံ ಹಾಸပ်နှစ်ခုကြားရှိ အကွာအဝေးကို ခေါက်သိမ်းပစ်လိုက်သည်။
စွမ်းအားတို့ ဆုံတွေ့ကြသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေဒေသ၏ ခေါင်းလောင်းအားလုံး တီးခတ်သံ ထွက်လာကြသည်။
နှိုးဆော်သံတော့ မဟုတ်ပါ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်းပင်။
ကလေးများ ရယ်မောကြသည်။
လူကြီးများကတော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ကြပါ။
ဩသာရ်က ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို လမ်းမပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“တော်လောက်ပြီ”
သူ့အသံတွင် ရှေးဟောင်းမီးတောက်၏ အလေးချိန် ပါဝင်နေသည်။
စွမ်းအားလေးခု ငြိမ်ကျသွားသည်။
အမြွှာနှစ်တွဲစလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။
“နယ်မြေတစ်ခုချင်းစီကို တစ်ကြိမ်ကို တစ်ခုစီပဲ ရှာဖွေရမယ်”
ဂါရစ်က ပန်းဥယျာဉ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“စိုက်ပျိုးမှာလား”
“တစ်ခုပဲ”
အစ်ဂ်နေးရှပ်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မီးလား”
“နောက်မှ”
ကားလ်က အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ကုသမှာလား”
“ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရင်တော့ မလုပ်ဘူး”
ဆယ်ရာဖီနာက လူကြီးများကို စူးစမ်းကြည့်သည်။
သော်က သူမနှင့် ဝေးရာသို့ ဖယ်သွားသည်။
ဘယ်သူမှ သော်ကို အပြစ်မတင်ကြပါ။
အိုနှင့် အက်ဗလင်တို့ ပန်းဥယျာဉ်ထဲတွင် အတူတကွ လမ်းလျှောက်ကြသည်။
အီလီယန်က သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။
ကျွန်တော်ကမူ လေးစားဖွယ် အကွာအဝေးတစ်ခုမှ လိုက်လာခဲ့သည်။
ထိုစဉ် အိုက လှည့်လာသည်။
“ပိုနီးနီးလာခဲ့”
“ကျွန်တော် နားမထောင်ချင်ဘူး”
“မင်းက ဘုရားစွမ်းအားပိုင်ရှင်လေ။ အဲ့ဒီဝေးကနေလည်း ငါတို့ပြောတာကို ကြားနိုင်တာပဲ”
“အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်အပြစ်မှ မဟုတ်တာ”
အက်ဗလင်က အစည်းအဝေးခန်းမဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ကျွန်တော်လည်း ဩသာရ်ဆီ သွားလိုက်သည်။
သူက ကလေးလေးဦးလုံးနှင့်အတူ အမိုးပါသော လမ်းလျှောက်လမ်းတစ်ခုအောက်တွင် ထိုင်နေသည်။
ဤအရာက အန္တရာယ်ရှိပုံ ပေါ်နေသည်။
သို့သော် မလုပ်နဲ့ဟု တားထားလျက်သားနှင့် စကားပြောသံများကို ခိုးနားထောင်နေရသည်ထက်စာရင်တော့ ပို၍ လုံခြုံနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အိုက သာမန်နားဖြင့် မကြားနိုင်လောက်သည့် အကွာအဝေးသို့ ကျွန်တော်ရောက်သွားသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီလို အကွာအဝေးက ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ကြောင်း သူမ သိသည်။
သို့တိုင်အောင် ကျွန်တော် နယ်နိမိတ်ကို လေးစားခဲ့သည်။
နောင်တွင် ထိုအမျိုးသမီးများက လုံလောက်သည်ထက် ပို၍ ပြောပြခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ထပ်မံ ရှင်းပြခဲ့သည်။
အသေးစိတ် အချက်အလက် အကုန်တော့ မဟုတ်ပါ။
လုံလောက်ရုံလောက်တော့ ပါသည်။
အိုက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင် စကားစုံသွားသောအခါ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါ နားလည်ပါတယ်”
