အခန်း (၂၅၄) - ဘုရားကျောင်းငယ်၏ အလင်းရောင်
ကျောက်တုံးကြီး သန့်စင်သွားသောအခါ သက်ဆရာက ၎င်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
သူမသည် အက်ဒရင်၏ နယ်မြေကို မူလအတိုင်း ပြန်လည် မဖန်တီးနိုင်ပေ။
သို့သော် ရွေးချယ်စရာကိုတော့ ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။
“ဒီခိုလှုံရာက လွတ်လပ်စွာ ဝင်ရောက်လာသူတိုင်းအတွက် ပွင့်လင်းပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
နေသနီရယ်က ပထမဆုံး တိုင်ကို ထိကိုင်လိုက်၏။
“ဒီလမ်းက ဘယ်သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုမှ မရှိဘဲ ဒီဆီကို ပို့ဆောင်ပေးပါတယ်”
အက်ဗလင်က ဒုတိယတိုင်ကို ထိလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုဒဏ်ရာကမှ လျော်ကြေးပေးစရာ မလိုပါဘူး”
အော်ရီလီယာက တတိယတိုင်ကို ထိ၏။
“ဒီနေရာမှာ ပေးအပ်တဲ့ စောင့်ရှောက်မှုက ဘယ်လိုကြွေးမြီမှ မဖြစ်စေရပါဘူး”
ကက်ဆီယန်က စတုတ္ထတိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
သူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွား၏။
ထို့နောက် သွေးစွန်းနေသော လက်ကို ၎င်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“ဘယ်တရားခွင်ကမှ ခိုလှုံရာကို နာခံမှုတစ်ခု ဖြစ်အောင် မလုပ်ရပါဘူး”
ကျောက်တုံးသည် တောက်ပလာသည်။
သို့သော် အမိုးကတော့ မှောင်မည်းနေဆဲပင်။
အဲ့ဒါက ငါ့ကို စောင့်နေတာပဲ။
ကျွန်ုပ်သည် နောက်ဆုံး တိုင်လုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်၏။
ဘုရားကျောင်းငယ်အတွင်း ရာသီဥတုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
မိုး။
အပူချိန်။
လေ။
နှင်း။
မည်သည့်အရာမျှ ဆက်လက် မတည်ရှိတော့ပေ။
အမိုးက ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောင်းကင်ကို အမိန့်ပေးရန် မဟုတ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။
ခရီးသည်များကို ၎င်း၏အောက်တွင် နေရာတစ်ခု ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။
သစ်သားသည် နွေးထွေးလာသည်။
ဖျော့တော့သော နှင်းခဲကြောင်းတစ်ကြောင်းသည် ၎င်း၏အစွန်းတစ်လျှောက် ရေးဆွဲသွားပြီးမှ
ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွား၏။
ဗဟိုကျောက်တုံးသည် အတွင်းပိုင်းမှစ၍ လင်းထိန်လာသည်။
အလှမ်းဝေးဝေးတစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ရာ တုံ့ပြန်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
အခြားမှောင်မည်းနေသော နေရာ ငါးခု။
ထိုအထဲမှ နှစ်ခုမှာ တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး တောက်ပလာကြသည်။
အီလီဇာ၏ အဖွဲ့သည် မြောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အနောက်ဘက်တွင် ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
သော့။
ကျန်ရှိနေသော ဘုရားကျောင်းငယ်များ နိုးထလာကြတော့သည်။
မီးအိမ်ကတော့ နောက်ဆုံးမှသာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့တွင် အစားထိုးစရာ မရှိခဲ့ပေ။
သံကြိုးသည် အလွတ်ကြီး တွဲလောင်းကျနေ၏။
ကောင်လေးက ၎င်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အလင်းရောင် လိုတယ်”
“လိုတာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
သူသည် မြေပြင်ကို လိုက်ရှာလိုက်ပြီးနောက်
ကျိုးပဲ့နေသော မီးအိမ်မှ မှန်စအကျိုးအပဲ့တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို အော်ရီလီယာဘက်သို့ ကမ်းပေး၏။
“ဒါကို ပြန်ပြင်ပေးလို့ ရမလား”
သူမက အဲ့ဒီအပိုင်းအစကို ယူလိုက်သည်။
“မရဘူး”
ကောင်လေး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အသစ်တစ်ခု ထပ်လုပ်လို့ ရပါတယ်”
ကောင်လေးက ထိုအချက်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
ထင်ရသည်မှာ ၎င်းက လက်ခံနိုင်ဖွယ် ရှိပုံရပေသည်။
ပယ်ရင်းသာဆိုလျှင် သဘောကျခဲ့ပေလိမ့်မည်။
အနီးဆုံး ရွာငယ်လေးဆီသို့ ကျွန်ုပ်တို့ သွားရောက်ကြစဉ် ကက်ဆီယန်နှင့် စစ်သားနှစ်ဦးကို မိသားစုထံတွင် ချန်ထားခဲ့ကြသည်။
သူတို့အတွက် လှည်းပြင်သမားတစ်ဦး လိုအပ်နေသည်။
ဆေးဆရာတစ်ဦး။
မီးအိမ်အသစ်တစ်ခု။
