အခန်း (၂၆၆) - မီးခိုးရောင် ဆံပင်
“ဩသယ်လော့စ်က ဒီနယ်မြေကို တံဆိပ်ခတ်ပြီး ပိတ်ပင်ထားခဲ့တာ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
မယ်လင်က တရားဝင် အာဏာပိုင်တံဆိပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
လူတိုင်း သူမကို ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။
“ဒီတံဆိပ်က သူ့ရဲ့ တရားရုံးတံဆိပ်ထက် ပိုစောတယ်။”
“ဒါဆို ဘယ်သူ့ဟာလဲ။”
သူမက စာရွက်ကို နောက်ပြန်လှန်လိုက်သည်။
ဒုတိယမြောက် တံဆိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ပထမဆုံး သက်သေခံရုံးတော်၏ တံဆိပ်။
မည်သူမည်ဝါ သီးသန့်မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ လုံးဝ အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော အာဏာစက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
မေရီက လူလွှတ်ခေါ်လိုက်သဖြင့် ဗယ်လာ ရောက်လာပြီး ထိုတံဆိပ်ကို သေချာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုသည်။
“ဒါက သက်သေခံတံဆိပ် မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“အတုလုပ်ထားတာ။”
ထိုအတုပြုလုပ်ထားသော တံဆိပ်ကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ အတိအလင်း ဖျက်ဆီးပစ်ခိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဤခရိုင်ကို သီးခြားခွဲထုတ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မြို့တော်ကမူ တည်ရှိမြဲ တည်ရှိနေဆဲပင်။
သို့သော် ၎င်း၏ လမ်းများသည် လူတို့၏ သတိရမှတ်မိခြင်းမှ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။
ထွက်သွားကြသော ကုသရေးဆရာဝန်များသည် ပြန်လာမည့်လမ်းကို ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။
မြို့ဝန်ဟောင်း၏ လက်ထက်ကတည်းက အရှေ့ပိုင်း ရပ်ကွက်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
အခြားနေရာများရှိ မှတ်တမ်းများကိုလည်း ပြင်ဆင်မွှေနှောက်ထားခဲ့ကြသည်။
‘မော်တယ်မာစီ’ ခေါ် လူသားတို့၏ ကရုဏာတော်နယ်မြေကို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားအောင်တော့ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေရန် လုံလောက်ရုံတော့ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဩသယ်လော့စ် တာဝန်ရှိတာလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
ဗယ်လာက မင်ရာဟောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အဲဒါကိုတော့ ငါ အထောက်အထား မပြနိုင်ဘူး။”
“သူ လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား။”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
မေရီက အဖြေနှစ်ခုစလုံးကို ချရေးလိုက်သည်။
စွဲချက်အောက်တွင် စာစောင်တစ်ခု ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။
လက်မှတ်ရေးထိုးထားခြင်း မရှိပေ။
အက္ခရာတစ်လုံးသာ ပါရှိသည်။
M ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ထိုစာတွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည် -
သူတို့က ကရုဏာတရားကို စည်းကမ်းမဲ့မှုဟု ခေါ်ဆိုကြလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက အဆင့်အတန်း အခွင့်အာဏာကို နာခံခြင်း မရှိသောကြောင့်တည်း။
သူတို့က ငြင်းဆန်မှုကို မာနထောင်လွှားမှုဟု ခေါ်ဆိုကြလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကရုဏာတရားဆိုသည်မှာ အထက်မှ အမိန့်ပေးရမည့်အရာဟု သူတို့က ယုံကြည်နေကြသောကြောင့်တည်း။
အကယ်၍ ဤခရိုင် ဆက်လက်ရှင်သန်နေပါက ပြန်လည်မဖွင့်လှစ်မီ ဤခရိုင်ကို ဦးစွာ မေးမြန်းပါ။
အကယ်၍ စတူးဝပ်ခေါ် အုပ်ထိန်းသူများ ပြန်လာခဲ့ပါက ၎င်းတို့အနေဖြင့် ဤလုပ်ငန်းတာဝန်ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်လိုဆဲ ဟုတ်မဟုတ် ၎င်းတို့ကို မေးမြန်းပါ။