“မင်းလည်း အိုမလာတော့ဘူးလေ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါကြောင့် အဲ့ဒီအရာရဲ့ အားလုံးကို မင်း နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အင်း မှန်ပါတယ်” ဟု အိုက သဘောတူသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဘုရားစွမ်းအားကြောင့် အနာဂတ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ပြောင်းလဲသွားရတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ နိုးထလာရတာ ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာတော့ ငါ နားလည်ပါတယ်”
“လက်ဇန်းဒါးလည်း ဘုရားစွမ်းအား ပိုင်ရှင်ပါပဲ”
“အခုတော့ ဟုတ်ပြီပေါ့”
အိုက ကလေးများဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“တစ်ချိန်တုန်းက ငါကိုယ်တိုင် ဖရစ်ဂ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာကို သတိရနေပြီး သူက အိုဒင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာကို အပြည့်အဝ မမှတ်မိတော့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ငါတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်များ ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံစံထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်သွားပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လူသားဘဝကနေ ရပ်တန့်သွားမလားလို့ တွေးမိတဲ့ ရက်တွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်”
“မင်း ဘလုပ်ခဲ့လဲ” ဟု အီလီယန်က မေးသည်။
“ငါတို့ ဆက်ပြီး မေးမြန်းခဲ့ကြတယ်”
“ဘာတွေကို မေးတာလဲ”
“မင်းက ဒါကို ဆက်ရွေးချယ်သေးရဲ့လား။ မင်းက ငါ့ကို ဆက်ရွေးချယ်သေးရဲ့လား။ မင်းကိုယ်မင်း အခုထိရော မှတ်မိသေးရဲ့လား လို့ပေါ့”
အက်ဗလင်က စီမံခန့်ခွဲသူ၏ ပဋိညာဉ်စာတမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ခုနစ်နှစ်တိုင်းလေ”
အိုက သူမ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သည်။
“မေးခွန်းတချို့အတွက်တော့ ခုနစ်နှစ်ဆိုတာ ကြာလွန်းတယ်”
“ငါလည်း အဲ့ဒီလို ထင်ခဲ့တာပဲ”
“ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အဖြေက မသေချာဘူးလို့ ခံစားရတိုင်း မေးလိုက်ပါ”
အီလီယန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒါက ဆေးပညာအရတော့ မတိကျပေမဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတော့ အသုံးဝင်ပါတယ်”
အို ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကို လက်ခံပါတယ်”
အက်ဗလင်က အိုကို ရွှေရောင်စွမ်းအင်ကို ပြသခဲ့သည်။
ကုသပေးခြင်းဖြင့် မဟုတ်ပါ။
ရွေးချယ်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဖြန့်ထားသော လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ စုဝေးလာသည်။
အိုက ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏လက်ကို အထက်ပါအလင်းရောင်အောက်တွင် ထားလိုက်သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားက တုံ့ပြန်လာသည်။
မြေသြဇာကောင်းမွန်ခြင်း။
အိမ်ထောင်ရေး။
အိမ်ထောင်စု၏ ချည်နှောင်မှုများ။
ဇနီးမောင်နှံကြားက နာခံရမည့် အမိန့်ပေးမှုမျိုး မဟုတ်ပါ။
သစ္စာစကားဆိုပြီးနောက် လူတို့ ဆက်လက်တည်ဆောက်သွားကြသည့် ဘဝများပင် ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဆန့်ထွက်သွားသည်။
အိုက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ဒါက ကုသပေးတာ သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး”
အော်ရီလီယာ ရောက်လာသည်။
“မင်း ဘာတွေ ခံစားရလဲ”
“ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းပဲ”