ထို့ပြင် အနောက်ဘက်သို့ ဆက်သွားမည့်လမ်းမှာ လုံခြုံမှုမရှိတော့ကြောင်း ခရီးသည်များကို သတိပေးမည့်သူလည်း လိုအပ်နေပေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကက်ဆီယန်က ခုံတန်းလျားကို ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ညံ့ဖျင်းစွာဖြင့်ပေါ့။
အမျိုးသမီးက မညီညာသော ခြေတံတစ်ဖက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ဒါအတွက် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခံထားရလို့လား”
“အင်း၊ မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
ကက်ဆီယန်က လမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က တခြားအရာတွေအတွက် သင်တန်းပေးခံခဲ့ရတာပါ”
“ဒါဆိုရင် သစ်သားကို ကိုင်ထားပေး”
သူမက သူ၏လက်ထဲမှ ကိရိယာကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
သူလည်း နာခံလိုက်၏။
ဒုတိယမြောက် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် တတိယမြောက်။
ပြန်လည်ပွင့်လැනလာသော ကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် အက်ဒရင်၏ နယ်မြေသည် သူ့အလိုလို ပြန်လည်ဆက်စပ်လာနေသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားရသည်။
ဂရေးကိပ်၏ လက်အောက်တွင် မဟုတ်။
အော့သယ်လော့စ်၏ လက်အောက်တွင်လည်း မဟုတ်ပေ။
လမ်းကို လျှောက်လှမ်းနေကြသည့် လူသားများထံသို့ လမ်းများအားလုံး အဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားကြရသည်ဖြစ်ရာ ဘုရားကျောင်းငယ်များသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အသိအမှတ်ပြုကြလေသည်။
အော်ရီလီယာက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။
“သူ မြောက်ဘက်က အတွဲလိုက်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်နေပြီ”
“ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“သူ နာကျင်နေရလို့လေ”
“အဲ့ဒါကို မင်းကို ငါ မမေးခဲ့ပါဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူမက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြန်ဖွင့်လိုက်၏။
“သူ ဆက်လုပ်နေပါတယ်”
အနောက်ဘက်ဆုံး ဘုရားကျောင်းငယ်ကမူ ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။
တောင်ကုန်းများ ကျော်လွန်ရာတွင် သော့၏ လျှပ်စီးလက်သံများ ဖြာထွက်နေသည်။
သာယာကြည်လင်သော မနက်ခင်းကြီးသည် မှောင်မည်းလာ၏။
မေလင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားရသည်။
တိုဗန်က သတိပေးခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်လိုက်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
ထို့နောက် ဆက်တိုက်ပင်။
နေသနီရယ်က ထိုအသံထွက်ရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“သူတို့မှာ လမ်းတစ်ခု လိုအပ်နေပြီ”
“လမ်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်လေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် ခေါ်သွားပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ မရှိရင် တောင်ဘက်ဘုရားကျောင်းငယ် တည်ငြိမ်နေမယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူး”
အက်ဗလင်က ဗဟိုကျောက်တုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
“ငါ ထိန်းထားပေးနိုင်တယ်”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
“လုံလောက်တဲ့အချိန်အထိပေါ့”
ထိုစကားက ရင်းနှီးနေသလို ရှိလှသည်။
ယခုအခါမှာတော့ ၎င်းကို ကျွန်ုပ် ပို၍ နှစ်သက်မိခြင်း မရှိပေ။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်နှင့်အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သက်ဆရာ၊ နေသနီရယ်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ သုံးဦး အနောက်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းလာကြ၏။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် လမ်းသည် ဆန့်ထွက်လာသည်။
တစ်ခဏတာမျှပင် ပန်းတိုင်များလွန်းလှသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်လိုက်ရသည်။
ဂရေးကိပ်။
မှောင်မည်းနေသော ဘုရားကျောင်းငယ်။
အော့သယ်လော့စ် တရားခွင်၏ အဖြူရောင် အခန်း။
ကာရိုလိုင်း၏ အသံက ကျွန်ုပ်အား တစ်ချိန်က ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော လမ်းဘေး တည်းခိုခန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည့် နှင်းအောက်မှ လမ်းတစ်သွယ်။
