အခန်း (၂၆၇) - ပြန်လာကြသည့် ဆေးဆရာများ
အီလင်းက လှည်းနှစ်စီး၊ တပည့်လေးဦးနှင့် ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုဆိတ်မှာ ဆေးဝါးပစ္စည်းများထဲတွင် ပါမလာပေ။
ဂရေးကိပ်၏ အောက်ဘက်ခြံဝင်းထဲသို့ အခြားသူများထက် အစောဆုံး ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ဤအချက်ကပင် လိုအပ်လာခဲ့သည်။
ခံတပ်မှူးက ၎င်းနယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာသည်ကို ငေးကြည့်နေ၏။
"သတ္တဝါတစ်ကောင်။ ဘုရားပေးတဲ့ တန်ခိုးအာဏာတော့ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ ရှိပုံပဲ"
ဆိတ်က ထင်းပုံတစ်ပုံပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
အီလင်းက ပထမဆုံးလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာ၏။
"မင်းက လူတိုင်းကို အမြဲ ကြေညာပေးနေတုန်းပဲလား"
"ဟုတ်တယ်"
"ဆိတ်ကိုရော ကြေညာပေးခဲ့လား"
"ကြေညာပေးခဲ့တယ်"
"ကောင်းပြီ။ အဲဒီကောင်မလေးက အသိအမှတ်ပြုခံရတာကို သဘောကျတတ်တယ်"
ကျွန်တော်နှင့် မတွေ့မီ အက်ဗလင်က သူမထံသို့ ဦးစွာ ရောက်သွားသည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ပွေ့ဖက်ကြ၏။
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဖက်ကြခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ထို့နောက် အီလင်းက ကျွန်တော့်ဇနီးကို လက်တစ်ကမ်းစာခွာကာ သူမ၏ မျက်နှာကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
"မင်း ပင်ပန်းနေပုံပဲ"
"သူ အနားယူပြီးပါပြီ" ဟု ကျွန်တော်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်၏။
"အနည်းငယ်တော့..."
အီလင်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် အကဲခတ်သည်။
"အဲဒါက မယူရသေးဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ"
"မနေ့ညက ကိုယ် အိပ်ခဲ့ပါတယ်"
"ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ"
အက်ဗလင်က မဖြေပေ။
အီလင်းက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
"မင်းပုံစံ ပြောင်းသွားလိုက်တာ"
"အဲဒီလို ပြောကြတယ်"
"မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေ..."
"ဟုတ်တယ်"
"မင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ..."
"ဟုတ်တယ်"
"မင်းရဲ့ ပခုံးတွေ..."
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
အီလင်းက ၎င်းကို သတိထားမိသွား၏။
"အနည်းဆုံးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သဘောကျနေသေးတာပဲ"
အီလင်းသည် ပြီးခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း ဟေဗင်ရိတ် (Havenreach) ၏ အရှေ့ဘက်ရှိ ရွာငယ်လေးများကြားတွင် လှည့်လည်သွားလာရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာ ဆေးဆရာတွေ ရှိကြသည်။
ကျေးရွာများတွင်မူ မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်မှ ခေတ္တခဏ ထွက်လာနိုင်ပြီး ကူညီပေးနိုင်သူတိုင်းသာ ရှိကြသည်။
သူမသည် သားဖွားဆရာမများကို သင်တန်းပေးခဲ့သည်။
ဒဏ်ရာများကို သန့်စင်နည်း သင်ကြားပေးခဲ့သည်။
ဆေးဆိုင်များကို တည်ထောင်ပေးခဲ့သည်။
အခကြေးငွေကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ရွာသူရွာသား ကောင်စီသုံးခုနှင့် အငြင်းပွားခဲ့ရသည်။
"နိုင်ခဲ့လား" ဟု မေရီက မေးသည်။
"နှစ်ခု နိုင်ခဲ့တယ်"
"ကျန်တဲ့တစ်ခုကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ"
"သူတို့က ဆေးဆရာတွေအနေနဲ့ ငွေကြေးအစား ကျေးဇူးတင်မှုကိုသာ လက်ခံသင့်တယ်လို့ ဆက်ပြီး ယုံကြည်နေကြဆဲပဲ"
မေရီ၏ မျက်နှာပေး တင်းမာသွားသည်။
