အခန်း (၂၆၂) - သူတော်စင်မတဲ့လား။
အခန်းထဲတွင် မည်သူမျှ စကားမစပြောဘဲ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ငိုကြွေးလာခဲ့သည်။
သူမက မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းက သူမ၏မျက်ရည်များကို မကုသပေးခဲ့ပေ။
မျက်ရည်များကိုလည်း ဖယ်ရှားမပေးခဲ့ပေ။
သို့သော် ထိုမျက်ရည်များ သယ်ဆောင်လာသည့် ခံစားချက်များကို သူမ ခံစားသိရှိနိုင်စေရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သူမထံသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
"လုပ်လို့ ဖြစ်မလား"
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို ဖက်ថّمလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း ဝင်ထသင့် မထသင့်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ဆန့်တန်းလာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သီစရာက မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
မေးလင်းက အစိမ်းရောင်စာအုပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
ရဲတိုက်သခင် (The Castellan) က အကာအကွယ် စွမ်းအားနယ်ပယ်အားလုံးကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပေးဆဲပင်။
အက်ဗလင် စကားပြောနိုင်လောက်အောင် သက်သာလာသောအခါ သူမက မေးလိုက်သည် - "ဒါဆိုရင် ငါက သူတော်စင်မ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"
အော်ရီလီယာက ကျောမှီလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည် -
"အဲ့ဒါက ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်သွားဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါပဲ။"
"အဲ့ဒါက အလွန်တရာမှ သတိကြီးကြီးထားပြီး ဖြေထားတဲ့ အဖြေပဲနော်။"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
"ဘယ်လောက်ကြာမှ အဖြေအတိအကျ သိရမလဲ။"
"ခင်ဗျားထက်တောင် ကျွန်တော်တို့က အရင်သိရနိုင်ပါတယ်" ဟု မေးလင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ အမည်တပ်ခွင့်ရှိတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။"
"စွမ်းအားတွေက ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာဦးမှာလား။"
"ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်။"
"ငါ့ဘဝက ဆက်ပြီး ပြောင်းလဲနေဦးမှာလား။"
ရဲတိုက်သခင်က ဝင်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။"
အက်ဗလင်၏ လက်ချောင်းများ တင်းသွားသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမတို့နှစ်ဦးစလုံး အမြန်မသိလိုသေးသည့် မေးခွန်းကို သူမက မေးလာခဲ့သည်။
"ငါ ပိုပြီး အသက်ရှည်ရှည် နေရတော့မှာလား။"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မည်သည့် ဝေခွဲမရသည့် လက္ခဏာမှ မပါဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည့် အဖြေပင်တည်း။
"ဘယ်လောက်တောင် ပိုရှည်ရှည် နေရမှာလဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
"အတိအကျ မသိရသေးပါဘူး။"
ကျွန်ုပ်ကတော့ ထိုအဖြေကို ကျေနပ်အားရခြင်း မရှိလှပေ။
အက်ဗလင်ကမူ ထိုအဖြေကို ပို၍ လက်ခံနိုင်ဟန် ရှိသည်။
"ဒီပြောင်းလဲမှုက တည်ငြိမ်ရဲ့လား။"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
"ပြန်ပြင်လို့ရော ရနိုင်သေးလား။"
ရဲတိုက်သခင်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မှေးမှိန်သွားသည်။
"လက်ရှိအချိန်အထိတော့ ရပါသေးတယ်။"
ထိုစကားလုံးက အလွန် အရေးပါလှပေသည်။
လမ်းကြောင်းတစ်ခုပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ဝေးဝေးလျှောက်သွားပြီးနောက်၌မူ ထိုလမ်းမှ ပြန်လှည့်ထွက်ရန် ခဲယဉ်းသွားတတ်ပေသည်။
သီစရာလည်း ထိုသတိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
"အဓိကကျတဲ့ အဆင့်တိုင်းကို မလုပ်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ အရင် စစ်ဆေးကြည့်ကြမယ်လေ။"
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ ဒီစွမ်းအားက ငြင်းဆန်တာကို ဆက်ပြီး လက်မခံတော့ဘူးဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်မှာပေါ့" ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
