အခန်း (၂၆၃) - နံရံနောက်က မြို့တော်
တံဆိပ်ခတ်ထားသော တံခါးကြီးမှာ နံနက်စာ စားသုံးချိန်အထိ ပိတ်လျက်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဂယ်ရစ်က ဤအချက်ကို ကန့်ကွက်သည်။
“ဖွင့်”
“မဖွင့်ဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“တံခါး”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ဖွင့်လို့”
“တံခါးတစ်ခုရဲ့ သဘာဝကိုတော့ ခင်ဗျား တော်တော် တိတိကျကျ ဖော်ပြတတ်တာပဲ”
သူ့ခွက်ကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ တွန်းပို့လာသည်။
ညှိနှိုင်းဆွေးနွေးမှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပုံရသည်။
ကယ်ရိုက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် လှည့်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အရှေ့ဘက် လှေကားထစ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အိမ်”
အက်ဗလင်က သူ့အား ပေါင်မုန့်တစ်စ 继续 ပေးလိုက်သည်။
“လုံခြုံမှန်း သေချာသွားတဲ့အထိ အိမ်က စောင့်လို့ရပါတယ်”
ကယ်ရိုက ပေါင်မုန့်ကို လက်ခံယူသည်။
ကျွန်တော်တို့သားလေးကတော့ ဘာမှ လက်မခံပေ။
သူ့ဇွန်းကို ကျွန်တော့်ခွက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးကို အရှေ့ဘက်နံရံအောက်တွင် ကျင်းပကြသည်။
အီလီဇာက အဟောင်းသုံး သိုလှောင်ခန်းထဲတွင် အစောင့်ခြောက်ဦးကို ချထားပေးခဲ့သည်။
ရဲတိုက်မြို့ဝန် (Castellan) က ယာယီအကာအကွယ် မန္တန်တစ်ခု ထပ်ဖြည့်ပေးထားသည်။
သိုရ်က အမ်ဂျိုနียร์ (Mjölnir) ကိုင်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
အီလီနော်က ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ဒီမှာ ရှိနေဖို့ လိုအပ်တဲ့လူတွေတောင် မနည်းဆန့်နေရတာ”
“ငါကလည်း ရှိနေဖို့ လိုတယ်”
“မင်းက ဘာမှန်းမသိသေးတဲ့ တံခါးတစ်ခုကို လျှပ်စီးနဲ့ မပြေးပစ်ဖို့ပဲ လိုတာ”
“ငါက မပစ်ပါဘူးကွာ”
အီလီနော်က တူကို ငေးကြည့်သည်။
အမ်ဂျိုနียร์က တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေသည်။
သိုရ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ငါ လူသွားလမ်းမှာပဲ စောင့်မယ်”
မယ်လိုဒီက သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ဤသို့ဖြင့် အခန်းတွင်း လုံခြုံရေး အင်အား လျော့သွားသည်။
သို့သော် အပြင်ဘက်ရှိ လေထုကတော့ ပို၍ တည်ငြိမ်သွားသည်။
မေရီက စာအုပ်ကို ပွင့်လျက်သားကိုင်ကာ ဖျော့တော့နေသော တံခါးမကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
နာသနေရယ်က ထွင်းထุดုးထားသော လမ်းကြောင်းကို လက်နှင့် မထိဘဲ လိုက်၍ စမ်းသပ်ကြည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာက အတန်ငယ်နောက်ဆုတ်၍ ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
သူ့အရေပြားအောက်ရှိ ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းမှာ မနေ့ကတည်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် ၎င်းကို ဆက်လက် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်စွမ်းအင်နှင့် ဆက်နွှယ်နေသည့်အတွက် မဟုတ်ပေ။
သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် မှတ်မိတတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ဗလာဖြစ်နေသော ကျောက်သားကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“တက်ကြွနေတဲ့ သော့ခတ်မှု မရှိဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ မပွင့်တာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သူက ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်ပြုချက်ရှိသူတွေလို့ မသတ်မှတ်လို့ ဖြစ်မှာပါ”
မေရီက ကျောက်ထွင်းလက်ရာများကို ငေးကြည့်သည်။
“ဘယ်လိုခွင့်ပြုချက်မျိုးကို သူက အသိအမှတ်ပြုတာလဲ”
ရဲတိုက်မြို့ဝန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
“လူသားတစ်ဦးရဲ့ လက်နဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပေးအပ်တဲ့ ကရုဏာတရားပါပဲ”
လူတိုင်း အက်ဗလင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
