အခန်း (၂၆၁) - ရပ်တန့်ပိုင်ခွင့်
ဘုရားကျောင်းသစ် တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းက မြေကြီးကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံရတာနဲ့ စတင်ခဲ့တယ်။
ပထမဆုံး တူးဖော်တဲ့ မြောင်းထဲမှာ ရိုးရိုးမည်းနက်တဲ့ မြေဆီလွှာအောက်က ဖြူဖတ်ဖျော့ဖျော့ မြေស្រာအလွှာတစ်ခုကို တွေ့ရတယ်။
အီလီနော်က အဲဒါကို စစ်ဆေးတယ်။ ခံတပ်မှူးကလည်း စစ်ဆေးတယ်။ ဒါမာက မြေတစ်ဆုပ်ကို ယူပြီး လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ခြေကြည့်တယ်။
ပယ်ရင်က ဒါဟာ ရှေးဟောင်းအုတ်မြစ်တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခန့်မှန်းပြောတယ်။ မေရီက ဒီလိုရှေးဟောင်းအုတ်မြစ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ရှိရဲ့လားလို့ မေးတယ်။ ခံတပ်မှူးက မရှိဘူးလို့ ဖြေတယ်။
လူတိုင်းက မြေပြင်ကို ငေးကြည့်ကုန်ကြတယ်။ လူတိုင်း အတူတကွ ငေးကြည့်နေတဲ့အချိန်ဆိုရင် အဲဒီမြေပြင်ကို သံသယဝင်ရမယ်ဆိုတာကို ငါ သင်ယူခဲ့ပြီးပြီ။
"အန္တရာယ်ရှိလို့လား" လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။ ဒါမာက မြေစာတွေကို လက်ထဲကနေ ကြွေကျစေလိုက်တယ်။ "မရှိပါဘူး။" "အသုံးဝင်လို့လား။" "ဖြစ်နိုင်တယ်။" "အဲဒါမျိုးက တော်တော်လေး စရိတ်စကများတတ်တယ်" လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
ပယ်ရင်က မြောင်းဘေးမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။ "အောက်မှာ ကျောက်သားတွေ စီထားတာ တွေ့ရတယ်။" "ရှေးဟောင်းနံရံလား" လို့ အီလီနော်က မေးတယ်။ "ကျဉ်းလွန်းတယ်။"
သူက မြေကြီးတွေကို ထပ်ပြီး ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။ စီစဉ်ထားတဲ့ ဘုရားကျောင်းဝင်ပေါက်အောက်မှာ ပြားချပ်နေတဲ့ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးတန်းတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ တစ်ခုချင်းစီကို သေချာဂရုတစိုက် ချထားခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ နံရံတော့ မဟုတ်ဘူး။ လမ်းတစ်ခုပဲ။
ခံတပ်မှူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားတယ်။ "ဒါက အရှေ့ပိုင်း ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး မတိုင်ခင်ကတည်းက ရှိခဲ့တာပဲ။"
မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အလုပ်သမားတွေလည်း တူးဖော်တာကို ရပ်လိုက်ကြတယ်။ ဒီလမ်းက ဘုရားကျောင်းအုတ်မြစ်တွေရဲ့ ဟိုဘက်အထိ ဆက်သွားနေတယ်။ ဟေးဗင်းရိတ်ရဲ့ ဗဟိုရင်ပြင်ဆို့ကိုပေါ့။
နောက်တစ်ဖက်မှာကျတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အတွင်းနံရံအောက်ဘက်ဆီ ဆက်သွားနေတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ တံခါးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ ကျောက်သားတွေပဲ ရှိတော့တယ်။
အော်ရီလီယာက အဲဒီရှေးဟောင်းလမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေတယ်။ "တစ်ခုခုကို ခံစားမိနေတယ်။" "ဘာကိုလဲ" လို့ ငါမေးတယ်။ "ဒဏ်ရာရသူတွေကို သယ်လာကြတဲ့ လူတွေရဲ့ ခံစားချက်မျိုး။"
