“ခေါင်းလောင်းသံဆီ ဦးတည်လှည့်လာကြတဲ့ လူတွေက အိုင်ဗီ ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကြင်နာမှုတွေကို မှတ်မိနေကြလို့ပဲ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။
“အဲဒီအခါကျတော့ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားက သူတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းနောက်ကို လိုက်သွားတာပေါ့၊ ဟုတ်လား”
“မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် အိုင်ဗီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“စွမ်းအားက သူ့ဆီ ရောက်သွားတာ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဘာလို့လဲ”
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ တောင်းဆိုနေတာ ကိုယ့်ကို မဟုတ်လို့ပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီးက မျက်လွှာကို ပامချလိုက်ပါတယ်။
သူမဟာ နတ်သမီးတစ်ပါးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်တည်နေရတယ်လို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ယုံကြည်ခဲ့သူပါ။
ဒါပေမဲ့ ဟေဗင်ရိတ် (Havenreach) ရဲ့ လူတွေကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မှားယွင်းသွားတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။
သူတို့ လိုအပ်နေတာက အိုင်ဗီ ဖြစ်ပါတယ်။
မြင့်မြတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာက အဲဒီကွာခြားချက်ကို လေးစားတန်ဖိုးထားခဲ့တာပေါ့။
ရဲတိုက်မှူးက စားပွဲဆီ လျှောက်လာပါတယ်။
“ဂရေးကိပ်ကို မင်းရဲ့ ပါဝင်ထည့်ဝင်မှု အခြေအနေကို ငါ စစ်ဆေးခွင့်ပြုပါ့မလား”
အိုင်ဗီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။
“ရပါတယ်”
သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေ အရောင်လက်သွားပါတယ်။
ရဲတိုက်ရဲ့ အကာအကွယ် စွမ်းအားနယ်ပယ်တွေက ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်မှာ ထင်ရှားလာကြပါတယ်။
သီးသန့် စီးဆင်းနေကြတဲ့ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းတွေပေါ့။
အော်ရီလီယာရဲ့ နွေးထွေးမှု။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းနဲ့ မုန်တိုင်း။
သော်ရဲ့ လျှပ်စီး။
မယ်လင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်။
သီဆရာရဲ့ ရွေးချယ်မှု။
ကယ်ဒရစ်ရဲ့ သစ္စာကတိများ။
ဒါတင်မက နောက်ထပ် ဆယ်စုနဲ့ချီတဲ့ စွမ်းအင်တွေပါ။
အိုင်ဗီရဲ့ စွမ်းအားကတော့ ကျွန်တော့်စွမ်းအားနဲ့ ယှဉ်တွဲပြီး အမြဲ လှုပ်ရှားနေခဲ့တာပါ။
လူသားတို့ရဲ့ မှော်စွမ်းအား။
အနာရောဂါ ကင်းဝေးစေခြင်း။
ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း။
ဂရေးကိပ်ဆီ သူမ ထည့်ဝင်ပေးနေတဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ စွမ်းအားတွေပေါ့။
အခုတော့ အဲဒီအထဲမှာ နောက်ထပ် စွမ်းအင်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံ လှုပ်ရှားလာပါတယ်။
ရွှေရောင်။
ပါးလွှာတဲ့ အကြောင်းလေးတစ်ခု။
အော်ရီလီယာဆီကနေ ငှားရမ်းထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
သူမနဲ့ ကိုယ်တိုင် ချိတ်ဆက်နေတာပါ။
အော်ရီလီယာအပေါ် မှီခိုနေတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
“သူ့ကို ထိခိုက်စေနေတာလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“မဟုတ်ဘူး”
“သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲစေနေတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
အိုင်ဗီက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲထားတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ కుလားထိုင်ဘေးမှာ ဆက်ရပ်နေလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လိုပုံစံနဲ့လဲ”
ရဲတိုက်မှူးက အဲဒီစွမ်းအင်ကြောင်းလေးကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ဆဲလ်တွေ ယိုယွင်းပျက်စီးမှု နှေးကွေးသွားတယ်”
“ဘယ်လောက်အထိလဲ”