ချိတ်ဆက်မှုက လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ် လိုက်မသွားခဲ့ပေ။
နေသနီရယ်၏ လက်က ကျွန်ုပ်၏ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“ရွေးချယ်လိုက်ပါ”
“အနောက်ဘက် ဘုရားကျောင်းငယ်ဆီကို”
အခြားလမ်းများ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မုန်တိုင်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။
သော့သည် မြွန်းနៀရ်ကို မြှောက်ချီလျက် ဘုရားကျောင်းငယ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
တိုင်များကြားတွင် လှုပ်ရှားနေသော တစ်စုံတစ်ရာကို ပတ်လည်ဝိုင်းလျက် လျှပ်စီးများက လှောင်အိမ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေ၏။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်ထားသည်။
မေလင်းက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဗဟိုကျောက်တုံးဆီသို့ ဆန့်တန်းထား၏။
တိုဗန်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်နေသည်။
အသံတစ်ချက်ချင်းစီက ဘုရားကျောင်းငယ်အတွင်းရှိ အရာကို ပုံစံတစ်ရပ် ရယူလာစေရန် တွန်းအားပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
၎င်းသည် အဖြူရောင် အဝတ်စုတ်များဖြင့် ပတ်ရံထားသော အရပ်ရှည်ရှည် လူပုံစံတစ်ရပ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။
မျက်နှာမရှိ။
လက်များလည်း မရှိပေ။
အဝတ်စုတ်တိုင်းတွင် မြင့်မြတ်သော တရားခွင်၏ စာသားများ ရေးထိုးထား၏။
“ဒါ ဘာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုလေ” ဟု မေလင်းက သွားများကို တင်းတင်းစေ့ကာ ပြောသည်။
“ညွှန်ကြားချက်တွေမှာ သွားတွေ ပါလေ့မရှိတတ်ဘူး ထင်တယ်”
အဝတ်စုတ်များ ပွင့်ထွက်လာသည်။
၎င်းတွင် သွားများ ပါရှိနေ၏။
ထိုညွှန်ကြားချက်သည် သော့၏ လျှပ်စီးကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
လျှပ်စီး လှောင်အိမ်ကြီး ကွေးသွား၏။
မြွန်းနៀရ်က အမိုးတိုင်တစ်တိုင်ကို ကွဲအက်သွားစေနိုင်လောက်သည့် မိုးခြိမ်းသံဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ၎င်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အီလီနော်တော့ စိတ်ဆိုးတော့မှာပဲ”
သော့က ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြံ့ကြံ့ခံရပ်လိုက်သည်။
“ငါ အလုပ်များနေတယ်”
သက်ဆရာက နယ်နိမိတ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“သူ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတာလဲ”
မေလင်း အသက်ရှူကျပ်သွားသည်။
“ခိုလှုံရာက တရားခွင်ဆီကို ပြန်လည်မရောက်မချင်း ဆက်ရှိနေဖို့ပါပဲ”
သက်ဆရာ၏ စွမ်းအားများ လှုပ်ရှားလာသည်။
ရွေးချယ်ခွင့်ဆိုသည်က အမိန့်ပေးမှုကို ထိတွေ့သွား၏။
ထိုပုံရိပ်ကြီးသည် သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
စာရေးထားသည့် အဝတ်စုတ်တိုင်း ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ခွင့်ပြုချက် ရယူပြီးသား ဖြစ်သည်ဟူ၍။
တိတ်ဆိတ်မှုကို လက်ခံပြီးသား ဖြစ်သည်ဟူ၍။
ခုခံမှုကို ပန်ကြားချက်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ဟူ၍။
အော့သယ်လော့စ် တရားခွင်၏ ဘာသာစကား။
ငြင်းဆန်မှုကို နာခံခြင်း၏ အခြားပုံစံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေရန် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများ။
“သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး” ဟု သက်ဆရာက ဆိုသည်။
“သူ့ကို ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ပေးလို့ ရမလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“မရဘူး။ သူ့ရင်ထဲမှာ ဘယ်လူသားမှ မရှိဘူး”
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဖြိုခွဲပစ်မယ်” ဟု သော့က ပြောသည်။
မေလင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက ဘုရားကျောင်းငယ်နဲ့ ချိတ်ဆက်နေတယ်။ သေချာ မဆင်မခြင် ဖြိုခွဲလိုက်ရင် ကြိုဆိုမှုပါ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”
ကျွန်ုပ်၏ဓားကို ကျွန်ုပ် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
