မေလင်းက ထရပ်ပြီး အက်ဗလင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
“ဒီနှောင်ကြိုးကို ကျမ စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရမလား”
အက်ဗလင်၏ ပခုံးများ တင်းသွားသည်။
“ယူရီယာနဲ့ ကျမကြားက နှောင်ကြိုးကိုလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“သူ သိသွားမလားဟင်”
“မင်း စွမ်းအားသုံးနေတယ်ဆိုတာတော့ သူ ခံစားမိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်တိုင် မပြောပြသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျမ ဘာကိုစစ်ဆေးနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ သိမှာမဟုတ်ဘူး။”
အက်ဗလင်က စဉ်းစားလိုက်သည်။
“နှောင်ကြိုးကို ကိုယ်တိုင် ထိတွေ့မှာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ဘဝက အဲဒီနှောင်ကြိုးနဲ့ ဘယ်လို ဆက်စပ်နေလဲဆိုတာကိုပဲ ကျမ ကြည့်မှာပါ။”
“ဒါဖြင့်ရင် ရပါတယ်။”
မေလင်းက အက်ဗလင်၏ လက်ကောက်ဝတ်အထက်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို ကြွမြှောက်လိုက်သည်။
သူမက လက်နှင့် မထိတွေ့ခဲ့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ယူရီယာ၏ ရေခဲအေးစက်စက် အလင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာ၏ နွေးထွေးမှုမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လိုင်းနှစ်ကြောင်းကို တစ်ကြောင်းနှင့်တစ်ကြောင်း အနီးစပ်ဆုံး ယှဉ်လျက် အလွန်တရာ ကြာရှည်စွာ ရေးဆွဲထားသဖြင့် တစ်ကြောင်းစီက အခြားတစ်ကြောင်း၏ ပုံစံကို မှီခိုတွက်ချက်လာကြရသည့်နှယ် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
မေလင်းက ၎င်းကို စူးစမ်းလေ့လာလိုက်သည်။
ထို့နောက် သက်ဆရာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ”
သက်ဆရာက ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။
“ငါရော ကြည့်လို့ရမလား”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုလုပ်ဆောင်ချက်ထဲသို့ ရွေးချယ်မှု အင်အားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ပုံစံအလင်းရောင်မှာ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
လိုင်းတစ်ကြောင်းက လူသားဆန်သည်။
ပြောင်းလဲတတ်သည်။
သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။
အခြားလိုင်းတစ်ကြောင်းမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်က အသုံးပြုသည့် တိုင်းတာချက်များထက် ကျော်လွန်၍ ဆန့်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ချိတ်ဆက်နေကြသည်။
တစ်ဦးက အခြားတစ်ဦးကို လွှမ်းမိုးချုပ်နှယ်ထားခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တတိယမြောက် အလင်းရောင်တစ်ခု ရွေ့လျားနေသည်။
အနာကျက်စေခြင်း။
မကြာခဏ ပြုလုပ်ပေးတတ်သည့် စောင့်ရှောက်မှုများ။
နှစ်ကာလများစွာ မျှဝေသုံးစွဲခဲ့ကြသည့် မှော်စွမ်းအားများ။
ဂရေးကိပ်၏ အကာအကွယ်နယ်နိမိတ်အတွင်း သူတို့ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည့် ဘဝ။
သက်ဆရာက သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်သည်။
“စတင်နေပြီပဲ”
အက်ဗလင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဘာတွေ စတင်နေပြီလဲ”
အော်ရီလီယာက အလင်းရောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျယ်သွားသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊
အသိအမှတ်ပြုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ရှင်က ကျမရဲ့စွမ်းအားတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သယ်ဆောင်လာခဲ့တာပါလား” သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ကျမက အနာကျက်စေတဲ့မှော်ကို သုံးတာပါ။”
“မှော်စွမ်းအား သက်သက်တော့ မဟုတ်ဘူး။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူ့ကိုမှ အကြောင်းမပြန်နိုင်တဲ့ အချိန်တုန်းက မင်းက အနာကျက်စေတဲ့ ပညာကို သင်ပေးခဲ့တယ်။ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပျောက်ဆုံးမသွားအောင် ဘယ်လိုထိန်းသိမ်းရမှန်း မသိတော့တဲ့အချိန်မှာ မင်းက ကရုဏာတရားကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာ လုံခြုံမှုရှိနိုင်တယ်လို့ ငါ မယုံကြည်ခင်ကတည်းက မင်းက ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။”
