လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာခဲ့သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်လို့ မရဘူး”
အဆောက်အအုံ၏ မီးအိမ်များမှာ အရောင်မှိန်သွားကြသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ထဲမှ ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းမှာ ပို၍အားကောင်းလာခဲ့သည်။
“မဝင်ခင် ခင်ဗျားတို့က ဘာလဲဆိုတာနဲ့ ဘယ်လိုမှတ်တမ်းတင်လဲဆိုတာကို ကျွန်မကို အရင်ပြောပြရမယ်”
တိတ်ဆိတ်သွား၏။
ထို့နောက် တံခါးဘေးတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော သစ်သားတံခါးငယ်တစ်ခု ပွင့်လာသည်။
အထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေသည်။
စာမျက်နှာများမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။
ဖောင်တိန်တစ်လက်လည်း ပါရှိသည်။
စာအုပ်ပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော စာသားတစ်စု ရှိနေ၏။
ခရိုင်မှတ်တမ်းက ဤနယ်နိမိတ်အတွင်း ပေးအပ်ခဲ့သော ကုသစောင့်ရှောက်မှုကိုသာ ဂရုစိုက်သည်။ အမည်များသည် လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ခြင်းမရှိပါက စောင့်ရှောက်ခံရသူများနှင့်သာ ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်။
အက်ဗလင်က စဉ်းစားတွေးတောနေလိုက်သည်။
“အဲဒါကို အရင်ဆုံး ပြောပြထားသင့်တာပေါ့”
မီးအိမ်များမှာ ပြန်လည်တောက်ပလာကြသည်။
ဤခရိုင်ကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ မပြင်ဆင်ခဲ့ရသေးကြောင်း ကျွန်ုပ် သံသယဝင်မိသည်။
အတွေ့အကြုံအချို့ လိုအပ်နေပုံရပေသည်။
“ဒီမှတ်တမ်းကို လက်ခံဖို့ ခင်ဗျား သဘောတူရဲ့လား” ဟု အော်ရီလီယာက မေးလိုက်သည်။
“ခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
အက်ဗလင်က အကန့်ထဲမှ ဗလာစာအုပ်ကို ယူလိုက်သည်။
ဘာကမှ သူမကို တားဆီးမထားပေ။
သူမက ၎င်းကို မေရီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး”
မေရီက ၎င်းကို လက်ခံရယူလိုက်သည်။
မော်ကွန်းတိုက်တံခါးက ဘာမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုပေ။
“ဒီခရိုင်ကို ငါ သဘောကျတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ဒါက အထိတ်တလန့်ဖြစ်စရာ မလိုတော့သည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို ကောင်းစွာ နားမလည်မချင်း မော်ကွန်းတိုက်တံခါးကို ပိတ်ထားခဲ့ကြသည်။
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်က အက်ဗလင်ကို ကျေနပ်စေပုံရသည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းမှာ ငြိမ်ကျသွား၏။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း လမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှတ်လာခဲ့ကြသည်။
ဆေးခန်း၏ နောက်ဘက်တွင် အိမ်ခြေများ ရှိနေသည်။
ငယ်ငယ်လေးတွေပါ။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးတွေပါ။
အချို့အိမ်များတွင် ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်များ ရှိနေသေးသည်။
အဝတ်အစားများ။
ခွက်များ။
ကလေးကစားစရာများ။
အတောင်ပံတစ်ဖက်ကို ပြန်ပြင်ထားသော သစ်သားငှက်ရုပ်တစ်ရုပ်။
မျက်နှာပုံများ ဆေးခြယ်ထားသော ကျောက်တုံးတစ်တန်း။
ကုထုံးပညာရှင်၏ ရေစိမ်ခံရင်ဖုံးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အရုပ်လေးတစ်ရုပ်။
အီလီနော်က အမိုးများကို လိုက်လံစစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဒါတွေကို ပြန်လည်မွမ်းမံနိုင်တယ်”
“ဒီမှာ လူတွေ နေထိုင်နိုင်မလား” ဟု မေရီက မေးလိုက်သည်။
“စစ်ဆေးပြီးရင်တော့ပေါ့”
“အဲဒါက အဖြေမဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါက ပထမဆုံး အဖြေပဲ”
မေရီက မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က ၎င်းကို သတိထားမိသွားသည်။
“မင်းမှာ အဲဒီစကားစုက အရင်ကတည်းက ရှိပြီးသားလေ”