မည်သူမျှ ပြန်မလာခဲ့လျှင်လည်း အာဏာစက်က ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုခု လိုအပ်နေရုံမျှဖြင့် အုပ်ထိန်းသူတစ်ဦးကို အတင်းအကျပ် ခန့်အပ်ခြင်း မပြုပါနှင့်။
အက်ဗလင်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ဖတ်ရှုသည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းက ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
“ဒီစာကို ဘယ်သူရေးလဲဆိုတာ မင်း သိလား” ဟု မေရီက အိုင်လီရာကို မေးသည်။
“မသိဘူး။”
“အသက်ရှင်နေသေးတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်လား။”
“ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိတယ်။”
သို့သော် ထိုအချက်က အထောက်အထား မဟုတ်ပေ။
မေရီက ၎င်းကို ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုအနေဖြင့်သာ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
လက်ရေးလက်သားမှာ ပိုနောက်ကျသော တရားရုံး ပန်ကြားလွှာတစ်ခုမှ စာပိုဒ်ငယ်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်ဟု မယ်လင်က ယုံကြည်သည်။
ဗယ်လာကမူ M ဖြင့် အစပြုသော နတ်သမီးတစ်ပါးကို သတိရလာသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေပေါင်း ဆယ့်နှစ်ခု ရှိသည်။
သုံးဦးက သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
နှစ်ဦးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်ဦးမှာမူ ဩသယ်လော့စ်၏ တရားရုံးတော်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
ထိုမွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဤအမှုကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။
ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကလည်း အခြားလျှို့ဝှက်ချက်များနှင့်အတူ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်တွင် နေရာလပ် ရှိနေဆဲပင်။
ငါးရက်မြောက်နေ့တွင် ဟေဗန်ရီးချ်မြို့က ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ၎င်းတို့၏ အမြင်များကို ထုတ်ဖော်လာကြသည်။
တောင်ပိုင်းခရိုင်က ပိတ်ပင်ထားသော အိမ်များကို ချက်ချင်း ပြန်ဖွင့်ပေးရန် လိုလားကြသည်။
အနောက်ပိုင်းခရိုင်က ဆေးရုံကို ဦးစွာ ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။
မိုင်းလုပ်သားများက မြေအောက်လမ်းများကို အသုံးပြုခွင့်ပေးရန် လိုလားကြသည်။
ကုန်သည်များကမူ ပိတ်ထားသော အဝင်ဝများထဲမှ အချို့ကို ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ သိလိုကြသည်။
မေရီက သူတို့ကို မရနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
ထိုသို့ပြောခြင်းမှာ အပြီးအပိုင် မရနိုင်ခြင်းလား၊ သို့တတည်းမဟုတ် လေ့လာဆန်းစစ်မှု မပြီးမချင်း မရနိုင်သေးခြင်းလားဟု သူတို့က မေးကြသည်။
မေရီက ထိုသို့ ကွဲပြားခြားနားချက်ကို တရားမျှတမှုရှိသောကြောင့် မနှစ်မြို့ပေ။
ဘုရားကျောင်းမှ ဝန်ထမ်းများက အဖြူရောင်လမ်းမကြီးကို အခြေခံအုတ်မြစ်အသစ်တွင် ထည့်သွင်းပေးရန် လိုလားကြသည်။
ဘုရားကျောင်းဟောင်းကမူ ၎င်းကို စွန့်ပစ်မည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံချက် ပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။
ကလေးငယ်များကမူ ဥယျာဉ်ကို လိုချင်ကြသည်။
ကလေးအားလုံးပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကကလေးများချည်း သက်သက် မဟုတ်ပေ။
ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် မဲခွဲဆုံးဖြတ်ပွဲ ကျင်းပခဲ့သည်။
မဲခွဲမှုကို ဟေဗန်ရီးချ်၏ ဗဟိုရင်ပြင်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားသော ခရိုင်ထဲတွင် လူတိုင်းဆံ့အောင် မဆံ့နိုင်ပေ။
ခန်းမကြီးထဲတွင်လည်း မဆံ့နိုင်ပေ။