အက်ဗလင်က သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲဒါနဲ့ပဲ ကျမက သူတော်စင်မ ဖြစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“မဟုတ်ပါဘူး” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း လမ်းကြောင်းရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါပဲ။”
ထိုစကားလုံးက သူတို့ကြားတွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
လမ်းကြောင်း။
ကတိကဝတ် မဟုတ်ပေ။
အမိန့်အာဏာ မဟုတ်ပေ။
ပြဿနာဖြေရှင်းနည်းလည်း မဟုတ်ပေ။
ရွေးချယ်ပြီး လျှောက်လှမ်းနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“ကျမ အသက်အရွယ် ကြီးတာ နှေးသွားတာလား” အက်ဗလင်က မေးလိုက်သည်။
မေလင်းက မှော်စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်။”
“ဒါက စိတ်ချရတဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။”
“ကိုယ်မပိုင်ဆိုင်တဲ့ သေချာမှုကိုတော့ အလကားနေရင်း ကျမ အာမမခံနိုင်ပါဘူး။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမှန်အတိုင်း သိနိုင်မလဲ”
“မှတ်တမ်းတွေပေါ့” မေလင်းက ပြောသည်။ “ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းတွေက မှတ်တမ်းတွေ။ သြသလော့စ် ပြောင်းလဲခဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တဲ့ စာရင်းအင်းတွေပေါ့။”
“ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးတာမျိုးပေါ့” အော်ရီလီယာက ထပ်လောင်းပြောသည်။ “အချိန်ကာလ အပိုင်းအခြားနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးကြည့်တာပေါ့။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
သက်ဆရာက သူမ၏ထိုင်ခုံဆီသို့ ပြန်သွားထိုင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ပေါ့။”
အက်ဗလင်က သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အော်ရီလီယာရဲ့ သူတော်စင်မဆီကနေ လူတွေ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မင်း ဖြစ်လာဖို့ အဲဒီလမ်းကြောင်းက တောင်းဆိုလာပြီဆိုရင် မင်း အဲဒါကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် ရှိရမယ်။”
“အဲဒီဘွဲ့နာမည်က နားထဲမှာတော့ သိပ်ပြီး အနေရခက်စရာကောင်းလှချေလား။”
“ခက်ရမှာပေါ့” သက်ဆရာက ပြောသည်။ “ဘွဲ့နာမည်တွေဆိုတာ များသောအားဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေနဲ့အတူ တွဲပါလာတတ်တာမျိုးလေ။”
အက်ဗလင် နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ სივრცেকে ဖြတ်၍ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် အက်ဗလင်၏လက်ကို မထိမိခင်မှာပင် သူမ ရပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က လက်ကျန်အကွာအဝေးကို တိုးဝင်လိုက်သည်။
သူတို့၏လက်ချောင်းများ ဆက်သွယ်သွားကြသည်။
“ရှင် ရှာဖွေတဲ့နေရာမှာ ကျမ ကူညီပေးပါမယ်” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မသေနိုင်တဲ့ဘဝကိုတော့ အာမမခံဘူး။”
“သိပါတယ်။”
“ရှင် မစွန့်ခွာနိုင်တဲ့ နှောင်ကြိုးတစ်ခုထဲကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အလسအလျင် ခြေချမိသွားအောင်တော့ ကျမ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။”
“သိပါတယ်။”
“ပြီးတော့ အချိန်ပိုလိုချင်လို့ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ အန္တရာယ်ကို ကျမ ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
အက်ဗလင် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျမ ရှင့်ဆီကို လာခဲ့တာပေါ့။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သတိထားပြီး စတင်ကြတာပေါ့။”
အက်ဗလင်က မေလင်းနှင့် သက်ဆရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျမ ယူရီယာကိုတော့ အခုထိ မသိစေချင်သေးဘူး။”
ဘယ်သူမှ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေကြပေ။
ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် သူမကို အကြောင်းပြချက်ပေးရန် တွန်းအားပေးသလို ဖြစ်သွားသည်။
