နံနက်ခင်းရောက်လာတဲ့အထိ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်မပျော်ကြသေးပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျုပ်ဘေးနားမှာ လှဲလျောင်းရင်း သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ လက်တစ်ဖက်ကို တင်ထားပါတယ်။
ထိတော့မထိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လက်တစ်ကမ်းအကွာလောက်မှာပေါ့။
ကျုပ်က စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာတော့ ငြိမ်သက်လို့နေပါတယ်။
ဂရေးကိပ်တစ်ခွင်မှာတော့ မငြိမ်လှပါဘူး။
လှည်းတစ်စီးက အောက်ဖက်ခြံဝင်းကို ဖြတ်သွားပါတယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က စင်္ကြံလမ်းက တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျုပ်တို့ရဲ့အောက်ဘက် အဝေးကြီးမှာတော့ မှော်စွမ်းအင်စည်းတွေက ပစ္စည်းအသစ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်တာကြောင့် ရွေ့လျားသွားကြပါတယ်။
ပုံမှန်အသံတွေပါပဲ။
အဲဒီအသံတွေက ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားက တိတ်ဆိတ်မှုကို ပိုပြီးတော့ သက်သာပျောက်ကွယ်စေပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အက်ဗလင်က ကျုပ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာပါတယ်။
"ကျွန်မ အိုမင်းရမှာကို ကြောက်တယ်"
ကျုပ်ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီစကားလုံးတွေက သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျုပ်မြင်လိုက်ရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ယှရင် အရမ်းကို သေးငယ်လွန်းနေသလိုပါပဲ။
လူတိုင်းက အိုမင်းလာကြတာပါပဲ။
အဲဒါက တစ်ချိန်တုန်းကတော့ သာမန်အတည်တကျ ဖြစ်နေကျအရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျုပ်ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
"သတ္တုတွင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ" ကျုပ်မေးလိုက်ပါတယ်။
"အဲဒါက အဲဒီမတိုင်ခင်ကတည်းက စတင်ခဲ့တာပါ"
သူမ ထထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ကျ လည်း လိုက်ထလိုက်ပါတယ်။
မနက်ခင်းရဲ့ ပထမဆုံး အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်က ကျုပ်ရဲ့ ဆံပင်တွေထဲက ဖျော့တော့တဲ့ အပြူဖြူရောင်မျှင်လေးတွေပေါ်ကို ကျရောက်လာပါတယ်။
အက်ဗလင်က အဲဒါတွေကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
"အဲဒါက အကြောင်းရင်းထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့"
"ငါ့ဆံပင်တွေကြောင့်လား"
"ရှင်ကြောင့်ပါ"
အဲဒီစကားထဲမှာ အပြစ်တင်တဲ့အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိပါဘူး။
အဲဒါကြောင့်ပဲ ပိုပြီးတော့ နာကျင်ရတာပါ။
"ရှင်က အခုထိ ဆက်ပြောင်းလဲနေတုန်းပဲ" သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။ "ရှင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ငြိမ်သွားပြီလို့ ကျွန်မထင်လိုက်တိုင်း တခြားအရာတစ်ခုခုက သေမျိုးဇာတ်က လွတ်မြောက်သွားပြန်ရော"
ကျုပ်လက်တွေကို ငေးကြည့်မိပါတယ်။
သတိထားပြီး မကြည့်မချင်းတော့ သူတို့က သာမန်အတိုင်းပါပဲ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျုပ်ရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ ရေခဲစွယ်လေးတွေ တလက်လက် တောက်ပလာပါတယ်။
ဖျော့တော့တဲ့ လျှပ်စီးတန်းလေးတွေက ကျုပ်ရဲ့ လက်သည်းစွန်းတွေကို လိုက်လို့သွားပါတယ်။
ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက—
သူမထက် နှေးပါတယ်။
ပိုပြီးတော့လည်း သန်မာပါတယ်။