ထိုစကားကြောင့် ပန်းဥယျာဉ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အီလီယန် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
“သက်တမ်းတိုးတာလား”
“အတိအကျတော့ မဟုတ်ဘူး”
အိုက ထိုအလင်းရောင်ကို စူးစမ်းကြည့်သည်။
“အက်ဗလင်ရဲ့ စွမ်းအားက ပျက်စီးသွားတာတွေကို ပြုပြင်ပေးရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ နောင်လာမည့်အရာတွေအတွက် ဖြစ်လာနိုင်ခြေကိုပါ ကာကွယ်ပေးတာ”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေဒေသကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
သနားကြင်နာခြင်း။
ခွင့်လွှတ်ခြင်း။
ကုသပေးခြင်း။
အက်ဗလင်၏ စွမ်းအင်က ၎င်း၏ ဘေးတွင် ယှဉ်တွဲလျက် ရှိနေသည်။
ဆက်စပ်နေသည်။
ထင်ရှားကွဲပြားနေသည်။
“အနာတစ်ခု ကျက်သွားရင်တောင်မှ အဲ့ဒီလူက အဲ့ဒီနောက်မှာ ဘယ်လို ဆက်ရှင်သန်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရဦးမယ်” ဟု အိုက ဆိုသည်။ “အက်ဗလင်ရဲ့ စွမ်းအားက အဲ့ဒီအပိုင်းကိုပါ အသိအမှတ်ပြုပေးတာ”
အီလီယန် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်က အလင်းရောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ကုသခြင်းနဲ့ တူနေတာပဲ”
“ကုသခြင်းဆိုတာ အဲ့ဒါအတွက်ပဲလေ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်က ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။
နယ်မြေတစ်ခုကို အမည်ပေးလိုက်လို့ မဟုတ်ပါ။
ကတ်စတယ်လန်က အက်ဗလင်ထံတွင် သီးခြားလွတ်လပ်သော ဘုရားစွမ်းအင်နယ်မြေကို မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာက ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည်။
သူမသည် သေခြင်းတရားကို ငြင်းဆန်ခြင်းဖြင့် သူမ၏ သက်တမ်းကို ရှည်စေခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ အလုပ်သည် ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်လာခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အသစ်တဖန် ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း။
နောက်တစ်နေ့။
ဒဏ်ရာရပြီးနောက် ဘဝ။
ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသွားသည့် အိမ်ထောင်ရေး။
စွန့်ပစ်ခံရပြီးနောက် မြို့တော်။
ကျရှုံးပြီးနောက် ဘုရားသခင်။
ခရီးဆုံးပြီးနောက် လမ်းမ။
ကျွန်တော်သည် အော်ရီလီယာက မာလင်နှင့် သက်စရာတို့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်ကို တွေးမိသည်။
အက်ဒရင် ပြန်လာခဲ့သည်ကို တွေးမိသည်။
ဂရေးကိပ်က ၎င်း၏ တံခါးများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်ကို တွေးမိသည်။
အက်ဗလင်သည် မည်သူမျှ နာမည်မပေးရသေးမီကပင် ထိုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါက သူတော်စင်ဖြစ်ခြင်းကို ပိုပြီး လုံခြုံစေသလား” ဟု သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ပြန်ခေါ်သည့်အခါ မေးလိုက်သည်။
“မလုပ်ပါဘူး” ဟု အီလီယန်က ဆိုသည်။
“ပိုပြီး နားလည်လွယ်သွားတာလား” ဟု ကျွန်တော် ထပ်မံကြိုးစားမေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
“အဲ့ဒါလည်း တစ်မျိုးကောင်းတာပဲ”
“ကောင်းတာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အိုက ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်သည်။
အော်ရီလီယာက ပန်းဥယျာဉ်လမ်းကြောင်းအနီးတွင် ဆက်ရှိနေသည်။