"တကယ်လို့ လူတွေက ငါ့ကို စတင် ကိုးကွယ်လာကြပြီဆိုရင်ရော။"
"အဲ့ဒါမျိုး မလုပ်ကြဖို့ ကျွန်တော်တို့ သင်ကြားပေးမှာပေါ့" ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
အားလုံးက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
"အဲ့ဒီအပိုင်းကတော့ ရှင်းရှင်းလေးပဲ ထင်ရတာပဲ။"
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျရင် အဲ့ဒီလောက် လွယ်ကူလှတာမျိုး မဟုတ်တတ်ဘူးလေ။"
မေရီက ကောင်စီအခန်းတွင်း၌ပင် ရလဒ်များကို လက်ခံရယူခဲ့သည်။
သူမက စာမျက်နှာထိပ်ဆုံးတွင် 'အက်ဗလင်က ငြင်းဆန်လိုက်သည့်အခါ စွမ်းအားသည် ရပ်တန့်သွားသည်' ဟု ရေးသားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုစာကြောင်းအောက်တွင် မျဉ်းသားလိုက်သည်။
ဆက်လက်၍ သူမက ဘွဲ့အမည်တစ်ခုချင်းစီနှင့် စွမ်းအားစီးကြောင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။
'အော်ရီလီယာ၏ အစေခံ' ဟူသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူမက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
"အဲ့ဒါကို ဘုရားကျောင်းရဲ့ ပဋိညာဉ်စာတမ်းထဲမှာ ထည့်သွင်းသင့်တယ်။"
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဘုရားကျောင်းရဲ့ ဘယ်ဘုန်းတော်ကြီး သို့မဟုတ် ဝန်ထမ်းမှ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ရဘူး။"
မေရီက ဆက်၍ ရေးလိုက်သည်။
"အနာပျောက်စေသူတစ်ဦးဦးရဲ့ အာဏာစက်ဟာ θiဝတ္တရားအရ ညွှန်ကြားချက်တွေကို နာခံမှုအပေါ်မှာ မူတည်မနေရဘူး။"
သူမက ဆက်လက်ရေးသားသည်။
"ဘယ်ဘွဲ့တနာမမှ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အမည် သို့မဟုတ် ငြင်းဆန်ပိုင်ခွင့်ထက် အသာစီး မရရှိစေရဘူး။"
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းစီ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း သူမ၏ နယ်မြေစွမ်းအားမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။
အကြောင်းမှာ ဘုရားကျောင်းက သူမထံ အညံ့ခံနေ၍ မဟုတ်ပေ။
ဘုရားကျောင်းက မည်သို့ ငြင်းဆန်ရမည်ကို သင်ယူနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အဆောက်အအုံ ဆောက်လုပ်ရာ နေရာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အလုပ်သမားများက အဖြူရောင်လမ်းခင်းကျောက်တုံးများအနက် ပိုမိုများပြားလာသည်ကို ဖော်ထုတ်ထားနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဟေဗင်ရိတ် (Havenreach) မှ ကလေးငယ်များကလည်း ကြိုးတားဆီးထားသည့် နေရာတစ်လျှောက်တွင် ရပ်ကြည့်နေကြသည်။
ကလေးမလေးတစ်ဦးက ပန်းများ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမက ပထမဆုံး ကျောက်တုံးဘေးတွင် ထိုပန်းများကို ချထားပေးလိုက်သည်။
မည်သူကမျှ သူမကို ခိုင်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
အခြားသူများလည်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လာကြသည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုရှေးဟောင်း ကုသရေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဆောင်းရာသီ သစ်ကိုင်းခြောက်များ၊ ဖဲကြိုးများ၊ ထုလုပ်ထားသည့် အရုပ်များနှင့် ပေါင်မုန့်တစ်လုံးတို့ တင်ဆောင်လာကြတော့သည်။
ဂါရစ်က ထိုပေါင်မုန့်ကို တွေ့သွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူ၏ စစ်ဆေးမှုကို မပြီးမြောက်ခင်မှာပင် ကျွန်ုပ်က ထိုပေါင်မုန့်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
ပန်းများ ယူဆောင်လာသည့် ကလေးမလေးက အက်ဗလင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
"ဒါ အဒေါ်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းလားဟင်။"
"မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးက ဖြေသည်။
"ဒါဆို အော်ရီလီယာရဲ့ဟာလား။"
"ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။"
ကလေးမလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
"ဒါဆို ဘယ်သူ့ဟာလဲ။"
"သမီး လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ဒါက သမီးတို့ပိုင်တာပဲပေါ့။"
ထိုအဖြေသည် အလုပ်သမားများကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