"ဘယ်ရွာလဲ"
အီလင်းက ရွာနာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ ပြဿနာအသစ်တစ်ခု စတင်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
တပည့်များက သေတ္တာများကို ချကြသည်။
ပတ်တီးများ။
အခြောက်ခံထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ။
මැටිဆေးပုလင်းများ။
ခေါက်သိမ်းနိုင်သော ကုတင်ငယ်နှစ်လုံး။
အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ထိခိုက်ခွင့်မပေးသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး။
ပယ်ရင် (Perrin) က ၎င်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
"မရဘူး"
"ငါက မေးကြည့်မလို့ပါ"
"မရဘူး"
"ခင်ဗျားက ဘာမေးမလဲဆိုတာမှ မသိတာ"
"သေတ္တာကို ပိုကောင်းအောင် ပြင်ပေးလို့ရမလားလို့လေ"
ပယ်ရင်က စိတ်ဆိုးသွားဟန် ရှိသည်။
"ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိမှာပေါ့"
"မရဘူး"
သူက လှည်းဘီးများဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
အီလင်းက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
"မရဘူး"
ပယ်ရင် ထွက်သွားရတော့သည်။
အတွေ့အကြုံဆိုသည်မှာ ကြောက်ခမန်းလိလိ အရာတစ်ခုပင်တည်း။
ဆိတ်မှာမူ ထင်းပုံပေါ်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"သူ့နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု ကာရိုက မေးသည်။
"မယ်လို (Mallow)"
ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။
ဆိတ်က သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေ၏။
ထို့နောက် အောက်သို့ ဆင်းလာသည်။
ဂါရစ်က သူတို့ကြားထဲသို့ ဝင်လာ၏။
ကာကွယ်ပေးချင်လို့ မဟုတ်ပေ။
သူက မယ်လိုကို အရင်ဆုံး ထိချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
နေရာလွတ်က ကွေးညွတ်သွားသည်။
ကလေးနှစ်ဦးစလုံး ဆိတ်ဆီသို့ တစ်ချိန်တည်း ရောက်ရှိသွားကြသည်။
မယ်လိုက သူတို့ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အီလင်းကို ကြည့်ပြန်သည်။
"ငါ သတိပေးခဲ့တာပဲ" ဟု အီလင်းက ဆိုသည်။
ဆိတ်က ဤအချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
ကာရိုက ချိုတစ်ဖက်ကို ကိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က အခြားတစ်ဖက်ကို ကိုင်၏။
မယ်လိုသည် မြေပြင်မှ နှစ်လက်မခန့် မြောက်တက်သွားသည်။
"ဆိတ်ကို မမှောက်နဲ့လေ" ဟု အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
အမြွှာနှစ်ဦးက ၎င်းကို အောက်သို့ ပြန်ချပေးကြသည်။
အနည်းငယ် အရှိန်ပြင်းလွန်းသည်။
မယ်လို မြေပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။
သူမက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပုံမပေါ်ပေ။
အီလင်းက သူမ၏ ခြေထောက်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"သူ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"
"သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား" ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
"ဒီဆိတ်ကလား"
"ဟုတ်တယ်"
"မဟုတ်ပါဘူး"
အီလင်းက ကကလေးများကို ငေးကြည့်သည်။
"သူက ဒီထက် ပိုပြီး စိတ်ရှည်သည်းခံမှု နည်းတတ်ပါတယ်"
မယ်လိုက ဂါရစ်၏ လက် sleeves (လက်စွပ်စ) တစ်စွန်းကို ဝါးစားနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ သားလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် အီလင်းကို ထိန်းသိမ်းထားသော နယ်မြေထဲသို့ ကျွန်တော်တို့ ခေါ်သွားကြသည်။
သူမသည် ရှေးဟောင်းတံခါးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွား၏။