ညအိပ်ရေးပျက်ထားပေမဲ့ မပင်ပန်းပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျုပ်လက်ကောက်ဝတ်ရဲ့ အတွင်းဘက်ကို လာတို့ပါတယ်။
"ရှင်က ဘယ်တော့မှ အိုမင်းသွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"
"ကိုယ်လည်း မသိဘူး"
"အော်ရီလီယာကတော့ ရှင်မအိုဘူးလို့ ယုံကြည်နေတယ်။ ကျွန်မလိုမျိုး အိုမင်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့"
ကျုပ်က ပြတင်းပေါက်ဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မှန်ပြင်ပေါ်မှာ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတွေ မှေးမှိန်စွာ ထင်ဟပ်နေပါတယ်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်နှာအသွင်အပြင် မပြောင်းလဲတော့တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိနေတဲ့ ကျုပ်ရဲ့ဇနီးသည်ပေါ့။
သူမက ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်နားမှာ ကျုပ်ကို ထိုင်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ မနက်ခင်းအကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။
သတိပေးမှုတစ်ခုမှ မပါဘဲ ရောက်လာတတ်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးပေါ့။
ကျုပ်က ဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေချိန်မှာ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပိုပြီးအိုမင်းသွားမယ့် ပုံရိပ်မျိုးပေါ့။
သူမက ကျုပ်ကို ချစ်နေရင်းနဲ့တင် သူမအတွက် ကြိုပြီး ငိုကြွေးပူဆွေးနေရမယ့် အကြောင်းအရာမျိုးကိုပေါ့။
သူမက အော်ရီလီယာဆီကို သွားခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။
မယ်လင်နဲ့ သက်စြာတို့ကို အကူအညီတောင်းခဲ့တဲ့အကြောင်းပေါ့။
သူတို့ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြတဲ့ ရှေးဟောင်းနည်းလမ်းတွေအကြောင်းကိုလည်း ပြောပြပါတယ်။
ဘုရားကျောင်းရဲ့ သစ္စာနှောင်ကြိုးတွေ။
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုတွေ။
တစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းကနေ နှစ်တွေကို နုတ်ယူပြီး တခြားတစ်ယောက်ဆီကို ပေးအပ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ လက်ထပ်မင်္ဂလာ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေပေါ့။
အိပ်ရာတစ်ဝိုက်မှာ အအေးဓာတ်တွေ စုဝေးလာတာကို ကျုပ်ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
အက်ဗလင် စကားစဲသွားပါတယ်။
ကျုပ် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
အအေးဓာတ်က တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
"ဆက်ပြောပါ"
သူမက သူတော်စင်ဖြစ်လာခြင်းအကြောင်းကို ပြောပြပါတယ်။
ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း ရုပ်တုတွေရဲ့အောက်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ စကားလုံးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
သေဆုံးသွားသူတွေကို ချီးမြှင့်တဲ့ စုံလင်ခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
သေမျိုးဘဝကနေ လုံးဝမခွာဘဲနဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ နယ်မြေဒေသနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတဲ့ သေမျိုးဘဝတစ်ခုပါပဲ။
သေမျိုးရဲ့ ဆန္ဒအရွေးချယ်မှုကနေတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားကို သယ်ဆောင်သွားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ပေါ့။
အော်ရီလီယာရဲ့ သူတော်စင်မလေးတဲ့။
အဲဒီဘွဲ့နာမည်က ကျုပ်ကို ချက်ချင်းပဲ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေပါတယ်။