ကျယ်လောင်စွာ မဟုတ်သော်လည်း -
အက်ဗလင်၏ အရေပြားအောက်ရှိ ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။
သူမလည်း ၎င်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။
"ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။"
"စွမ်းအားက အဲ့ဒါကို သဘောကျနေတာပဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
"စွမ်းအား သဘောကျတာကို ကြည့်ပြီးတော့မှ ငါက ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက နောက်ပိုင်းကျရင်တော့ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။"
"အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နယ်မြေစွမ်းအား ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။"
သူမက ကျွန်ုပ်ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ဝင်ထိုးလိုက်သည်။
အနီးအနားတွင် ရပ်နေသည့် ရဲတိုက်သခင်က ပြောလိုက်သည် - "သီးသန့်လွတ်လပ်တဲ့ နယ်မြေစွမ်းအား တစ်ရပ်ကို လောလောဆယ်အထိတော့ မတွေ့ရှိရသေးပါဘူး။"
"ငါ စတာပါ။"
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။"
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သူ့မျက်နှာအမူအရာက လုံးဝ မပြောင်းလဲသွားပေ။
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်သောအခါ စစ်တမ်းကောက်ယူမှုများအရ တံခါးပိတ်ထားသည့် အခန်းဝကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
၎င်းက အရှေ့ဘက်လှေကားထစ်အောက်ရှိ ရှေးဟောင်းသိုလှောင်ခန်း၏ နံရံနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
ထိုအခန်းထဲတွင် ကျိုးပဲ့နေသည့် ပရိဘောဂဟောင်းများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
အီလီနော်က ကျွန်ုပ်တို့ စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် လိုအပ်နေသည့် တိကျသည့် နေရာတွင် ဗီရိုတစ်လုံးကို လာတင်ထားခဲ့သူကို အပြစ်တင်နေခဲ့သည်။
ထိုဗီရိုမှာ ရာစုနှစ်တစ်ခုစာလောက် ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။
သို့သော် ဤအချက်က ၎င်း၏ အပြစ်ကို ကင်းစင်သွားစေတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ပယ်ရင်နှင့် အလုပ်သမားနှစ်ဦးတို့က ထိုပရိဘောဂများကို ဖယ်ရှားလိုက်ကြသည်။
ကျောက်သားနံရံပေါ်တွင် အရောင်ဖျော့ဖျော့ ခုံးတံခါးပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
လက်ကိုင်လည်း မရှိပေ။
မြင်သာထင်သာရှိသည့် သော့ခတ်စရာလည်း မရှိပေ။
လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ဖြန့်ထားသည့် လက်ဝါးတစ်ဖက်ကို ထုလုပ်ထားသည့် ပုံစံသာ ရှိနေသည်။
အက်ဗလင်၏ အမှတ်အသားအသစ်မှာ မီးတောက်ကို အုပ်မိုးထားသည့် လက်ဝါးပုံစံ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့နှစ်ခုမှာ တူညီသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ဆက်စပ်မှု ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
ရဲတိုက်သခင်က ထိုတံခါးပိတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ကို အသိအမှတ်မပြုဘူး။"
"ဘာလို့လဲ" ဟု မေရီက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က ဒီတံခါးရဲ့ စောင့်ရှောက်သူ မဟုတ်လို့ပဲ။"
"ဒါဆို ဘယ်သူက စောင့်ရှောက်ခဲ့တာလဲ။"
"မသိရသေးပါဘူး။"
နာသနီရယ် (Nathaniel) က လမ်းအမှတ်အသားကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
"ဒါက အတွင်းဘက်ဆီကို ဦးတည်နေတယ်။"
"တံခါးအများစုကတော့ ဒီလိုပါပဲလေ" ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။"
သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
"သူ့ရဲ့နောက်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ အကွာအဝေးက မူလအတိုင်း ရှိနေဆဲပဲ။"
"ဘလောက်တောင် ဝေးလို့လဲ။"
"ရပ်ကွက်တစ်ခုစာလောက် ရှိမယ်။"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မေရီက မြို့ပြမြေပုံကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"နံရံရဲ့ အတွင်းဘက်မှာ ရှေးဟောင်းဂရေးကိပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ရှိနေတာပေါ့။"
"အတွင်းဘက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု နာသနီရယ်က ဆိုသည်။ "အပြင်ဘက်မှာ။"