အက်ဗလင်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။ သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေက အဖြူရောင်ကျောက်တုံးတွေအထက်မှာ ဝဲပျံနေတယ်။ သူမရဲ့အရေပြားအောက်က ရွှေရောင်အလင်းတန်းက ပေါ်လာတယ်။ ခဏတာလေးပါပဲ။ "ဒါက အနာတရ ကုသပေးရာလမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ။"
ခံတပ်မှူးက ရဲတိုက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ "အရင်နံရံဟောင်းရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ဆေးရုံဆောင်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။" "အရင်နံရံဟောင်း ဟုတ်လား" လို့ မေရီက မေးတယ်။ "ဂရေးကိပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိမ်းပိုက်တုန်းက မြို့က ပိုပြီး ကြီးကျယ်ပါတယ်။"
အဲဒီစကားက လူတိုင်းရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားနိုင်ခဲ့တယ်။ မေရီနဲ့ ခံတပ်မှူးတို့ဟာ ဟေးဗင်းရိတ် တိုးချဲ့ရေးအတွက် ရက်သတ္တပတ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ မြေပုံတွေက လက်ရှိနံရံတွေကိုပဲ ရှေးမြို့ဟောင်းရဲ့ အစွန်းအထင်းတွေလို့ ယူဆထားခဲ့ကြတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။
အဖြူရောင်လမ်းမကြီးက အသစ်ဆောက်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေအောက်ဘက်ကနေ ဖြတ်သွားနေတယ်။ ဒါမာက အရှေ့ဘက်နဲ့ တောင်ဘက်ဆီကို ဆက်သွားနေတဲ့ အခြားသော ကျောက်သားစီလက်ရာတွေကိုပါ ထပ်တွေ့ခဲ့တယ်။ အုတ်မြစ်တွေ။ ရေနုတ်မြောင်းတွေ။ မြေအောက်ခန်း ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း တစ်ခု။
မေရီက မြို့ပြစီမံကိန်းမြေပုံကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတယ်။ "ဘယ်လောက်တောင် ပိုကြီးတာလဲ။" "မြေမျက်နှာသွင်ပြင် တိုင်းတာစစ်ဆေးမှု မလုပ်ဘဲနဲ့တော့ ကျုပ်အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး" လို့ ခံတပ်မှူးက ပြောတယ်။ "ခန့်မှန်းချက်ပေါ့။" "မလုပ်နိုင်ပါဘူး။"
ငါ ပြုံးလိုက်တယ်။ မေရီက ငါ့ကို လှည့်ကြည့်တယ်။ "သူက ခင်ဗျားကို အဲဒီလိုလုပ်တဲ့အခါ ကျတော့လည်း ပိုပြီး ရယ်စရာမကောင်းလှဘူးပဲ" လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။ "ဘယ်တုန်းကမှ မရယ်စရာကောင်းခဲ့ပါဘူး။"
လမ်းကြောင်းကို လိုက်လံစူးစိုက်ရှာဖွေနေကြတုန်း တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ခေတ္တရပ်နားထားခဲ့ရတယ်။ အီလီနော်ကတော့ ဒါကို ကြန့်ကြာတယ်လို့ ခေါ်ဆိုတာကို ကန့်ကွက်တယ်။ "ကျွန်မတို့ ရှေးဟောင်းလက်ရာတစ်ခုကို တွေ့ထားတာလေ။ အဲဒီအပေါ်မှာ ထပ်ပြီး မဆောက်ခင်မှာ အဲဒါကို အရင်နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ လိုတယ်။" "အဲဒါက ကြန့်ကြာခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ပဲလေ" လို့ မေရီက ပြောတယ်။ "ဒါက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အချိန်မှာ ဖြစ်လာရမယ့် မှန်ကန်တဲ့ အလုပ်ပါပဲ။"
မေရီက စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီစကားစုကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။ အီလီနော်က သူမကို ကြည့်နေတယ်။ "ဘာလို့လဲ။" "နောက်ပိုင်းကျရင် အသုံးဝင်လာနိုင်လို့လေ။" "ဘာအတွက်လဲ။" "အခြားသော ကြန့်ကြာမှုတွေအတွက်ပေါ့။"
အီလီနော်က မြောင်းရှိရာဘက်ကို ပြန်သွားတယ်။