“လေ့လာဆန်းစစ်ချက် မလုံလောက်သေးဘူး”
“ခန့်မှန်းချက်ပေးပါ”
“မပေးနိုင်ဘူး”
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်စိုက်ကြည့်နေတယ်။
အိုင်ဗီက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။
ရဲတိုက်မှူးက ဆက်ပြောပါတယ်။
“ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကနေ သက်သာရာရလာတဲ့နှုန်း ပိုကောင်းလာတယ်။ သူ့ရဲ့ ကုသရေးဆိုင်ရာ အရန်စွမ်းအင်တွေက ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းကောင်းနဲ့ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာတယ်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လက်ရှိပုံစံကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အနေအထားနဲ့ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လာတယ်”
“သူက မသေမျိုး ဖြစ်လာတာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်လာပါတယ်။
အိုင်ဗီရဲ့ လက်ဆုပ်ထားမှု ပိုတင်းသွားပါတယ်။
“ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိလား” ကျွန်တော် ထပ်မေးလိုက်တယ်။
“အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော် အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး”
“ဘာကို အတိအကျ ပြောနိုင်လဲ”
“ဒီပြောင်းလဲမှုကို အတွင်းကနေ လက်ခံနေပြီဆိုတာပဲ”
သီဆရာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“အဲဒါက အရေးကြီးတယ်”
“ဘာလို့လဲ”
“ပြင်ပကနေ အတင်းအကျပ် ပေးအပ်လာတဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဆိုရင် တုံ့ပြန်ဆန့်ကျင်မှုတွေနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါက အိုင်ဗီရဲ့ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကနေတဆင့် သူ့ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာနေတာ”
မယ်လင်က ရွှေရောင်စွမ်းအင်ကြောင်းကို မထိခိုက်စေဘဲ အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်ပါတယ်။
“သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းချက်နဲ့ ရှည်ကြာအောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင် ပိုပြီး တာဝန်ယူနိုင်ဖို့ သင်ယူနေတာ ဖြစ်တယ်”
“အဲဒါက အော်ရီလီယာနဲ့ တူနေသလိုပဲ” လို့ အိုင်ဗီက ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ငါကတော့ မင်းနဲ့ တူတယ်လို့ တွေးနေမိတာ”
စစ်ဆေးမှုက တစ်နာရီကြာမြင့်ပါတယ်။
အဖြေကတော့ အလွန်တရာ နည်းပါးပါတယ်။
အိုင်ဗီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကျန်းမာနေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ သေမျိုးမှော်စွမ်းအားက သူ့လက်ထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ နယ်မြေက သူမကို သိမ်းပိုက်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး သစ္စာနှောင်ကြိုးကလည်း အပြောင်းအလဲ မရှိပါဘူး။
ရွှေရောင် စွမ်းအင်ကြောင်းအသစ်ကတော့ လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ပြီး လွတ်လပ်စွာ လက်ခံခဲ့တဲ့ ကုသရေး လုပ်ရပ်တွေကို တုံ့ပြန်လာပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ အိုင်ဗီကို အော်ရီလီယာနဲ့ ပုံစံတူ သတ်မှတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါမျိုးမှာတော့ အဲဒီစွမ်းအင်က အားပျော့သွားပါတယ်။
သူမက အဲဒီလို မှားယွင်းတဲ့ အယူအဆတွေကို ပြင်ဆင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပိုပြီး အားကောင်းလာပါတယ်။
ဒီအချက်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေပါတယ်။
မသင့်လျော်တဲ့ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေကို ငြင်းပယ်ခြင်းအားဖြင့် စွမ်းအားရရှိလာမယ့် အလားအလာရှိတဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးဆိုတာ ဂရေးကိပ်နဲ့တော့ သင့်တော်လှပါတယ် လို့ ထင်မိပါတယ်။
သီဆရာကတော့ အလွန်တရာ ကျေနပ်နေပုံ ပေါ်ပါတယ်။
“ရှေ့ဆက် ဘာဖြစ်လာမလဲ” လို့ အိုင်ဗီက မေးပါတယ်။