တံခါးမှာ ပိတ်လျက်ပင် ဆက်ရှိနေသည်။
သစ္စရာက ပြုံးသည်။
ကျွန်တော်လည်း ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်သည်။
“သူ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်ရုံပါ”
“တုံ့ပြန်ရဲ့လား” ဟု မေရီက မေးသည်။
“မတုံ့ပြန်ဘူး”
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ခုံးတံခါးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
သူမက ချက်ချင်းကြီး မထိတွေ့ပေ။
“ဖွင့်ချင်လို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“နောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိလဲ သိချင်လို့”
“အဲ့ဒါက အတူတူ မဟုတ်ဘူးလေ”
“မဟုတ်ဘူးပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ရှင် တတ်မြောက်လာပါပြီလား”
“ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျောက်သားပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။
သူမ၏ መዳပ်အောက်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။
စာလုံးများမှာ ခုံးတံခါးတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထွင်းထုထားခြင်း မဟုတ်ပေ။
မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
မေရီက ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
စာလုံးများမှာ ရှေးကျသော ဘာသာစကားပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။
အော်ရီလီယာက ၎င်းတို့ကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“လူသားတို့၏ ကရုဏာဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မခံရဘဲ မည်သည့် ਅਮတ (မသေမျိုး) မျှ မဝင်ရ”
ကျွန်တော် တံခါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးကို ပြန်ကြည့်သည်။
“သူက ငါ့ကို မသေမျိုးလို့ သတ်မှတ်နေတာလား”
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ဖြေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ထိုသေချာရေရာမှုက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လာသည်။
ကျွန်တော် သိထားပြီးသားပါ။
သို့သော် ရှေးဟောင်းတံခါးကြီးကပါ ထိုသို့ အတည်ပြုလိုက်သောအခါ ထိုအသိတရားက ပုံစံပြောင်းသွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ခေတ္တ ငဲ့ကြည့်သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အဆောက်အအုံတွေရဲ့ ငြင်းပယ်တာကို ငါ ခံဖူးပါတယ်”
“ဒီလိုမျိုးတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး”
“ဟုတ်တယ်”
ခုံးတံခါးပေါ်ရှိ စာလုံးများ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
အက်ဗလင်၏လက်က ကျောက်သားပေါ်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ”
ဒုတိယ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ပေါ်လာသည်။
ယခုတစ်ခါ ပို၍ တိုသည်။
သင့်ကိုယ်ပိုင်အမည်ဖြင့် ဝင်ရောက်ပါ။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျွန်မက အက်ဗလင်ပါ”
ကျောက်သားများ ရွေ့လျားသွားသည်။
အလယ်ဗဟိုမှ ကျဉ်းမြောင်းသော အဆက်ကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာသည်။
လေထုက ထိုအထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။
နွေးထွေးသည်။
သန့်ရှင်းသည်။
ခြောက်သွေ့နေသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် မိုးရေနံ့တို့ သင်းပျံ့နေသည်။
တံခါးမှာ အက်ဗလင်တစ်ဦးတည်း ဝင်ဆန့်ရုံသာ ပွင့်လာသည်။
သူမ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
အဆက်ကြောင်း ပြန်ပိတ်သွားသည်။
အီလီဇာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ခရီးထွက်မယ့်အဖွဲ့ရဲ့ အရွယ်အစားကို ရွေးချယ်ပေးတတ်တဲ့ ဒီလိုတံခါးမျိုးကို ငါ မကြိုက်ဘူး”
“သူ ဝင်သွားပြီးရင် ပိုပွင့်လာလောက်ပါတယ်” ဟု နာသနေရယ်က ဆိုသည်။
“သူ့နောက်မှာ တံခါးပိတ်သွားရင်ော”
“လမ်းကို ငါ ရှာမယ်”
“မရှာနိုင်ခဲ့ရင်ော”
“တံခါးကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မဟုတ်ဘဲ မေးမယ်”
အီလီဇာက စိတ်ချရဟန် မပေါ်ပေ။