ရင်ပြင်ထဲတွင် မြို့သူမြို့သား အားလုံးနီးပါး စုဝေးရောက်ရှိနေကြသည်။
လူများက လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။
နံရံများပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။
လှည်းများပေါ်တွင် တက်ရပ်နေကြသည်။
သော့ က အမိုးပေါ် တက်သွားသည်။
အီလီဇာက သူမကို ဆင်းခိုင်းရသည်။
ဩရီသဲက လူသားပုံစံအတိုင်းသာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ တခြားပုံစံအတိုင်းဆိုလျှင် မဲခွဲသည့်နေရာကို အပြည့်ယူသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
မေရီက အဆိုပြုချက်စာရွက်ကို ကိုင်လျက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
လေပြင်းက သူမ၏ စာမျက်နှာများကို လှန်ပစ်ရန် ကြိုးစားသည်။
ကျွန်ုပ်က စာရွက်ကို မလှုပ်ရှားအောင် ဖိကိုင်ပေးထားလိုက်သည်။
သူမက သတိထားမိသွားသည်။
“အသုံးဝင်သားပဲ။”
မေရီထံမှ ချီးကျူးစကား ကြားရသည်မှာ ရှားပါးလှပေသည်။
အဆိုပြုချက်တွင် အပိုင်းလေးပိုင်း ပါဝင်သည်။
ပထမအချက်အနေဖြင့် ဟေဗန်ရီးချ်သည် သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားသော ခရိုင်ကို မြို့တော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် လူသားတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
တတိယအချက်အနေဖြင့် နိုင်ငံသားများနှင့် ခရိုင်တို့က အပြောင်းအလဲများကို အတူတကွ သဘောတူညီခြင်းမရှိပါက ၎င်း၏ ကုသရေး အကာအကွယ်များနှင့် ကန့်သတ်ချက်များမှာ မူလအတိုင်း ဆက်လက် တည်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။
စတုတ္ထအချက်အနေဖြင့် အခန်းကဏ္ဍ၊ အန္တရာယ်များနှင့် ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့်တို့ကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သည်အထိ မည်သည့် စတူးဝပ် (အုပ်ထိန်းသူ) ကိုမျှ ခန့်အပ်မည် မဟုတ်ပေ။
လူများက အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီအလိုက် သီးခြားစီ မဲခွဲခဲ့ကြသည်။
မေရီက ထိုသို့ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပထမအချက်မှာ အလွယ်တကူပင် အတည်ဖြစ်သွားသည်။
ဒုတိယအချက်ကမူ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုများ လိုအပ်ခဲ့သည်။
တတိယအချက်မှာ အခိုင်မာဆုံး ထောက်ခံမှုဖြင့် အတည်ဖြစ်သွားသည်။
စတုတ္ထအချက်ကမူ အငြင်းပွားစရာ အများဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အချို့လူများက အက်ဗလင်ကို ချက်ချင်းပင် စတူးဝပ်အဖြစ် အမည်စာရင်း တင်သွင်းလိုကြသည်။
သူမက စင်မြင့်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့။”
ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းက ပို၍ တောက်ပလာသည်။
စမ်းရေတွင်းအနီးရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ကို ထောင်လိုက်သည်။
“မင်းက ဒါကို ဖွင့်ပြီးသားလေ။”
“ဒါက ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီလို့ မဆိုလိုပါဘူး။”
“မင်းက မိုင်းလုပ်သားကို ကုသပေးခဲ့တယ်လေ။”
“အဲဒါက ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့ လူတိုင်းအတွက် ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။”
“လူတွေက မင်းကို ယုံကြည်ကြတယ်။”
“ငါ သိပါတယ်။”
ထိုအဖြေကြောင့် ရရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။
အက်ဗလင်က လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း သူမထံသို့ လာရောက်ခဲ့ကြသော လူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီယုံကြည်မှုကို ငါ ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒါက ဘာဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာကို မနားလည်သေးဘဲနဲ့ အဲဒီအခန်းကဏ္ဍကို လက်ခံဖို့အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုအနေနဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုကို ငါ မသုံးပါဘူး။”