“အခုလည်း အသုံးဝင်ဆဲပါပဲ”
ခရိုင်၏ အစွန်းဘက်အကျဆုံးနေရာတွင် အကြီးဆုံးအဆောက်အအုံကြီး တည်ရှိနေသည်။
ဘုရားကျောင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
အစည်းအဝေးခန်းမကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အလယ်ဗဟိုတွင် ဝိုင်းစက်နေသော စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဦးခေါင်းပိုင်း မရှိဘူးပဲ”
သူမက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီအကြံဉာဏ်က ငါတို့ထက် ပိုဟောင်းပုံရတယ်”
နံရံများတွင် ပုံဆွဲပြားများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။
လူသားများကို စောင့်ရှောက်နေကြသည့် လူသားများ။
တောင်းဆိုလာသည့်အခါ ရေထမ်းပေးကြသည့် နတ်ဘုရားများ။
ပိတ်ထားသောတံခါးများအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆေနေကြသော දිဗ္ဗကုထုံးပညာရှင်များ။
ပုံတစ်ပုံတွင် နတ်သမီးတစ်ပါးက လူနာတစ်ဦးရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို ပြသထားသည်။
ကိုးကွယ်သည့်အနေနဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။
သူတို့ကို ပို၍ ကောင်းကောင်း ကြားနိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ထိုပုံရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ခရိုင်၏ ပဋိညာဉ်စာတမ်းမှာ စားပွဲပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
မှန်ဘောင်အောက်တွင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။
မေရီက ပထမဆုံးစာကြောင်းများကို ဖတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက ကုသခြင်းအပေါ် နတ်ဘုရားတို့ပိုင်ဆိုင်မှုကို အသိအမှတ်မပြုပါ”
ထိုစကားလုံးများက တစ်ခန်းလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။
သူမ ဆက်ဖတ်သွားသည်။
“ဘယ်နတ်ဘုရားကမှ ကုထုံးပညာရှင် ငြင်းပယ်ထားတဲ့ ကုသမှုကို အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး။ ဘယ်နတ်ဘုရားကမှ ကုထုံးပညာရှင် လက်ခံထားတဲ့ ကုသမှုကို တားမြစ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ လူနာတစ်ဦးဦးအနေနဲ့ ကုသမှုအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် အနေနဲ့ ကိုးကွယ်မှု၊ အမှုထမ်းမှု၊ ဝန်ခံမှု၊ သစ္စာခံမှု၊ သို့မဟုတ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ပေးအပ်စရာ မလိုပါ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စတင်ရေးသားနေပြီဖြစ်သော ဘုရားကျောင်း၏ ပဋိညာဉ်စာတမ်းမှာ အသစ်အဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့မတိုင်မီက တစ်စုံတစ်ဦးက ဤအရာကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ဦးက ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်။
တစ်စုံတစ်ဦးကတော့ ဤလမ်းကို မြေမြုပ်ခဲ့ပြန်သည်။
နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ စီမံခန့်ခွဲသူများနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦးကို နတ်ဘုရားကဖြစ်စေ၊ ကောင်စီကဖြစ်စေ ရွေးချယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ထပ်တလဲလဲ ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းခံရခြင်းဖြင့်သာ သူတို့ကို အသိအမှတ်ပြုကြသည်။
သူတို့သည် မိမိတို့ အစေခံခဲ့ရသူများ၏ ဖယ်ရှားခြင်းကို ခံရနိုင်ကြသည်။
သူတို့အနေဖြင့် ရာထူးမှ နုတ်ထွက်နိုင်ကြသည်။
ခရိုင်ကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်လည်း ရှိကြသည်။
သူတို့သည် ကာကွယ်မှုများကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် လုံလောက်သော ကုသခြင်းဆိုင်ရာ දිဗ္ဗဘက်သဘောသဘာဝကို သယ်ဆောင်ထားကြသည်။
ထိုစွမ်းအားက သူတို့၏ သက်တမ်းကို ရှည်စေသည်။
မည်သည့် သက်တမ်း ကာလကိုမျှ အာမခံချက်မပေးထားပေ။
