အခန်း (၂၅၅) - ငါတို့ကြားက နှစ်ကာလများ
ညီလာခံသည် ပြီးဆုံးကြောင်း မည်သူကမျှ တရားဝင် မကြေညာခဲ့ဘဲ ပြီးသွားခဲ့သည်။
မေရီက ဤသို့သော အဆုံးသတ်ကို မနှစ်မြို့ပေ။
သူမသည် နိဂုံးချုပ် အမှာစကားကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
နတ်ဘုရား သုံးပါးက မနက်စာမစားမီကတည်းက ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိနေသော လူသား သံတမန်အဖွဲ့ နှစ်ဖွဲ့ကမူ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ရာ နေရာများဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းစာအုပ် မိတ္တူများကို ယူ၍ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေဆဲပင်တည်း။
သော နှင့် မယ်လိုဒီတို့ကမူ မည်သူသယ်လာမှန်း မသိကြတော့သည့် အရက်စည်ပိုင်း ပဉ္စမမြောက်တစ်ပိုင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။
နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကြီးမားသော ခန်းမကြီးထဲတွင် ကုလားထိုင်အချို့ လျော့နည်းသွားပြီး စာရွက်စာတမ်းများက ပိုများလာကာ၊ မြူခိုးများကို အုပ်ချုပ်သော နတ်သမီးတစ်ပါးအတွက် ခရီးသွားလာရေး စီစဉ်ပေးမည်ဟု မည်သူက ကတိပေးခဲ့သနည်းဆိုသည့် အရေးမပါသော အငြင်းပွားမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပွားနေလေသည်။
မေရီက ထိုအလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်နေ၏။
“ဒီညီလာခံကြီးက တရားဝင် အဆုံးသတ်သတ်မှတ်ချက် တစ်ခုတော့ လိုအပ်တယ်”
“အားလုံးပဲ ပြန်သွားကြပြီ ထင်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အတူတူမှ မဟုတ်တာ”
“တူတဲ့ အချက်တွေတော့ အများကြီးပဲလေ”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
ကျွန်တော်လည်း ကုလားထိုင်များကို ကူညီသိမ်းဆည်းပေးလိုက်သည်။
အီဒရင်ကတော့ ဆေးခန်းမှာ ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော နတ်ကွန်းများက ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာလေးခုထဲမှ သတင်းစကားများ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
ခရီးသွားများသည် ထိုအမိုးအကာများကို ပြန်လည်အသုံးပြုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ရွာနှစ်ရွာက စောင့်ရှောက်သူများကို ရွေးချယ်ပြီးသွားကြပြီ။
ရွာတစ်ရွာကမူ တာဝန်မယူမီ တောင်းဆိုချက်စာရင်းကို လှမ်းပို့လာသည်။
မေရီက ၎င်းတို့ကို ချက်ချင်းပင် အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။
“သူတို့က နတ်ဘုရားဧည့်သည်တွေကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် တောင်းဆိုနေကြတာ”
“အဲ့ဒါက သင့်လျော်တယ် ထင်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ နတ်ဘုရားတွေဘက်က မီးခွက်ဆီဖိုး ပေးဖို့လည်း တောင်းဆိုထားသေးတယ်”
“အဲ့ဒါကတော့ နတ်ဘုရားဆန်လှတယ်လို့ မဆိုနိုင်ဘူး ထင်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ သင့်လျော်ပါတယ်”
သူမက ထိုတောင်းဆိုချက်ကို မြို့တော် စာရင်းကိုင်ဌာနဆီ ပို့ပေးလိုက်သည်။
ထိုရွာငယ်လေး မီးခွက်ဆီ ရရှိလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ယူဆမိသည်။
ဂရေးကိပ်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုကြသော နတ်ဘုရားများသည် အမြဲတမ်းနေထိုင်ရန် အခန်းများဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြသည်။
ဤအချက်က နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖန်တီးလာ၏။
ကျွန်ုပ်တို့တွင် အခန်းများ ရှိပါသည်။
သို့သော် နတ်ဘုရားတစ်ပါးချင်းစီ နှစ်သက်ကြသော ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရာ နယ်မြေများနှင့် နီးစပ်သည့် အခန်းများ လုံလုံလောက်လောက် မရှိကြပေ။
နာရာက ကြီးမားသော ခန်းမဆောင်နှင့် နီးနီးတွင် ဆက်နေလိုသည်။
ဒါမာက ကျောက်သားနံရံများရှိသော အောက်ထပ်လမ်းကြောင်းများကို ပိုနှစ်သက်သည်။
တိုဗန်ကမူ မြို့တော်ခေါင်းလောင်းသံကို ကြားနိုင်မည့် အခန်းကို လိုချင်သည်။
တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောမှုကို အုပ်ချုပ်သော နတ်သမီးတစ်ပါးကမူ သောနှင့် ဝေးကွာသော အခန်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သောကမူ စိတ်မနာပေ။
“သူ့နယ်မြေကို သူ နားလည်ပါတယ်”
အီလီနော် နှင့် ပယ်ရင်တို့က မသုံးဘဲ ပစ်ထားသော အိမ်ရာတောင်ပံကို စတင်စစ်ဆေးကြသည်။