အက်ဗလင်က ဖိတ်ကြားချက်အကြောင်း ရှင်းပြသည်။
စည်းကမ်းချက်များ။
ပဋိညာဉ်စာတမ်း။
အချိန် ကွာခြားချက်များ။
မော်ကွန်းတိုက်။
စတီးဝပ် (steward - ခန်းမစောင့်/အုပ်ထိန်းသူ) ၏ အခန်းကဏ္ဍ။
အီလင်းက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။
အက်ဗလင် ရှင်းပြပြီးဆုံးသောအခါ သူမက မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။
"သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ တာဝန်ယူထားတာ ဘယ်သူလဲ"
အီလီနော်၊ မေရီနှင့် အက်ဗလင်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"အဲဒါကို တာဝန်သီးသန့် မခွဲရသေးပါဘူး" ဟု မေရီက ဖြေသည်။
"ဒါဆိုရင် ဘယ်လူနာမှ ဝင်လို့မရဘူး"
"ငါတို့ ဆေးခန်းကို မဖွင့်ရသေးပါဘူး" ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြော၏။
"ကောင်းပြီ"
အီလင်းက ဖျော့တော့သော ခုံးတံခါးကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။
"ငါ ဘာပြောရမလဲ"
"မင်းရဲ့ နာမည်ကို ပြောပါ" ဟု အက်ဗလင်က သူမကို ပြောပြသည်။ "ပြီးတော့ ဒီနေရာကို ဘာကြောင့် ဝင်ချင်တာလဲဆိုတာကိုပါ"
"ငါ့နာမည်က အီလင်းပါ။ ငါက ဆေးဆရာတစ်ယောက်ပါ။ ဒီနေရာက တကယ် အသုံးဝင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ပြသက်သက်လားဆိုတာ စစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာတာပါ"
တပွင့်ချင်း ပွင့်လာသည်။
သူမ၏ အဖြေကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်။
နယ်မြေကြီးကလည်း သဘောကျပုံရသည်။
အဖြူရောင် လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်ရှိ ၎င်း၏ မီးအိမ်များ ပိုမိုတောက်ပလာကြ၏။
အီလင်း ခြေချ ဝင်ရောက်သွားသည်။
သူမသည် လမ်းမကြီးကို သဘောကျ admiring (ငေးမော) ရန် ရပ်မနေခဲ့ပေ။
ရေမြောင်းများကို စစ်ဆေးသည်။
ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်သည်။
ဆေးခန်း ကုတင်များ။
မီးဖိုခန်း။
ဆေးဝါးသိုလှောင်ခန်း။
ဥယျာဉ်။
ဗီရိုများကို ဖွင့်ကြည့်သည်။
ပရိဘောဂများကို ရွှေ့ပြောင်းကြည့်သည်။
လက်ဆေးဇလုံစင်အောက်တွင် မှိုတက်နေသည်ကို တွေ့ရှိသွား၏။
အီလီနော်က သူမကိုယ်သူ သူမ သစ္စာဖောက်ခံရသူတစ်ဦးသဖွယ် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"ဒီနံရံကို ကျွန်မ စစ်ဆေးပြီးသားပါ"
"မင်းက လက်ဆေးဇလုံစင်ကို မစစ်ဆေးခဲ့ဘူးလေ"
"ကျွန်မ အစားထိုး လဲလှယ်ပေးပါ့မယ်"
"ကောင်းပြီ"
အီလင်းက စည်းကမ်းချက်များကို နှစ်ခေါതി ဖတ်ရှုပြီးနောက်မှသာ မော်ကွန်းတိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
သူမသည် မအောင်မြင်ခဲ့သော ကုသမှုများ စာရင်းရှိသည့် စင်ကို တွေ့ရှိသွား၏။
ထို့နောက် ထိုနေရာတွင်ပင် တစ်နာရီနီးပါး ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမထံသို့ ဝင်သွားသည်။
အစပိုင်းတွင် နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှ မပြောကြပေ။
ကျွန်တော်က မော်ကွန်းတိုက် တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
အထဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်း မခံရသေးပေ။
ဤအချက်ကလည်း အကျင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အီလင်းသည် ကူးယူထားသော စာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဒီနေရာကို ပြန်ဖွင့်တာ မင်း မှန်ပါတယ်"
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကင်းစင်သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ ထင်လို့လား"