"ဘယ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာလဲ။"
"အဲ့ဒါကိုပဲ ဒီတံခါးက မှတ်မိနေတာပေါ့။"
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ၎င်းကို မဖွင့်ခဲ့ကြပေ။
ထပ်ပြီးတော့ပေါ့။
အီလီဇာက ကင်းစောင့်များကို ပို၍ တိုးချဲ့ချထားလိုက်သည်။
ထပ်ပြီးတော့ပေါ့။
မေရီက သီးသန့်မှတ်တမ်းတစ်ခုကို စတင်ရေးသားခဲ့သည်။
ထပ်ပြီးတော့ပေါ့။
ဂရေးကိပ်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကာလပတ်လုံး တည်တံ့နိုင်ခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်လာခဲ့သည်။
၎င်း၏ အန္တရာယ်များလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်နိုင်မီ စာရွက်စာတမ်းလုပ်ငန်းများကို ရက်အနည်းငယ်မျှ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်နေပေသည်။
ပိတ်ထားသည့် ရပ်ကွက်ကိုမူ ခေတ္တစောင့်ခိုင်းထားလို့ ရပါသေးသည်။
ነገር ግን ဘုရားကျောင်းအသစ်အတွက်ကတော့ စောင့်ဆိုင်း၍ မရနိုင်ပေ။
အလုပ်သမားများက ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးတစ်ဝိုက်တွင် ပထမဆုံး ဖောင်ဒေရှင်ကျောက်တုံးများကို နေရာချနေကြသည်။
အက်ဗလင်က ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျောက်တုံးတစ်တုံးမှာ ညီညာမှုမရှိဘဲ စောင်းနေခဲ့သည်။
သူမက အီလီနော်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အီလီနော်က ပယ်ရင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်က ကျောက်တုံးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ပြင်လိုက်ပါ့မယ်။"
မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အခြားဘာမှ မပြောင်းလဲသွားစေဘဲနဲ့ ကျွန်တော် ဒါကို ပြင်ပေးပါ့မယ်။"
ထိုသို့ဆိုလျှင် ပိုကောင်းပေသည်။
နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ရဲတိုက်၏ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အချက်ပေးခ alarma မဟုတ်ပေ။
တောင်ဘက်ဂိတ်ဝသို့ ရောက်ရှိလာသည့် ဘုရားသွယ်ဝိုက်မှ ဧည့်သည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
လွတ်လပ်သော အာဏာစက်ပိုင်ဆိုင်သည့် အရာလည်း မဟုတ်ပေ။
လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
ရဲတိုက်သခင်က ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။
"သူ့နောက်မှာ သေမျိုးခုနစ်ဦး ပါလာပါတယ်။"
"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ" ဟု အီလီဇာက မေးလိုက်သည်။
"ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြတယ်။ တစ်ယောက်က ဒဏ်ရာရထားတယ်။"
အက်ဗလင်က လှုပ်ရှားနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘုရားကျောင်း စမ်းသပ်မှုကြောင့် သူမ အတော်လေး ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမက ရွှေရောင်စွမ်းအင်ကို မသုံးဘဲ -
သူမ၏ ဆေးထည့်အိတ်ကိုသာ ယူလိုက်သည်။
ထိုအချက်က အလင်းတန်းများထက် ကျွန်்ப்ப်ကို ပို၍ စိတ်အေးချမ်းစေခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် နတ်သမီးမှာ ငွေရောင်စင်းများပါဝင်သည့် မည်းနက်သောဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို မတွေ့ရမချင်း သူမကို လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ ထင်မှတ်စရာ ရှိသည်။
သက်တမ်းအရင့်ကြီးမဟုတ်သော်လည်း -
အဆုံးသတ်များနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သေမျိုးခုနစ်ဦးက အချင်းချင်း အနီးကပ် ရပ်နေကြသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက အခြားသူများကို မှီတွယ်ထားရသည်။
နတ်သမီး၏ လက်ထဲတွင် မီးအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး တွဲလောင်းကျနေသည်။
မီးတောက်မှာ အဖြူရောင် ဖြစ်နေသည်။
သူမက လွတ်နေသည့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ငါက အိုင်လီရာ (Ilyra) ပါ။"
အော်ရီလီယာက ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားရဲ့ နယ်မြေစွမ်းက ဘာလဲ။"
"နောက်ဆုံး စောင့်ကြည့်ကင်းလှည့်ခြင်းတွေ၊ နောက်ဆုံးစကားတွေနဲ့ တစ်ယောက်တည်း သေဆုံးသွားရသူတွေရဲ့ ဘေးမှာ မီးအိမ်ထွန်းညှိပေးထားခြင်းပါပဲ။"