ပြန်လည်မွမ်းမံခြင်း မရှိပါက မည်သည့် တာဝန်ထမ်းဆောင်မှုမျှ တစ်သက်တာ မဟုတ်ပေ။
ခုနစ်နှစ်တိုင်း၏ အဆုံးတွင် စီမံခန့်ခွဲသူကို အောက်ပါအတိုင်း မေးမြန်းရမည် ဖြစ်သည်-
သင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုသောကြောင့် ဆက်လက်နေထိုင်ဆဲ ဖြစ်ပါသလား။
အကယ်၍ အဖြေက မဟုတ်ပါက၊ ထိုစွမ်းအားက သူတို့ကို ပြန်လည်လွှတ်ပေးလိုက်မည် ဖြစ်သည်။
သီစရာက ထိုင်ချလိုက်သည်။
“တံခါးတစ်ခုပဲ”
အက်ဗလင်က ထိုစာကြောင်းကို လက်ဖြင့်တို့ထိလိုက်သည်။
“ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေတဲ့ တံခါးတစ်ခု”
ကျွန်ုပ်လည်း နောက်တစ်ပိုဒ်ကို နှစ်ခေါți ဖတ်လိုက်သည်။
ထွက်ခွာသွားသော စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦးသည် ပေးအပ်ထားပြီးသား နှစ်ကာလများကို ချက်ချင်းလက်ငင်း ဆုံးရှုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် လူသားတို့၏ ပြောင်းလဲမှုအတိုင်း တဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားမည် ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် အိုမင်းသွားခြင်း မရှိပါ။
ပြိုလဲကျသွားခြင်း မရှိပါ။
ထွက်ခွာမှုအတွက် အပြစ်ပေးခြင်းလည်း မရှိပေ။
ဤစနစ်ကို နတ်ဘုရားများနှင့် အဖွဲ့အစည်းနှစ်ခုစလုံးအား ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေရန် စွမ်းအားက ဖျားယောင်းသွေးဆောင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသော လူများက ရေးဆွဲဖန်တီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်ကိုပင် ၎င်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်တွင် ထည့်သွင်းတည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။
“အက်ဗလင်ကို ဖြစ်ပျက်နေတာ ဒါများ ဖြစ်နေတာလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ခရိုင်တစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပေါ့”
“ခရိုင်က သူမကို ရွေးချယ်တာ မပါဘဲနဲ့လား”
“ခရိုင်က အဲဒါကို စတင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဟေဗန်ရီးချ်က စခဲ့တာ”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့မြို့ဆီသို့ ပြန်သွားသည့် လမ်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒီနေရာက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ”
ပဋိညာဉ်စာတမ်းက အဖြေပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်အောက်တွင် စာကြောင်းသစ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် ထပ်မံအစေခံလိုခြင်း ရှိမရှိကို မေးမြန်းခံရရန် ဖြစ်သည်။
ဤခရိုင်တွင် ကတ်စတယ်လန်ကဲ့သို့သော စိတ်သဘောထားမျိုး မရှိပေ။
နံရံများအတွင်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူသားလည်း မရှိပေ။
စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများပတ်လည်တွင် တည်ဆောက်ထားသော အလွှာလိုက် လုပ်ဆောင်ချက်များသာ ရှိသည်။
ဗိသုကာလက်ရာအဖြစ် ပုံဖော်ထားသော မှတ်ဉာဏ်များသာ ဖြစ်၏။
၎င်းက တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ငြင်းပယ်နိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။
သို့သော် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဦးဆောင်နိုင်စွမ်းတော့ မရှိပေ။
“အခုပဲ မေးကြရမလား” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“မလုပ်သေးနဲ့” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
စာကြောင်းမှာ အရောင်မှိန်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့ လမ်းတစ်လမ်းကို မြင်ခဲ့ရပြီ။ ပဋိညာဉ်စာတမ်းတစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရပြီ။ ရှင်းပြချက်မရှိဘဲ ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ မော်ကွန်းတိုက်တစ်ခုကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရပြီ”