မြောက်ပိုင်းရပ်ကွက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လှမ်းအော်သည်။
“တခြားဘယ်သူမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်ရော။”
“ဒါဆိုရင် ဒီခရိုင်က စောင့်ရလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ။”
“လိုအပ်သလောက် ကြာကြာပေါ့။”
“လူတွေက အခုလိုနေချိန်မှာ ဒါကို လိုအပ်နေတယ်ဆိုရင်ရော။”
“ဆေးရုံက သူတော်စင်မရှိဘဲနဲ့ ပြန်ဖွင့်လို့ရပါတယ်။ ဆရာဝန်တွေက စတူးဝပ်မရှိဘဲနဲ့ အလုပ်လုပ်လို့ရပါတယ်။ နတ်ဘုရားတွေက ဖိတ်ခေါ်တဲ့အခါ ကူညီနိုင်ပါတယ်။ မစတင်ခင်မှာ လူတစ်ဦးတည်းကို အရာရာရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ တင်ထားဖို့ မလိုပါဘူး။”
ဩရီလီယာက လူအုပ်ကြားထဲတွင် ရပ်နေသည်။
စင်မြင့်ပေါ်တွင် မဟုတ်ပေ။
သူမက ပြုံးနေသည်။
အက်ဗလင်အနေဖြင့် ထိုတာဝန်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း ရှိမရှိကို တစ်စုံတစ်ဦးက မေးမြန်းသည်။
“ကြောက်ပါတယ်။”
ရိုးသားပွင့်လင်းလှသော ထိုအဖြေကြောင့် ရင်ပြင်တစ်ခွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
“အဲဒါဆို မင်း မလိုချင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
အက်ဗလင်က အဖြူရောင်လမ်းမကြီးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက တစ်ခုခုကို လိုချင်တယ်ဆိုတိုင်း ငါ ကိုယ်တိုင် အသင့်မဖြစ်သေးဘဲနဲ့ အဲဒါကို လက်ခံရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး ဆိုတဲ့သဘောပါပဲ။”
သီစရာ၏ နယ်မြေစွမ်းအင်က ထိုစကားများအောက်တွင် တိုးတက်လှုပ်ရှားလာသည်။
ရွေးချယ်မှုကို လွှမ်းမိုးခြင်း မဟုတ်ပေ။
ပိုမို ရှင်းလင်းသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
လူများက ခေါင်းညိတ်လာကြသည်။
စတုတ္ထမြောက် အဆိုပြုချက်လည်း အတည်ဖြစ်သွားသည်။
ချက်ချင်းလက်ငင်း အုပ်ထိန်းသူ မရှိသေးပေ။
အက်ဗလင်အတွင်းရှိ ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းက ပို၍ အားကောင်းလာသည်။
ဘွဲ့ထူးနာမကို ငြင်းပယ်ခံရခြင်းကို ထိုစွမ်းအင်က သဘောကျပုံရသည်။
အဲဒါက သူမအတွက် သင့်တော်နေပေသည်။
မေရီက မြို့တော်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ထားသော တံခါးဝဆီသို့ ယူဆောင်သွားသည်။
အက်ဗလင်လည်း သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားသည်။
ရွေးကောက်တင်မြှောက်ထားသော ကိုယ်စားလှယ် ဆယ့်နှစ်ဦးလည်း လိုက်ပါလာကြသည်။
ကျန်ရှိသူများမှာမူ လမ်းကြား သို့မဟုတ် ရရင်ပြင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
မေရီက ရေးသားထားသော မဲစာရွက်ကို ကျောက်သားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဟေဗန်ရီးချ်မြို့ရဲ့ ပြည်သူတွေက ဒီစည်းကမ်းချက်တွေနဲ့အညီ သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားတဲ့ ဒီခရိုင်အနေနဲ့ မြို့တော်နဲ့ ပူးပေါင်းလိုခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မုခ်ဦးက တောက်ပလာသည်။
ခဏတာမျှ ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။
ထို့နောက် တံခါးဝအလွန်ရှိ မီးအိမ်အားလုံး လင်းထိန်လာကြသည်။
အဖြူရောင်လမ်းမကြီးက အတွင်းနံရံမှသည် ဗဟိုရင်ပြင်အထိ တောက်ပလာသည်။
တံခါးအထက်တွင် စကားလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။
“လက်ခံသည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
မြို့တော်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ကြသည်။
ခရိုင်ကမူ ပို၍ ဆူညံသွားခြင်း မရှိပေ။
အဝင်ဝအားလုံးကို ရသမျှ အကုန်ဖွင့်ပစ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။