"ဒီလောက် စေ့စေ့စပ်စပ်နဲ့ အမှားအယွင်းတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဘယ်သူမဆို လေ့လာခံထိုက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်"
"မင်း အဲဒီလို ပြောလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားမိဘူး"
"အောင်မြင်တဲ့ ဆေးဆရာတွေက အောင်မြင်မှုအကြောင်း ရေးရတာကို သဘောကျကြတယ်။ အသုံးဝင်တဲ့ ဆေးဆရာတွေကျတော့ လူတစ်ယောက်ကို ဘာက သေစေခဲ့လဲဆိုတာကို ရေးကြတယ်"
ဥယျာဉ်ထဲတွင် ရပ်နေသော အော်ရီလီယာက သူမပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေး တည်ကြည်သွားသည်။
ထို့နောက် သဘောတူသည့် အမူအရာ ပေါ်လာ၏။
အီလင်းက ထို့နောက်တွင် စတီးဝပ် ပဋိညာဉ်စာတမ်းကို စစ်ဆေးသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေ၏။
"လူတွေက ကိုယ့်ကို အကြံပြုကြတယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်"
"သူတို့ လုပ်ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ပြီးသားပါ"
"ငါ လက်ခံသင့်တယ်လို့ ထင်လား"
"မထင်ဘူး"
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။
အက်ဗလင် မျက်တောင်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးမိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။
"ဘာလို့လဲ"
"မင်းက ဒီနယ်မြေကို သိတာ တစ်ပတ်ပဲ ရှိသေးတယ်လေ"
"ရှစ်ရက်ရှိပြီ"
"အဲဒါက အရာရာကို ပြောင်းလဲသွားစေတာပဲ"
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
"ငါ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း မယုံဘူးပေါ့"
"လူနာတိုင်း၊ ဆေးဆရာတိုင်း၊ အငြင်းပွားမှုတိုင်း၊ ပစ္စည်းရှားပါးမှုတိုင်းနဲ့ အမှားအယွင်းတိုင်းကို ကိုယ်တိုင် သယ်ပိုးဖို့ မင်း စည်းရုံးခံရလိမ့်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်အရာကိုမှ ချမထားရဘူးဆိုတာကို မေ့သွားတဲ့အထိပေါ့"
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ၎င်းကို သတိထားမိသွား၏။
"အဲဒီလောက်ကြီး ထောက်ခံပြနေစရာ မလိုပါဘူး"
"ငါ ဘာမှ မပြောပါဘူး"
"မပြောတော့လည်း မပြောနဲ့ပေါ့"
အီလင်းက ပဋိညာဉ်စာတမ်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
"ဒီရာထူးက စတီးဝပ်မရှိဘဲ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်လာခဲ့တာပဲ"
"ဒီနယ်မြေက ပိတ်ထားခဲ့တာလေ"
"အခုတော့ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီပဲ။ ဆေးခန်းက လည်ပတ်နိုင်တယ်။ ဥယျာဉ်က ကြီးထွားလာနိုင်တယ်။ မော်ကွန်းတိုက်က သင်ကြားပေးနိုင်တယ်။ စတီးဝပ်တစ်ယောက် မဖြစ်ခင် ဘာတွေ လိုအပ်လဲဆိုတာကို အရင် လေ့လာပါဦး"
"အဲဒါပဲ ငါ ပြောခဲ့တာ"
"ကောင်းပြီ။ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသူအဖြစ် ဆက်နေပါ"
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်စလုံး မြောက်လိုက်၏။
"လာလည်တဲ့ ဆေးဆရာမကို ကိုယ် အပြည့်အဝ ထောက်ခံပါတယ်"
"သစ္စာဖောက်"
"ဟုတ်တယ်"
အီလင်းက အက်ဗလင်၏ အရေပြားအောက်ရှိ ရွှေရောင် လျှပ်ကြောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွား၏။
"ဒါ ဘာလဲ"
ကျွန်တော်တို့ သူမအား ရှင်းပြခဲ့ကြသည်။
လမ်းမပေါ်တွင်တော့ မဟုတ်ပေ။
အက်ဗလင်က သူမအား ဆေးခန်း၏ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာပါ ပူးပေါင်းလာသည်။
အက်ဗလင်က သတင်းပို့ပြီးနောက် မယ်လင် (Maelin) နှင့် သက်ဆရာ (Thesra) တို့ ရောက်လာကြသည်။
ခံတပ်မှူးကမူ အထဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်း မခံရမချင်း အပြင်ဘက်တွင်သာ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