အက်ဗလင်ကို မယုံလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
လူတွေက ဒီလိုဘွဲ့ထူးနာမည်တွေနဲ့ ဘာတွေလုပ်တတ်ကြလဲဆိုတာကို ကျုပ်သိလို့ပါပဲ။
"ဘာတွေများ လိုအပ်မှာလဲ" ကျုပ်မေးလိုက်ပါတယ်။
"သူတို့လည်း မသိကြသေးဘူး"
"ရှင့်ကို ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်သွားစေမလဲ"
"အဲဒါလည်း သူတို့မသိဘူး"
"ရှင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ရှင်သန်နိုင်မှာလဲ"
"မသိကြဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ"
မေးခွန်းတစ်ခုချင်းစီတိုင်းနဲ့အတူ ကျုပ်ရဲ့အသံက ပိုပြီး တင်းမာလာပါတယ်။
အက်ဗလင်က နောက်ဆုတ်မသွားပါဘူး။
"အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မ ရှင့်ကို ချက်ချင်းမပြောခဲ့တာပေါ့"
ကျုပ် ထရပ်လိုက်ပါတယ်။
အခန်းထဲမှာ အပူချိန် ကျဆင်းသွားပါတယ်။
ရေဆေးကန်တစ်ဝိုက်မှာ ရေခဲတွေ တွယ်လာပါတယ်။
"ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားအချို့ကို ကိုယ် ပေးနိုင်ပါတယ်"
"မလုပ်နဲ့"
"ရှင့်ရဲ့ အသက်ကို ကိုယ့်အသက်နဲ့ ချည်နှောင်လိုက်လို့ ရပါတယ်"
"မလုပ်နဲ့"
"အော်ရီလီယာက—"
"တော်တော့"
တတိယအကြိမ်မြောက် ငြင်းပယ်သံက ပိုပြီး ပြင်းထန်သွားပါတယ်။
ကျုပ် လှည့်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်ကတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
သူမရဲ့လက်တွေ တုန်ယင်နေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အသံကတော့ တုန်မနေပါဘူး။
"ကျွန်မ တောင်းဆိုနေတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့ မသိရသေးခင်မှာတင် ရှင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးဖို့ လုပ်မယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပြီးသားပါ"
"ကိုယ်က ရှင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းလေ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ကိုယ်က ရှင့်ဘေးမှာ နှစ်ပေါင်းခြောက်ဆယ်တိတိ ရပ်နေပြီးတော့မှ ရုတ်တရက်—"
ဝါကျက အဆုံးမသတ်နိုင်တော့ပါဘူး။
အခန်းထဲမှာ ဆောင်းရာသီကြီး ရောက်လာသလို ပြည့်နှက်သွားပါတယ်။
နှင်းတွေ ကျတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
နှင်းကျခါနီး တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးပေါ့။
အက်ဗလင်က ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားက နေရာလပ်ကို ဖြတ်လာပါတယ်။
သူမရဲ့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျုပ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
ရေခဲချပ်ဝတ်တန်ဆာက သူမရဲ့ လက်တွေအောက်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
ပင်ကိုဗီဇပေါ့။
ကာကွယ်လိုတဲ့ စိတ်နဲ့ပေါ့။
ကျုပ်က အဲဒါကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါတယ်။
"ရှင်က အော်ရီလီယာ မလုပ်ခိုင်းတာကို တည့်တည့်ကြီး လုပ်နေပြီ ယူရီယာ" သူမက ပြောပါတယ်။
"ဘာကိုလဲ"
"ကူညီချင်တဲ့ဆန္ဒက ခွင့်ပြုချက်တစ်ခုလို ခံစားရလို့ ကိုယ့်ထက်ကျော်လွန်ပြီး လက်လှမ်းနေတာကိုလေ"
အဲဒီစကားတွေက မှန်ကန်နေလို့ ပိုပြီး နာကျင်ရပါတယ်။
ကျုပ်က သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ကိုယ်က ဘာလုပ်ရမယ်လို့ ရှင်ထင်နေလဲ"
"နားထောင်ပေးပါ"
"ကိုယ် နားထောင်နေတာပဲလေ"
"ရှင့်ကိုယ်ကိုယ် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး ဖြေရှင်းလို့ရမယ့် ပြဿနာတစ်ခုကို ကြားရတဲ့အထိ ရှင် စောင့်နေခဲ့တာလေ"
"ဒါက မတရားဘူးနော်"
"ဟုတ်ပါတယ်"
သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လာပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားလည်း ဖြစ်နေတာပဲလေ"
ကျုပ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပါတယ်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ သူမရဲ့ အနာဂတ်ကို မဆုံးဖြတ်ဘဲ ပုံမှန်အသက်ရှူနိုင်ရုံလောက်ပါပဲ။
ရေဆေးကန်ပေါ်က ရေခဲတွေ အရည်ပျော်ကျလာပါတယ်။
ရေတွေက ဘေးဘက်ကနေ စီးကျလာပါတယ်။
"ကိုယ် ရှင့်ကို မဆုံးရှုံးချင်ဘူး"
"ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို မဆုံးရှုံးချင်ပါဘူး"
"ရှင် ဒါကို ကိုယ့်ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တယ်"
"ရက်အနည်းငယ်လောက်ပေါ့"
"အဲဒါက ပိုကောင်းသွားစေတာတော့ မဟုတ်ဘူး"
"သိပါတယ်"
"ကိုယ့်ကို ပြောပြဖို့ရော စဉ်ਸစားဖူးရဲ့လား"
"ပြောပြမှာပေါ့"
"ဘယ်တော့လဲ"
"ကျွန်မ ကြောက်နေတယ်ဆိုတာထက် ပိုပြောနိုင်တဲ့အချိန်ကျရင်ပေါ့"
ကျုပ်က သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဘာလို့ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ကြောက်ပြဖို့ ဝန်လေးနေရတာလဲ"
အဲဒီမေးခွန်းက အခန်းတွင်းကလေထုကို ပြောင်းလဲသွားစေပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်တွေကို အောက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
"ရှင့်ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက ကတိကဝတ်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိလို့ပါ"
အဲဒါက ဖြစ်ပြီးသွားခဲ့ပါပြီ။
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာတင် ကျုပ်က စွမ်းအားတွေ ပေးဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ပြီးနေခဲ့ပါပြီ။
နှစ်ကာလတွေကိုပေါ့။
ကျုပ်ပိုင်ဆိုင်သမျှ ဘုရားသခင်ရဲ့ ဘဝသက်တမ်းမှန်သမျှကိုပေါ့။
နှောင်ကြိုးရဲ့ ပုံစံကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်စလုံးကို ချည်နှောင်ပစ်လိုက်မိမှာပါ။
သူမကို ထိန်းချုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကြောက်ရွံ့မှုက ထိန်းချုပ်မှုကို သစ္စာစောင့်သိမှုတစ်ခုလို ဖြစ်သွားစေနိုင်လို့ပါပဲ။
ကျုပ် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ်"
သူမက ပါးပြင်ကို တစ်ချက် သုတ်လိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်မလည်း တောင်းပန်ပါတယ်"
"ရှင် သူတော်စင် ဖြစ်ချင်တာလား"
"ကျွန်မ အချိန်လိုချင်တာပါ"
"အဲဒါ ကိုယ်မေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
သူမက ကလေးထိန်းခန်း တံခါးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"သူတော်စင်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာကို ကျွန်မ အခုထိ သေချာမသိသေးပါဘူး"
အမြွှာနှစ်ကောင်က ဘေးခန်းထဲမှာ လှုပ်ရှားလာကြပါတယ်။
မငိုပါဘူး။
တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြပါတယ်။
အဲဒါက ပိုပြီး စိတ်ပူစရာကောင်းပါတယ်။
တံခါးအောက်ကနေ အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေး တစ်ချက် ထွက်လာပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ မှောင်မိုက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
သစ်သားပစ္စည်းတစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျသံထွက်လာပါတယ်။
အက်ဗလင်က အဲဒီဘက်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်မတို့မှာ အများဆုံး သုံးမိနစ်လောက်ပဲ အချိန်ရှိတော့တယ်"
"အဲဒါက အတော် ရက်ရောတဲ့ အချိန်ပဲ"
သူမက ကျုပ်လက်ကို ပြန်ဆွဲကိုင်လာပါတယ်။
"ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းချင်တယ်။ သူတို့နဲ့အတူပေါ့။ သူတို့ ဘယ်လိုလူတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို မြင်ချင်တယ်"
"ကိုယ်လည်း အဲဒီလိုပဲ"
"ဘုရားကျောင်း ဆောက်တာကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ချင်သေးတယ်။ လူနာက ဘုရားသခင် မှန်မှန်ကန်ကန် ကိုးကွယ်ရဲ့လားဆိုပြီး မမေးမြန်းတတ်တဲ့ ကုသပေးသူတွေကို လေ့ကျင့်ပေးချင်သေးတယ်။ အော်ရီလီယာကို တရားရုံးချုပ် နောက်တစ်ခု ဖြစ်မလာမယ့် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ပုံစံဖော်ဖို့အတွက် ကူညီပေးချင်သေးတယ်"
သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေက ပိုပြီး တင်းကျပ်လာပါတယ်။
"ကျွန်မ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ချင်တာက လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးလို့ပါ။ ရှင့်ရဲ့ဇနီး ဖြစ်နေလို့ တစ်ခုတည်း ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး"
သက်ပြင်းချခြင်းနဲ့ အရှက်တရားတို့က အတူတကွ ရောက်လာပါတယ်။
သူမ လိုချင်တဲ့အရာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလို့ ဝမ်းသာရပါတယ်။
ကျုပ်ရဲ့ ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက အဲဒါကို ကြားချင်နေခဲ့လို့လည်း ရှက်မိပါတယ်။
"အဲဒါက အရေးကြီးပါတယ်" ကျုပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"အရေးကြီးတာပေါ့"
"အကယ်၍ လုံခြုံတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိမယ်ဆိုရင်တော့—"
"အဲဒါကို ကျွန်မတို့ လေ့လာကြမယ်"
"အတူတူပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ကျုပ်တို့ရဲ့ နှောင်ကြိုးအပေါ်မှာ ဘယ်လို သက်ရောက်မှုရှိလဲဆိုတာကို နှစ်ယောက်စလုံး သေချာ မသိရဘဲ ဘယ်အလုပ်မှ မလုပ်ရဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့"
"ပြီးတော့ သူတော်စင်ဖြစ်လာဖို့က ရှင့်ရဲ့ မူလသဘောသဘာဝကို လျော့ပါးသွားစေမယ်ဆိုရင်—"
"ကျွန်မ ငြင်းပယ်မှာပါ"
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်လာပါတယ်။
ကျုပ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက သက်သာရာရစေပါတယ်။
ကလေးထိန်းခန်း တံခါးပွင့်လာပါတယ်။
ဂါရစ်က စင်္ကြံလမ်းပေါ်မှာ ရပ်နေပါတယ်။
သူက ကျုပ်ရဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ယူထားပါတယ်။
ကာရိုက ကျုပ်ရဲ့ တခြားဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး သူ့နောက်မှာ ရပ်နေပါတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း စီးထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒါမှ ပုံမှန်ပေါ့လေ။
ဖိနပ်တွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ လွင့်မျောနေပါတယ်။
ကျုပ်ရဲ့ သားဖြစ်သူက ကျုပ်ရဲ့ ဗလာကျင်းနေတဲ့ ခြေထောက်တွေကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
"အေးတယ်"
"ဟုတ်တယ် ထင်တယ်"
ကာရိုက သူမရဲ့ ဖိနပ်ကို လွှတ်ချလိုက်ပါတယ်။
ဖိနပ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျသွားပါတယ်။
ဂါရစ်ကတော့ မလွှတ်ပါဘူး။
သူက ကျုပ်ဆီကို ရွှေ့လာပါတယ်။
"ကျေးဇူးပါပဲကွာ"
သူ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ဖိနပ်က ကျုပ်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လာမှန်ပါတယ်။
ကျုပ်တို့ရဲ့ လေးနက်တဲ့ စကားပြောဆိုမှုကြီးက မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ပြီးဆုံးသွားပါတော့တယ်။
စာရေးနောက်မှာ အော်ရီလီယာ၊ မယ်လင်နဲ့ သက်စြာတို့က ကျုပ်တို့နဲ့ လာတွေ့ကြပါတယ်။