ဓားသွားတစ်လျှောက် နှင်းခဲများ ကူးစက်သွား၏။
ကျွန်ုပ်၏ နယ်မြေကို လက်ခံလိုက်ကတည်းက ဤလက်နက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ၎င်းကို သယ်ဆောင်ထားရသည်ဟု ခံစားရတော့သည် မဟုတ်ပေ။
အမှတ်ရနေရသည်ဟုသာ ခံစားရတော့သည်။
“ဘယ်အပိုင်းက အမိန့်ပေးချက်လဲ”
မေလင်းက စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“အပိုင်းတိုင်းပဲ”
“အဲ့ဒါ လွန်လွန်းတယ် ထင်တယ်”
“အော့သယ်လော့စ်က သေချာစေ့စပ်တတ်သူပါ”
“မေရီလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ”
မယ်လိုဒီ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင်မှာ အကြံအစည် ရှိလား”
“ရှိနိုင်ပါတယ်”
“သူ့ကို အမိန့်ပေးချက်ကို အသံထွက်ပြီး ပြောခိုင်းလို့ ရမလား” ဟု တိုဗန်ကို ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူ ခေါင်းလောင်းတီးခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
ညွှန်ကြားချက်က သူ့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာ၏။
သော့၏ လှောင်အိမ် တင်းကျပ်သွားသည်။
“သူ ဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သတိပေးခိုင်းလို့ ရပါတယ်”
“ကောင်းပြီ”
တိုဗန်က ခေါင်းလောင်းကို တစ်ချက် တီးလိုက်သည်။
ထိုရုပ်ပုံရိပ်ကြီး တောင့်သွားသည်။
စာသားများထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။
ခိုလှုံရာဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သောတရားခွင်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ တည်ရှိသည်။
ကျွန်ုပ် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ထပ်လုပ်”
ခိုလှုံရာဆိုသည်မှာ မြင့်မြတ်သောတရားခွင်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်သာ တည်ရှိသည်။
မုန်တိုင်းက ကျွန်ုပ်၏ ပတ်လည်တွင် စုဝေးလာသည်။
တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ နားထောင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
“ထပ်လုပ်”
ညွှန်ကြားချက်သည် သူ့အလိုလို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဘုရားကျောင်းငယ်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာ၏။
ဗဟိုကျောက်တုံးမှ ဖျော့တော့သော အပူလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မြင့်မြတ်သော တရားခွင်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုထက် ပို၍ ရှေးကျသည်။
အော့သယ်လော့စ်ထက်လည်း ပို၍ ရှေးကျလေသည်။
ခိုလှုံရာဆိုသည်မှာ တန်ခိုးအာဏာရှိသူတစ်ဦးက ခွင့်ပြုပေးထားသောကြောင့် တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ခိုလှုံရာဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦးက အခြားသူတစ်ဦး အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် နေရာဖန်တီးပေးခဲ့သောကြောင့် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပထမဆုံး အဝတ်စုတ်ကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
ညွှန်ကြားချက်က အူယားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအသံသည် လမ်းတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။
ကျွန်ုပ်၏ဓားသည် ဘုရားကျောင်းငယ်ဆီသို့ ပြန်မသွားနိုင်မီ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော အမိန့်ပေးချက်ကို ရေခဲအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။
သော့၏ လျှပ်စီးက ၎င်းကို အပိုင်းပိုင်း ဖဲ့ကြွေသွားစေ၏။
မေလင်းက ကျန်ရှိနေသော အာဏာကို ကျောက်တုံးထံမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သက်ဆရာက အလုပ်လုပ်ဆောင်မှု ပြီးဆုံးသွားနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို ဖွင့်ပေးထားလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ဒုတိယအဝတ်စုတ်ကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် တတိယအဝတ်စုတ်ကိုပါ လှီးဖြတ်လိုက်၏။
တိုဗန်က စကားလုံးတိုင်း လှုပ်ရှားခွင့်မရမီ သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ကြေညာရ ترသည်အထိ သတိပေးခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အမိန့်ပေးချက်ကို တစ်ကြိမ်လျှင် ဝါကျတစ်ကြောင်းစီဖြင့် ဖြိုခွဲဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။