“စောင့်ကြည့်မယ်” လို့ မယ်လင်က ပြောပါတယ်။
“လေ့လာမယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ထပ်ဖြည့်ပါတယ်။
“ငြင်းပယ်မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်မယ်” လို့ သီဆရာက ဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“အကယ်၍ သူတော်စင်ဖြစ်ခြင်းက အိုင်ဗီရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားတယ်ဆိုရင်၊ သူမက မလုပ်နဲ့လို့ ပြောတဲ့အခါ ဒီစွမ်းအားတွေ ရပ်တန့်သွားရမယ်”
“တကယ်လို့ မရပ်သွားဘူးဆိုရင်ော”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီလမ်းကြောင်းက ငါတို့ ထင်ထားသလို မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိရမှာပေါ့”
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အေးစက်စက် လေထုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပါတယ်။
သီဆရာက ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒါကြောင့် မယုံကြည်ခင်မှာ ငါတို့က အရင်စမ်းသပ်ရတာပေါ့”
အိုင်ဗီက ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ဘယ်တော့လဲ”
“ဒီနေ့တော့ မဟုတ်သေးဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။ “မင်းက အဆုတ်ရပ်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ကုသပေးခဲ့ရတယ်။ မင်း အိပ်စက်အနားယူခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါက မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာလေ”
“အဲဒါကြောင့်လည်း ဒီနေ့တော့ မင်း အနားယူရမှာပေါ့”
အိုင်ဗီက ငြင်းဆန်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ တည်ကြည်တင်းမာနေဆဲပါ။
ကျွန်တော့်ဇနီးက အကူအညီတောင်းသလိုမျိုး ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“မင်း အနားယူသင့်တယ်”
“သစ္စာဖောက်”
“မင်းရဲ့ ဘဝပြဿနာတွေကို မင်းအစား ဝင်ရှင်းမပေးတော့ဘူးဆိုတာကို ငါ မကြာသေးခင်ကမှ သင်ယူထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သင့်လျော်တဲ့ အကြံဉာဏ်မျိုးကိုတော့ ငါ ထောက်ခံပေးလို့ ရပါတယ်”
“ပြောတော့ လွယ်သားပဲ”
“လွယ်တာပေါ့”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အခန်းထဲက တင်းမာမှုတွေ လျော့ပါးသွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် အိုင်ဗီက အစိမ်းရောင် စာအုပ်ဆီကို မျက်နှာမူလိုက်ပါတယ်။
“မှတ်တမ်းစာအုပ်တွေ အားလုံးရဲ့ မိတ္တူတွေကို လိုချင်တယ်”
မယ်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ငါလည်း လိုချင်တယ်”
“ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အဆုံးသတ်တွေကို ရှာတွေ့စေချင်တယ်”
“ငါလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲ”
“ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့ကို သူတော်စင်လို့ မခေါ်စေရဘူး”
သီဆရာရဲ့ အပြုံးက ပိုကျယ်လာပါတယ်။
“နယ်မြေက မင်းကို ဆက်ပြီး သဘောကျနေတုန်းပဲ”
မနက်စာစားပြီးတဲ့အခါ ဒီအကြောင်းကို မေရီကို ပြောပြဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။
သူမက ကြားဖြတ်ဝင်မပြောဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒီလို တိတ်ဆိတ်နေတာက မေးခွန်းတွေ မေးတာထက် ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေပါတယ်။
အိုင်ဗီ ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ မေရီက စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းက ကြိုပြီး ပြင်ဆင်ထားတာလား”
“အလွတ်ကြီးပါ”
“ငါဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဘယ်လိုခေါင်းစဉ် သုံးရမလဲ”
အိုင်ဗီက အရင် ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“ဘာမှ မလိုဘူး”
မေရီက ပထမဆုံး စာမျက်နှာပေါ်မှာ ‘အိုင်ဗီ’ လို့ ရေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“ဘာတွေကို မှတ်တမ်းတင်မှာလဲ” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“မင်းခွင့်ပြုတဲ့ အရာတွေကိုပဲ”