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် အမြွှာနှစ်ယောက် ရောက်လာကြတယ်။ သူတို့က ဖိနပ်အသေးစားလေးတွေ စီးထားကြတယ်။ ဘယ်ဖိနပ်မှ မှန်ကန်တဲ့ ခြေထောက်မှာ စီးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကာရ်ရဲ့ ဘယ်ဖိနပ်က ဂါရစ်ရဲ့ဟာ ဖြစ်နေတယ်။ ဂါရစ်ရဲ့ ညာဖိနပ်က ကာရ်ရဲ့ဟာ ဖြစ်နေတယ်။ ဟယ်လီနာကတော့ ဒါကို ပြင်ပေးဖို့တောင် မလိုဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရတယ်။
ငါတို့ရဲ့ ကလေးတွေက မြောင်းဆီကို ချဉ်းကပ်လာကြတယ်။ နှစ်ယောက်စလုံး ကြိုးတားထားတဲ့နေရာမှာ တားဆီးခံလိုက်ရတယ်။ အဲဒါ တိုးတက်မှု တစ်ခုပါပဲ။ ဂါရစ်က အဖြူရောင်ကျောက်တုံးတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ "လမ်း။" "ဟုတ်တယ်" လို့ နာသနီရယ်က ပြောတယ်။ သူက တိုင်းတာရေးအဖွဲ့နဲ့အတူ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရပ်နေတယ်။ "ဘယ်မှာလဲ" လို့ ဂါရစ်က မေးတယ်။ နာသနီရယ်က မြုပ်နေတဲ့လမ်းကြောင်းဆီကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။ "အဲဒါကိုပဲ ငါတို့ ရှာနေကြတာလေ။"
ငါတို့ရဲ့သားငယ်က ကြိုးကို မထိမိဘဲ အောက်ဘက်ကို ခြေချလိုက်တယ်။ တိုးတက်မှုက အဲဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားတယ်။ ငါလည်း သူ့ကို ပြန်မတင်ပေးလိုက်တယ်။ "တည်ဆောက်ရေးမြောင်းတွေထဲ မဆင်းရဘူး။" "လမ်း။" "မြောင်းပဲ ဖြစ်သေးတယ်။"
သူက လက်မခံဘူး။ ကာရ်ကတော့ ကြိုးဘေးမှာ ဆက်ရပ်နေတယ်။ သူမက သူမရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို အဖြူရောင်ကျောက်တုံးတစ်ခုရဲ့ အထက်မှာ တင်လိုက်တယ်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေက မြုပ်နေတဲ့လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် လှုပ်ရှားသွားတယ်။ ပေါ်နေတဲ့ အပိုင်းတိုင်းက တုံ့ပြန်လာကြတယ်။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု။ နွေးထွေးမှု အတန်းလိုက်တစ်ခုက တည်ဆောက်ရေးနေရာကို ဖြတ်သွားပြီး မြို့အောက်ဘက်ဆီ ဆက်သွားတယ်။
လူတွေက လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။ ကာရ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အလင်းတန်းက အတွင်းနံရံကို ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ - ကျောက်သားတွေထဲကနေ တစ်ခုခုမြည်လာတယ်။ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု။ နက်ရှိုင်းတဲ့။ မေ့ပျောက်နေခဲ့တဲ့။
ခံတပ်မှူးက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ "ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ခု ရှိတယ်။" ငါ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ "ခင်ဗျား မသိဘူးလား။" "မသိဘူး။" "ထူးဆန်းတာပဲ။" "ဟုတ်တယ်။"
သူ့ရဲ့ သဘောတူညီချက်က ငါမျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး စိတ်မချစရာ ဖြစ်နေတယ်။