အမြန်ဆန်ကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။
သန့်သန့်ရှင်းရှင်းကြီးလည်း မဟုတ်ပါ။
သို့သော် ၎င်းအောက်ရှိ ခိုလှုံရာကို မထိခိုက်စေဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးအဝတ်စုတ် ကျွတ်ကျသွားသောအခါ ထိုရုပ်ပုံရိပ်ကြီး ပြိုကျသွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ရိုးရိုးအဝတ်စုတ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
မည်သည့်စာသားမှ မရှိတော့ပေ။
သော့က မြွန်းနៀရ်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းငယ်၏ အမိုးပေါ်သို့ မိုးရေများ ကျရောက်လာသည်။
ကွဲအက်နေသော တိုင်က စောင်းသွား၏။
မယ်လိုဒီက ၎င်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ငါ ရပြီ”
သော့က ကျိုးပဲ့နေသော သစ်သားကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါအတွက် ငါ လျော်ပေးမယ်”
“မင်း ပြင်ဆင်တာကို ကူညီပေးလို့ ရပါတယ်”
“သစ်သားနဲ့ပတ်သက်ရင် ကျောက်တုံးလောက် ငါ မသိဘူး”
“အဲ့ဒါတော့ ထင်ရှားလာပါပြီ”
သက်ဆရာက လမ်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
မေလင်းက သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်၏။
မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
သူတို့၏ လက်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။
အနောက်ဘက် ဘုရားကျောင်းငယ်သည် နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ပြန်လည်ပွင့်လැනလာသည်။
တိုဗန်က သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းလောင်းကို အလွတ်ဖြစ်နေသော မီးအိမ်သံကြိုးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာကို သုံးမှာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အသံကိုပေါ့”
“အဲ့ဒါက အဲ့လောက်အထိ ဝေးဝေး မရောက်နိုင်ဘူး ထင်တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
သူက လမ်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီခေါင်းလောင်းက ကျွန်တော့်ကို မဝန်ဆောင်ခင်ကတည်းက လူတွေကို သတိပေးခဲ့ဖူးပါတယ်”
ဘုရားကျောင်းငယ်က ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
ကြည်လင်ပြတ်သားသော တေးသံတစ်ချက်သည် အခြားခိုလှုံရာ ငါးခုဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။
သူတို့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာကြသည်။
မြောက်ဘက်။
တောင်ဘက်။
အနောက်ဘက်။
ထိုမနက်က မှောင်မည်းနေခဲ့သော လမ်းများတစ်လျှောက်တွင် မီးရောင် ခြောက်ခု ထွန်းလင်းလာသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အောက်ဘက် တံခါးဝတွင် ကားလ် စောင့်ဆောက်နေသည်။
အက်ဗလင်၊ အီယို၊ ရဲတိုက်စောင့်မှူး၊ စစ်သား ခုနစ်ဦး၊ ဘုရားသုံးဆူနှင့် ကလေးငယ် လေးဦးစလုံးလည်း ရှိနေကြသည်။
ဂါရစ်က သူ့အဘိုး၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ထჯိုင်နေ၏။
အက်ဂ်နေးရှပ်က လက်ဇန်းဒါး၏ ရင်ခွင်တွင် မှီလျက် အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဆယ်ရာဖီနာက သစ်သားဇွန်းတစ်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
ကာရိုလ်က လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေ၏။
“ကြိုးစားကြည့်ဖို့ မင်းပြောခဲ့တာလေ” ဟု အက်ဗလင်က သူမအား သတိပေးလိုက်သည်။
ကာရိုလ်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ကျတယ်”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
သူမသည် သူမ၏ မိခင်ထံမှ တိကျသေချာမှုကို အမွေဆက်ခံထားပုံရသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်က ဤအချက်ဖြင့် အပြစ်ကို ပြေပျောက်စေနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဆန့်တန်းလာ၏။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို မတင်လိုက်သည်။
သူမ မထိတွေ့မီမှာပင် ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်အစားများမှ ဆောင်းရာသီ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူမက သူမ၏ မျက်နှာကို ကျွန်ုပ်၏လည်ပင်းတွင် အပ်နှံလိုက်၏။