ကျွန်တော်လည်း ထို့အတူပင်။
အက်ဗလင်က ခုံးတံခါးကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါ အရင်ဝင်မယ်”
“မဖြစ်ဘူး”
သူမ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ထပ်ပြောကြည့်သည်။
“ငါ မကြိုက်ဘူး”
“အဲ့ဒါက တခြားကိစ္စလေ”
“ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားပဲလေ”
အော်ရီလီယာက မန္တန်နယ်မြေအစွန်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
တံခါး၏ မှတ်မိနေသော စာလုံးများ တောက်ပလာသည်။
သူမ ရပ်သွားသည်။
“ဖိတ်ခေါ်မှု မရှိရင် သူ என்னை ဝင်ခွင့်မပြုဘူး”
“ခင်ဗျားကို တားဆီးထားနိုင်လို့လား”
“တားနိုင်တာပေါ့”
ထိုအချက်က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်။
အော်ရီလီယာကိုယ်တိုင် အပါအဝင်ပေါ့။
ရှေးဟောင်းအကာအကွယ်က သူမထက် ပို၍ အင်အားကြီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
စွမ်းအားနှင့် မဆိုင်ပေ။
သူမ၏ နယ်ပယ်က ဤစည်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ချိုးဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။
“ငါ့အတွက်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ” ဟု နာသနေရယ်က မေးသည်။
“မသေမျိုးပါပဲ” ဟု ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ဆိုသည်။
“အီလီဇာရော”
“လူသားပါ”
မေရီက ခုံးတံခါးကို ငေးကြည့်သည်။
“လူသားပါ”
“ပယ်ရင်းရော” ဟု အီလီနော်က မေးသည်။
“ကံဆိုးစွာနဲ့တော့” ဟု ပယ်ရင်းက ဆိုသည်။
သူမက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“တံခါးက ခင်ဗျားကို ခွင့်ပြုချက်ရှိသူလို့ သတ်မှတ်မလားလို့ မေးတာပါ”
“ဩော်”
မသတ်မှတ်ပေ။
အက်ဗလင်က ကျောက်သားကို ထပ်မံ ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ကျွန်မက အက်ဗလင်ပါ။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ရောက်ပါတယ်”
အဆက်ကြောင်း ပွင့်လာသည်။
သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“အီလီဇာ၊ ကိုယ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလား”
“လိုက်မယ်”
တံခါးက လူနှစ်ဦးစာ ပို၍ ကျယ်လာသည်။
“မေရီ”
“လိုက်မယ်”
ပို၍ ကျယ်လာပြန်သည်။
“အီလီနော်”
တည်ဆောက်သူ မိန်းမပျိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
နောက်ထပ် အပိုင်းတစ်ခု ရွေ့လျားသွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
ကျွန်တော့်အရေပြားအောက်တွင် အေးစိမ့်မှုများ စုပြုံလာသည်။
နောက်ကျန်ခဲ့ရမည်ကို တံခါးတစ်ခုက ကြောက်ရွံ့စေလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သူမက လက်ကို ကမ်းပေးသည်။
“ယူရီယာ၊ သင့်ကိုယ်ပိုင်အမည်နဲ့ ဝင်လာပါ”
မန္တန်စွမ်းအားက ကျွန်တော့်ကို ဖိအားပေးလာသည်။
ဘုရင်။
ဘုရားသခင်။
မုန်တိုင်း။
ဆောင်းရာသီ။
ဘွဲ့တံဆိပ်များက နယ်နိမိတ်နားတွင် လာရောက် စုဝေးကုန်သည်။
အက်ဗလင်၏လက်က တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်း” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “သူ့သဘောဆန္ဒအတိုင်းဆိုရင်ပေါ့”
ဘွဲ့တံဆိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပျောက်သွားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
မလိုအပ်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
တံခါးက ကျွန်တော့်ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကုထုံးဆရာမတစ်ဦးအနေဖြင့် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အော်ရီလီယာ ဝင်လာခဲ့သည်။
နာသနေရယ်က လမ်းပြတစ်ဦးအနေဖြင့် ဝင်လာသည်။
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ဂရေးကိပ်၏ လက်ရှိစောင့်ရှောက်သူအနေဖြင့် ဝင်လာခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ခုံးတံခါးအထက်ပါ စာများက ခရိုင်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို သူ ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းပြီးမှသာ ဖြစ်ပေသည်။
“ငြင်းနိုင်ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