ကျွန်တော် မေရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“အိုင်ဗီ ကိုယ်တိုင် မတောင်းဆိုမချင်း ဒါက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆေးပညာနဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ”
အဲဒါက မှန်ကန်တဲ့ အဖြေပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ ဂါရစ် မုန့်ဖုတ်တာကို ဝှက်ထားတာကို မှတ်တမ်းတင်တတ်တဲ့ မိန်းမဆီကနေ ဒီစကားကို ကြားရတာကတော့ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေဆဲပါပဲ။
မေရီက မေးခွန်းတစ်ခု မေးပါတယ်။
“ဘုရားကျောင်းက သိပြီးပြီလား”
“မသိသေးဘူး” လို့ အိုင်ဗီက ဖြေပါတယ်။
“မင်းရဲ့ မိဘတွေရော”
“မသိသေးဘူး”
“သူတို့ကို ပြောပြမှာလား”
အိုင်ဗီက ပြတင်းပေါက်ဆီ လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ပြောမှာပေါ့”
ခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ပါတယ်။
သက်တမ်းရှည်လာတယ်ဆိုတာ ကျွန်ტော့်နဲ့ အချိန်ပိုဖြတ်သန်းရုံတင် မဟုတ်ပါဘူး။
ဟယ်လီနာနဲ့ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့ထက် ရာစုနှစ်နဲ့ချီပြီး ပိုအသက်ရှင်ရမယ့် အလားအလာကို ဆိုလိုတာပါ။
မယ်လိုဒီ။
မေရီ။
အီလီဇာ။
ကျွန်တော့်တို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ပုံဖော်ပေးခဲ့ကြတဲ့ သေမျိုးဘဝ နှစ်ကာလတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတဲ့ လူတွေအားလုံးပေါ့။
ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ရတဲ့ လမ်းကြောင်းက နောက်ထပ် ဆုံးရှုံးမှုတွေဆီကို ဦးတည်သွားနေတာပါပဲ။
ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ မပါဝင်တဲ့ ဗားရှင်းဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။
ဝမ်းနည်းမှုအတွက် ဘာတွေ တန်ဖိုးရှိခဲ့လဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ဖို့ အချိန်လုံလောက်စွာ ရလိုက်တဲ့ ဗားရှင်းတွေပဲ ရှိပါတယ်။
မေရီက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
“ဘုရားကျောင်းအသစ်ရဲ့ ဒီဇိုင်းအစီအစဥ်တွေအတွက် မင်းတို့ရဲ့ အတည်ပြုချက် လိုအပ်နေတယ်”
အိုင်ဗီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပါတယ်။
“အခုချက်ချင်းလား”
“လက်သမားဆရာတွေက မနက်ဖြန် စတူးတော့မှာ”
ရုတ်တရက် ရောက်လာတဲ့ သာမန်မေးခွန်းက ကျွန်တော်တို့ကို သက်သာရာ ရစေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့လည်း ကောင်စီခန်းဆီကို ရွှေ့ပြောင်းလာခဲ့ကြပါတယ်။
ရဲတိုက်မှူးက မြို့ပြအစီအစဥ်ပုံစံတွေကို စားပွဲပေါ်မှာ ဖြန့်ခင်းထားပါတယ်။
ဘုရားကျောင်းအသစ်က ဗဟိုရင်ပြင်နားက ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာလွတ်ကို အပြည့်ယူထားပါတယ်။
ပိုကြီးတဲ့ ပူဇော်ရာခန်းမ။
ဆေးကုသခန်းများ။
စာသင်ခန်းမကြီး။
မီးဖိုချောင်။
စာကြည့်တိုက်ငယ်လေး။
မိသားစုတွေ ဒါမှမဟုတ် ဘုရားကျောင်းတွေရဲ့ ဘေးဥပဒ်ကနေ အကာအကွယ် လိုအပ်နေသူတွေအတွက် သီးသန့်အခန်းတွေ ပါဝင်ပါတယ်။
အိုင်ဗီက နံရံဒီဇိုင်းတွေကို လက်နဲ့ လိုက်စမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ပလ္လင်မပါဘူး”
မေရီက သူမကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဒါက ဘုရားကျောင်းလေ”
“ဘုရားကျောင်း တချို့ကတော့ သဘောမတူကြဘူး ထင်တယ်”
မေရီက အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက မြှင့်တင်ထားတဲ့ စင်မြင့် မပါဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။
လီယိုရာက ကူးစက်ရောဂါသည်များအတွက် သီးသန့်အခန်းတွေ လိုချင်ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကလေးထိန်းကျောင်းလေး လိုချင်ပါတယ်။
အိုင်ဗီကတော့ ဒဏ်ရာရလာသူတွေကို တင်လာတဲ့ လှည်းတွေ ဝင်လို့ကျယ်တဲ့ ပင်မအဝင်ပေါက်ကို လိုချင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ ရင်ပြင်ကျယ်လေးတစ်ခု လိုချင်ပါတယ်။
အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းကြည့်လာကြပါတယ်။