အီလင်းက သတ္တုတွင်းအကြောင်း ပြောပြချက်ကို နားထောင်သည်။
ဘုရားကျောင်း ခေါင်းလောင်း။
မှတ်တမ်းဟောင်းများ။
ငြင်းဆန်မှု စမ်းသပ်ချက်များ။
အိုမင်းရင့်ရော်မှု နှေးကွေးခြင်း။
သူမ အံ့အားသင့်သွားပုံ မပေါ်ပေ။
သူမ စိတ်တိုသွားဟန် ရှိသည်။
"မင်းတို့က ငါ့ကို မပါဘဲနဲ့ ဒါကို စတင်စစ်ဆေးနေကြတာပေါ့"
"မင်းက အရှေ့ဘက် သုံးရက်ခရီးမှာ ရှိနေလို့လေ" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"လမ်းကြောင်းတွေ ရှိတယ်လေ"
"မင်းက ဖျားနာမှု ဖြစ်ပွားတာကို ကုသပေးနေရတာ မဟုတ်လား"
"အဲဒါ အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ဘူး"
"အလွန်ကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်ပါပဲ"
အီလင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဖြစ်နိုင်တာပဲ"
သူမသည် ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အတွင်းဘက်တွင် ကိရိယာတန်ဆာပလာများ ရှိနေသည်။
ဖန်ပြွန်များ။
ဓားငယ်များ။
ချည်င်္ချာ။
တိုင်းတာသော ကြိုးများ။
အရောင်တင်ထားသော သတ္တုပြားဝိုင်းလေးတစ်ခု။
ဇွန်းပုံစံ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း အစားအစာနှင့် နီးကပ်ရန်ပင် ထက်မြက်လွန်းသော ပစ္စည်းအစုံလိုက်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့် ထိုင်ခုံကို နောက်သို့ ပိုတိုးလိုက်သည်။
"ဒါတွေက ဆေးကိရိယာတွေပါ" ဟု အီလင်းက ဆိုသည်။
"ရန်လိုတဲ့ပုံစံ ပေါက်နေသလိုပဲ"
"သူတို့က ဘုရင်တွေကို မုန်းကြတယ်"
"အဲဒါက အခုခေတ် ရိုးရိုးသားသား ဖြစ်လာနေပါပြီ"
အီလင်းက အက်ဗလင်၏ நாડી (pulse) ကို စမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို စမ်းသည်။
သူမက နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။
"မင်းရဲ့ နာဒီက အရမ်း နှေးနေတယ်"
"အလုပ်လုပ်နေဆဲပဲလို့ ပြောကြတာပဲ"
"ဘယ်သူကလဲ"
"ခံတပ်မှူးကလေ"
"သူက သတ္တုနဲ့ လုပ်ထားတာ"
"သူက အရမ်း တိကျသေချာတယ်"
"အဲဒါက အသက်ရှင်နေတာနဲ့ တူတူပဲ မဟုတ်ဘူး"
ခံတပ်မှူး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
"ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေပါတယ်"
အီလင်းက သူ့ကို ငေးကြည့်သည်။
"အဲဒါကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"
သူမသည် အက်ဗလင်ကို တစ်နာရီနီးပါး စစ်ဆေးသည်။
မျက်လုံးများ။
အသက်ရှူနှုန်း။
တုံ့ပြန်မှုများ။
မှော်စွမ်းအား ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှု။
အရေပြား အပူချိန်။
ကုသမှုကို တုံ့ပြန်ပုံ။
မီးခိုးရောင် အမျှင်လေးက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အီလင်းက ၎င်းကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်၏ ဘီးတံမြက်စည်း (hairbrush) မှ ဆံပင်မည်းတစ်ပင်ကို ယူကာ မှန်ဘီလူးငယ်တစ်ခုအောက်တွင် နှစ်ခုစလုံးကို ယှဉ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"ခင်ဗျား ဘာကို ရှာနေတာလဲ" ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
"ကွာခြားချက်ကို"
"တွေ့လား"
"တွေ့တယ်"
"ဘာလဲ"
"မီးခိုးရောင် အမျှင်မှာ အရောင်မရှိဘူး"
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
အီလင်း၏ မျက်နှာပေး လုံးဝ မပြောင်းလဲပေ။
သူတို့နှစ်ဦး ဘာကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေကြလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် စတင် နားလည်လာတော့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အီလင်းက နောက်သို့ မှီထိုင်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲနေပြီ"
"သိပ်ပြီးတော့..."