လူလေးဦး ဘေးချင်းယှဉ်တွဲ လမ်းလျှောက်နိုင်ရုံမျှသာ ပင်မတံခါးဝကို ကျယ်အောင် ချဲ့ပေးခဲ့သည်။
စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များနှင့်အတူ ကြိုဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က ဤအချက်ကို သဘောကျသည်။
ပေါင်မုန့်ဖုတ်ဆရာက ပထမဆုံး ပေါင်မုန့်လုံးများကို ယူဆောင်လာသည်။
သူက ဤသည်မှာ အခမ်းအနားအရ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။
သူ့ရဲ့ လက်ထောက်ကမူ မီးဖိုဟောင်းက ပိုပူနေလို့ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။
အကြောင်းပြချက် နှစ်ခုစလုံး မှန်နိုင်ချေ ရှိပါသည်။
ပထမဆုံး တရားဝင် နေထိုင်သူများ ဝင်ရောက်လာရန်အတွက် သီတင်းပတ်ပေါင်းများစွာ လိုဦးမည် ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး လူနာများမှာမူ ရေ၊ ဆေးဝါး၊ မီးဘေးစနစ်များနှင့် အချိန်ကွာခြားချက်များကို ထိန်းချုပ်ပြီးမှသာ ရောက်ရှိလာကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
လူတို့က “လက်ခံသည်” ဟု ပြောလိုက်ရုံမျှဖြင့် မည်သည့်အရာမျှ ပြီးပြည့်စုံသွားခြင်း မရှိသေးပေ။
သို့သော် အလုပ်ကိုမူ စတင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
နေဝင်ချိန်တွင် အမွှာညီအကို/မောင်နှမ နှစ်ဦး ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ဖြစ်သည်။
လွန်ကဲလွန်းသော ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ်က သူတို့၏လက်များကို ကိုင်ထားသည်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
ရိုင်ဆာက ရှေ့ဆုံးမှ သွားသည်။
မြို့ဝန်က ရပ်ကွက်တိုင်းကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုနေသည်။
နသေနီရယ်က ပြန်လာမည့်လမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
အီလီဇာက နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အစောင့်များကို ချထားပေးသည်။
သော့ က မယောလ်နီး နှင့် ရှေးဟောင်း ကုသရေးခရိုင်တို့က တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတိကြီးစွာဖြင့် ဆက်ဆံနေကြဆဲဖြစ်သောကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။
“ငါ့ကို ချန်လှပ်ထားသလို ခံစားရတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“မင်းက တောင်တန်းတွေကိုပါ ပုံအောခွဲပစ်နိုင်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားလို့လေ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြောသည်။
“လိုအအပ်မှသာလေ။”
“ဒီဥယျာဉ်က အဲဒါကို မလိုပါဘူး။”
သော့ က ထိုစကားကို မလွှဲမရှောင်သာဘဲ လက်ခံလိုက်ရသည်။
ကာရ် က ဦးစွာ ဝင်သွားသည်။
ခရိုင်က သူမကို အမည်ဖြင့် လက်ခံသည်။
ဂါရစ်က လိုက်လာသည်။
တံခါးက သူ့ကို သူ၏ကိုယ်ပိုင်အမည်ဖြင့် ဝင်ရောက်ရန် တောင်းဆိုသည်။
သူက “ဂါရစ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ရှင်းလင်းနေသည်။
ထို့နောက် သူက မြို့တော်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ငါ့ဟာ။”
တံခါးက သူ့ကို ပတ်လည်ဝိုင်းလျက် ပိတ်လျက်သား ရှိနေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“မင်းဟာ မဟုတ်ဘူး။”
“အိမ်။”
“အင်း ဟုတ်တယ်။ အိမ်ပေါ့။ ပိုင်ဆိုင်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး။”
သူ စဉ်းစားသည်။
“လူတိုင်းလား။”
“သူတို့သာ ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
တံခါးက သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ရင်ဘတ်ထဲအထိ နာကျင်ရလောက်အောင်ပင် ဂုဏ်ယူမိသည်။
ဗဟိုဥယျာဉ်က ကလေးငယ်များကို အသိအမှတ်ပြုသည်။
စတူးဝပ် (အုပ်ထိန်းသူများ) အဖြစ် မဟုတ်ပေ။
နတ်ဘုရားများအဖြစ် မဟုတ်ပေ။
ကလေးငယ်များအဖြစ်ပင် ဖြစ်သည်။