“ရာသီဥတုကို ခံစားဖို့လေ” လို့ ကျွန်တော် ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက သေချာ မရှင်းပြနိုင်သေးဘူး” လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။
“ဘုရားကျောင်းရဲ့ အကာအကွယ်ကို မစွန့်ခွာဘဲ မိုးကောင်းကင်အောက်မှာ လူတွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရပ်လို့ရမယ့် နေရာမျိုးပေါ့”
အိုင်ဗီက အဆောက်အအုံရဲ့ ဗဟိုမှာရှိတဲ့ အလွတ်ရင်ပြင်ကို သေချာ စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ထားလိုက်ပါ”
ရဲတိုက်မှူးက ဒီဇိုင်းအစီအစဥ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘုရားကျောင်းကို ဘယ်လိုနာမည်ပေးရင် ကောင်းမလဲ” လို့ မေရီက မေးပါတယ်။
အော်ရီလီယာက စိုးရိမ်သွားပုံ ပေါ်ပါတယ်။
“ငါ့နာမည်တော့ မပေးနဲ့နော်”
“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ ဘုရားကျောင်းကို ဝန်ဆောင်မှုပေးမှာလေ” လို့ မယ်လင်က ပြောပါတယ်။
“အဲဒါက တံခါးဝအထက်မှာ ငါ့နာမည်ကို တင်ထားဖို့ မလိုပါဘူး”
“ကရုဏာဘုံဗိမာန် လို့ ခေါ်ရင်ရော” လို့ ကျွန်တော် အကြံပြုလိုက်ပါတယ်။
လီယိုရာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
“တကယ်လို့ ကုသမှုခံယူဖို့ မဟုတ်ဘဲ ခိုလှုံရာ လာရှာတဲ့သူ ရှိလာရင်ရော”
“ဖွင့်ဟထားတဲ့ လက်ဝါး” လို့ သီဆရာက ပြောပါတယ်။
“အဲဒါက ပိုက်ဆံတောင်းနေသလို ခံစားရတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
မေရီက ဘာမှ မမှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနာမည်ကတော့ မအောင်မြင်သွားပါဘူး။
အိုင်ဗီက အမှတ်အသားလုပ်ထားတဲ့ ရင်ပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်ပါတယ်။
“မေတ္တာဂရုဏာရဲ့ အိမ်တော်”
အော်ရီလီယာက သူမကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“မေတ္တာဂရုဏာဆိုတာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလွန်းသလို ဖြစ်နေတတ်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီး ထပ်ပြီး စဉ်းစားပါတယ်။
“ကျေးဇူးတော်ရဲ့ မီးဖိုရင်ပြင်”
ချက်ချင်း ငြင်းဆိုမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။
မေရီက အဲဒါကို ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ အနီးစပ်ဆုံး ရောက်ရှိခဲ့တာပါပဲ။
ညစာ မစားမီမှာ ကလေးတွေ ရောက်လာကြပါတယ်။
ကယ်လ်က အိုင်ဗီရဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်ကို တက်သွားပါတယ်။
ဂါရစ်က စားပွဲပေါ်ကို တက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ချလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ခေါက်ရိုးကျိုးတဲ့ နေရာကနေ တစ်ဆင့် ပြန်တက်လာပါတယ်။
ရဲတိုက်မှူးက စားပွဲခုံပတ်လည်က အကာအကွယ် စွမ်းအားနယ်ပယ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်သားလေးက စားပွဲအောက်မှာ ပေါ်လာပါတယ်။
သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ဘာတွေ မှားသွားလဲဆိုတာကို တွေးတောနေပါတယ်။
ကယ်လ်က ဘုရားကျောင်း အစီအစဥ်ပုံကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
“အိမ်”
“ဟုတ်တယ်” လို့ အိုင်ဗီက ပြောပါတယ်။
“အိမ်လေးလား”
“လူတချို့အတွက်ပေါ့”
ကယ်လ်က ရင်ပြင်ကို လက်နဲ့ ထိလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအလယ်ဗဟိုမှာ ရွှေရောင် အလင်းစက်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
အိုင်ဗီရဲ့ လက်တွေထဲကနေ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့တဲ့ အဲဒီအရောင်ပါပဲ။
အားလုံးက အဲဒါကို မြင်လိုက်ကြပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ အဲဒါကို အမည်မတပ်ကြပါဘူး။
အဲဒီညမှာ အိုင်ဗီက သူမရဲ့ မိဘတွေကို ပြောပြပါတယ်။
သူမက ရှိနေပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာကြောင့် ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းထားပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေပါတယ်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်ကတော့ မီးဖိုနားမှာ ရပ်နေပါတယ်။