"မဟုတ်ဘူး။ ခံတပ်မှူးက ယိုယွင်းမှု နှေးကွေးသွားတာကို သိတာပါ။ ကျန်တဲ့အရာတွေကိုတော့ ငါ ပြောပြနေတာ"
အက်ဗလင် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။
အီလင်းက လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ပြ၏။
"မင်းရဲ့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာငယ်လေးတွေက ပိုပြီး မြန်မြန် ပျောက်ကွားလာတယ်။ အမြွှာတွေ မမွေးခင်ကထက် အနားယူချိန် နာဒီက ပိုပြီး အားကောင်းလာတယ်။ မင်းရဲ့ ဘယ်ဘက် လက်ကောက်ဝတ်က နာကျင်မှုဟောင်းတွေ ပျောက်သွားပြီ။ အနီးကပ် အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီး မြန်မြန် အားအင်ပြည့်လာတယ်။ မင်းအနေနဲ့ မနေ့က ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပင်ပန်းနေသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ပင်ပန်းရုံပဲ ပင်ပန်းနေတာ၊ ထိခိုက်ပျက်စီးတာမျိုး မရှိဘူး"
"အဲဒါ အန္တရာယ် ရှိလို့လား"
"အဲဒါ သက်သက်ကတော့ မဟုတ်ပါဘူး"
"သန့်စင်သူ ဖြစ်လာတာလား"
"ငါက ဆေးဆရာပါ၊ පုန်းကြီး (ဘုန်းကြီး) မဟုတ်ဘူး"
အော်ရီလီယာ ပြုံးမိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသည်။
အီလင်းက ရွှေရောင် အလင်းတန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားတာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
"အသစ်ပြန်ဖြစ်စေနေတာ"
ထိုစကားလုံးက ခံစားချက် ကွဲပြားနေသည်။
ထိန်းသိမ်းခြင်းက တစ်စုံတစ်ရာကို ငြိမ်သက်စေသည်။
အသစ်ပြန်ဖြစ်စေခြင်းက ပြောင်းလဲမှုကို ခွင့်ပြုသည်။
"အဲဒါ အဆုံးမရှိ ဆက်ဖြစ်နေမှာလား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"ငါ မသိဘူး"
"သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှည်စေနိုင်မလား"
"ငါ မသိဘူး"
"ဒါဆိုရင်..."
အီလင်းက ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
"မရဘူး"
"ကျွန်မ ပြောလို့ မပြီးသေးပါဘူး"
"မင်းက စာရင်းစလုပ်နေပြီလေ"
"သူမက မင်းကို သိနေတာပဲ" ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
"လူတိုင်းက သိကြပါတယ်"
အီလင်းက ကိရိယာသေတ္တာကို ပိတ်လိုက်သည်။
"ငါ တစ်လတစ်ခါ စစ်ဆေးချင်တယ်"
"တစ်လတစ်ခါ ဟုတ်လား" ဟု အက်ဗလင်က အံ့ဩသွားသည်။
"ဟုတ်တယ်"
"အဲဒါ စိပ်လွန်းမနေဘူးလား"
"ဂရေးကိပ်မှာ ရှိတဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ ဆေးဆရာတစ်ယောက်မှ မလေ့လာဖူးတဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ်ကို ပြောင်းလဲလာတဲ့ သေမျိုးအမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက်လား"
အက်ဗလင်က အသုံးအနှုန်းကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
အီလင်းက ၎င်းကို သတိထားမိသည်။
"အက်ဗလင်အတွက်ပေါ့၊ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ငါတို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောင်းလဲနေတယ်လေ"
"အဲဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့"
"တစ်လတစ်ခါ။ လက္ခဏာတွေ ပေါ်လာရင်တော့ ပိုစိပ်စိပ်ပေါ့"
"ဘယ်လို လက္ခဏာတွေလဲ"
"မင်း မရွေးချယ်ဘဲ ဖြစ်လာတဲ့ ဘယ်ပြောင်းလဲမှုမဆို။ အချိန်တွေ လွဲချော်သွားတာ။ အလိုအလျောက် ကုသပေးမိတာ။ ငြင်းဆန်တဲ့အခါ နာကျင်လာတာ။ မကြားချင်တဲ့ ဆုတောင်းသံတွေကို ကြားနေရတာ။ ဒီနယ်မြေကနေ ထွက်ခွာရ ခက်ခဲလာတာ။ အစားအသောက် ပျက်လာတာ။ ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်မက်တွေ မက်တာ။"
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"သူ ဆုတောင်းသံတွေကို ကြားရတယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"အစကတည်းက ဒီလိုပဲ စခဲ့တာလား"
"မဟုတ်ဘူး" ဟု အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ငါ့ကို စစ်ဆေးပေးမယ့် ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဘူး"