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
အိုင်လီရာက သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ယခုအခါ မမြင်ရတော့သည့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
နတ်သမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အသိအမှတ်ပြုသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
"ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ" ဟု အော်ရီလီယာက မေးလိုက်သည်။
အိုင်လီရာက အဖြူရောင်မီးအိမ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
"ဩသီလို့စ် (Othellos) က ဒါကို ငြှိမ်းသတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့လို့ပဲ။"
"ဒါက ဘာကို ကိုယ်စားပြုတာလဲ" ဟု ကျွန်ုပ်တို့နောက်ဘက်မှနေ၍ မေရီက မေးလိုက်သည်။
"မပြီးဆုံးသေးတဲ့ ဘဝတစ်ခုကိုပေါ့။"
"ဘယ်သူ့ဟာလဲ။"
အိုင်လီရာက သေမျိုးခုနစ်ဦးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့အားလုံးရဲ့ ဟာပေါ့။"
သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လူများ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားကြသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက နတ်သမီး၏ လက် sleeves ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အိုင်လီရာက လက်ကို ရုပ်သိမ်းမသွားပေ။
"သူတို့က အမြင့်ဆုံး တရားရုံးက ဘုရားသခင်တစ်ပါးရဲ့ နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်နေတာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ကြရတယ်" ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ "ဩသီလို့စ်က သူတို့ကို ဘုရားသခင်ရဲ့ မှတ်တမ်းမှာ သေဆုံးပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့တယ်။"
ကျွန်ုပ်၏ ပတ်လည်တွင် အအေးဓာတ်များ စုဝေးလာသလို ခံစားရသည်။
"သူ အဲ့ဒီလို လုပ်လို့ ရလို့လား။"
"သူ ရေးလို့ ရပါတယ်။"
"ကျွန်ုပ် မေးတာ အဲ့ဒါ မဟုတ်ဘူး။"
"အဟုတ်ဘူး" ဟု အိုင်လီရာက ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ အဆုံးသတ်တွေကို တာဝန်ယူရမယ့်သူတွေက နာခံခြင်းမရှိဘဲနဲ့တော့ သူ အဲ့ဒါကို အမှန်တရား ဖြစ်လာအောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး။"
"ဒါနဲ့ ခင်ဗျားက ငြင်းဆန်ခဲ့တာပေါ့" ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
"ငါက အချိန်ဆွဲခဲ့တာပါ။"
အက်ဒရင်၏ စကားလုံး။
တိုဗန်၏ စကားလုံး။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းဆန်ဖို့ဆိုတာ တစ်ချိန်က မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရဖူးတဲ့အတွက် အချိန်ဆွဲခြင်းအားဖြင့် ရောက်ရှိလာတဲ့ သတ္တိမျိုးပေါ့။
အိုင်လီရာက ဂရေးကိပ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"အချိန်ဆွဲခြင်းဆိုတာ ရွေးချယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားခဲ့ရတယ်။"
အော်ရီလီယာ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ မျက်စ่အ လာခဲ့သည်။
"ရှိပါတယ်။"
အီလီဇာက နယ်နိမိတ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားတို့ ခိုလှုံခွင့် တောင်းခံတာလား။"
အိုင်လီရာက သူမနှင့်အတူ ပါလာသည့် သေမျိုးများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"သူတို့အတွက် အရင်ဆုံးပါ။"
ဒဏ်ရာရထားသည့် အမျိုးသားက မတ်မတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့အားလုံးအတွက်ပါ" ဟု သူက ပြောသည်။
အိုင်လီရာက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့အားလုံးအတွက်ပါ။"
ဂရေးကိပ်က သူတို့ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။
အကာအကွယ် စွမ်းအားနယ်ပယ်က သူတို့၏ ငြင်းဆန်မှုကို ကျော်လွန်သွားနိုင်မည့် မည်သည့် တောင်းဆိုမှုကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။
အဖြူရောင်မီးအိမ်က အရင်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
မီးတောက်မှာ မှိန်သွားခြင်း မရှိပေ။
သေမျိုးများလည်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။
အိုင်လီရာက နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်စဉ် မေရီ၏ စာအုပ်ထဲတွင် အမည်ခုနစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