အိုင်ဗီ ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ အဖေက အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဒါက သူ့ကို ထိခိုက်နာကျင်စေမှာလား”
“မထိခိုက်အောင် ကျန်တဲ့ အရာအားလုံးကို ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ”
“အဲဒါက ကတိစကားတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူက စိတ်ချလက်ချဖြစ်စေမယ့် စကားတွေထက် အဲဒီလို ရိုးသားမှုကို ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံပါတယ်။
ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ သမီးကို ကြည့်ပါတယ်။
“မင်းက ယူရီယာကို ထားခဲ့ရမှာကို ကြောက်နေတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ငါတို့တွေကို ထားခဲ့ရမှာရော ကြောက်လား”
အိုင်ဗီ ငိုချလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီမေးခွန်းက အဖြေကို ပေးလိုက်တာပါပဲ။
ဟယ်လီနာက သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ဖက်လိုက်ပါတယ်။
“ငါတို့ သက်တမ်းကုန်ဆုံးတဲ့အခါ မင်းပါ လိုက်ပြီး အဆုံးသတ်သွားဖို့အတွက် မင်းကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
အိုင်ဗီက သူမရဲ့ အမေကို တင်းတင်းဖက်ထားပါတယ်။
“အခုပြောဖို့တော့ လွယ်တာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး” လို့ ဟယ်လီနာက တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။ “မလွယ်ပါဘူး”
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က မီးဖိုဘက်ကို လှည့်သွားပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ပခုံးတွေ တစ်ချက် လှုပ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပါတယ်။
ခဏကြာတော့ သူက သူ့သမီးဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပါတယ်။
“ဒီအရာက မင်းကို သက်တမ်းတွေ ပိုပေးတယ်ဆိုရင် ယူလိုက်ပါ”
“လုံခြုံစိတ်ချရမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
“မင်းပိုင်ဆိုင်တာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်ပေါ့” လို့ သူက ပြင်ပြောပါတယ်။
အိုင်ဗီ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
“ကျွန်မပိုင်ဆိုင်တာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင်ပေါ့”
သူ့ရဲ့ မိဘတွေက မှတ်တမ်းတွေကို ဖတ်ကြည့်ဖို့ တောင်းဆိုကြပါတယ်။
မယ်လင်က အဲဒါတွေကို ယူလာပေးပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော် မေးခဲ့တာထက် ပိုကောင်းတဲ့ မေးခွန်းတွေကို မေးပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ နည်းနည်းပဲ မေးပါတယ်။
သူမေးတဲ့ အခါတွေမှာလည်း အော်ရီလီယာက သူတော်စင်ဖြစ်ခြင်းကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခွင့် ရှိမရှိဆိုတာကိုသာ အဓိက မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
ရုပ်သိမ်းခွင့် မရှိပါဘူး။
သိုလော့စ် (Othellos) က အဲဒါကို စိန်ခေါ်နိုင်မလား။
သူက ဘာကိုမဆို စိန်ခေါ်နိုင်ပါတယ်။
သူတော်စင်တစ်ပါးက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ခုခံကာကွယ်နိုင်မလား။
မှတ်တမ်းတွေမှာတော့ အဖြေက အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“သူမ ခုခံမှာပါ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အိုင်ဗီက ခေါင်းမော့လိုက်ပါတယ်။
“သမီး ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ”
သူ့အဖေ ပြုံးပြမတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။
“အဲဒါက ဘယ်တုန်းကမှ ငါတို့ကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းကနေ တားဆီးနိုင်ခဲ့တာ မရှိပါဘူး”
အိပ်ရာဝင်ခါနီးမှာ အိုင်ဗီက မှန်ရှေ့မှာ ထပ်ပြီး ရပ်နေပါတယ်။