“ကျမ သူ့ကို ပြောပြရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ ပြောလည်း ပြောပြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုသာ ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲ ကြိုးစားတော့မှာ။”
“မှန်လောက်ပါပေတယ်” မေလင်းက ပြောသည်။
“သူ့ဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို ကျမကို ပေးလို့ရမလားဆိုပြီး သူ မေးလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကျမကို မသေနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့နယ်နိမိတ်ထဲမှာ ကျမကို သိမ်းဆည်းထားလိမ့်မယ်။ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိရသေးခင်မှာတောင် သူ့ရဲ့အစိတ်အပိုင်းအားလုံးကို ဒါမှမဟုတ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုခုကို သူ ကမ်းလှမ်းလာလိမ့်မယ်။”
အော်ရီလီယာလည်း ၎င်းကို မငြင်းနိုင်ခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်၏မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ တစ်ဖန် ပြည့်လာသည်။
“သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက အစွန့်အကြလွှတ်မှု ဖြစ်မသွားစေချင်ဘူး။”
သက်ဆရာက သူမ၏လက်များကို ခေါက်တင်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ မေးခွန်းကို တိတ်တဆိတ် ထိန်းသိမ်းထားလို့ ရပါတယ်။”
“ကျမကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် ချက်ချင်းအန္တရာယ်ရှိလာတာကို တွေ့ရှိရရင်တော့ မရဘူးနော်” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ယူရီယာ မသိဘဲနဲ့ မင်းကို ဘယ်လိုမှော်လုပ်ဆောင်ချက်မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး” မေလင်းက ထပ်လောင်းပြောသည်။
အက်ဗလင် တင်းမာသွားသည်။
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့သဘောသဘာဝကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးတာက မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပေမဲ့၊ အိမ်ထောင်ရေးနှောင်ကြိုးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲတာကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိလို့ပဲ။”
ထိုအဖြေကို အက်ဗလင် လက်ခံရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါကလည်း သင့်လျော်ပါတယ်လေ။”
“ပြီးတော့” သက်ဆရာက ပြောသည်။ “တိတ်ဆိတ်ဖုံးကွယ်ထားမှုဆိုတာ ဘယ်အချိန်မှာ ရှောင်လွှဲနေတာမျိုး ဖြစ်လာလဲဆိုတာကို မင်း ဆုံးဖြတ်ရမယ်။”
“ကျမ သိပါတယ်။”
“တကယ်ပဲ သိလို့လား။”
“မသိပါဘူး။”
ထိုအဖြေက လုံလောက်လောက်အောင်ကို ရိုးသားနေပေသည်။
သူတို့က မှတ်တမ်းများမှစတင်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။
မေလင်းက ဒုက္ခသည်များ ယူဆောင်လာခဲ့သည့် ဘုရားရေးရာ သမိုင်းမှတ်တမ်းများကို ရှာဖွေမည်။
သက်ဆရာက ဘုရားသဘောတရားစွမ်းအားကို သယ်ဆောင်ရင်း ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ကြသည့် လူသားများအကြောင်း ရှေးဟောင်းစာရင်းများကို စစ်ဆေးမည်။
အော်ရီလီယာက ဘုရားကျောင်းမှတ်တမ်းများနှင့် အက်ဗလင်၏ အနာကျက်စေသောစွမ်းအားများကို ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ လေ့လာမည်။
ကောင်းချီးပေးမှု မရှိ။
အခမ်းအနား မရှိ။
ကတိကဝတ် မရှိ။
မေးခွန်းများသာ ရှိသည်။
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်သည်။
သူ့ခြေထောက်များ ယိုင်နဲ့နေသလို ခံစားရသည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို ဖက်လိုက်သည်။
နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအနေဖြင့် မဟုတ်ပေ။
နယ်မြေတစ်ခု၏ ရင်းမြစ်အနေဖြင့်လည်း မဟုတ်ပေ။
သူ့ကလေးများဘေးတွင် ထိုင်ကာ မွေးနေ့လက်ဆောင်ဖဲပြูกလေးများကို သိမ်းဆည်းပေးခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။
“ငါလည်း ကြောက်နေတာပါပဲ” အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
“ကျမ သိပါတယ်။”
နေ့လယ်စာစားချိန်အထိ ဘာမှန်းမသိဘဲ ကျွန်တော် ရှိနေခဲ့သည်။
ဒါက မခက်ခဲလှပေ။