မေရီ ကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။
အမြင့်ဆုံး တရားရုံးက ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည့် အမည်များပင်တည်း။
မေရီက စာမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် သက်သေများ မြင်တွေ့နိုင်စေရန် စာအုပ်ကို လှည့်ပြလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ဆက်ရှိနေပါသေးတယ်။"
ဒဏ်ရာရထားသည့် အမျိုးသားက ငိုကြွေးလာခဲ့သည်။
အိုင်လီရာ၏ မီးအိမ်က ပို၍ တောက်ပလာသည်။
အက်ဗလင်က ဂိတ်စောင့်ရုံးခန်းတွင် သူ့၏ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနေသည်။
ဓားရှဒဏ်ရာ ဖြစ်သည်။
ဖြစ်တာ နှစ်ရက် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။
ပုံစံတကျ ချုပ်နှောင်ထားခြင်း မရှိပေ။
သူမက ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးသည်။
ချုပ်ပေးသည်။
အော်ရီလီယာ၏ ဆေးကို လိမ်းပေးသည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်က သူမ၏ လက်အောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက ၎င်းကို မသုံးခဲ့ပေ။
ပြီးဆုံးသွားသောအခါ အိုင်လီရာက သူမ ပတ်တီးစည်းနေသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
"မင်း အဲ့ဒီဒဏ်ရာကို အပြီးတိုင် ပျောက်ကင်းသွားအောင် လုပ်လို့ ရသားပဲ။"
"ဟုတ်ပါတယ်" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ မလုပ်ခဲ့တာလဲ။"
"အဲ့ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားကြီးကြီးမားမား သုံးစရာ မလိုလို့ပါ။"
အိုင်လီရာက အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးဘက်သို့ ပြန်ကြည့်သည်။
"ကောင်းပြီလေ။"
သူမ ဘာကို သတိထားမိသွားသည်ကို ကျွန်ုပ် မေးလိုစိတ် ဖြစ်မိသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
'ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး' ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်ပေါ့။
ကျွန်ုပ်လည်း ငြိမ်နေလိုက်သည်။
ဒါကလည်း အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ခက်ခဲလှသည့် အကျင့်တစ်ခုပေါ့။
အိုင်လီရာက ဆေးခန်းနှင့် အနီးဆုံးအခန်းကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
သေမျိုးသက်သေခုနစ်ဦးလည်း ကပ်လျက်အခန်းများကို ရရှိခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ သဘောတူညီချက်အရ ရွေးချယ်ပေးထားသည့် ကင်းစောင့်များကိုလည်း ထားရှိပေးခဲ့သည်။
မေရီက သူတို့ထံမှ ထွက်ဆိုချက်များကို စတင်ရယူခဲ့သည်။
ဗေးလာ (Vaela) လည်း သူမနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလာခဲ့သည်။
သက်သေခံခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးစကားများဆိုင်ရာ နတ်သမီးနှစ်ပါးက ဂရေးကိပ်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။
ဩသီလို့စ်က အသက်ရှင်နေသည့် သေမျိုးခုနစ်ဦးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုအခါ သူက ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ သက်သေခုနစ်ဦးကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မေရီက ထိုအမှားကို သဘောကျလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မြင်မိသည်။
ထိုညတွင် အိုင်လီရာက ကလေးထိန်းခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
အက်ဗလင်က သူမကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အမြွှာနှစ်ဦးက အဖြူရောင်မီးအိမ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေကြသည်။
ဘယ်သူကမှ မီးအိမ်ကို လှမ်းမကိုင်ကြပေ။
အကယ်၍သာ သူတို့သာ လှမ်းကိုင်ခဲ့ကြလျှင် ဤမျှထက် ကျွန်ုပ် ပို၍ စိုးရိမ်မိလောက်ပေမည်။
ကယ်လ်က မီးတောက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"အိပ်တော့မှာလား။"
"မဟုတ်ဘူး" ဟု အိုင်လီရာက ဖြေသည်။
"ပျောက်သွားပြီလား။"
"မပျောက်သေးပါဘူး။"
ဂါရစ်က သူ့ရင်ဘတ်ကို သူ တို့ထိလိုက်သည်။
"နေပါဦး။"
အိုင်လီရာ၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာမှု ပျက်ပြယ်သွားသည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း -