သူမက မီးခိုးရောင် ဆံပင်မျှင်လေးကို ရှာတွေ့သွားပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ အဲဒါကို မဝှက်တော့ပါဘူး။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ နောက်မှာ ရပ်နေလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါကို နှုတ်ပစ်ရမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးပါတယ်။
“မနှုတ်နဲ့”
“ကောင်းပြီလေ။ ကိုယ်လည်း မပေးဘူးလို့ စဉ်းစားထားတာ”
သူမက မှန်ထဲကနေ တစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“လိမ်တတ်လိုက်တာ”
“ဟုတ်တယ်”
သူမ လှည့်လာပါတယ်။
ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဆက်ရှိနေဆဲပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူရတော့တာမျိုး မဟုတ်တော့ပါဘူး။
အဲဒါကြောင့် အဲဒါ ပိုငယ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို နှစ်ဖက်စလုံးကနေ အတူတူ သယ်ဆောင်သွားလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာစေပါတယ်။
“ဆောင်းရာသီ ဘယ်နှစ်ခုလဲ” လို့ သူမ မေးပါတယ်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်အဖြေကို ပြန်သတိရလိုက်ပါတယ်။
အားလုံးပေါ့။
ကြောက်ရွံ့မှုကနေ ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတစ်ခု။
ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါတော့ ကွဲပြားတဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်လိုက်ပါတယ်။
“မင်း လိုချင်သလောက်နဲ့ လွတ်လပ်စွာ ယူနိုင်သလောက်ပေါ့”
“အဲဒါက ရိုမန်တစ်တော့ သိပ်ဆန်လှவில்லைပဲ”
“ပိုပြီး အမှန်နဲ့ နီးစပ်တာပေါ့”
“မေရီက ခင်ဗျားအပေါ် သက်ရောက်မှုတွေ ရှိလာနေပြီ”
“အဲဒီအတွက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်မှာ စိုးရိမ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်”
အိုင်ဗီ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့် ရိနာထိပ်က ဖျော့တော့နေတဲ့ ဆံပင်တွေကို ထိတွေ့လိုက်ပါတယ်။
“သမီး ဆောင်းရာသီတွေ အများကြီး လိုချင်တယ်”
“ကိုယ်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဆံပင်ကြားက မီးခိုးရောင် ဆံပင်မျှင်လေးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ဆက်ရှိနေဆဲပါ။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်သူ့ကိုမှ အဲဒါကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး။
ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ အမွှာညီအကိုနှစ်ယောက်က လက်တံလေးတွေကို သံပန်းကြားကနေ ထုတ်ပြီး အိပ်ပျော်နေကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေမှာ နှင်းခဲတွေ တွယ်လာပါတယ်။
ပြီးတော့ နွေးထွေးမှု။
အဲဒါပြီးတော့ အိုင်ဗီရဲ့ စွမ်းအားလို့ ကျွန်တော်တို့ စတင်သိရှိလာခဲ့တဲ့ ရွှေရောင် အလင်းစက်ငယ်လေး။
အော်ရီလီယာရဲ့ သူတော်စင် မဟုတ်ပါဘူး။
ခုချိန်ထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
တကယ်လို့ အိုင်ဗီသာ ဒီလမ်းကြောင်းက တောင်းဆိုချက်တွေ များလွန်းတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာလည်း 아닐 겁니다။ (ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။)
အလားအလာတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ။
ပိုပြီး များပြားတဲ့ သက်တမ်းနှစ်တွေအတွက် နေရာလွတ် ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရတဲ့ သေမျိုးဘဝ တစ်ခုပေါ့။
တခြား စွမ်းအားတွေ အားလုံး မှေးမှိန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် အဲဒီအလင်းရောင်က ဆက်လက် တောက်ပနေဆဲပါပဲ။
အိုင်ဗီက ကျွန်တော့်ကို အိပ်ရာဆီ ဆွဲခေါ်သွားတဲ့အထိ အဲဒါကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဆောင်းရာသီအဖြစ် ပြောင်းလဲလာခဲ့တဲ့အချိန်ကစလို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထာဝရဆိုတာကို သူမအတွက် ငါ ကတိပေးလို့ရမယ့် အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်လာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက သူမကိုယ်တိုင်အတွက် သူမ ရွေးချယ်ရမယ့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။