“အဲ့ဒါက သူမကို ကျွန်တော့်လောက် အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်စေမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
အို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူမကို ဆက်လက် ပြောင်းလဲနေနိုင်စေဖို့တော့ ခွင့်ပြုပေးနိုင်လောက်တယ်”
“အဲ့ဒါက မေးခွန်းအတွက် အဖြေမှ မဟုတ်တာ”
“အဲ့ဒါကပဲ တစ်ခုတည်းသော မှန်ကန်တဲ့ အဖြေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
မှန်ကန်သော အဖြေများတွင် ဂဏန်းအရေအတွက်များ မပါဝင်တတ်သည်ကို ကျွန်တော် မကြိုက်လှပါ။
မေရီ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသို့ မရောက်ရှိသေးပါ။
ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပထမဆုံး လူနာများ ရောက်လာကြသည်။
ဆေးရုံဖွင့်လှစ်လိုက်လို့ မဟုတ်ပါ။
မဖွင့်ရသေးပါ။
လည်ပတ်ကြည့်ရှုရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်အတွင်း မိသားစုနှင့်အတူ လှည်းပေါ်မှ ကလေးငယ်တစ်ဦး ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
သူ့ပခုံးရိုး ထွက်သွားသည်။
မည်သူမဆို သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာလျှင် သူက အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။
အီလီယန်က သူ့ထံသို့ အရင်ဆုံး ရောက်သွားသည်။
အက်ဗလင်က လိုက်လာသည်။
အော်ရီလီယာက တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ စောင့်နေခဲ့သည်။
ကလေး၏ မိခင်က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး”
အော်ရီလီယာ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူတို့က သူ့ကို အနီးဆုံး ಹಾಸပ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြသည်။
အီလီယန်က ပခုံးကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အဆစ်လွဲသွားတာ”
ကလေးငယ်က ပို၍ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငိုကြွေးလာသည်။
“ငါ သိပါတယ်” ဟု အီလီယန်က ဆိုသည်။ “နာမှာပေါ့။ ငါတို့ တစ်ချက်ပဲ ပြင်လိုက်မယ်။ ပြီးရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်”
အော်ရီလီယာက ကုသပေးရန် ကမ်းလှမ်းလာသည်။
မိခင်က လက်ခံလိုက်သည်။
ကလေးကတော့ ပြန်မဖြေပါ။
အက်ဗလင်က သူ့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“အီလီယန် မင်းရဲ့လက်ကို မပြင်ခင် နာကျင်တာကို အရင်ဆုံး သက်သာသွားစေချင်လား”
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုဝေးလာသည်။
ပြုပြင်ပေးနိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါ။
သူ အသက်ရှူနိုင်လောက်တဲ့ အခွင့်အရေးပေးနိုင်ရုံလေးတော့ ရသည်။
အီလီယန်က ပခုံးကို ပြန်ဆက်လိုက်သည်။
ကလေးငယ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တိတ်သွားသည်။
သူ့အသက်ရှူသံ ပို၍ နှေးကွေးသွားသည်။
အော်ရီလီယာက စုတ်ပြဲနေသော တစ်ရှူးများကို ကုသပေးသည်။
အပြည့်အဝတော့ မဟုတ်ပါ။
အီလီယန်က လက်ကို ပတ်တီးစည်းပေးသည်။
အက်ဗလင်က မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုများကို ရှောင်ရှားရမည်ကို ရှင်းပြသည်။
အိုက ငှက်ပုံစံ အလင်းတန်းလေး တစ်ခုကို ပြသခြင်းဖြင့် ကလေးကို အာရုံလွှဲပေးသည်။
ကလေးလေးဦးက တံခါးဝမှနေ၍ ကြည့်နေကြသည်။
အစ်ဂ်နေးရှပ်က ပိုကြီးသော မီးငှက်တစ်ခုကို ဖန်ဆင်းရန် ကြိုးစားသည်။
ဩသာရ်က လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းဖြင့် ၎င်းကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။