အိမ်ဟူသော ခံစားချက်က ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် စီးဝင်လာသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းက ကတိကဝတ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။
အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ခဏအကြာတွင် အက်ဒရင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
အီလီဇာ၏ အဖွဲ့သည် မြောက်ဘက် ကူးပြောင်းရာလမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။
သူသည် အခြားသူများ၏ အကူအညီဖြင့်သာ လမ်းလျှောက်နိုင်တော့သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က တစ်ဖက်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားပြီး
ဆယ်က နောက်တစ်ဖက်မှ ကိုင်တွယ်ပေးထားသည်။
အက်ဒရင်၏ အရေပြားအောက်ရှိ မီးခိုးရောင် အကြောင်းအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိတော့ပေ။
တစ်ခုချင်းစီသည် သူ၏လက်များအထိ ရောက်ရှိသွားကြ၏။
“ဘုရားကျောင်းငယ်တွေကော” ဟု သူ မေးလိုက်သည်။
“ခြောက်ခုစလုံးပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ဖြေလိုက်သည်။
သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက တံခါးဝတွင် သူ့ကို လာတွေ့သည်။
“တောင်ဘက်ဘုရားကျောင်းငယ်က ခရီးသည်တွေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ကြပါတယ်”
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု ပြေပျောက်သွားခြင်းက ဦးစွာ ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် နာကျင်မှုက ဝင်ရောက်လာ၏။
“တခြားသူတွေကော”
“အခုထိတော့ မသိရသေးပါဘူး”
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမအား အဖြေကို လျှော့ပြောပေးရန် သူ မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
အစည်းအဝေးကြီးသည် ဆယ့်နှစ်မိနစ်ကြာအောင် ပြန်လည် ကျင်းပခဲ့ကြသည်။
မေရီက အချိန်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ဘုရားကျောင်းငယ်တိုင်း ပြန်လည်ပွင့်လැනလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။
ခြောက်ခုစလုံးအတွက် ရိက္ခာများ၊ ဆေးဆရာများ၊ မီးအိမ်များနှင့် အမြဲတမ်း လူသားစောင့်ရှောက်သူများကို ကျွန်ုပ်တို့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။
pantheon အသစ်က ၎င်းတို့ကို ပိုင်ဆိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဂရေးကိပ်ကလည်း ပိုင်ဆိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
အက်ဒရင်က နေရာတိုင်းတွင် လွတ်လပ်သော သက်သေများကို လက်ခံလျက် နယ်မြေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။
လမ်းတိုင်းရှိ ရွာငယ်များက စောင့်ရှောက်သူများကို ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။
မည်သည့် တရားခွင် တံဆိပ်တုံးမှ လိုအပ်မည် မဟုတ်ပေ။
မေရီက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြလိုက်သည်။
ဗေးလာက သက်သေခံပေး၏။
မဲခွဲဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တစ်ခဲနက် ထောက်ခံမှု ရရှိခဲ့သည်။
မေ့ပျောက်ခံထားရသော ဗီရိုများ၏ နတ်ဘုရားက နိုးထလျက်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် အက်ဒရင်က စကားပြောခွင့် တောင်းဆိုလာသည်။
သူသည် စားပွဲပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ထောက်လျက် ရပ်နေ၏။
“ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော် ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး”
မည်သူမျှ သူ့ကို ငြင်းဆိုခြင်း မရှိကြပေ။
“ကျွန်တော် ခိုလှုံရာအောက်မှာ ဆက်ရှိနေချင်ပါတယ်”
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် pantheon ထဲ ဝင်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲ့ဒါ မလိုပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူ သိထားသည်ဟူသော အချက်က အရေးပါပုံရပေသည်။
“ကျွန်တော် လမ်းတွေကို ပြင်ချင်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိတော့တဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘာဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ချင်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါက ခိုလှုံရာရဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အသုံးချမှုတစ်ခုပါပဲ”