ဝေးလံသောနေရာရှိ မော်ကွန်းတိုက်၏ မီးအိမ်မှာ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။
“သူ နားစွင့်နေတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးသည်က အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ဝိုက်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“စစ်ဆေးပြီးမှ မေးကြမယ်။ ဟေဗန်ရီးချ်က ဒါရှိမှန်း သိသွားပြီးမှပေါ့။ လူတွေက ဒါကို ပြန်လည်မွမ်းမံချင်သလား မချင်ဘူးလားဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးမှပေါ့”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ပန်သီယွန် တစ်ခုတည်းအတွက်တော့ မဟုတ်ဘူး”
“အထူးသဖြင့် ပန်သီယွန် တစ်ခုတည်းအတွက်တော့ ဘယ်လိုမှ မဟုတ်ရဘူး”
အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသော ခေါင်းလောင်းသံတစ်ချက်။
အီလီဇာက သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဥယျာဉ်ဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ အဖြူရောင်မီးအိမ်များမှာ သူ့အလိုလို လင်းလာကြပြီ ဖြစ်သည်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပေ။
ပိတ်ထားသောတံခါးမှစ၍ အစည်းအဝေးခန်းမဆီသို့ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး လင်းလာခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ မရောက်မီမှာပင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ဖိတ်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အမိန့်ပေးခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
နေသန်နီရယ်က တွေကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အိမ်ပြန်လမ်း ပွင့်နေပြီ”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။
တံခါးက ကျွန်ုပ်တို့အား ဂရေးကိပ်ဆီသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။
သောလာက သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် ရပ်နေသည်။
မြော့လ်နီးယာက ပခုံးတစ်ဖက်ပေါ်တွင် တင်ထားလျက်ရှိသည်။
“ခင်ဗျားတို့ သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“သုံးနာရီလောက်ပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“ခုနစ်မိနစ်ပါ”
လူတိုင်း နေသန်နီရယ်ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အကွာအဝေးထဲမှာ အချိန်ကာလလည်း ပါဝင်နေလို့ပါ”
အီလီဇာ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“ရှင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ထွက်သွားလို့ရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်တော့လဲဆိုတာတော့ မပြောခဲ့ဘူး”
“ငါလည်း မသိခဲ့လို့ပါ”
မေရီက စစ်ဆေးရေးစာအုပ်ထဲမှ တတိယမြောက်စာအုပ်ထဲတွင် ရေးမှတ်လိုက်သည်။
နေသန်နီရယ်က ၎င်းကို သတိထားမိသွားသည်။
“အဲဒါက မလိုအပ်ဘူး ထင်တယ်”
“မလိုအပ်ဘဲ မနေပါဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ မရှိခိုက်တွင် ပယ်ရင်က တံခါးကို တိုင်းတာခဲ့သည်။
သူက မှတ်စုစာမျက်နှာ လေးမျက်နှာကို ထုတ်ပြလာခဲ့သည်။
အီလီနော်က ၎င်းတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“မင်းက ရေတံခွန်ဝန်းကို ပေကိုးဝက်လို့ မှတ်သားထားတယ်”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“ငါတို့ ဝင်တုန်းကတော့ ရှစ်ပေပဲ ရှိတာလေ”
ပယ်ရင်က ကျောက်တုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
တံခါးဝန်းကြီးမှာ ကျယ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ခရိုင်က နေရာချဲ့ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအရာက ကြိုဆိုနေသလို ခံစားရစေသည်။
ကြိုဆိုမှုကို ပို၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးတတ်ရန် ကျွန်ုပ် သင်ယူခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