မေရီက စာရင်းတစ်ခု စတင်ပြုစုသည်။
ရဲတိုက်မှူးက စာရင်း သုံးခုအထိ လုပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မနက်ခင်းကို ဘုရားကျောင်းမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
ကြီးမားသော အဆောက်အအုံအသစ်က အတွင်းနံရံ၏ အပြင်ဘက် သတ်မှတ်ထားသော မြေကွက်လပ်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း ညီလာခံ စတင်ချိန်ကတည်းက ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းငယ်လေးမှာ လူစည်ကားလာခဲ့သည်။
လူအချို့က အော်ရီလီယာကို ကျေးဇူးတင်ရန် လာကြသည်။
အချို့ကမူ အော်ရီလီယာက မာလင် နှင့် သက်စြာတို့ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့စဉ်က မည်သို့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ကြားသိခဲ့ရသောကြောင့် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အချို့က ကိုယ်တိုင်အတွက် ခွင့်လွှတ်မှုကို လိုချင်ကြသည်။
အချို့ကမူ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ခွင့်လွှတ်ရန် တာဝန်မရှိကြောင်း အော်ရီလီယာက ပြောပြပေးရန် လာရောက် တောင်းဆိုကြသည်။
သူမက ထိုအုပ်စုနှစ်ခုစလုံးကို အမှန်အတရားအတိုင်း ပြောပြခဲ့သည်။
ခွင့်လွှတ်မှုကို အတင်းအကျပ် တောင်းဆို၍ မရနိုင်ကြောင်း။
ကရုဏာတရားသည် အနီးအပါးတွင် ရှိနေရန် မလိုအပ်ကြောင်း။
ဒဏ်ရာများကို ကုစားခြင်းဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်း။
တစ်ခါတရံတွင်မူ ဆက်ဆံရေးကို စွန့်ခွာသွားခြင်းပင် ဖြစ်ကြောင်းတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ထိုအရာအားလုံးကို သူမဘေးမှ အမြဲရပ်တည်ကာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော်လည်း နေ့လယ်စာမစားမီ ကျွန်တော့်ဇနီးကို ရှာရန် သွားခဲ့သည်။
သူမက ဘုရားကျောင်းတံခါးအနီးတွင် လီယိုရာနှင့် စကားပြောနေသည်။
သူတို့၏နောက်တွင် လူတန်းရှည်ကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
“နောက်ထပ် လူတွေလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
လီယိုရာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မနက်ကတည်းကဆို နှစ်ဆယ့်သုံးယောက် ရှိပြီ”
“နှစ်ယောက်လုံးရော ဘာမှ မစားရသေးဘူးလား”
အက်ဗလင်က တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါင်မုန့်နှင့် ဒိန်ခဲ ချန်ထားခဲ့သော စားပွဲဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ကိုယ်မေးတဲ့ မေးခွန်း မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်သည်။
“လက်ဖက်ရည် သောက်ပြီးပြီ”
“အဲ့ဒါလည်း အဖြေ မဟုတ်ဘူး”
လီယိုရာက ပေါင်မုန့်တစ်စွန်းကို ယူစားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က မစားပေ။
ကျွန်တော်က သူမလက်ထဲသို့ ပေါင်မုန့်ကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။
ထိုမျှဆိုလျှင် လိုအပ်ချက်ပြည့်မီသွားပြီဟု ယူဆရပုံရပေသည်။
အော်ရီလီယာက ဆုတောင်းခန်းငယ်လေးထဲမှ ထွက်လာသည်။
သူမ ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်နေသည်။
သို့သော် အားနည်းသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သူမ၏ ပို၍အားကောင်းလာသော နယ်မြေက ထိုအချက်နှစ်ခုကြား ကွာခြားချက်ကို ပိုမိုမြင်သာစေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
“ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ” ဟု အက်ဗလင်က သူမအား ပြောလိုက်သည်။
“စောင့်နေတဲ့သူတွေ ကျန်သေးတယ်လေ”
“နေ့လယ်စာ စားချိန်ကုန်တဲ့အထိ သူတို့ စောင့်နိုင်ပါတယ်”
တန်းစီနေသူများထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်တော့်ဇနီးလည်း ကျွန်တော့်ကို အဲ့အတိုင်းပဲ ပြောတာပဲ”
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နေ့လယ်စာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လား”
“ဘာနဲ့မဆို အားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပေါ့”
သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများ လျော့ပါးသွား၏။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာကို ဘက်ဘက်တံခါးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“ကိုပါ လိုက်ခဲ့ရမလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ခဏနေရင် လိုက်ခဲ့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သူမက အော်ရီလီယာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်ဘက် လမ်းကြောင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးကြား တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။