“နောက်မှ”
အစ်ဂ်နေးရှပ် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
ကုတင်ပေါ်ရှိ ကလေးငယ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုအရာက ငှက်ထက်စာရင် ပို၍ အကျိုးရှိသွားသည်။
မိသားစု ထွက်သွားသောအခါ နယ်မြေဒေသ၏ ပထမဆုံး လူနာမှတ်တမ်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
မိခင်ဖြစ်သူထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရမှသာလျှင် ဖြစ်သည်။
အမည်များ မပါပါ။
ပြုတ်ကျခြင်း။
ပခုံးဆစ်လွဲခြင်း။
နာကျင်မှု သက်သာစေခြင်း။
အဆစ် ပြန်ဆက်ပေးခြင်း။
စောင့်ရှောက်မှုဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များ ပေးခြင်း။
ကိုးကွယ်မှု တောင်းဆိုခြင်း မရှိပါ။
ကြွေးမြီ ဖန်တီးခြင်း မရှိပါ။
အီလီယန်က ၎င်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ဆေးရုံကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖွင့်လို့ရပြီ”
အက်ဗလင်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“လူနာမရှိဘူးလို့ မင်း ပြောခဲ့တာလေ”
“သန့်ရှင်းရေး မလုပ်ရသေးသမျှ မဖွင့်ဘူးလို့ ငါပြောခဲ့တာ”
“အခု ပြီးသွားပြီလား”
“မပြီးသေးဘူး”
အီလီယန်က ရေစင်စင်ကြယ်ကြယ် ဆေးကြောမည့်နေရာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးရင်တော့ ဖွင့်လို့ရပြီ”
အဲ့ဒါက အတည်ပြုချက်ပင် ဖြစ်သည်။
အီလီယန်က ညစာမစားမီ အက်ဗလင်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။
စီမံခန့်ခွဲသူ၏ တာဝန်မဟုတ်ပါ။
ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော ဆေးရုံရှိ မော်တယ် ကုသပေးသူများ၏ ခေါင်းဆောင်မှုပင် ဖြစ်သည်။
လီယိုရာနှင့် အတူ ပူးတွဲလုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ကောင်စီနှင့် ကုသပေးသူ ကိုယ်တိုင်တို့၏ စစ်ဆေးမှုကို ခံယူရမည် ဖြစ်သည်။
သူမက လက်ထောက်များအတွက် အမြဲတမ်း အခန်းများကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ထောက်ပံ့ရေး ဘတ်ဂျက်တစ်ခု။
ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ကုသသည့် မလုံခြုံသော ကုသမှုများကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်။
ဆိတ်နှစ်ကောင်။
“နှစ်ကောင် ဟုတ်လား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မလိုးလ်က တစ်ကောင်တည်းဆို အထီးကျန်နေတတ်တယ်”
မလိုးလ်က ပန်းဥယျာဉ်ထဲတွင် ပန်းများကို စားနေသည်။
“သူက အလုပ်များနေပုံပဲဟာကို”
“ဆိတ်နှစ်ကောင်”
မေရီက ၎င်းကို ယာယီအစီအမံထဲတွင် ထည့်သွင်းရေးသားလိုက်သည်။
ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုများက ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။
အိုက ညစာစားချိန်အထိ ရှိနေခဲ့သည်။
သူမနှင့် အက်ဗလင်တို့ ကြီးမားသော ခန်းမဆောင်ထဲတွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။
အီလီယန်က သူတို့နှင့် လာထိုင်သည်။
အမျိုးသမီးသုံးဦးတို့သည် ကုသခြင်း၊ ကလေးများအကြောင်းနှင့် မေးခွန်းတွေ အများကြီးမေးတတ်သော ခင်ပွန်းများအကြောင်းတို့ကို နှိုင်းယှဉ် ပြောဆိုနေကြသည်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ကြားလောက်သည့် အကွာအဝေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
လက်ဇန်းဒါး၏ နာမည်ကလည်း လိုက်ပါလာသည်။
ဩသာရ်၏ နာမည်တော့ မပါပါ။
သူ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
သော်နှင့် မယ်လိုဒီတို့ பீလံပုံးတစ်ပုံးကို ဖွင့်ကြသည်။