ရဲတိုက်မှူးကတော့ အက်ဗလင်က ဖိတ်ခေါ်မှသာ လာရောက်ခဲ့ပါတယ်။
မေရီကတော့ ရောက်မလာပါဘူး။
အဲဒါက ထူးဆန်းနေပါတယ်။
ကျုပ်က တံခါးဘက်ကို နှစ်ခါတောင် လှည့်ကြည့်မိပါတယ်။
"သူမက မနေ့က အရေးပေါ် အမိန့်တွေကို ပြန်လည်စစ်ဆေးနေလို့ပါ" လို့ အက်ဗလင်က ရှင်းပြပါတယ်။
"အဲဒါက သူမကို ပေါ်လာဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဖူးပါဘူး"
"သူမ အခုထိ မသိသေးလို့ပါ"
ကျုပ်က ဇနီးသည်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"သူမကို သိစေချင်တာလား"
"နောက်မှပေါ့"
အော်ရီလီယာက အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီနေ့တော့ ကျုပ်တို့ စက်ဝိုင်းငယ်လေးအတိုင်းပဲ ဆက်သွားကြမယ်"
အက်ဗလင် သူတို့ကို လျှို့ဝှက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာကို ကျုပ် သတိရလိုက်ပါတယ်။
ကျုပ်ရဲ့ စိတ်ထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကတော့ အဲဒီအတွက် တမျိုးကြီး ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
စားပွဲပေါ်မှာ အစိမ်းရောင် စာအုပ်ကြီး တင်ထားပါတယ်။
မယ်လင်က မှတ်သားထားတဲ့ စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
စာသားတွေက မှေးမှိန်နေပါပြီ။
ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုကတော့ ကျန်ရွေ့နေဆဲပါပဲ။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထွင်းထုထားတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်မှာ ရပ်နေပြီး ဖျားနာနေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးဆီကို လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်ထားပါတယ်။
တခြားလက်တစ်ဖက်ကတော့ မီးအိမ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပါတယ်။
သူမရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်က သင်္ကေတက အပေါ်ဖုံးက သင်္ကေတနဲ့ ကိုက်ညီနေပါတယ်။
"သူမရဲ့ နာမည်က အီလီနော်ပါ" လို့ မယ်လင်က ပြောပါတယ်။ "သူမက မှတ်တမ်းတွေထဲကနေ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရတဲ့ ကရုဏာဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခဲ့တာပါ"
"ဩသယ်လော့စ်က လုပ်ခဲ့တာလား" ကျုပ်မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလို ဖယ်ရှားခံရတာက သူသိထားတဲ့ ပြင်ဆင်ချက်အများစုထက် ပိုပြီး ရှေးကျပါတယ်"
"သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်ခဲ့တာလဲ"
"သုံးရာ့ဆယ့်နှစ်နှစ်ပါ"
အဲဒီကိန်းဂဏန်းက လေးနက်စွာ ကျဆင်းလာပါတယ်။
ထာဝရတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သာမန်သေမျိုးဘဝထက် အများကြီး ပိုလွန်ပါတယ်။
"သူမကို ဘာတွေဖြစ်သွားလဲ" အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
"မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ မပါပါဘူး"
"အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့အချက်ပဲ"
"အရေးကြီးတာပေါ့"
မယ်လင်က စာမျက်နှာအချို့ကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
"နောက်ဆုံး ကျန်ရွေ့နေတဲ့ မှတ်တမ်းမှာတော့ သူမကိုးကွယ်တဲ့ ဘုရားသခင်က ရန်သူ့မြို့တစ်မြို့ကို ကုသပေးဖို့ ငြင်းဆန်ခိုင်းတဲ့အတွက် သူမက ဘုရားကျောင်းကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်လို့ ရေးသားထားပါတယ်"
အက်ဗလင်က ပိုပြီး နီးကပ်လာပါတယ်။
"သူမက အမိန့်ကို မနာခံခဲ့ဘူးပေါ့"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"သူမရဲ့ စွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာလား"