ဒါမာ့၏ နယ်မြေက ကျောက်တုံးအောက်ရှိ သတ္တုများကို ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းကို အမြွှာညီအကို ခွင့်ပြုထားကြောင်း သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ဂါရစ်က ဂရေးကိပ်ကို စတင်တည်ဆောက်ခဲ့ချိန်မှစ၍ ကြီးမားသော ခန်းမဆောင်အတွင်း ကျဆင်းခဲ့ဖူးသမျှ ဇွန်းတိုင်းကို နေ့လယ်စာစားချိန်တစ်လျှောက် လက်ညှိုးထိုးပြနေခဲ့သည်။
ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းသူက လေးခုရှိကြောင်း အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။
အယ်လီနော်က ကြမ်းပြင်ကို မြှောက်တင်ချင်နေခဲ့သည်။
မေရီကတော့ နေ့လယ်စာစားချိန်အတွင်း အတည်ပြုပေးရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
ကာရ်က မီးဖိုအောက်က သံချောင်းငယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အာကာသခေါက်ရိုးလေးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ထုတ်ပြလာခဲ့သည်။
လူတိုင်းက သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သူမက ၎င်းကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ယာဂုပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့သည်။
အချို့သော ထုံးစံများက အလွန်မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်ကြသည်။
အက်ဗလင်က နောက်ကျမှ ကျွန်တော်တို့ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေသည်။
ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
ချက်ချင်းတော့ မမေးခဲ့ပေ။
အဲဒါအတွက် အားထုတ်မှု လိုအပ်ပေသည်။
ယင်းအစား သူမကို ဖန်ခွက်တစ်ခု လှမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမ သောက်လိုက်သည်။
ကာရ်က သူမ၏ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်ကပါ လိုက်လုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ထိုင်ခုံက သုံးယောက်စာ မဆံ့ပေ။
လက်ရန်းတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီဝယ် အာကာသက ကွေးညွတ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မရဘူး။”
ထိုင်ခုံက ပုံစံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဂါရစ်က လက်တွေ့ဘဝကို မျက်မှောင်ကြုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လက်တွေ့ဘဝကတော့ တုန်လှုပ်မသွားခဲ့ပေ။
ဒီတစ်ခါတော့ပေါ့လေ။
“အကုန် အဆင်ပြေရဲ့လား” ကလေးတွေ သောရ်ကြောင့် အာရုံလွဲသွားချိန်တွင် ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အင်း။”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြဖို့ ငါ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။”
ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
မြန်ဆန်စွာ။
အေးစက်စွာ။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ကျွန်တော့်ပုံစံအတွင်းမှာပဲ ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ ရှေးအကျဆုံး သင်ခန်းစာများထဲမှ တစ်ခုပေါ့။
“ရှင် အန္တရာယ်ရှိနေလို့လား”
“မရှိပါဘူး။”
“ကလေးတွေရောလား”
“မရှိပါဘူး။”
“အခုလက်ရှိ အက်ဗလင်ဆီကနေ ကျွန်တော် လိုအပ်တာ ဘာများရှိသေးလဲ”
သူမ၏အမူအရာ ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ယုံကြည်မှုပါပဲ။”
အဲဒါက ဒိုင်းကာတစ်ခုထက် ပို၍ ခက်ခဲသည်။
သို့သော် ကျွန်တော် ပေးခဲ့လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ။”
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်လာသည်။
အီလီဇာက တိုးပွားလာသော စိတ်မရှည်မှုတို့ဖြင့် ညီလာခံကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ဂရေးကိပ်အတွင်း နတ်ဘုရားများ ပိုများလာခြင်းက စွမ်းအားများ ပိုများလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
၎င်းက လေ့ကျင့်ထားသော ကင်းစောင့်တပ်များ ပိုများလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ဟေဗင်ရိတ်အတွင်း နိုင်ငံသားများ ပိုများလာခြင်းက ကာကွယ်ရမည့် အိမ်ခြေများ ပိုများလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
၎င်းက လူတိုင်းကို လက်နက်များ ပေးအပ်သင့်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။
လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သိကြသည့် အချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးခဲ့ကြသည့် ကင်းလှည့်စနစ်ထက် မြို့တော်က ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ခရိုင်များ ရှိလာပြီ။
ကုန်လှောင်ရုံများ။
သတ္တုတွင်းလမ်း။
ကူးသန်းသွားလာရေး တံခါးပေါက်။
ဂရေးကိပ်၏ အကာအကွယ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော နတ်ကွန်းများ။
အီလီဇာက ကောင်စီစားပွဲပေါ်တွင် မြေပုံတစ်ခုကို တင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ အမှန်တကယ်ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု လိုအပ်နေပါပြီ။”
မယ်လိုဒီက စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့မှာ ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု ရှိပြီးသားပဲလေ။”
“ရှင်တို့မှာ ရှိတာက ရှင်တို့ကိုယ်တိုင်ပဲလေ။”
“အဲဒါက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ကို ကောင်းကောင်း အလုပ်ဖြစ်နေတာပဲဟာ။”
“အံ့သြစရာကောင်းတယ်ဆိုတာ စစ်ရေးမူဝါဒတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။”
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်လည်း ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ ပါလာခဲ့သည်။
သောရ်၊ ကားလ်ဒရစ် နှင့် နိုင်ငံသားအသစ်များထဲမှ အတွေ့အကြုံရှိ အရာရှိသုံးဦးလည်း ပါလာခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြဿနာကို အပိုင်းပိုင်း ခွဲလိုက်ကြသည်။
ရဲတိုက်ကင်းစောင့်တပ်။
မြို့ပြကင်းစောင့်တပ်။
လမ်းပိုင်း ကင်းလှည့်တပ်များ။
πολιορκία ဝိုင်းရံခံရသည့် အချိန်များ သို့မဟုတ် ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းသည့် အချိန်များအတွက် လေ့ကျင့်ထားသည့် အရန်တပ်ဖွဲ့။
ဘုရားသဘောတရားဆိုင်ရာ ကာကွယ်ရေးကတော့ သီးသန့် ဖြစ်နေဆဲပင်။
မေရီက ၎င်းကို အထူးတလည် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
“တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက တိတ်တဆိတ် အမိန့်အာဏာကို ရယူလိုက်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်လူသားအရာရှိကမှ သိရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
သောရ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဘယ်နတ်ဘုရားကမှလည်း အဲဒါကို သိရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
အီလီဇာက ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဘုရင်မင်းမြတ်ရော ဘယ်မှာလဲ”
ဒီလိုသွားနေတာကို ကျွန်တော် မကြိုက်လှပေ။
“သူ့ဘက်က ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဖွဲ့စည်းပုံထဲမှာ ရှင့်နေရာက ဘယ်မှာလဲ”
“နောက်ဆုံးနားမှာလား”
“မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော်က လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။
စစ်တပ်တစ်ခုကို ရေခဲခဲသွားအောင် လုပ်နိုင်ရုံနဲ့ စစ်တပ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းစီစဉ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိသွားတာ မဟုတ်ပေ။
အီလီဇာကလည်း ထောက်ခံခဲ့သည်။
လိုအပ်တာထက် ပိုပြီးတော့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ပေါ့။
စစ်ရေး ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် အရပ်ဘက် အာဏာပိုင်များ၏ စီမံခန့်ခွဲမှု၊ နည်းဗျူဟာများအတွက် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ၏ အာဏာ၊ နှင့် အရေးပေါ် လုပ်ဆောင်မှုများအတွက် ရှင်းလင်းသော အခြေအနေများကို ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။
မေရီက အခြေအနေတိုင်းကို စာဖြင့် ရေးမှတ်ထားစေချင်ခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီကတော့ လူတိုင်း သေဆုံးသွားသည်ဖြစ်စေ၊ သတိလစ်သွားသည်ဖြစ်စေ အခြေအနေတစ်ခုကိုသာ ဖတ်ပြချင်နေခဲ့သည်။
မေရီက ၎င်းကို ပို၍ တရားဝင်ပုံစံဖြင့် ရေးသားခဲ့သည်။
သောရ်ကတော့ မယ်လိုဒီ၏ ဗားရှင်းကို ပိုကြိုက်ခဲ့သည်။
ထိုဆွေးနွေးပွဲက ညစာစားချိန်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