ကတ်စတယ်လန်က ကောင်စီက ဝင်ရောက်ခွင့်စည်းမျဉ်းများ ချမှတ်နိုင်သည်အထိ အပြင်ဘက်အခခန်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
တံခါးကလည်း ယာယီနယ်နိမိတ်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
နောက်ထပ် ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပေါ့။
အထောက်အထားတော့ မဟုတ်သေးပေ။
အမွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦးက အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြသည်။
ဂါရစ်က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို နံရံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“မြို့တော်”
“အင်း ဟုတ်တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ့ဟာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ကယ်လ်က လမ်းသင်္ကေတကို လှမ်းထိလိုက်သည်။
“လူတွေရော”
“ခုတော့ မရှိသေးဘူး”
သူမက ဟေဗန်ရီးချ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အိမ်လား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“လူတွေက ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင်ပေါ့”
ကယ်လ်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် “နေ့လယ်စာရော” ဟု မေးလိုက်သည်။
သူမအတွက်မူ ခုနစ်မိနစ်သာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အတွက်မူ သ的三နာရီ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုမေးခွန်းက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မြို့တော်ကောင်စီကို ကျွန်ုပ်တို့ အကြောင်းကြားခဲ့ကြသည်။
දිဗ္ဗဘက်ဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက် အားလုံးတော့ မဟုတ်ပေ။
လောက်ငုံရုံလောက်ပါပဲ။
ဂရေးကိပ်၏ အရှေ့ဘက်နံရံအလွန်တွင် ပို၍ဟောင်းသော ခရိုင်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားရှိကြောင်း သိရသည်။
၎င်းတွင် အိမ်ခြေများ၊ ဆེးခန်းတစ်ခု၊ ဥယျာဉ်များနှင့် ဘုရားကျောင်းအသစ်နှင့် သက်ဆိုင်သည့် မှတ်တမ်းများ ပါဝင်နေသည်။
အပြည့်အဝ စစ်ဆေးပြီးသည်အထိ မည်သူ့ကိုမျှ ထိုနေရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးမည် မဟုတ်ပေ။
မည်သည့်အဆောက်အအုံကိုမျှ ပန်သီယွန်က သိမ်းပိုက်ခွင့် ပြုမည် မဟုတ်ပေ။
ခရိုင်ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်သင့်သလားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် ဟေဗန်ရီးချ်မှ ပြည်သူများလည်း ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ကောင်စီက လက်တွေ့ကျကျ မေးခွန်းများ မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။
ရေ။
လေ။
မီးဘေးအန္တရာယ် ကင်းရှင်းရေး။
ရေနုတ်မြောင်းစနစ်။
အတုအယောင် မိုးကောင်းကင် ပျက်စီးသွားနိုင်ခြေ ရှိမရှိ။
ခေါက်သိမ်းထားသော အကွာအဝေးအတွင်း ကကလေးများ လမ်းပျောက်သွားနိုင်ခြေ ရှိမရှိ။
နောက်ဆုံးမေးခွန်းက အထူးအာရုံစိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။
မေရီက ချဲ့ထွင်ရေး အစီအစဉ်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။
မြို့ဟောင်း၏ အုတ်မြစ်များမှာ ကျွန်ုပ်တို့ တည်ဆောက်လိုသည့် မြေအောက်တွင် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်က အိမ်ခြေများကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
အဖြူရောင် ကုသရေးလမ်းမကြီးက ချဲ့ထွင်ထားသော ဆေးခန်းကွန်ရက်၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။
ဘုရားကျောင်းအသစ်၏ အုတ်မြစ်များမှာ ထပ်မံရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
အီလီနော်က ဤသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသောအချိန်၌ မှန်ကန်သော အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