"အဲ့ဒါကိုပဲ ငါတို့ လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာပေါ့။"
သူမက ကလေးငယ်များကို စွမ်းအင်မသုံးဘဲ စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။
နှလုံးခုန်နှုန်း။
အသက်ရှူနှုန်း။
မျက်လုံးများ။
အက်ဗလင် စစ်ဆေးလေ့ရှိသည့် အရာများအတိုင်းပင်တည်း။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်၏ ဇနီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ကိုယ်ထဲမှာ ဘာတွေ စတင်ဖြစ်ပျက်နေပြီလဲဆိုတာကို ငါ မေးလို့ ရမလား။"
အက်ဗလင်က သတိကြီးကြီးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။
"ငါက သူတော်စင်မ တစ်ပါး ဖြစ်လာတော့မယ့် အဆင့်ကို ရောက်ရှိနေပြီလို့ ကျွန်မတို့ ယုံကြည်ကြတယ်။"
အိုင်လီရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူ့ရဲ့ သူတော်စင်မလဲ။"
"ဘယ်သူ့ရဲ့မှ မဟုတ်ဘူး" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
အိုင်လီရာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။"
ပုခက်များအနီးတွင် ရပ်နေသည့် အော်ရီလီယာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား သူတော်စင်တွေကို သိဖူးလား" ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
"သုံးပါးကို သိဖူးတယ်။"
"သူတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်ခဲ့ကြလဲ။"
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
အိုင်လီရာကတော့ လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။
"တစ်ပါးက အနှစ်တစ်ရာ့လေးဆယ် အသက်ရှင်ခဲ့တယ်။ တစ်ပါးကတော့ အနှစ်ခြောက်ရာပေါ့။ နောက်တစ်ပါးကတော့ အခုထိ အသက်ရှင်နေတုန်းပါပဲ။"
အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးလင်းက မေးလိုက်သည်။
အိုင်လီရာက အဖြူရောင်မီးအိမ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မသိဘူး။ သူမက ဩသီလို့စ်ရဲ့ တရားရုံးကနေ ငါ မထွက်လာခင်ကတည်းက ထွက်သွားခဲ့တာ။"
"သူမရဲ့ နယ်မြေစွမ်းက ဘာလဲ" ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
"ဘာမှ မရှိဘူး။"
"သူမရဲ့ ယုံကြည်ချက် သို့မဟုတ် ရပ်တည်ချက်ကရော။"
"အခြားသူတွေ အားလုံးက အပြစ်တင်စွပ်စွဲထားကြတဲ့သူတွေအပေါ် သနားကြင်နာပေးခြင်းပါပဲ။"
အော်ရီလီယာ၏ စွမ်းအင်က အခန်းတွင်းကို နွေးထွေးသွားစေသည်။
"သူတော်စင်မ တစ်ပါးအနေနဲ့ ဘယ်အချိန်မှာ သေဆုံးရမယ်ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လို့ ရနိုင်လား" ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
ထိုမေးခွန်းက ရင်ကို ထိရှစေသည်။
ကျွန်ုပ် ဝင်မပြောခဲ့ပေ။
အိုင်လီရာက စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်သည်။
"အချို့က သူတို့ရဲ့ အသက်ကို ရှည်စေတဲ့အရာကို စွန့်လွှတ်နိုင်ကြတယ်။ အချို့ကျတော့လည်း မလုပ်နိုင်ကြဘူး။ အဲ့ဒီရွေးချယ်မှုက ဒီစွမ်းအားက လက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ဆက်ရှိနေသေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ဆက်ပြီး ချည်နှောင်ထားပေးတဲ့ မူလဘောင်ဖြစ်သွားပြီလားဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်နေပါတယ်။"
"အဲ့ဒါကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ စိုးရိမ်နေကြတာ" ဟု သီစရာက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် သတိကြီးကြီးထားပြီး စိုးရိမ်ကြပေါ့။"
အိုင်လီရာက အက်ဗလင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"အသက်ရှည်ရှည် နေရတာက ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို - တံခါးမရှိတဲ့ အခန်းတစ်ခုလိုလည်း ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။"
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့က အရင်ဆုံး တံခါးတွေကို စစ်ဆေးကြည့်နေကြတာပါ။"
"ကောင်းပြီလေ။"
ရွှေရောင်စွမ်းအင်စီးကြောင်းက တစ်ဖန် ပြန်လည်တောက်ပလာသည်။
အိုင်လီရာ ထွက်သွားပြီးနောက် အက်ဗလင်က ပုခက်နှစ်ခုကြားတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
အမြွှာနှစ်ဦးက အိပ်ပျော်နေကြသည်။