အဆုံးတွင် ကော်မတီသုံးခု၏ အမည်များမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ ကျွန်တော်တို့ မချမှတ်နိုင်ခဲ့ကြပေ။
မေရီက ၎င်းကို တိုးတက်မှုတစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
သူမ တကယ်ပြောနေတာ ဖြစ်မှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိသည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်က သူငယ်တန်း ကလေးထိန်းခန်းသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။
ဖွင့်ထားသော တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် သူမကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
သူမက ပြတင်းပေါက်နားတွင် ကာရ်ကို ပွေ့ချီထားသည်။
ကျွန်တော်တို့၏သမီးလေးက အက်ဗလင်၏မျက်လုံးဘေးရှိ မှိန်ဖျော့နေသော မျဉ်းကြောင်းများကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ စတွေ့ကြတုန်းက အဲဒီမျဉ်းကြောင်းတွေ မရှိခဲ့ပေ။
သို့မဟုတ် ကျွန်တော် သတိမထားမိလောက်အောင် သေးငယ်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပေမည်။
ကာရ်က လက်ချောင်းလေးဖြင့် တစ်ကြောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
နွေးထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“မရဘူးလေ ကာရ်။”
ကာရ်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မမေးဘဲနဲ့ အမေ့ကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးလေ။”
ကျွန်တော်တို့၏သမီးလေးက စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အဲဒီနေရာလေးကို အစားထိုးပြီး နမ်းလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမ မတွေ့လိုက်ခင်မှာပဲ ကျွန်တော် နောက်ဆုတ်လာခဲ့လိုက်သည်။
ကျွန်တော် နားလည်လို့ မဟုတ်ပေ။
သူမက ယုံကြည်မှုကို တောင်းဆိုထားခဲ့လို့သာ ဖြစ်သည်။
စד္ဒါလမ်းမပေါ်တွင် အော်ရီလီယာက ရှေးဟောင်းစာအုပ်ပုံကြီးတစ်ခုနှင့် ရပ်နေသည်။
မေလင်းက နောက်ထပ်ပုံတစ်ပုံကို သယ်လာသည်။
သက်ဆရာက ရိုလူဗန်းစကရင်သုံးခုကို လက်တစ်ဖက်အောက်တွင် ညှပ်ထားသည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် စာအုပ်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ညီလာခံတစ်ခုလား”
“မဟုတ်ပါဘူး” မေလင်းက ပြောသည်။
“ဘုရားကျောင်း မှတ်တမ်းတွေပါ” အော်ရီလီယာက ထပ်လောင်းပြောသည်။
အဖြေနှစ်ခုစလုံးက မှန်ကန်ကြသည်။
ဘယ်အဖြေမှလည်း အပြည့်အစုံ မဟုတ်ကြပေ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ခံစားမိလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ တောင်းဆိုချက်က ကျွန်တော်တို့ကြားတွင် တည်ရှိနေသည်ကိုလည်း ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ကျွန်တော် ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“မေရီ့မှာ စာအုပ်စင်တွေ ပိုရှိပါတယ်။”
“ငါတို့ သိပါတယ်” သက်ဆရာက ပြောသည်။
လူတိုင်း သိကြသည်။
ညီလာခံပြီးနောက်ပိုင်း ရက်များက ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လာခဲ့ကြသည်။
ငြိမ်သက်သွားတာတော့ မဟုတ်ပေ။
ဂရေးကိပ်က ထိုဖြစ်နိုင်ချေကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသော လည်ပတ်လာသည့် နတ်ဘုရားများက ရဲတိုက်၏ ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များကို စတင်သင်ယူလာကြသည်။
အက်ဒရင်က နတ်ကွန်းခြောက်ခုဆီသို့ ခရီးထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။
ပိုကြီးသော ဘုရားကျောင်း အခြေခံအဆောက်အအုံများကို တိုင်းတာခဲ့ကြသည်။
ပယ်ရင်းက လမ်းဘေးအမိုးအကာတစ်ခု ပျက်စီးသွားသောအခါ အချက်ပြနိုင်သည့် မီးအိမ်များကို ဒီဇိုင်းထုတ်ခဲ့သည်။
အယ်လီနော်က ဟေဗင်ရိတ်ရှိ ခေါင်းလောင်းအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တီးခတ်နိုင်သည့် အစိတ်အပိုင်းကို ဖယ်ရှားခိုင်းလိုက်သည်။
သူက ၎င်းက အသုံးဝင်ကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမက ခေါင်းလောင်းဘေးမှာ ဘယ်တုန်းကမှ နေဖူးသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