နံရံနိမ့်နိမ့်လေးတစ်ခုက ထိုင်ရန် သင့်တော်လောက်အောင် နွေးထွေးလာသည်။
မိုးရေစီးကြောင်း မြောင်းများ ပိတ်သွားသည်။
စမ်းရေတွင်းဘေးတွင် ရေခွက်ငယ် နှစ်ခွက် ပေါ်လာသည်။
ကာရ် က သောက်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူ့ရေကို မြေကြီးပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။
အစိမ်းရောင် အတန်းလိုက်လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
ရိုင်းစိုင်းစွာ ပေါက်ရောက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။
အပြာရောင် ပန်းပွင့်လေးများပါသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် တန်းလေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဆယ်လ် ၏ ပဲ့တင်သံပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းတို့အထက်တွင် အလင်းစက်ငယ်များ ပေါ်လာသည်။
ဒိုရီယန် ဖြစ်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက် နွေးထွေးမှုများ စီးဆင်းသွားသည်။
နာရာ ပင်တည်း။
ခေါက်သိမ်းထားသော နေရာလပ်တစ်ခုကြောင့် ဥယျာဉ်တံခါးနှစ်ခုကြားရှိ အကွာအဝေး တိုသွားသည်။
နသေနီရယ် ပင်တည်း။
အမွှာနှစ်ဦးက ဂရေးကိပ်ကို သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားသော မြို့တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။
ခရိုင်က ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ ပဲ့တင်သံများကို လက်ခံခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမအတွင်းရှိ ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းက အဖြူရောင်လမ်းမကြီးကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
ဥယျာဉ်မှ မီးအိမ်များ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ဘွဲ့ထူးနာမ မပေါ်လာပေ။
အမိန့်ပေးသံလည်း မရှိပေ။
အသိအမှတ်ပြုမှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ ကြောက်ရွံ့နေပုံ မပေါ်တော့ပေ။
လုံးဝကို မဟုတ်တော့ပေ။
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီဟာကို လိုချင်တာလား။”
“ဥယျာဉ်ကိုလား။”
“ဒီအလုပ်ကိုလေ။”
သူမက ကားလ်က ဂါရစ်ကို ပန်းတစ်ပွင့် ကမ်းပေးသည်ကို ကြည့်နေသည်။
ဂါရစ်က ၎င်းကို လက်ခံယူသည်။
ထို့နောက် ခေါက်သိမ်းထားသော အာကာသနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ ၎င်းကို သူ၏ကျောနောက်ဘက်သို့ ပို့လိုက်သည်။
ကားလ်က ထိုပန်းကို လိုက်ရှာသည်။
သူက ရယ်မောလိုက်သည်။
“အင်း” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “အဲဒီထဲက အချို့ကိုပေါ့။”
“ဘယ်အပိုင်းလဲ။”
“လူတွေ စွန့်ခွာသွားလို့ရတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာကို တည်ဆောက်ရာမှာ ကူညီပေးရတာကိုပေါ့။”
ထိုအဖြေက ခရိုင်တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပေ။
ဘုရားကျောင်းအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားများအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။
တာဝန်ဝတ္တရားများအဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲပစ်ဘဲ သက်တမ်းရှည်စေလိုသော ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝများအတွက်လည်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အောက်ရှိ လမ်းမကြီး နွေးထွေးလာသည်။
ခရိုင်က ကျွန်ုပ်ကို လူသားတစ်ဦးအဖြစ် မှားယွင်းထင်မှတ်သွားသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်ရန် ကျွန်ုပ်ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်ကပင် လုံလောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ညစာကို အစည်းအဝေးခန်းမဟောင်းတွင် စားသုံးခဲ့ကြသည်။
ပေါင်မုန့်ဖုတ်ဆရာက ရှေးဟောင်းမီးဖိုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