အီလီဇာက ကန့်ကွက်မနေဘဲ ၎င်းကို မှန်ကန်သော အခန်းထဲသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ထိုအရာက အချိန်ကုန်သက်သာစေသည်။
ကလေးတွေက စားပွဲအောက်မှာ အတူတကွ စားေနကြသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ စားနေကြတယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြတာပေါ့။
ပေါင်မုန့်အများစုက ခေါက်သိမ်းသွားတဲ့ အထဲကို ရောက်သွားကြသည်။
မလိုးလ်က နောင်တော့ အဲ့ဒါကို တွေ့သွားခဲ့သည်။
အို ကွန်ကော်ဒီယာသို့ ပြန်မသွားမီ အက်ဗလင်ကို ထပ်မံ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ငါ မနက်ဖြန် လာခဲ့မယ်”
“မင်းမှာ တိုင်းပြည်တစ်ခု ရှိတယ်လေ”
“မင်းမှာလည်း ရှိတာပဲ”
“ကျွန်မမှာ မရှိပါဘူး”
အိုက ဂရေးကိပ်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီငြင်းချက်က ဆက်ပြီး တည်မြဲဖို့ ခက်ခဲလာပြီနော်”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် နော်”
“ပြီးတော့ ရွှေရောင်ပြောင်းသွားခဲ့ရင်ရော”
“ကျွန်မ စာပို့လိုက်မယ်”
“ချက်ချင်းပဲနော်”
အီလီယန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ချက်ချင်းပဲ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါက စောင့်ကြည့်ခံနေရတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်သွားပြီ ထင်တယ်”
“မင်းက ပုံစံခွက်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တာလေ”
“အဲ့ဒါကိုပဲ အီလီယန်က ပြောတာပဲ”
အိုက အစ်ဂ်နေးရှပ်ကို ခေါ်သွားသည်။
လက်ဇန်းဒါးက မလာခဲ့သော်လည်း ဂိတ်တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် ကလေးက သူ့ကို အော်ခေါ်ခဲ့သည်။
ဆယ်ရာဖီနာက ကားလ်ကို ဖက်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားရန် ကြိုးပမ်းသည်။
ဂိတ်တံခါးက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သူက ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဖိတ်ခေါ်မထားဘူး” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားဖြစ်သူက အိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်”
ဂါရစ်က ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
ဂိတ်တံခါးက ပိတ်လျက်သားပင် ဆက်ရှိနေသည်။
နောင်လာမည့် ဖိတ်ကြားမှုသည် လက်ရှိခွင့်ပြုချက် မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းသော သတိပေးချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
မေရီသာ ဆိုလျှင် သဘောကျနေပေလိမ့်မည်။
ထိုညတွင် အီလီယန်က ဂရေးကိပ်တွင် ဆက်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ အခန်းဟောင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
မဟာမုဒ်ဖြင့် မဟုတ်ပါ။
မေရီက ၎င်းကို အခြားသူ့ကို ဘယ်တုန်းကမှ မပေးခဲ့ပေ။
အီလီယန်က တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
“ငါ ပြန်လာမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်ထားတာလား”
“ဟုတ်တယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“ဘယ်တော့လဲ”
“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာမှာပဲလေ”
“အဲ့ဒါက အချိန်အတိအကျ မဟုတ်ဘူး”
“လုံလောက်ပါတယ်”
အီလီယန် ဝင်လာခဲ့သည်။
မလိုးလ်က လိုက်လာသည်။
ဆိတ်က ချက်ချင်းပင် ကုလားထိုင်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ မငြင်းကြပါ။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် အမြွှာနှစ်ဦးကို အိပ်ရာဝင်ခိုင်းကြသည်။