မေးခွန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပယ်ရင်းကမူ သိုရ်နှင့် မယ်လိုဒီတို့နှင့်အတူ အပြင်ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ ကန့်ကွက်သည်။
တံခါးပျောက်မသွားအောင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်ပေးရဦးမည်ဟု အီလီနော်က သူ့အား ပြောလိုက်သည်။
ထိုတာဝန်ဝတ္တရားက သူ့ကို တစ်မိနစ်နီးပါးမျှ ကျေနပ်သွားစေသည်။
ခုံးတံခါး၏ ဟိုဘက်တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
စင်္ကြံမဟုတ်ပေ။
လမ်းမကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မတ်စောက်သော ခေါင်မိုးများရှိသည့် ကျဉ်းမြောင်းသော အဆောက်အအုံများကြားတွင် ဖြူစင်သော ကျောက်ပြားခင်းလမ်း ရှိနေသည်။
တံခါးဝများအထက်တွင် ဖန်မီးအိမ်များ ဆွဲထားသည်။
အပေါ်ထပ်နှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသော အမိုးပါသည့် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံတစ်ခု ရှိသည်။
ရှေ့ဘက်ကျကျတွင် လမ်းမကြီးက ရေကန်စက်ဝိုင်းတစ်ခုအနီးတွင် ကျယ်သွားသည်။
ကောင်းကင် မရှိပေ။
သို့သော် အလင်းရောင်က ထိုနေရာကို ပြည့်နှက်နေစေသည်။
နူးညံ့သည်။
နေမထွက်သေးသော နံနက်ခင်းတစ်ခုသේ။
မေရီက စာရေးခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
ထိုအချက်က အခြားမည်သည့်အရာထက်မဆို ကျွန်တော့်ကို ပို၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေသည်။
ဤခရိုင်က ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခြင်း မရှိပေ။
လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
စပျွယ်ပင်များက အရွက်မပါဘဲ ဖရိန်တန်းများပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။
အဆောက်အအုံများ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပြတင်းပေါက်များ ကောင်းမွန်လျက် ရှိသည်။
တံခါးဝတစ်ခုအနီးတွင် သစ်သားလှည်းတစ်စီး ရပ်ထားပြီး ကိုင်လက်နှစ်ဘက်ကို ကွဲအက်နေသော သားရေများဖြင့် ပတ်ထားသည်။
အလောင်းများ မရှိပေ။
အကြမ်းဖက်မှု လက္ခဏာများ မရှိပေ။
ရှိသည်က ကင်းမဲ့နေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် နားစွင့်ကြည့်သည်။
“ဘယ်သူ့အသံမှ ကြားရလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မကြားရဘူး”
အော်ရီလီယာက လေထုကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်သည်။
“အသက်ရှင်နေတဲ့ စိတ်အသိတွေ မရှိဘူး”
သူမဘေးတွင် ဆွဲဆောင်လာသော အီလီရာ၏ အဖြူရောင်မီးအိမ်လေးက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ စောင့်နေတဲ့ သေပြီးသား ဝိညာဉ်တွေလည်း မရှိဘူး”
အီလီဇာက မည်သို့ပင်ဆိုစေ တံלבကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထိုအချက်က ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားရသည်။
ကျွန်တော်တို့နောက်တွင် တံခါးပိတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ခုံးတံခါးက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဤဘက်ခြမ်းတွင် စာလုံးများ ပေါ်လာသည်။
ဝင်လာသူတိုင်း ထွက်သွားနိုင်ပါသည်။
သစ္စရာ သဘောကျမည့် ပုံစံပင်။
မေရီက တစ်ဖန် ပြန်ရေးသည်။
ရင်းနှီးနေသော ထိုအသံက အကူအညီ ဖြစ်စေသည်။
နာသနေရယ်က လမ်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။
“ဒီခရိုင်က သာမန်အကွာအဝေးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာပါ”
“ဘယ်လောက် ကြီးလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“လမ်းမတွေ အများကြီးပဲ။ ပိုတောင် ကြီးဦးမယ်”
“တခြားနေရာကနေ ဘယ်သူမဆို ဝင်လာနိုင်လား”
“မနိုင်ဘူး”
“ငါတို့ ထွက်သွားနိုင်မလား”
“နိုင်ပါတယ်”
“သေချာရဲ့လား”
နာသနေရယ်က ထိုစာလုံးများကို ငဲ့ကြည့်သည်။
“တံခါးကတော့ သေချာတယ်လို့ ဆိုနေတာပဲ”
အီလီဇာက ထိုအချက်ကို နောက်ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွက် လက်ခံလိုက်သည်။
ပထမဆုံး အဆောက်အအုံက ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်သည်။