ပေါင်မုန့်က အနည်းငယ် မီးလောင်သွားသည်။
သူက မရင်းနှီးသေးသော အပူချိန်ကြောင့်ဟု အပြစ်တင်သည်။
သူ့လက်ထောက်ကမူ စကားပြောနေမိ၍ဟု ဆိုသည်။
မေရီက တစ်ခုကိုမျှ မှတ်တမ်းမတင်ခဲ့ပေ။
မြို့တော် ကိုယ်စားလှယ်များက ဝိုင်းစားပွဲကို ဝန်းရံလျက် ထိုင်နေကြသည်။
ဩရီလီယာက ဖိတ်ကြားခံရသောအခါ ဝင်လာသည်။
ဆယ်လ် လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
အိုင်လီရာက သူမ၏ အဖြူရောင်မီးအိမ်ကို ကိုင်လာသည်။
အသက်ရှင်နေကြသော သက်သေခံ ခုနစ်ဦး စုဝေးထိုင်နေကြသည်။
မစားမီ မည်သူမျှ ဆုတောင်းခြင်း မပြုကြပေ။
မိသားစုတစ်စုက ဆုတောင်းသောအခါ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြပေ။
ခရိုင်က မည်သည့် အခကြေးငွေမျှ တောင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်ရောက်ကြပြီးနောက် အက်ဗလင်က ထိုနေ့ရက်ကို ကလေးများ၏ စာအုပ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းမှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ကားလ်က ဥယျာဉ်ကို မီးထွန်းညှိပေးခဲ့သည်။
ဂါရစ်က အိမ်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ကြောင်း သင်ယူခဲ့ရသည်။
မြို့တော်က မဲခွဲဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
ခရိုင်က အဖြေပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို ဖတ်ပြလိုက်သည်။
“ယနေ့တွင် ဟေဗန်ရီးချ်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပို၍ ရင့်ကျက်လာပြီး ပို၍လည်း ကြီးမားလာခဲ့လေပြီ။”
“အဲဒါက အိုင်လီရာရဲ့ သူတော်စင်နဲ့ တူနေသလိုပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ မီးခိုးရောင် ဆံပင်မျှင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“မင်းက ပိုပြီး အသက်ကြီးသွားချင်လို့လား။”
“ဒီနေ့တော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။”
“အဲဒါကတော့ စိတ်အေးရစရာပဲ။”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ကားလ်က အပြာရောင်ပန်းပွင့်လေးကို သူမ၏ ခုတင်ဘေးတွင် တင်ထားသည်။
ဂါရစ်က သူ၏ပန်းပွင့်ကို ခေါင်းအုံးအောက်တွင် ထည့်ထားသည်။
အက်ဗလင်က ပန်းပွင့်ရိုး ညက်သွားမည်စိုးသဖြင့် သူ အိပ်မပျော်မီ ၎င်းကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။
သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားသော ခရိုင်က အရှေ့ဘက်နံရံအလွန်တွင် တောက်ပနေသည်။
ယခုအခါတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ။
လုံးဝ အပြည့်အဝ ပွင့်ထွက်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။
ဟေဗန်ရီးချ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက အဆင့်ဆင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဘုရားကျောင်းအသစ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်များက အဖြူရောင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
စစ်သည်တော်များက အောက်ဘက်ခြံဝင်းတွင် လေ့ကျင့်နေကြသည်။
ဒုက္ခသည် ပိုများလာသူများက ဂရေးကိပ်၏ အကာအကွယ်ဝန်းကျင်တွင် အိပ်စက်နေကြသည်။
ဩသယ်လော့စ်က သူ၏ တရားရုံးတော်တွင် သူ့ကို နာခံလိုစိတ်ရှိသော နတ်ဘုရား နည်းပါးစွာဖြင့် ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေသည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်ပွဲဟူ၍ မည်သည်မျှ ကြေညာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
တံခါးများသာ ရှိနေသည်။
တောင်းဆိုသောအခါ ပွင့်လာကြသည်။
လိုအပ်သောအခါ ပိတ်သွားကြသည်။
စွန့်ခွာထွက်ခွာသွားရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်အတွက်မူ ထိုအချက်ကပင် တိုးတက်မှု၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်လာနေပေသည်။