စွမ်းအားတော့ မဟုတ်ပေ။
အချင်းချင်း နားလည်မှုပင် ဖြစ်သည်။
“ဆေးခန်းသုံးပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးစရာရှိလို့ပါ”
အော်ရီလီယာက သူမကို မပြင်ပေးခဲ့ပေ။
ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောပြနေသင့်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ပါ။
လက်တစ်ဖက်စီတွင် သစ်တုံးလေး တစ်တုံးစီ ကိုင်ပြီး ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာသော ကဲလ်ကြောင့် ကျွန်တော် အာရုံလွဲသွားခဲ့သည်။
ဂယ်ရစ်က လေးတုံးနှင့် နောက်မှ လိုက်လာသည်။
ဟယ်လီနာက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။
“သင့်သားလေးက အရာဝတ္ထုတွေကို ပေါ့ပါးအောင် လုပ်တတ်ဖို့ သင်ယူထားပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဂယ်ရစ်က သစ်တုံးများကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
သစ်တုံးများက ၎င်းတို့၏ ပုံမှန်အလေးချိန်အတိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကြသည်။
“အလေးချိန်ကို ပေါ့ပါးတဲ့အတိုင်း ဆက်ထားဖို့တော့ သူ မသင်ရသေးဘူး”
ကျွန်တော်လည်း သွားပြီး ကူညီပေးလိုက်သည်။
ထိုနောက်တွင် အက်ဗလင် မည်ဆီသို့ သွားသည်ကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။
အဲ့ဒီအချိန်ကတော့ မသိခဲ့ပါ။
သူတို့၏ စကားဝိုင်း မည်သို့ စတင်ခဲ့သည်ကို သူမက နောင်မှသာ ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည်။
လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားချင်လို့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် မကြားနိုင်သော အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ပိုမိုလွယ်ကူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို ဘုရားကျောင်းနောက်ဘက်ရှိ အခန်းငယ်လေးဆီသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအခန်းလေးသည် တစ်ချိန်က ဝတ်စုံများကို သိမ်းဆည်းရာ နေရာဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ ထိုအခန်းထဲတွင် ကုလားထိုင် သုံးလုံး၊ ပတ်တီးစများ တင်ထားသည့် စာအုပ်စင် နှစ်စင်နှင့် ဘုရားကျောင်းအသစ်၏ သတ်မှတ်ထားသော အုတ်မြစ်များကို မျက်နှာမူနေသည့် ပြတင်းပေါက်狹ငယ်လေး တစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
မာလင် နှင့် သက်စြာတို့က ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် ရပ်သွားသည်။
“ရှင် သူတို့ကို လာခဲ့ဖို့ ပြောထားတာလား”
“နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ချည်နှောင်မှုနဲ့ လူသားတွေရဲ့ ဘဝတွေအကြောင်း ပြောချင်တယ်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တယ်လေ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။ “သူတို့က ကျမထက် ရှေးဟောင်းအလေ့အထတွေကို ပိုသိကြပါတယ်”
“ကျွန်မက ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားစေချင်တာ”
“လျှို့ဝှက်နေမှာပါ”
မာလင်က ထရပ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ ကျွန်မတို့ကို ထွက်သွားစေချင်ရင် ထွက်သွားပါ့မယ်”
အက်ဗလင်က သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဆက်နေပါ”
ခဏတာမျှ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြပေ။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
အလုပ်သမားများက နံရံအပြင်ဘက်ရှိ မြေကြီးထဲသို့ သစ်တိုင်များကို ရိုက်ထည့်ထားကြသည်။
အဖြူရောင် ကြိုးများက အနာဂတ် ဘုရားကျောင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မှတ်သားပြသနေ၏။
၎င်းသည် လက်ရှိ အဆောက်အအုံထက် ပိုမိုကြီးမားပေလိမ့်မည်။
ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်သူများအတွက် လုံလောက်ရုံသာမကပေ။
ဘာသာရေး အရာရှိများအတွက်။
မှတ်တမ်းများအတွက်။
မဇ္ဈိမပလ္လင်ရှေ့တွင် မရပ်ဘဲ လူများ အကူအညီရယူနိုင်သည့် အခန်းများအတွက်ပါ ပါဝင်သည်။