တံခါးကို ငါတို့ မဖွင့်ခဲ့ကြပါဘူး။ အီလီဇာကတော့ အစောင့်တွေထားဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ မေရီကတော့ မှတ်တမ်းတွေတင်ဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ ခံတပ်မှူးကတော့ အကာအကွယ်စွမ်းအင် ချိတ်ဆက်မှုတွေကို စစ်ဆေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ အီလီနော်ကတော့ လူတိုင်းကို မပြီးသေးတဲ့မြောင်းနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေကြဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ ကာရ်ကတော့ ဒီတံခါးဟာ အိမ်တစ်လုံးဖြစ်တယ်လို့ တောင်းဆိုတယ်။ "အိမ်" လို့ သူမက ထပ်ပြောတယ်။ "ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့" လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေတယ်။ "ဖွင့်မှာလား။" "အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။"
ငါတို့ရဲ့သမီးလေးက ဂါရစ်ထက်စာရင် ဒါကို ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံတယ်။ ဂါရစ်ကတော့ နံရံထဲကို သူ့ကိုယ်သူ ဝင်သွားဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။ နာသနီရယ်က အလုပ်သမားတွေကို တားဆီးလိုက်တယ်။ "မင်းရဲ့လမ်း မဟုတ်ဘူး။" ဂါရစ်က သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်တယ်။ "ငါ့ဟာ။" "မဟုတ်ဘူး။" နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စူးစိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
ငါလည်း ငါတို့ရဲ့သားကို ပိုဝေးတဲ့နေရာဆီ ခေါ်သွားလိုက်တယ်။
ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးကြောင့် ဘုရားကျောင်း စီမံကိန်း ပုံစံပြောင်းသွားခဲ့ရတယ်။ ရင်ပြင်ကနေတဆင့် လမ်းကို ဆက်မြင်နေရအောင် ဝင်ပေါက်ကို မြောက်ဘက်ဆီ ရွှေ့လိုက်တယ်။ ကုသရေးအခန်းတွေကို အဲဒီလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဆောက်လုပ်သွားမှာ ဖြစ်တယ်။ မြေအောက်ခန်းကတော့ ဘာတွေ့ရှိလဲဆိုတာအပေါ် မူတည်ပြီး ပစ္စည်းသိမ်းဆောက် သို့မဟုတ် ဆေးရုံဆောင်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
မေရီက မြို့ပြမြေပုံကို အသစ်ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ဟေးဗင်းရိတ်အောက်က လမ်းကြောင်းက မြို့ရဲ့အစွန်းကို ကျော်လွန်ပြီး ဆက်သွားနေတယ်။ "အကယ်၍ ရှေးမြို့ဟောင်းက ဒီလောက်အထိ ကြီးတယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ရဲ့ တိုးချဲ့ရေးစီမံကိန်းက သေးလွန်းနေပြီ" လို့ သူမက ပြောတယ်။ "ဟေးဗင်းရိတ်က ဘလောက်တောင် ပိုကြီးဖို့ လိုသေးလို့လဲ" လို့ ငါမေးတယ်။ "အဲဒါက လူဦးရေ တိုးပွားနှုန်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်။" "ဘယ်လောက်တောင် တိုးလာမှာလဲ။" "လက်ရှိနှုန်းထားကတော့ ယုံကြည်စိတ်ချရစရာ မရှိဘူး။" "ဘာလို့လဲ။" "သာမန်လူဦးရေ ခန့်မှန်းချက်တွေမှာ ဘုရားသတွေ ပါမလာတတ်လို့လေ။"
ဒါမာက ရဲတိုက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ အဲဒီမှာ ဘုရားသဘောမျိုး ခိုလှုံလာကြသူအချို့ အခန်းတွေ ယူထားကြပါတယ်။ "အဲဒါက လွဲချော်သွားတာ တစ်ခုလိုပဲပဲ။" "ဟုတ်ပါတယ်" လို့ မေရီက ပြောတယ်။ သူမက ဂဏန်းသင်္ချာကြောင့် ကိုယ်တိုင်နစ်နာသွားသလို လေသံနဲ့ ပြောတယ်။
အက်ဗလင်က စီစဉ်ရေးဆွဲမှုတွေ လုပ်နေတုန်း တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ ငါ သတိထားမိတယ်။ အော်ရီလီယာလည်း သတိထားမိတယ်။
ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုကို နေ့လယ်ခင်းမှာ လုပ်ဖို့ သတ်မှတ်ထားတယ်။ ဘုရားကျောင်း အလုပ်သမားတွေရှေ့မှာ ဘယ်သူမှ ဒါကို စမ်းသပ်မှုလို့ မခေါ်ကြပါဘူး။ မိုင်းတွင်း ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းပြီးကတည်းက လူတွေက အက်ဗလင်ကို ပုံစံတစ်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေကြတာ ကြာပြီလေ။ အုတ်မြစ်တူးတဲ့ ကိရိယာတွေ ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အက်ဗလင်ကို မြောင်းကို ကောင်းချီးပေးဖို့ တောင်းဆိုဖူးတယ်။ ငါ့ဇနီးက ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ "ကျွန်မ စစ်ဆေးပေးလို့တော့ ရပါတယ်။" "အန္တရာယ်ကင်းဖို့အတွက်လား။" "ဟုတ်တယ်။" "ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။"
အက်ဗလင်က အစွန်းဘက်က လျော့ရဲနေတဲ့ မြေဆီလွှာတွေကို စစ်ဆေးတယ်။ ဘာအလင်းမှ ပေါ်မလာပါဘူး။ အလုပ်သမီးက သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီလို ကိုးကွယ်ခံရတာထက် အဲဒါက အက်ဗလင်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်စေပုံရတယ်။
ငါတို့ အောက်ဘက် လေ့ကျင့်ရေးအခန်းကို သုံးခဲ့ကြတယ်။ ရေကန်ကြီးက ပြန်ရောက်လာပြီ။ ငါ အဲဒါကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။ "ငါတို့ဘဝရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတိုင်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရေရှိဖို့ လိုအပ်နေတာလား။" "ပြောင်းလဲမှုတိုင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။ သီစရာက ကုလားထိုင် သုံးလုံးကို စီစဉ်ပေးတယ်။ မေးလင်းက စိမ်းလန်းတဲ့စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။ ခံတပ်မှူးက နံရံဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။ မေရီကတော့ အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်။ အက်ဗလင်က စောင့်ကြည့်နေတာထက် ရလဒ်ကို နောက်မှ မှတ်တမ်းတင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားခဲ့တာလေ။ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုတည်းကတင် သူတော်စင်ဖြစ်လာခြင်းက ငါ့ဇနီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စွမ်းကို မညံ့ဖျင်းစေခဲ့ဘူးဆိုတာကို ပြသနေတယ်။
"ငါ့ကို ဘယ်နားမှာ ထိုင်ခိုင်းမလဲ" လို့ ငါမေးတယ်။ အက်ဗလင်က သူမဘေးက ကုလားထိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ "ဒီမှာ။" ငါ ထိုင်လိုက်တယ်။
ရည်ရွယ်ချက်က ရိုးရိုးလေးပါ။ အက်ဗလင်က ရွှေရောင်စွမ်းအင်လက်တံဆီကို လှမ်းယူမယ်။ အော်ရီလီယာက ကုသရေးစွမ်းအင် သေးသေးလေးတစ်ခုကို ပေးမယ်။ အက်ဗလင်က အဲဒါတွေ နှစ်ခု ဆုံတွေ့ခွင့်ပြုမယ်။ ပြီးရင် သူမက အဲဒီစွမ်းအင်ကို ရပ်တန့်ခိုင်းမယ်။ နာမကျန်းသူ မရှိဘူး။ ဒဏ်ရာ မရှိဘူး။ သူမအပေါ် ဖိအားပေးနေတဲ့ လိုအပ်ချက်လည်း မရှိဘူး။