pantheon များအကြား အသိအမှတ်ပြုမှု ကိစ္စကို ဆွေးနွေးခြင်း မရှိဘဲ တတိယမြောက်နေ့ကို ကျွန်ုပ်တို့ အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။
အော့သယ်လော့စ်က အသိအမှတ်ပြုမခံရသေးပေ။
ကျွန်ုပ်တို့၏ လမ်းများကမူ ပွင့်လැනလျက် ရှိနေဆဲပင်။
အဲ့ဒါက လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရစေသည်။
ဧည့်သည် နတ်ဘုရားများသည် ဂရေးကိပ်တစ်ခွင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကြသည်။
အချို့က ခန်းမကြီးဆီသို့ သွားကြသည်။
အချို့က သူတို့၏ အခန်းများဆီသို့ ပြန်သွားကြ၏။
အချို့က နံနက်ခင်းတွင် ရိက္ခာလှည်းများနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒပြုကြသည်။
လူသား ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များကလည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းဘေးခိုလှုံရာများအတွက် ညွှန်ကြားချက်များကို ရေးဆွဲလာကြသည်။
တစ်ဦးက ထိုနေ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မိတ္တူများကို မေရီထံ တောင်းခံလာသည်။
သူမတွင် ခြောက်စောင် အဆင်သင့်ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်နေ၏။
သူမ ဘယ်တုန်းက အချိန်ရသွားသည်ကို ကျွန်ုပ် မမေးခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ် သင်ယူနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ပျိုးခင်းခန်းမတွင် အမြွှာနှစ်ဦး အိပ်ပျော်ရန် ငြင်းဆန်နေကြသည်။
သူတို့သည် တစ်နေ့ကုန်လုံး ကျွန်ုပ်တို့ကို စောင့်ဆောက်နေခဲ့ကြရပြီး ဆုံးရှုံးသွားသော အချိန်များကို ပြန်လည်ရယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
ဂါရစ်က သူ၏ သစ်သားမြင်းကို ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ ပုခုံးတစ်လုံးမှ အခြားတစ်လုံးဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းနေသည်။
ကာရိုလ်က အလင်းရောင်ငယ်လေးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ပျိုးခင်းတံခါးအထက်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်၏။
ဒိုရီယန်၏ အလင်းရောင် မဟုတ်ပေ။
လုံးဝလည်း မဟုတ်ပါ။
၎င်းက ပြန်လည်ပြုပြင်ထားသော ဘုရားကျောင်းငယ်မှ မီးအိမ်နှင့် ဆင်တူနေသည်။
မြင်တွေ့နိုင်သော ကြိုဆိုမှုတစ်ခုပေါ့။
အက်ဗလင် သတိထားမိသွားသည်။
“ဒါဆို သူတို့ ခံစားမိကြတာပေါ့”
အော်ရီလီယာက ထိုအလင်းရောင်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့က နယ်မြေတွေ ပြန်လည်ဆက်စပ်သွားတာကို ခံစားမိကြတာပါ”
“ဒီကနေနေပြီးတော့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ကလေးငယ်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက အရမ်းဝေးတယ်နော်”
ကာရိုလ် သမ်းဝေလိုက်သည်။
အလင်းရောင်က ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
ဂါရစ်က ၎င်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူ့လက်နှင့် တံခါးကြားရှိ နေရာလပ်ကြီး ခေါက်သွား၏။
ကာရိုလ်က သူ့လက်ချောင်းများကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
“မရဘူး”
သူ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမက အလင်းရောင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“နေခဲ့”
ကယ်လ်ဒရစ်၏ စွမ်းအားသည် ထိုစကားလုံးမှတစ်ဆင့် စီးမျောသွားသည်။
ဂါရစ် စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
ထို့နောက် လက်ကို အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်၏။
အလင်းရောင်က ကာရိုလ် ချိတ်ဆွဲထားသည့်နေရာတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲပင်။
ဘုရားသဘော တန်ခိုးအာဏာ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် သူတို့၏ ပထမဆုံး အောင်မြင်သော သဘောထားကွဲလွဲမှုကြီးသည် ပစ္စည်းဥစ္စာ ထိခိုက်ပျက်စီးမှု မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို တိုးတက်မှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကာရိုလ်ကို စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဂါရစ်ကို သူ့ပုခုံးထက်သို့ ချပေးလိုက်၏။