ဆေးဖက်ဝင်အပင်ခြောက်များက လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားသော ဖန်ပုလင်းများထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
စင်များပေါ်တွင် ဆေးညွှန်းတံဆိပ်များ ကပ်ထားသည်။
ဖျားနာခြင်း။
နာကျင်ကိုက်ခဲခြင်း။
အိပ်ပျော်ခြင်း။
မီးဖွားခြင်း။
မီးလောင်နာ။
ပုလင်းတစ်လုံးတွင် “စားသောက်ခြင်းကို တားဆီးသည့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု” ဟု တံဆိပ်တပ်ထားသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို အလင်းရောင်ထံသို့ မြှောက်ပြသည်။
“အထဲမှာ ဘာရှိလဲ”
အော်ရီလီယာက မှေးမှိန်နေသော အကြောင်းအရာများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ပူဒီနာ။ ပျားရည်သလင်းခဲတွေ။ ငါ မသိတဲ့ တစ်ခုခုပဲ”
“ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကို ပျောက်ကင်းစေတဲ့ ဆေးလား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“မဟုတ်ဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “ဝမ်းနည်းမှု ဒဏ်ကို ခံနေရတုန်းမှာ လူတစ်ယောက် အသက်ဆက်ရှင်နေအောင် ကူညီပေးတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်မယ်”
သူမက ပုလင်းကို သေချာစွာ ပြန်ထားလိုက်သည်။
ထိုကွာခြားချက်က ဤခရိုင်တစ်ခုလုံးနှင့် တူနေသည်။
လမ်းတစ်ဖက်ခြောက်တွင် မီးဖိုချောင်တစ်ခု ရှိသည်။
စားပွဲရှည်များ။
နိမ့်သော စင်များ။
အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော ခွက်များ။
မီးဖိုအထက်တွင် ရေးထားသော ဆေးရေးပန်းချီ စာတန်းတစ်ခု ရှိသည်။
“အစားအစာသည် တန်ဖိုးရှိကြောင်း သက်သေပြစရာ မလိုပါ”
မေရီက ၎င်းကို ကူးယူလိုက်သည်။
နောက်အဆောက်အအုံတွင် အိပ်ရာများ ရှိသည်။
ဘုရားကျောင်း မဟုတ်ပေ။
ဆေးရုံဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
နေရာတိုင်းတွင် ကုတင်တစ်လုံးစီကို ကာရံရန် ကုလားကာများ ဆွဲထားနိုင်သည်။
ပြတင်းပေါက်များက ဥယျာဉ်ဘက်သို့ ဖွင့်ထားသည်။
အိပ်ရာတိုင်း၏ဘေးတွင် သစ်သားပြားငယ်တစ်ခုစီ ရှိသည်။
အများစုမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။
တစ်ခုပေါ်တွင် စာများ ရေးထားသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို မြှောက်ယူလိုက်သည်။
ရေတောင်းခဲ့သည်။
ထိုအောက်တွင်-
ဆုတောင်းပေးရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။
အော်ရီလီယာက အိပ်ရာစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်လုံးများ ရေပြည့်လာသည်။
“သူတို့ နားလည်ခဲ့ကြတယ်”
“ဘယ်သူတွေလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“ဒီနေရာကို တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ လူတွေလေ”
ဗဟိုဥယျာဉ်တွင် တစ်ချိန်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ပေါက်ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။
အများစုမှာ သေကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
အပင် သုံးပင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ငွေရောင်အရွက်ရှိသော စပျစ်နွယ်ပင် တစ်ပင်။
အနက်ရောင် သန်းသော အနီရောင်ပန်း တစ်ပွင့်။
ကျောက်တုံးများကြားတွင် ပေါက်နေသော နိမ့်သည့် အစိမ်းရောင် အပင်ငယ် တစ်ပင်။
ဆဲလ်က ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ ပါမလာပေ။
သို့သော် ဤဥယျာဉ်က ကြီးထွားခြင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင် မရှိဘဲနဲ့ပင် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင် လမ်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်စဉ် မိုးစတင် ရွာလာသည်။
ဥယျာဉ်ထဲတွင်သာ ဖြစ်သည်။
မိုးစက်မိုးပေါက်ငယ်လေးများ။
နွေးထွေးသည်။
သူမ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီခရိုင်မှာ ရာသီဥတု ရှိတယ်”
ကျွန်တော် မန္တန်စွမ်းအားကို ခံစားမိသည်။
ကျွန်တော့်နယ်ပယ် မဟုတ်ပေ။
လူသားတို့ တုပဖန်တီးထားသော အတုအယောင်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
အတုအယောင် ကောင်းကင်အထက်ရှိ ရေကန်များ။