မေရီက ဒုတိယအကြိမ် နှောင့်နှေးမှုကို ထိုခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ရေးမှတ်ထားလိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းကို အမှန်တကယ် တည်ဆောက်ဖြစ်မည်လားဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
အီလီနော်က စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။
“တည်ဆောက်မှာပေါ့”
“ဘယ်တော့လဲ”
“မြေကြီးက မြို့တွေကို ဖော်ပြပေးတာ ရပ်တန့်သွားတဲ့အခါကျရင်ပေါ့”
ဒါကတော့ တရားပါတယ်လို့ ထင်ရပေသည်။
နေဝင်သွားပြီးနောက် အီလိုင်ရာက ပဋိညာဉ်စာတမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
သူမက အီလီနော် ကူးယူထားသော ပုံရိပ်ရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတော်စပ်သူက အသဲလော့စ် ဝင်လို့မရတဲ့ နေရာတစ်ခုကနေ လာခဲ့တာဆိုတာ ငါ သိခဲ့ပါတယ်”
“သူမက ဒီခရိုင်နဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်လို့ ထင်လား” ဟု မယ်လင်က မေးလိုက်သည်။
“ငါ့ထင်ရင်တော့ နတ်ဘုရားတွေက ဖိတ်ခေါ်တာ မခံရမချင်း အပြင်ဘက်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုအကြောင်းကို သူမ ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်”
“သူမက အဲဒီနေရာကို နာမည်ပေးခဲ့သေးလား”
အီလိုင်ရာက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“လက်ဝါးဖြန့်မြို့တော်တဲ့”
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“လက်ဝါးဖြန့်ဆိုတာ ပိုက်ဆံတောင်းနေသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့နော်”
အီလိုင်ရာက နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရှင်းပြလိုက်သည်။
သူမက နားမလည်နိုင်ဆဲ ဖြစ်နေသည်။
အချို့သော ကောင်စီဆွေးနွေးပွဲများမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောရုံနဲ့တော့ ပိုကောင်းမလာတတ်ကြပေ။
“သူတော်စပ်သူက ဘယ်ကို သွားခဲ့တာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အရှေ့ဘက်ကိုပေါ့” ဟု အီလိုင်ရာက ဆိုသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာတတုန်းကပေါ့”
“ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ”
“ခုနစ်ဆယ့်သုံးနှစ်”
“သူမက အဲဒီတုန်းက ငယ်သေးလား”
“မငယ်တော့ပါဘူး”
ထိုအဖြေက ကျွန်ုပ်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“သူမက ငါသိတဲ့ ဘယ်လူသားထက်မဆို ပိုပြီး အသက်ရှည်ရှည် နေခဲ့တာ။ သူမရဲ့ အသက်အရွယ်ကိုလည်း အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေတာပဲ”
အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လာခဲ့သည်။
“သူမ သေဆုံးတော့မလို့ ဖြစ်နေတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ အိုမင်းသွားခဲ့တာလဲ”
“သူမ ဆန္ဒရှိလို့ပေါ့”
တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
အီလိုင်ရာက အဖြူရောင်မီးအိမ်ကို ထိကိုٹیလိုက်သည်။
“သူမက ပြောဖူးတယ်။ လူငယ်ဘဝဆိုတာ တခြားလူတွေက သူမ ထာဝစဉ် ဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သက်သေအဖြစ် မှားယွင်းထင်မှတ်နေကြတဲ့ ဝတ်စုံတစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်တဲ့။ သူမက သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြောင်းအလဲတွေကို မြင်တွေ့ချင်ခဲ့တယ်တဲ့”
“သူမက အဲဒါကို ပြန်ပြောင်းလို့ ရနိုင်လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
“ငါလည်း မသိဘူး”
“သူမ နောင်တရခဲ့လား”
“မရပါဘူး”
အီလိုင်ရာက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူမက သူမရဲ့ ဒူးနာတာကိုတော့ ညည်းတွားတတ်ပါတယ်”
ထိုစကားကြောင့် အက်ဗလင် ရယ်မောမိသွားသည်။
အိုမင်းခြင်းအပေါ် ထားရှိသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။
လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပေ။
ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သက်တမ်းရှည်ခြင်းက အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်း၏ လက္ခဏာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိဘဲ ရှိနေဖို့ မလိုပေ။
မသေနိုင်ခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်တန့်နေခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်မသက်ရောက်နိုင်ပေ။
တစ်ချိန်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်လည်း နှစ်ကာလများ အပြောင်းအလဲကို မိမိမျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်စေချင်လာလိမ့်မည်လောဟု ထိုသူတော်စပ်သူက ရာစုနှစ်များစွာကို သက်သေပြောင်းလဲမှုမရှိဘဲ သယ်ဆောင်သွားမည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသလောဟု တွေးမိတော့သည်။
အမှောင်ကျနေသော မှန်ပြတင်းပေါက်ထဲတွင် ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုယ် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
နှင်းဖြူရောင် ဆံပင်များ။
နုပျိုသော မျက်နှာ။
ရာသီဥတုကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် မျက်ဝန်းများ။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ တစ်နေ့နေ့တွင် နှစ်ကာလများ၏ အပြောင်းအလဲကို ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ပြသချင်လာလိမ့်မည်လောဟု တွေးမိနေသည်။
အိပ်ရာဝင်ခါနီးတွင် အက်ဗလင်က ကလေးစာအုပ်များကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမက မြို့ဟောင်းအကြောင်းကို အနည်းငယ် ရေးသားခဲ့သည်။
အနည်းငယ်လေးပါပဲ။
ဘုရားကျောင်းအောက်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ရသော လမ်းတစ်ခု။
ဝှက်ထားသော ဥယျာဉ်တစ်ခု။
သူတို့၏ ဖခင်ကို ဖိတ်ခေါ်မှုစောင့်ဆိုင်းခိုင်းခဲ့သော တံခါးတစ်ခု။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏ ပခုံးစွန်းမှနေ၍ လှမ်းဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအပိုင်းကတော့ မလိုအပ်ဘူး ထင်တယ်”
“မှန်ကန်ပါတယ်”
“မေရီက ခင်ဗျားကို သက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်စေနေပြီ”
“သူမက မကြာခဏဆိုသလို မှန်ကန်တတ်ပါတယ်”
“ဒါက ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီ”
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်လက်ရေးသားနေခဲ့သည်။
ကယ်လ်၏ စာအုပ်ထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်က မြေမြုပ်ထားသောလမ်းကို လင်းထိန်စေခဲ့ကြောင်း ဖြည့်စွက်ရေးသားခဲ့သည်။
ဂါရစ်၏ စာအုပ်ထဲတွင်မူ သူက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပိတ်ထားသောခရိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြောင်း ရေးသားထားသည်။
“ကြိုးပမ်းခဲ့တယ် ဟုတ်စ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အောင်မြင်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“သူ့ကိုယ်သူ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတော့ ပို့လိုက်နိုင်ကောင်း ပို့လိုက်နိုင်မှာပေါ့”
“ဘယ်အပိုင်းလဲ”
“သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက် ရေစိမ်ဖိနပ်လေ”
အက်ဗလင်က ပုခက်စောင့်ခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဂါရစ်၏ ဘယ်ဘက် ရေစိမ်ဖိနပ်ကို ပျောက်ဆုံးနေသည်။
တံခါးကတော့ ပိတ်လျက်သား ရှိနေဆဲပင်။
မည်သို့ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်ကို မည်သူကမျှ မရှင်းပြနိုင်ကြပေ။
နေသန်နီရယ်ကို ခေါ်ယူလိုက်ရသည်။