ထိုအစီအစဉ်များက အက်ဗလင်ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယနေ့မနက်တွင်မူ ၎င်းတို့က သူမကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။
ကျောက်သားက တည်တံ့သည်။
အဖွဲ့အစည်းများက တည်တံ့သည်။
နတ်ဘုရားများက တည်တံ့သည်။
သူမက သူမ၏လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ယူရီယာက အိုမင်းတာ ရပ်သွားမှာလား”
ထိုမေးခွန်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ချိန် မပေးဘဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ဖြေခဲ့သည်။
“လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
အက်ဗလင် လှည့်လာသည်။
“အဲ့ဒါ ဘ းကို ဆိုလိုတာလဲ”
“သူ့ရဲ့ နယ်မြေ တည်ငြိမ်သွားတဲ့အထိ သူ့ရဲ့ ပုံရាងက ပြောင်းလဲနေဦးမှာပါ။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အချိန်ဆိုတာ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် သက်ရောက်သလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူဖြစ်လာမယ့် အရာအပေါ် မူတည်ပြီး သူ့အပေါ် သက်ရောက်လာလိမ့်မယ်”
“သူက လူငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆက်ရှိနေဦးမှာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးပါပဲ”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာပေး ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
“အက်ဗလင်—”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲလို့ မေးနေတာလေ”
“သူ့ရဲ့ဘဝမှာ သဘာဝကျတဲ့ အဆုံးသတ် ရှိမရှိ ဆိုတာကိုတော့ ကျမ မသိပါဘူး”
မာလင်က အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
သက်စြာကမူ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေ၏။
အက်ဗလင်က ဤအဖြေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကြားလိုက်ရခြင်းက ထိုအချက်ကို ပိုလွယ်ကူသွားစေခြင်းတော့ မရှိပေ။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာတော့ ရှိတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ထိုစကားလုံးက တိတ်ဆိတ်သည်။
ရိုးသားသည်။
အမှန်တရားဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံ ထိုသို့ ရောက်လာတတ်သောကြောင့်သာ ရက်စက်သည်ဟု ထင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်များ တုန်မသွားစေရန် လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ထားလိုက်သည်။
သို့သော် လက်များက တုန်ရီနေဆဲပင်။
“ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မ သိထားပြီးသားပါ”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“တစ်ခုခုကို သိနေတာနဲ့ အဲ့ဒါကို ခံစားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတာနဲ့က မတူကြဘူးလေ”
“ဒီမနက်က ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်နေမိတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သလို လုပ်လိုက်သည်။
သို့သော် အသံက အလယ်မှာတင် တိမ်ဝင်သွားခဲ့သည်။
“သူက ပုခက်စင်ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေတာ။ အလင်းရောင်က သူ့ဆံပင်ပေါ် ကျနေတယ်။ သူက ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့နေ့ကထက် ပိုတောင် ငယ်နေသလိုပဲ”
ယူရီယာ၏ ဆံပင်များမှာ လုံးဝကို အရောင်ဖျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အပြာရောင်သန်းနေသော အဖြူရောင်။
အိုမင်းရင့်ရော်ခြင်း မရှိသော နှင်းခဲရောင်။
သူ၏နယ်မြေက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တည်ငြိမ်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း ပိုမိုသန်မာလာခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများက သူ၏မျက်နှာတွင် မရှိတော့ပေ။
သေးငယ်သော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များလည်း လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။
တစ်ခါတရံ အက်ဗလင်သည် ညဘက်တွင် နိုးလာပြီး သူ၏အရေပြားသည် သူမ၏လက်အောက်တွင် အေးစက်နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။
သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေလောက်အောင်တော့ မအေးစက်လှပေ။
သို့သော် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးနေလောက်အောင်တော့ အေးစက်နေခဲ့သည်။