"အကယ်၍ စွမ်းအင်က သူမရဲ့ ငြင်းပယ်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ရင်ော" လို့ ငါမေးတယ်။ "ကျွန်မ ခွဲထုတ်ပေးမယ်" လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။ "ပြီးတော့ ခင်ဗျား မလုပ်နိုင်ခဲ့ရင်ော။" "ခံတပ်မှူးက အကာအကွယ်စွမ်းအင်တွေဆီကနေ အက်ဗလင်ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကို ပိတ်ပစ်လိုက်မယ်။" "ပြီးတော့—" အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ငါ့လက်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။ "ရှင် နောက်ထပ် မေးခွန်း သုံးခု မေးလို့ရတယ်။" "အဲဒါက ဆחာမကျတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ပဲ။" "နှစ်ခု။" ငါ ရပ်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ငါတို့ရှေ့မှာ ထိုင်တယ်။ "စတော့မလား။" အက်ဗလင်က ရေကန်ဘက်ကို ငေးကြည့်တယ်။ "မစသေးဘူး။" အခန်းထဲမှာ ငြိမ်သက်သွားတယ်။ အော်ရီလီယာက စောင့်နေတယ်။ ဘာမှ မဖြစ်လာပါဘူး။ အက်ဗလင်က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ "မစခင်မှာ ကျွန်မ အဲဒါကို ရပ်တန့်နိုင်မလားဆိုတာ သိဖို့လိုလို့ပါ။"
သီစရာက ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဒါက ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုပဲ။" "အောင်မြင်သွားပြီလား။" "အောင်တယ် ရှုံးတယ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။" "အဲဒါက ဆရာတစ်ယောက်က အလုပ်တွေ ထပ်ပေးတော့မယ့်အချိန်မှာ ပြောတတ်တဲ့ စကားနဲ့ တူနေတယ်။"
အော်ရီလီယာက အားရဂုဏ်ယူနေပုံ ပေါ်လာတယ်။ "အခု စတော့မလား။" အက်ဗလင်က မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ "စမယ်။"
အော်ရီလီယာက ကုသရေးစွမ်းအင် ကြိုးမျှင်တစ်ခုကို မြှောက်လိုက်တယ်။ နွေးထွေးတဲ့ အလင်းတန်းက လေထုကို ဖြတ်သွားတယ်။ အက်ဗလင်ရဲ့ လက်တွေရှေ့မှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်သွားတယ်။ ငါ့ဇနီးက သူမရဲ့အတွင်းထဲမှာ ရှိတဲ့ ရွှေရောင်စွမ်းအင်လက်တံဆီကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။
အစတုန်းက ဘာမှ တုံ့ပြန်မလာပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘုရားကျောင်းခေါင်းလောင်းသံက ငါ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး မြည်လာတယ်။ ရဲတိုက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုထဲမှာ။
ရွှေရောင်အလင်းက အက်ဗလင်ရဲ့ လက်ဖဝါးအောက်မှာ ပေါ်လာတယ်။ အော်ရီလီယာရဲ့ အလင်းက အဲဒါကို ထိတွေ့လိုက်တယ်။ စွမ်းအင်နှစ်ခု ဆုံတွေ့ကြတယ်။ သူတို့ ပေါင်းစပ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ဘေး တစ်ယောက် ယှဉ်ပြီး လှုပ်ရှားနေကြတယ်။ သနားကြင်နာမှုကို ပေးအပ်တယ်။ စောင့်ရှောက်မှုကို ရွေးချယ်တယ်။ သေမျိုးတို့ရဲ့ လက်တွေနဲ့ ကုသရေးကို ပုံဖော်တယ်။
ရေကန်ထဲက ရေတွေ မြင့်တက်လာတယ်။ အဲဒါက မိန်းမနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က အမိန့်ပေးလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုအတွက် ပြောင်းလဲဖို့ လုံလောက်အောင် အသက်ရှင်နေပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခမရောက်ရလောက်အောင် ရိုးရှင်းတဲ့ တစ်ခုခု လိုအပ်နေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ရေထဲကနေ စိမ်းလန်းတဲ့ ပင်စည်ငယ်တစ်ခု ထွက်လာတယ်။ ရဲတိုက်ရဲ့ တခြားနေရာကနေ ဆဲလ်ရဲ့ နယ်မြေက လှုပ်ရှားလာတယ်။ အပင်က ကွေးသွားတယ်။ အရွက်တစ်ရွက်က ပြတ်နေခဲ့တယ်။ အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအင်က အဲဒါကို ဝန်းရံလိုက်တယ်။ အက်ဗလင်ရဲ့ ရွှေရောင်စွမ်းအင်ကလည်း လိုက်ပါလာတယ်။ ပြတ်နေတဲ့နေရာက ပြန်ဆက်လာတယ်။