မေရီက အမှားများစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားငယ်လေးကတော့ စစ်ဆေးမှုတစ်ခုလုံးအတိုင်း အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ ဘေးတွင် လှဲလျောနေသည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ စုဝေးနေသည်။
ခရိုင်က ၎င်းကို မသိမ်းပိုက်ခဲ့ပေ။
အော်ရီလီယာကလည်း ၎င်းကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်လည်း ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
၎င်းသည် အက်ဗလင် တစ်လှမ်းချင်းစီ ရွေးချယ်နေသည့် လမ်းကြောင်းပိုင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“သုံးရာ့ဆယ့်နှစ်နှစ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“အဲဒါက အီလီနော်လေ”
“အီလိုင်ရာရဲ့ သူတော်စပ်သူတွေထဲက တစ်ယောက်အတွက်ဆို ခြောက်ရာ”
“အဲဒါက တခြားတစ်ယောက်လေ”
“အခုထိ အသက်ရှင်နေဆဲ တစ်ယောက်ကော”
“အဲဒါလည်း တခြားတစ်ယောက်ပါပဲ”
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက အားပေးမှုကို တွန်းလှန်နေတာပဲ”
“ကျွန်မက အားပေးမှုလိုလိုနဲ့ ကိန်းဂဏန်းတွေ ဖြစ်နေတာကို တွန်းလှန်နေတာပါ”
မေရီက သူမကိုလည်း သက်ရောက်မှုတွေ ဖြစ်စေနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျား ဘာကို လိုချင်တာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဒီခရိုင်ကြီး ပြန်ဖွင့်သင့်မဖွင့်သင့် ဆုံးဖြတ်တဲ့နေရာမှာ ကူညီပေးချင်တယ်”
“ကျွန်တော် ဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ပါဘူး”
“သိပါတယ်”
သူမက သူမ၏ နားထောင်စပ်ရှိ ဆံပင် မီးခိုးရောင်ကို လှမ်းထိလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ရေတွက်နေရတာကို ရပ်တန့်ပစ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ နှစ်ကာလတွေကို ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်”
“ဘယ်လောက်တောင် များများလဲ”
“မသိဘူးလေ”
ထိုအဖြေက မအောင်မြင်မှုတစ်ခုလို ထပ်မံ မကြားရတော့ပေ။
အမှန်တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမက သူမ၏ ခေါင်းကို ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီတင်လိုက်သည်။
“အဲဒီနှစ်ကာလတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတုန်းမှာပဲ ပြောင်းလဲပိုင်ခွင့်ကိုလည်း ရချင်တယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် பிரதிဟပ်နေသော နုပျိုသည့် မျက်နှာဆီသို့။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ”
ဂရေးကိပ်၏ အောက်ဘက်တွင် ရှေးဟောင်းကုသရေးလမ်းမကြီးက ဖျော့တော့စွာ လင်းလက်နေသည်။
ပိတ်ထားသောတံခါးအလွန်တွင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သော လမ်းမများကို မီးအိမ်များက မှတ်သားပြသနေသည်။
ထိန်းသိမ်းထားသော ခရိုင်က ၎င်းအား ထပ်မံအစေခံလိုခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းခြင်းခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
နိုးထလာခြင်း မဟုတ်ပေ။
သိမ်းပိုက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
မေးမြန်းခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ပုခက်ထဲတွင် ဂါရစ်၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ဖိနပ်က ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ကယ်လ်က ၎င်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တွန်းချလိုက်သည်။
ထိုဖိနပ်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျသံကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး နိုးလာကြသည်။
သူတို့၏ ငိုသံဆူညံသံများက လိုက်ပါလာတော့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို မည်သည့်ရာစုနှစ်များက စောင့်ဆိုင်းနေပါစေ၊ ထိုညတွင်မူ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို သွားရှာပေးရမည့် တာဝန်က ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။