ထိုလုပ်ဆောင်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ၊ မေလင်းနှင့် သက်ဆရာတို့ ကျွန်တော်မပါဘဲ နောက်ထပ်နှစ်ကြိမ်တိုင် တိတ်တဆိတ် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က တစ်ကြိမ် တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုကတော့ ရွှေ့ပြောင်းလို့မရနိုင်လောက်အောင် ကြွပ်ဆတ်လွန်းသည့် မှတ်တမ်းများနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
သူမက ဘုရားကျောင်းအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့သည်။
အဲဒါက အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏အလုပ်က မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုလောက်အောင် ထိုကိစ္စနှင့် ကင်းကွာ၍မရတော့ပေ။
လူတွေက သူမကို ဘုရားကျောင်း၏ ပထမဆုံး အနာကျက်စေသူဟု စတင်ခေါ်ဝေါ်လာကြသည်။
အချို့ကလည်း နတ်ဘုရားမ အခြားတစ်နေရာတွင် ရောက်နေချိန်၌ အော်ရီလီယာ၏ အသံဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ကို ပြင်ပေးခဲ့သည်။
“ငါက ကိုယ့်အသံနဲ့ကိုယ် ရှိတာပါ။”
ထိုပြင်ဆင်ချက်က ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သဘောတူခဲ့သည်။
သက်ဆရာလည်း သဘောတူခဲ့သည်။
ညတစ်ညတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏ နားထပ်နားတွင် မီးခိုးရောင် ဆံပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
တစ်ပင်တည်းပါ။
သူမက မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားတွင် ၎င်းကို ညှပ်ထားသည်။
သူမ ဆက်လက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကျွန်တော် အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမ ဆံပင်မျှင်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။
မှန်ထဲတွင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကို အတူတကွ မြင်နေရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖျော့တော့တဲ့ ဆံပင်တွေက အသက်ကြီးလာတာနဲ့တော့ မတူတော့ပေ။
ကျွန်တော့်မျက်လုံးစွန်းများဆီတွင် လျှပ်စီးမီးပွားများ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားနေသည်။
အက်ဗလင်က သူမအတွက် အမြဲတမ်း ဖြစ်နေကျအတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
မပြောင်းလဲသွားတာတော့ မဟုတ်ပေ။
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေဆဲပင်။
ကွာခြားချက်တစ်ခုတော့ ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏နားထပ်ကို နမ်းလိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
“ရှင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လို့လား” ဟု သူမ မေးသည်။
“ဘာကိုလဲ”
“ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ကိုလေ။”
ကျွန်တော် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ဆံပင်ကို ကျွန်တော် ကြိုက်ပါတယ်။”
“မီးခိုးရောင် ဆံပင်ကိုလေ။”
ကျွန်တော် ထိုဆံပင်မျှင်ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။
သစ်ပင်လိုလို မီးခိုးရောင်လိုလိုနှင့် သိပ်မမြင်ရလှပေ။
“မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမ၏မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။
“ဖြစ်လာမှာလားဟင်”
အဲဒီမေးခွန်းက ဆံပင်တစ်ပင်တည်းအတွက်နဲ့တော့ အလေးချိန် ပိုများနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် မဖြေခင် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား အသက်ကြီးလာတာကို ကြည့်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိပါဘူး။”
သူမ အလွန်တရာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ အသက်ကြီးလာဖို့ဆိုတာကတော့ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့အရာတစ်ခုပါပဲ။”
“ကျွန်ტော့်နဲ့အတူတူ ဟုတ်လား”
“ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းတိုင်းနဲ့ပေါ့။”
စကားလုံးများက မလုံလောက်ခဲ့ပေ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ခံစားမိနေသည်။
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပေ။