"ရပ်" လို့ အက်ဗလင်က ပြောလိုက်တယ်။ အရာရာတိုင်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတယ်။ အရွက်က တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပဲ ကုသပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ ရေတွေက လေထဲမှာ ဆိုင်းလျက်သား ရှိနေတယ်။ ရွှေရောင်စွမ်းအင်က အက်ဗလင်ဆီ ပြန်ရောက်သွားတယ်။ အော်ရီလီယာလည်း သူမရဲ့စွမ်းအင်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။ ဘာခုခံမှုမှ မရှိပါဘူး။
သစ်သားတွေ ကျိုးထွက်သွားတဲ့အထိ ကုလားထိုင်ကို ငါ ဘယ်လောက်တောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိလဲဆိုတာကို ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ အီလီနော်သာဆိုရင် ကန့်ကွက်တော့မှာပဲ။
အက်ဗလင်က အပင်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့လက်တွေကို ကြည့်တယ်။ "ရပ်သွားပြီ။" "ဟုတ်တယ်" လို့ သီစရာက ပြောတယ်။ "အော်ရီလီယာ ရပ်လိုက်လို့လား။" "မဟုတ်ဘူး။"
အော်ရီလီယာက ကုသရေးစွမ်းအင်ကြိုးကို ထပ်ပြီး မြှောက်လိုက်တယ်။ ထိခိုက်နေတဲ့ အရွက်ကို ထိတွေ့လိုက်တယ်။ ပြတ်နေတဲ့နေရာက ဆက်ပြီး ပိတ်သွားတယ်။ အက်ဗလင်က စိုက်ကြည့်နေတယ်။ "ရပ်။" သူ့အတွင်းထဲက ရွှေရောင်စွမ်းအင်က လှုပ်ရှားမလာပါဘူး။ အော်ရီလီယာရဲ့ ကုသမှုက ဆက်သွားနေတယ်။ "ဒီအပိုင်းက မင်း ရပ်တန့်ရမယ့်ဟာ မဟုတ်ဘူး" လို့ မေးလင်းက ပြောတယ်။
အက်ဗလင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ ရွေးချယ်မှုမှာ ဘက်နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် နယ်နိမိတ်တွေ ရှိတယ်။ အော်ရီလီယာ ပြန်ဆုတ်သွားတယ်။ အရွက်ကတော့ အကုန်နီးပါး ကုသပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်။ အက်ဗလင်က အဲဒါကို ထိတွေ့လိုက်တယ်။ "ကျွန်မ ပြီးအောင် လုပ်လို့ရမလား။" အဲဒီမေးခွန်းက အပင်တစ်ပင်ကို မေးနေတာ ဖြစ်တယ်။ ဘယ်သူမှ မရယ်ကြပါဘူး။ ပင်စည်က သူမရဲ့လက်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။ ဆဲလ်ရဲ့ ဝေးကွာလှတဲ့ စွမ်းအင်က အဲဒါကို ဖြတ်ပြီး လှုပ်ရှားသွားတယ်။ သဘောတူညီချက်က စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ရောက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အက်ဗလင်ရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပြန်ပေါ်လာတယ်။ ပြတ်ရာတွေ ပိတ်သွားတယ်။ အရွက်ပေါ်မှာ အကြောအခြင်အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ထိခိုက်မှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘဲ - အဲဒီထဲကနေ အသက်ကို သယ်ဆောင်သွားတာ ဖြစ်တယ်။ စိမ်းလန်းတဲ့ ပင်စည်ငယ်က ရေကန်ထဲကို ပြန်ကျသွားတယ်။ ရေတွေ ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ကြမ်းပြင်က ခြောက်သွေ့နေဆဲပါပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့လေ။
ခံတပ်မှူးက အက်ဗလင်ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုကို စစ်ဆေးတယ်။ "အမိန့်ပေးတဲ့အခါ စွမ်းအင်က ပြန်ဆုတ်သွားတယ်။" "အပြည့်အဝလား" လို့ ငါမေးတယ်။ "ဟုတ်ပါတယ်။" "သူ့ကို ထိခိုက်စေခဲ့လား။" "မရှိပါဘူး။" "အိမ်ထောင်ရေးနှောင်ကြိုးကို ပြောင်းလဲသွားစေလား။" "မပြောင်းလဲပါဘူး။"