"မဆုံးရှုံးပါဘူး"
အော်ရီလီယာက ပုံဆွဲထားတဲ့နေရာကို လာတို့ပါတယ်။
"အဲဒါကြောင့်ပဲ ဘုရားသခင်ရဲ့ နာမည်က ဖယ်ရှားခံရပြီး သူမရဲ့ နာမည်က ကျန်ရွေ့နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
ကျုပ်က ပုံထဲက အမျိုးသမီးကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"သူမက ဘုရားသခင်ရဲ့ အမိန့်ကို မနာခံဘဲနဲ့ကို နယ်မြေဒေသကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့တာပေါ့"
"အဲဒါကပဲ အဓိက အချက်ဖြစ်ပုံရပါတယ်" လို့ သက်စြာက ပြောပါတယ်။
နောက်ထပ် မှတ်တမ်းတစ်ခုကတော့ တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ် အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါးအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လေးရာ့နှစ်တယ်။
တစ်ယောက်ကတော့ ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာအောင် လုံးဝ အိုမင်းခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူတာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားပြီးမှ အိုမင်းခြင်းက ပြန်စလာခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်မှတ်တမ်းကမှ ညွှန်ကြားချက်တော့ မပေးထားပါဘူး။
ဇာတ်လမ်းတိုင်းက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆန့်ကျင်နေကြပါတယ်။
အချို့သူတော်စင်တွေက ကုသပေးကြပါတယ်။
အချို့က သစ္စာဆိုမှုတွေကို သက်သေပြုကြပါတယ်။
တစ်ယောက်က တံတားတစ်စင်းကို စောင့်ရှောက်ပါတယ်။
တခြားတစ်ယောက်ကတော့ အမည်မပေးရသေးဘဲ သေဆုံးသွားကြတဲ့ ကလေးငယ်တွေရဲ့ အမှတ်တရတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးပါတယ်။
"သူတို့ဆီမှာ ဘာတွေ တူညီကြလဲ" ကျုပ်မေးလိုက်ပါတယ်။
မယ်လင်က စာအုပ်တွေကို ဘေးဖယ်လိုက်ပါတယ်။
"သူတို့ကို ဘုရားသခင်ရဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ မrecognition (အသိအမှတ်ပြု) ခံရခင် လူတွေက အရင်ဆုံး အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြတာပါ"
"ကိုးကွယ်ကြတာလား"
"မဟုတ်ဘူး" အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။ "ယုံကြည်ခဲ့ကြတာပါ"
အဲဒီ ကွာခြားချက်က ရင်းနှီးနေသလိုပါပဲ။
"မနေ့က သတ္တုတွင်းမှာလေ" သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။ "ဟေเวင်ရေးချ်တစ်ခွင်က လူတွေက ဘုရားကျောင်းခေါင်းလောင်းသံကို ကြားခဲ့ကြရတယ်"
"ဘယ်သူမှ မတီးခဲ့ပါဘူး" ကျုပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်သေမျိုးရဲ့လက်ကမှ မတီးခဲ့ပါဘူး"
"ရှင်တို့ကော တီးခဲ့လို့လား"
"မတီးပါဘူး"
အက်ဗလင်က သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို ဘယ်သူက တီးတာလဲ"
"နယ်မြေဒေသလေ"
အဲဒီအဖြေက ကျုပ်ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပါတယ်။
နယ်မြေဒေသတွေမှာ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိမယ်လို့ မယူဆထားကြပါဘူး။
အဲဒီနောက်မှာမှ ကျုပ်က မုန်တိုင်းတွေ လမ်းကြောင်းရွေးချယ်တတ်တာကို သတိရသွားပါတယ်။
ဆောင်းရာသီက မျိုးစေ့တွေတစ်ဝိုက်မှာ တည်ငြိမ်လာတာကိုပေါ့။
ကမ္ဘာ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုက ကျုပ် ဘာဖြစ်သွားပြီလဲဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်လို့ ကျုပ်ရဲ့ဓားက ပေါ်လာခဲ့တာပေါ့။
ဖြစ်နိုင်တာက ရည်ရွယ်ချက်ဆိုတဲ့ စကားလုံးက မှားယွင်းနေတာ ဖြစ်မှာပါ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်းဆိုတာက ကျုပ်တို့လို ပုံစံမျိုးနဲ့ စဉ်းစားတွေးခေါ်နိုင်တဲ့ ဦးနှောက်တစ်ခုမှ မလိုတာ ဖြစ်ရပါမယ်။