“သူက ကလေးတွေ ကြီးလာတာကို ကြည့်နေလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲ့ဒီနောက်မှာ ကလေးတွေ ရှိလာခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကိုပါ ဆက်ကြည့်နေလိမ့်မယ်”
အော်ရီလီယာက စောင့်နေသည်။
“သူက မြို့တွေ ပြောင်းလဲသွားတာကို ကြည့်နေလိမ့်မယ်။ တိုင်းနိုင်ငံတွေ ပျက်သုဉ်းသွားတာကို မြင်ရလိမ့်မယ်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းက အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
သူမ၏ အသံ တိုးသွားသည်။
“ပြီးတော့ တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်မလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
သက်စြာက အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်ဆီသို့ မဟုတ်ပေ။
ပိုနီးရာသို့သာ ဖြစ်သည်။
“ရှင် သေဆုံးရမှာကို ကြောက်နေတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ ပါးပြင်ကို သုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒါချည်းသက်သက် မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ကျန်တာက ဘာလဲ”
“ကျွန်မက အိုမင်းခြင်းမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘေးမှာ အိုမင်းရမှာကို ကြောက်နေတာပါ”
ထိုဝန်ခံချက်က ပထမစကားထက် ပို၍ တိုးတိုးလေး ထွက်လာခဲ့သည်။
“သူက ကျွန်မကို ချစ်ခြင်းမီးနဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းမီး နှစ်ခုစလုံးနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်နေမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်။ ကျွန်မမှာ ကျန်တဲ့နှစ်တွေ နည်းသွားတဲ့အတွက် နှစ်တိုင်းကို သူ ရေတွက်နေရမှာကို ကျွန်မ ကြောက်တယ်”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာသည်။
အော်ရီလီယာ ဖြေဆိုရန် မပြင်ရသေးမီမှာပင် အက်ဗလင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ လူအများစု လက်ခံရရှိတာထက် ပိုပြီး ကျွန်မတို့မှာ အခွင့်အရေးတွေ ရှိနေပါလျက်နဲ့ ဒီလိုကြောက်နေမိတာကို ကျွန်မ ရှက်လည်း ရှက်မိတယ်။ ကျွန်မတို့မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ကလေးတွေ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါတွေက လုံလောက်သင့်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သိပါတယ်”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု မာလင်က ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မာလင်၏ မျက်နှာထားက တည်ကြည်နေသည်။
“ကျေးဇူးတင်တတ်ခြင်းဆိုတာက ဆုံးရှုံးမှုကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး”
အခန်းထဲတွင် တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အပြင်ဘက်တွင် တူဖြင့် ကျောက်သားကို ထုနှက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
သူတို့အားလုံး သို့မဟုတ် အများစု ကွယ်လွန်သွားကြသည့်တိုင်အောင် ဆက်လက် ရပ်တည်နေမည့် အဆောက်အအုံအတွက် အုတ်မြစ်ချရန် ပြင်ဆင်နေကြသော အလုပ်သမားများ၏ အသံပင်တည်း။
အက်ဗလင်က လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် သူမ၏ စကတ်ကို ဖိချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သူ့ဘေးမှာ အချိန်ပိုကြာကြာ ဆက်နေနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမရှိ ဆိုတာကို သိချင်တယ်”
အော်ရီလီယာက ချက်ချင်း မဖြေခဲ့ပေ။
ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက အမြန်ငြင်းဆန်လိုက်သည်ထက် သူမကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။
“လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းထက် ပိုကြာကြာလား” ဟု မာလင်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“ဘလောက်တောင် ပိုကြာကြာလဲ”
“ကျွန်မ မသိဘူး”
ထိုအဖြေက သူမကို အနေရခက်စေခဲ့သည်။
“နောက်လေးဆယ်နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး အဲ့ဒီနောက်မှာ ဘာစောင့်ကြိုနေလဲဆိုတာ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နေမနေရအောင် လောက်တဲ့ အချိန်ပေါ့”
သက်စြာက တတိယ ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးအောင် ဆွဲလိုက်သည်။
“လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းကို ရှည်စေတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်”
“လုံခြုံတဲ့ နည်းလမ်းတွေလား”