ငါ့ဇနီးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက အသာအယာ ပြုံးတယ်။ "ရှင် နောက်ဆုံးတော့ မေးခွန်းတွေ ကျန်နေသေးတာပဲ။" "ငါ ချွေတာထားတာပါ။" "ရှင် သုံးခုထက် ပိုသွားပြီ။" "ငါ မရေတော့ဘူး။" "သိသာပါတယ်။"
တင်းမာမှုတွေ ပြေလျော့သွားတယ်။ နည်းနည်းပါးပါးပေါ့။ လုံလောက်ပါတယ်။
သီစရာက ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုကို လုပ်ဆောင်တယ်။ သူမက အက်ဗလင်ကို အဲဒီအရွက်ကို ထပ်ပြီး ကုသပေးဖို့ တောင်းဆိုတယ်။ "အဲဒါက ကုသပြီးသား ဖြစ်နေပြီလေ" လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။ "ပိုကောင်းအောင် လုပ်လိုက်ပါ။" "ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။" "ပိုသန်မာအောင်၊ ပိုစိမ်းလာအောင်၊ နောက်ထပ် အဖြတ်မခံရအောင်ပေါ့။"
အက်ဗလင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ "အရွက်က အဲဒါတွေ မလိုပါဘူး။" "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်လိုက်ပါ။" "မလုပ်ဘူး။"
ရွှေရောင်စွမ်းအင်က ပိုတောက်ပလာတယ်။ ပြီးတော့ ငြိမ်သက်သွားတယ်။ သီစရာက မေးလင်းကို လှည့်ကြည့်တယ်။ "ငြင်းပယ်ခြင်းက အဲဒါကို ပိုသန်မာစေတယ်။" "အဲဒါ ပြောင်းပြန်ကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ" လို့ ငါပြောတယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး" လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေတယ်။ "သူမရဲ့စွမ်းအင်က ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်မှုကို ကုသခြင်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုတယ်ဆိုတာကို ပြတာပါ။"
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်တွေကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ "အဲဒါ ဘုရားကျောင်းရဲ့ သင်ကြားချက်တွေထဲမှာ ပါသင့်တယ်။" "ပါသင့်တာပေါ့" လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုကတော့ ဘွဲ့နာမတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ မေးလင်းက အက်ဗလင်ရဲ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်။ "သူတော်စင်မလေး။" ရွှေရောင်အလင်း မှိန်သွားတယ်။ "ကုသပေးသူ။" ပြန်ပေါ်လာတယ်။ "အော်ရီလီယာရဲ့ ကျွန်။" လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အဲဒီစကားစုကို ငါ မုန်းလွန်းလို့ ဖိနပ်တွေပေါ်မှာ ရေခဲပွင့်တွေတောင် ကူးသွားတယ်။ မေးလင်းက ဆက်ပြောတယ်။ "အက်ဗလင် ဗေးလ်ဝုဒ်။" ရွှေရောင်အလင်းက မပေါ်လာသေးပါဘူး။ ငါ့ဇနီး အံ့သြသွားပုံရတယ်။ မေးလင်းက စောင့်နေတယ်။ "အက်ဗလင်" လို့ သူမက ခေါ်လိုက်တယ်။
နွေးထွေးတဲ့အလင်းက အခန်းထဲမှာ ပြည့်သွားတယ်။ အရင်ကထက် ပိုတောက်ပတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ပိုပြီး တည်ငြိမ်လာတယ်။ အခန်းကဏ္ဍ၊ မိသားစု၊ အိမ်ထောင်ရေး သို့မဟုတ် ငှားရမ်းထားတဲ့ အာဏာစက်တွေ မပါဘဲ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နာမည်စစ်စစ်နဲ့ပေါ့။ သူမနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ဘာအရာမှ မရောက်လာခင်မှာတင် စွမ်းအင်က သူမကို အရင်ဆုံး အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါတော့တယ်။