အက်ဗလင် လှည့်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အရေပြားအောက်တွင် အေးစက်စက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
သူမ၏လက်ဖဝါးများကတော့ နွေးထွေးနေဆဲပင်။
“ရှင် အသက်မကြီးနိုင်တော့ဘူးဆိုရင်ရော”
“အဲဒါဆိုရင် တခြားတစ်ခုခုက ကြီးထွားလာမှာပေါ့။”
“အဲဒါက ဆိုးရွားတဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ။”
“ကျွန်တော့်ကို သတိပေးချက်က သိပ်ပြီး နည်းလွန်းအားကြီးပါတယ်။”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုအသံထဲတွင် မျက်ရည်များ ပါဝင်နေသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူမ မေးလာသည်။ “ကျွန်တော်တို့မှာ ဆောင်းရာသီ ဘယ်နှစ်ခုလောက် ကျန်သေးတယ်လို့ ရှင် ထင်လဲ”
“အားလုံးပေါ့။”
“အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်။”
သူမ နောက်ဆုတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် အဲဒီအဖြေအတွက် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏မျက်နှာကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့” ကျွန်တော် ပို၍ သေချာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိသေးပါဘူး။”
သူမ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ထိုနေရာတွင် တည်ရှိနေသည်။
အဲဒီအချိန်ကျမှသာ ကျွန်တော် ၎င်းကို သိရှိသွားခဲ့သည်။
သူ့ပုံစံကို မဟုတ်ဘဲ၊
၎င်း တည်ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုသာ သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မေးလိုက်င်ရမှာ ဖြစ်သည်။
မေးချင်လည်း မေးချင်နေခဲ့သည်။
ယင်းအစား ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ပေါ်သို့ မှီတွယ်လာသည်။
“များများစားစား ရှိချင်မိပါတယ်” သူမက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမယ့်အတိုင်း လက်ခံကြတာပေါ့။”
“တစ်နှစ်ချင်းစီတိုင်း အတိုင်းပေါ့လေ”
“ဆောင်းရာသီတွေက အဲဒီလိုပဲ လည်ပတ်ကြတာ ထင်ပါရဲ့။”
“ရှင့်ရဲ့နယ်နိမိတ်ကတော့ သဘောတူချင်မှ တူလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့နယ်နိမိတ်နဲ့တော့ တိုင်ပင်မထားရသေးပါဘူး။”
သူမ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏အခန်းပြင်ဘက်တွင် ရဲတိုက်ကြီးက ညအချိန်၏ ငြိမ်သက်မှုဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက နတ်ဘုရားမဘဝမရောက်ဘဲ နှစ်သုံးရာတိုင်အောင် ရှင်သန်ခဲ့ဖူးသည့် အနာကျက်စေသူတစ်ဦးအကြောင်း မှတ်တမ်းကို ဖတ်ရှုနေသည်။
မေလင်းက ပျောက်ဆုံးနေသော နောက်ဆုံး အတွဲကို ရှာဖွေနေသည်။
သက်ဆရာက ထိုအနာကျက်စေသူမှာ နှောင်ကြိုးကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သလော သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းမှ ပုရောဟิตများက ရွေးချယ်မှုကို ပြန်လည်ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သလောဆိုသည်ကို လေ့လာနေသည်။
သူတို့ထဲတွင် မည်သူ့ထံမှာမှ အဖြေ မရှိသေးပေ။
အခုထိတော့ မရှိသေးပါဘူး။
အက်ဗလင်က သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော့်ထံမှ ခဏတာမျှသာ ကင်းကွာသွားစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
အဲဒီအချိန်တုန်းက ၎င်းတို့ထဲက ဘာတစ်ခုကိုမှ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပေ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ထ வழੋထက် ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့တယ်ဆိုတာကိုသာ ကျွန်တော် သိခဲ့သည်။
ဆောင်းရာသီက ထိန်းသိမ်းစပြုလာခဲ့သည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုပေါ်တွင် သူမ၏နှလုံးခုန်သံများ ရှိနေကြောင်းကို သိခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကလည်း အရင်လို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာပုံ မပေါ်တော့ကြောင်း သိခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ကြားက နှစ်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိခဲ့သည်။
သူတို့ကြားက လမ်းခရီးတစ်ခုကို သူမ စတင်ရှာဖွေနေပြီဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မသိသေးပေ။