“အချို့ကတော့ လုံခြုံပါတယ်”
“ကျွန်မ မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုအဖြစ်ကို မပြောင်းလဲစေဘဲနဲ့ပေါ့”
သက်စြာ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ နည်းလမ်းအများကြီး မကျန်တော့ဘူးပေါ့”
“ကောင်းပြီလေ”
အက်ဗလင်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ ပုံမှန်ဟန်ပန်အတိုင်း အသံထွက်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်မ ယူရီယာရဲ့ နယ်မြေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်မလာဘူး။ သူ့ဇနီးအနေနဲ့ ထာဝရ ထိန်းသိမ်းထားတာမျိုးလည်း မခံဘူး။ သူ ကျွန်မကို ဆက်ချစ်နေသေးသလားဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ကျွန်မရဲ့ဘဝကို ချည်နှောင်မထားဘူး”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ရှင် မလုပ်သင့်ပါဘူး”
“ပြီးတော့ ကလေးတွေဆီကနေ စွမ်းအားကိုလည်း ကျွန်မ လုယူမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု နတ်သမီး သုံးပါးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေလိုက်ကြသည်။
ထိုသို့ အညီအညွတ် သဘောတူလိုက်ကြခြင်းကြောင့် အက်ဗလင်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချနိုင်ခဲ့သည်။
မာလင်က သူတို့သိထားသမျှကို စတင် ရေတွက်ပြသည်။
နတ်ဘုရားတို့၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအချို့က အိုမင်းခြင်းကို နှေးကွေးစေသည်။
သို့သော် အများစုကတော့ မတားဆီးနိုင်ကြပေ။
ရှေးဟောင်း နတ်ကွန်းအချို့က ၎င်းတို့၏ အမြင့်ဆုံး ဘာသာရေးအရာရှိများကို နတ်ကွန်းနှင့် အလွန်အမင်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်ထားကြသဖြင့် နတ်ကွန်း တည်တံ့နေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူတို့လည်း အသက်ရှင်နေထိုင်ကြရသည်။
ထိုလူများမှာမူ အလွန်တရာမှ ထွက်ခွာခွင့်ရှားပါးကြသည်။
လူသားအချို့ကမူ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း အခမ်းအနားများမှတစ်ဆင့် နှစ်ကာလများကို မျှဝေခံစားခဲ့ကြဖူးသည်။
သို့သော် ထိုနှစ်ကာလများကို တကယ်တမ်း မျှဝေခံစားခဲ့ကြခြင်းလား သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးထံမှ လုယူခဲ့ကြခြင်းလားဆိုသည့် အချက်နှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်တမ်းများက တသမတ်တည်း မရှိကြပေ။
အက်ဗလင်က ထိုအချက်ကို ချက်ချင်းပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
“ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ပုံစံတွေလည်း ရှိပါတယ်” ဟု မာလင်က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ထိန်းသိမ်းထားတယ်ဆိုတာက အသက်ရှင်နေတာနဲ့ မတူဘူးလေ။ ခန္ဓာကိုယ်က ရှိနေပေမယ့် လူကတော့ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း နည်းသွားတတ်ပါတယ်”
“ကျွန်မ အဲ့ဒါကို မလိုချင်ဘူး”
“ရှင် မလိုချင်မှန်း ကျမတို့ သိပါတယ်”
“ဒါဆို ဘာတွေ ကျန်သေးလဲ”
မာလင်က အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်လာခြင်း (Sainthood) ပါပဲ”
အက်ဗလင် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
သူမ ထိုစကားလုံးကို ယခင်က ကြားဖူးသည်။
സാမန်အားဖြင့် ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများထဲတွင် ဖြစ်တတ်သည်။
တစ်ခါတရံတွင်မူ ဇာတ်လမ်းများက ပြန်လည်ပြောဆိုမှုများကြောင့် ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ကြသည့် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ကုစားသူများကို ပေးအပ်လေ့ရှိသည့် ဂုဏ်ထူးတစ်ခုအနေဖြင့် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မ မသေသေးပါဘူး”
“အားရစရာ အစပျိုးမှုတစ်ခုပါပဲ” ဟု သက်စြာက ဆိုသည်။
အက်ဗလင် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
နီးပါးပင် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“ရှေးခေတ်က သန့်ရှင်းသူဆိုတာ သေဆုံးပြီးမှ အပြစ်ကင်းစင်တယ်လို့ ကြေညာခံရသူကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သန့်ရှင်းသူဆိုတာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် လူသားဘဝအတိုင်း ဆက်ရှိနေရင်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ဘဝကို နတ်ဘုရားရဲ့ နယ်မြေနဲ့ βαင်းစပ်သွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကို ဆိုလိုတာပါ”
“နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ ချိတ်ဆက်သွားတာကို ပြောတာလား”
“နယ်မြေတစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်တာပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြင်ဆင်ပြောဆိုသည်။ “အဲ့ဒီကွာခြားချက်က အရေးကြီးပါတယ်”
“ဒါဆို ကျွန်မက ရှင်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမှာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ထိုအဖြေက အလွန်တရာ အားကောင်းလွန်းသဖြင့် စာအုပ်စင်ပေါ်ရှိ ပတ်တီးစများပင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ သူမကိုယ်သူမ ထိန်းလိုက်သည်။
“ရှင်က ဘယ်တော့မှ ကျမကို ပိုင်ဆိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို ဘာတွေ ဖြစ်လာမှာလဲ”
“ကျမ မသိဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဝန်ခံသည်။ “အတိအကျတော့ မသိပါဘူး”
မာလင်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာသည်။
“စစ်မှန်တဲ့ သန့်ရှင်းသူတစ်ယောက်ဆိုတာ လူသားတို့ရဲ့ နားလည်မှုကနေတစ်ဆင့် နယ်မြေတစ်ခုကို သယ်ဆောင်သွားပေးတဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ နတ်ဘုရားက သန့်ရှင်းသူကို ပိုင်ဆိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သန့်ရှင်းသူကလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က လူသားရဲ့ ရွေးချယ်မှုနဲ့ နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားတို့ ဆုံတွေ့ရာ ရှင်သန်နေတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်လာကြတာပါ”
“အဲ့ဒါက သက်တမ်းကို ရှည်စေနိုင်လား”
“ရှည်စေနိုင်ပါတယ်” ဟု မာလင်က ဆိုသည်။
“ဘလောက်တောင် ကြာကြာလဲ”
“မှတ်တမ်းအချို့အရဆိုရင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာတောင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“အခြားမှတ်တမ်းတွေမှာရော”
“သာမန်လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ သက်တမ်းထက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုကြာနိုင်ပါတယ်”
“အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကွာခြားချက်တစ်ခုပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သန့်ရှင်းသူ ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ခု မဟုတ်လို့ပါပဲ။ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခုလို အလွယ်တကူ ပေးအပ်လို့ မရပါဘူး”
သက်စြာက အက်ဗလင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒါက ရှင် ပုံမှန်ရှိနေပြီးသား အရာကနေ စတင်ကြီးထွားလာရမှာပါ”
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်မက ဘာလဲ”
ထိုမေးခွန်းတွင် ခါးသီးမှု မပါရှိပေ။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု သက်သက်သာ ပါရှိသည်။
အော်ရီလီယာက နှေးကွေးစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ကုစားသူတစ်ယောက်”
“အဲ့ဒါကို ကျွန်မ သိပြီးသားပါ”
“ဆရာမတစ်ယောက်”
အက်ဗလင် ဆက်စောင့်နေသည်။
“နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားကို သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ မမှားယွင်းဘဲ သူတို့ဘေးမှာ ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်”
ထိုစကားကြောင့် အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။
“သူတို့ ဘယ်တော့မှ ရွေးချယ်ရမယ့် ရွေးချယ်မှုတိုင်းကို ကိုယ်စားမဆုံးဖြတ်ပေးဘဲ ကိုယ့်ရဲ့သားသမီးတွေကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်”
အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကျမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေကို ကျမ နားလည်လာအောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်”
အက်ဗလင်က အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောသည်။
“ကျမ တူညီတဲ့ခန်းမထဲမှာ ရပ်နေရင်တောင် လူတွေက ဘုရားကျောင်းကို လာပြီး ရှင့်ကိုပဲ လာရှာပြီး အကူအညီတောင်းကြပါတယ်”
“သူတို့က ကျွန်မကို သိလို့လေ”
“အဲ့ဒါလည်း ပါပါတယ်။”
“သူတို့က ကျွန်မကို ယုံကြည်ကြတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့”
“အဲ့ဒါလည်း ပါတာပေါ့”