အဖြူရောင်မီးအိမ်၏ အရိပ်အယောင်က ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် မှေးမှိန်စွာ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
ဩသီလို့စ်က သေဆုံးသွားပြီဟု ကြေညာခဲ့သည့် အသက်ရှင်နေသော သေမျိုးခုနစ်ဦးမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေါင်မိုးအောက်တွင် ဆက်လက် ရှိနေကြသည်။
ကမ္ဘာပေါ်ရှိ တစ်နေရာရာမှ သူတော်စင်မတစ်ပါးမှာ သူ၏ တရားရုံးမှ ထွက်ခွာသွားနိုင်လောက်အောင်အထိ ကြာရှည်စွာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။
မြေမြှုပ်ထားသည့် လမ်းမကြီးတစ်ခုက ဟေဗင်ရိတ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ရဲတိုက်သခင် မမှတ်မိတော့သည့် တံခါးတစ်ခု၏ နောက်ဘက်တွင် ပိတ်ထားသည့် ရပ်ကွက်တစ်ခုက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဘုရားကျောင်းအသစ်တွင် ဖောင်ဒေရှင်ကျောက်တုံး သုံးတုံးသာ ရှိသေးသည်။
အရာရာတိုင်းက စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မည်သည့်အရာမှလည်း အသင့်မဖြစ်သေးပေ။
ထိုအချက်က ဂရေးကိပ်၏ သဘာဝအလျောက် အနေအထားပင် ဖြစ်ဟန်တူသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။
"စွမ်းအားက ရပ်တန့်သွားပြီ။"
"ငါ မြင်ပါတယ်။"
"ငါ သူ့ကို ငြסန်လိုက်တာလေ။"
"သူ နားထောင်ခဲ့တာပဲ။"
ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်လောက်သည့် သက်သာရာရမှုတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာခဲ့သည်။
စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်လောက်အောင်အထိတော့ မဟုတ်သေးပေ။
သို့သော် ၎င်း၏ ဘေးတွင် နေရာလွတ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်လောက်သည်အထိတော့ ဖြစ်သည်။
"တစ်နေ့ကျလို့ သူ ဆက်ပြီး နားမထောင်တော့ဘူးဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ဒီလမ်းကြောင်းပေါ် ဆက်မလျှောက်တော့ဘူးပေါ့။"
"တကယ်လို့ မင်း မရပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်ရော။"
"ရှင်ပဲ ငါ့ကို တံခါးရှာပေးရမှာပေါ့။"
ကျွန်ုပ်လည်း အိပ်ပျော်နေသည့် ကလေးများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရှိနေသည့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်သည်။
"ငါ့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေကို မစွန့်ဘဲနဲ့ပေါ့နော်။"
"ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့။"
"အဲ့ဒီလို အခြေအနေသတ်မှတ်ချက်က အန္တရာယ်များတယ်လို့ ထင်ရတာပဲ။"
"ဒါက လက်တွေ့ကျကျ စဉ်းစားတာလေ။"
ကယ်လ် လှုပ်ရှားလာသည်။
သူမ၏ လက်ပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်၏ စွမ်းအားတော့ မဟုတ်ပေ။
ပဲ့တင်ဟပ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သူမက လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လိုက်သည်။
အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း လေ့ကျင့်ထားသည့် ငြင်းဆန်မှုတစ်ခုပင်တည်း။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
"သူမ တကယ်ပဲ နားထောင်နေခဲ့တာပဲ။"
"သူမက အမြဲတမ်းလိုလို နားထောင်နေတတ်တာပဲလေ။"
"အဲ့ဒါကလည်း အန္တရာယ်များတာပါပဲ။"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
နားနေဆောင် အခန်းငယ်လေး မမှောင်သွားမချင်း ကျွန်ုပ်တို့လည်း အတူတကွ ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ နောက်ထပ် သက်တမ်းနှစ်များစွာ ရရှိလာနိုင်ချေ ဆိုသည်မှာ သေခြင်းတရားထံမှ ခိုးယူလာရမည့်အရာတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားမနေရတော့ပေ။
၎င်းက လမ်းကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
အက်ဗလင် ဝင်ရောက်လျှောက်လှမ်းနိုင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု။
သူမ ငြင်းဆန်နိုင်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု။
ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဘက်တွင် တံခါးတစ်ခု ဆက်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ စစ်ဆေးကြည့်ရှုခြင်းမရှိဘဲ လျှောက်လှမ်းမည် မဟုတ်သည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုပင်တည်း။