အီလင်းက အက်ဗလင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ငါ လုပ်ပေးမယ်"
စကားလုံးများက ရိုးရှင်းလှသည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ မျက်စီပြည့်လာသည်။
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ပြီးတော့ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားရင် ငါ့ကို ပြောပြရမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့"
"သုံးရက်လွန်မှ လာပြောတာမျိုး မဟုတ်ရဘူး"
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
"ဒါက ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီပဲ"
"အဲဒါကို ရပ်လိုက်တော့"
"ကြိုးစားပါ့မယ်"
"မဟုတ်ဘူး။ သဘောတူလား၊ မတူဘူးလား ပြော"
သက်ဆရာက အလွန် သဘောကျနေဟန် ရှိသည်။
အက်ဗလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"သဘောတူပါတယ်"
ရွှေရောင် လျှပ်ကြောင်း ပိုမို တောက်ပလာသည်။
အီလင်းက ၎င်းကို ငေးကြည့်သည်။
"အဲဒါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"
"ငါတို့ သတိထားမိပါတယ်" ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
နယ်မြေထဲမှ မထွက်ခွာမီ ခရီးသွားဂိတ် (transit gate) မှ အသံ မြည်လာသည်။
ကြည်လင်သော တီးသံနှစ်ချက်။
ကွန်ကော့ဒ် (Concordia) မှ တော်ဝင် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့။
ကလေးလေးဦး။
အစောင့်အချို့။
အော်ရီသာ (Aurethar)။
နှင့် ခံတပ်မှူးက သီးသန့် မကျေနပ်ချက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသော သတ္တဝါငယ်တစ်ကောင်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည့် အရာတစ်ခု။
"အဲဒါ ရှယ်ဒို (Shadow) ဖြစ်မှာပါ" ဟု တံခါးခန်းမထဲမှ တོរ (Thor) က ပြောလိုက်သည်။
အို (Io) ၏ အသံက ဆက်ပေါ်လာသည်။
"သူ ခရီးသွားရတာ မကြိုက်ဘူး"
အမည်းနှင့် အဖြူရောင် ကြောင်မလေးက အရင်ဆုံး ထွက်လာသည်။
သူမ၏ အမြီးက တည့်မတ်နေ၏။
သူမက ကွန်ကော့ဒ်က ကျွန်တော်တို့၏ ချို့ယွင်းချက်များကို စစ်ဆေးရန် သူမကို လွှတ်လိုက်သည့်အဘယ်သူမဆိုသလို လူတိုင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
မယ်လိုဆိတ်က စင်္ကြံ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ရပ်နေသည်။
သတ္တဝါနှစ်ကောင် တစ်ကောင်ကို တစ်ကောင် မြင်လိုက်ကြသည်။
အီလင်း မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
"တော်ပါပြီကွာ"
ဘယ်သူမှ နားမထောင်ကြပေ။
ရှယ်ဒိုက ချဉ်းကပ်လာသည်။
မယ်လိုက သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်၏။
ကာရိုနှင့် ဆယ်ရာဖီးနား (Seraphina) တို့က သူတို့ကြားထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
အက်ဗလင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
အိုလည်း ထို့အတူပင်။
သူတို့သည် ကလေးများထံသို့ တစ်ချိန်တည်း ရောက်သွားကြသည်။
ရှယ်ဒို ရပ်သွားသည်။
မယ်လို ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
လေးဦးစလုံး တံခါးခန်းမထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။
မိခင် နှစ်ဦး။
သမီး နှစ်ဦး။
ကြောင် တစ်ကောင်။
ဆိတ် တစ်ကောင်။
ဂါရစ်၊ အဂ္ဂနက်ရှ် (Ignatius) နှင့် အခြားသူများက လုံခြုံသော အကွာအဝေးမှ ငေးကြည့်နေကြသည်။
အိုက အက်ဗလင်ကို ငေးကြည့်သည်။
"ဒီဆိတ်က ဘုရားပေးတဲ့ တန်ခိုးရှိတာလား"
"မရှိပါဘူး" ဟု အီလင်းက ဖြေသည်။
ရှယ်ဒိုက တོরের ပခုံးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
တོရက အို၏ နောက်ဘက်မှ ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီကြောင်ကတော့ သူ့ကိုယ်သူ ဘုရားတန်ခိုးရှိတယ်လို့ ထင်နေပုံပဲ"
ရှယ်ဒိုက စူးစူးဝါးဝါး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုက ဂိတ်ပေါက်ကော်ဇောပေါ်မှ ပြေနေသော ချည်မျှင်တစ်စကို ဝါးစားနေတော့သည်။