ကားလ်က ရွှေရောင်အလင်းကို လိုချင်နေသည်။
အက်ဗလင်က ပုခက်များပေါ်တွင် အလင်းရောင်ငယ်လေး တစ်ခုကို ဖန်ဆင်းပေးလိုက်သည်။
ကုသခြင်း မဟုတ်ပါ။
ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းပင်။
မနက်ခင်းသည် ညအချိန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာမည် ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးချက်တစ်ခုပေါ့။
ဂါရစ်က ၎င်းဘက်သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်သွားသည်။
“ခွင့်တောင်းလေ” ဟု ကားလ်က သူ့ကို ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားက အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ထိလို့ရမလား”
“ရပါတယ်”
သူ အကွာအဝေးကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
အလင်းရောင်က ကလေးနှစ်ဦးကြားတွင် ရွေ့လျားသွားသည်။
အလင်းရောင် လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပါ။
“ဆေးရုံကို ဖွင့်လို့ရပြီလို့ အီလီယန်က ထင်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“သူက အဲ့ဒါကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရမယ်လို့လည်း ထင်နေတာပဲ”
“လုပ်ရမှာပေါ့”
“ပြီးတော့ ဆိတ်တွေလည်း လိုတယ်တဲ့”
“ဆိတ်တစ်ကောင်ဆိုရင် တော်လောက်ပြီ ထင်တယ်”
“ငါတော့ သူ့ကို ချက်ချင်း မစိန်ခေါ်ရဲပါဘူး”
ကျွန်တော့်ဇနီး ပြုံးလိုက်သည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်က သူမ၏ လက်များအနားတွင် ပိုမိုပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ပင်ပန်းနေပြီ”
“အဲ့ဒါထက် ပိုတာရော ရှိသေးလား”
“မျှော်လင့်ချက် ရှိတယ်”
ထိုအဖြေက ကျွန်တော့်ကို ယခင်ကလောက် မကြောက်လန့်စေတော့ပါ။
မျှော်လင့်ချက်က လုံခြုံလို့တော့ မဟုတ်ပါ။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမမှာ ၎င်းကို စစ်ဆေးကူညီပေးမည့်သူတွေ ရှိနေလို့ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ထပ်ခန်းများတွင် အီလီယန်က ဘုရားသခင်များ မပါဘဲ ရွာများကို အစေခံခဲ့ဖူးသော ကိရိယာများကို ဖြည်ချနေသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေဒေသတွင် ပထမဆုံး လူနာမှတ်တမ်းက အမည်မပါဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဂိတ်တံခါးတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အိုက သူမ၏ ကလေးများကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မနက်ဖြန်တွင် ပြန်လာရန် စီစဉ်နေသည်။
အော်ရီလီယာက မိတ္တူကူးထားသော ပဋိညာဉ်စာတမ်းနှင့်အတူ ထိုင်နေသည်။
မာလင်က M ဟုသာ အမှတ်အသားပြုထားသော စာရေးသူကို ရှာဖွေနေသည်။
သက်စရာက ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ရွေးချယ်မှုတို့အကြောင်း မေးခွန်းအသစ်များကို ထပ်ထည့်နေသည်။
အက်ဗလင်၏ ပတ်လည်တွင် ရှိနေသော အလုပ်များ တိုးပွားလာခဲ့သည်။
လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်လာခြင်း မဟုတ်ပါ။
ပြောင်းလဲမှုတိုင်းက သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ဟုတ်မဟုတ် မေးမြန်းရန် ဆန္ဒရှိကြသည့် လူအုပ်စု၏ စက်ဝိုင်းဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဝန်ခံခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး အိပ်စက်ခြင်းမတိုင်မီ နှစ်များကို ရေတွက်မနေတော့ပေ။