ဥယျာဉ်၏ လိုအပ်ချက်အရ ရေလွှတ်ပေးနေသော မြောင်းငယ်များ။
အီလီနော် ပြုံးလိုက်သည်။
“လက်တွေ့ကျလိုက်တာ”
၎င်းက အမြင့်မားဆုံး ချီးမွမ်းစကားပင် ဖြစ်သည်။
ဥယျာဉ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရုပ်တုတစ်ခု ရှိနေသည်။
သာမန်အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သရဖူ မရှိပေ။
ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အထိမ်းအမှတ်သင်္ကေတများ မရှိပေ။
လက်တစ်ဖက်က ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
နောက်လက်တစ်ဖက်က မዳပ်ကို အပြင်ဘက်သို့ ဆန့်ထုတ်ထားသည်။
ကမ်းလှမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ငြင်းပယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အောက်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် စာလုံးများ ရေးထိုးထားသည်။
မေရီက ဖုန်မှုန့်များကို သုတ်ဖယ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ဖတ်ပြသည်။
“အမိန့်ပေးချက်နဲ့ ပေးတဲ့ ကရုဏာက နာခံမှု ဖြစ်တယ်။ အမိန့်ပေးချက်နဲ့ တားမြစ်ထားတဲ့ ကရုဏာက ရက်စက်မှု ဖြစ်တယ်။ ကုထုံးဆရာမကို ရွေးချယ်ခွင့်ပြုပါ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူကိုလည်း ပြောဆိုခွင့်ပြုပါ”
အက်ဗလင်က ရုပ်တုရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ရှေးဟောင်းလမ်းမတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားသည်။
ရုပ်တု၏ ဆန့်ထုတ်ထားသော လက်က တုံ့ပြန်လာသည်။
အောက်ခြေတွင် အမည်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အီလီယားနော် (Elianor)။
စိမ်းလန်းသော စာအုပ်ထဲမှ အမျိုးသမီး။
မယ်လင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက သူ့ခရိုင်ပဲ”
“သူ ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာ မှတ်တမ်းတွေမှာ ဘယ်တော့မှ မပါခဲ့ဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်လေ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုသည်။
“မပါခဲ့ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သူ ဒီကို ရောက်လာခဲ့တာပဲ”
“သို့မဟုတ် ဒီမှာပဲ စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အမည်အောက်တွင် ဒုတိယမြောက် ကျောက်စာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
လူသားတို့၏ ကရုဏာတရားဆိုင်ရာ ပထမဆုံး စတူးဝပ် (Steward)။
သန့်စင်သူ မဟုတ်ပေ။
အစေခံ မဟုတ်ပေ။
စတူးဝပ် (Steward) ဖြစ်သည်။
မေရီက စာလုံးတိုင်းကို ကူးယူလိုက်သည်။
ဆေးရုံဆောင်၏ မှတ်တမ်းခန်းမက ဥယျာဉ်နောက်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံတွင် တည်ရှိသည်။
အက်ဗလင်ရှေ့တွင် တံခါးက ဖိတ်ခေါ်ချက် မရှိဘဲ ပွင့်လာသည်။
သူမ မဖြတ်ကူးမီ ရပ်သွားသည်။
“ဒီလိုဖြစ်လာတာ တော်တော် မလွယ်ကူလှတော့ဘူး”
“ခင်ဗျားကို အသိအမှတ်ပြုလို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“သူ ဘာကို အသိအမှတ်ပြုတယ်လို့ ထင်နေလဲဆိုတာ ငါ မသိလို့ပေါ့”
သူမ ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်သည်။
မေရီက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကြည့်သည်။
တံခါးက ပိတ်လျက်ပင် ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာ ဖွင့်ကြည့်သည်။
ဘာမှ မဖြစ်ပေ။
အက်ဗလင်က ရုပ်တုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဘာလို့ ငါ့ကိုလဲ”
မှတ်တမ်းခန်းတံခါးပေါ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။
သင့်တော်သော ကုသမှုပြီးမြောက်ချိန်တွင် သင်က တိုးတက်ကောင်းမွန်လာမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
အရွက်။
ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်မှု။
ခရိုင်က ရှေးဟောင်းလမ်းမမှတဆင့် ၎င်းကို ခံစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“ငါ့ကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်မှ မပေးခဲ့ဘူး”
တံခါး ပိတ်သွားသည်။
လုံးဝကို ပိတ်သွားတော့သည်။