သူက ကျွန်ုပ်၏ လက်စွပ်အနားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“လမ်း” ဟု သူ ဆိုသည်။
“အင်း”
“သွားမယ်လေ”
“ဒီညတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင်ော”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ မပြောမီမှာပင် ကျွန်ုပ် စကားကို ပြင်လိုက်သည်။
“သမီးတို့ သားတို့ ကြီးလာတဲ့အခါကျရင်ပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားဖြစ်သူက ဤမူဝါဒကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိဟု ယူဆပုံရပေသည်။
အဲ့ဒါက ကျွန်ုပ်တို့၏ အခြားမူဝါဒများမှ သူ့ကို ကွဲပြားသွားစေခြင်း မရှိပေ။
အော်ရီလီယာက ကာရိုလ်၏ အလင်းရောင်ငယ်လေးအောက်တွင် ပျိုးခင်းတံခါးဝ၌ ရပ်နေသည်။
သူမ၏ ကျယ်ပြန့်လာသော စွမ်းအားများသည် ရဲတိုက်အတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆောက်သွား၏။
သူမသည် အက်ဒရင်၏ ဒဏ်ရာများကို ခံစားသိရှိနိုင်နေသည်။
ကက်ဆီယန်၏ သွေးစွန်းနေသော လက်ကို။
ရွာတစ်ရွာ၏ အိမ်တစ်လုံးတွင် အနားယူနေကြသော ခရီးသည်များကို။
ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိရန် ရာစုနှစ်များကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြရသည့် နတ်ဘုရားများ သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများကို။
သူမသည် မတောင်းဆိုဘဲနှင့် ဘယ်အရာကိုမျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။
အဲ့ဒါကလည်း သူမ၏ နယ်မြေအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ ပါရှိသော သနားကြင်နာမှု။
ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ကုသပေးခြင်း။
မေ့ပျောက်သွားရန် မတောင်းဆိုသော ခွင့်လွှတ်မှု။
“မင်း ဒီနေ့ သေချာလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်ုပ် သူမအား ပြောလိုက်သည်။
“ရှင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”
“ငါက ဓားတစ်လက်နဲ့ ညွှန်ကြားချက်တစ်ခုကို လှီးဖြတ်ခဲ့တာလေ”
“ရှင်က အရင်ဆုံး နားထောင်ပေးခဲ့တာပဲ”
“ထပ်ခါထပ်ခါပေါ့”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“မေရီသာဆို သဘောကျနေမှာပဲ”
ပြတင်းပေါက်များ ကျော်လွန်ရာတွင် ဟေဗင်ရိတ်၏ လမ်းမများတစ်လျှောက် မီးအိမ်များ ထွန်းလင်းနေကြသည်။
မြို့တော်သည် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင် ဆက်လက်နေထိုင်ကြမည့် ဧည့်သည်များအတွက် အခန်းများကို စတင်ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လက်သမားများက ဘုရားကျောင်းဆောင်ကြီး၏ အုတ်မြစ်များကို အမှတ်အသားပြုလုပ်ထားကြသည်။
ဧည့်သည် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့များ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကောင်စီက ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြလိမ့်မည်။
pantheon အသစ်တွင် စဉ်းစားစရာ လျှောက်လွှာ ၂၇ စောင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကွန်ကော့ဒ်၏ တံခါးအတွက် စမ်းသပ်မှု အသဝ တစ်ရပ် လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အော့သယ်လော့စ်က သူ၏ ဝေးလံသော တရားခွင်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
ဆာထာ့ကမူ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေသော စွမ်းအားရှိသည့် ကလေးငယ်များကို စိတ်ဝင်စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အဆုံးသတ်နိုင်သည်ထက် ပိုမိုများပြားသော အလုပ်များ ရှိနေသေးသည်။
တစ်ကြိမ်တစ်ခါလောက်တော့ ၎င်းက ကျရှုံးမှုတစ်ခုလို ခံစားရစေခြင်း မရှိပေ။
အချို့အရာများသည် ဆက်လက် တည်ရှိနေရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်လေ။
ကာရိုလ် အိပ်ပျော်သွားသောအခါ သူမ၏ အလင်းရောင် ဖျော့တော့သွားသည်။
ဂါရစ်လည်း နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်ုပ်၏ လက်စွပ်အနားကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် ပုခုံးစပ်ကြားတွင် ရပ်နေကြသည်။
“ရှင် ပြောခဲ့တာတွေက တကယ်ပဲလား” ဟု သူမ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်အပိုင်းကို ပြောတာလဲ”
“ဆောင်းရာသီကို တခြားပုံစံတစ်ခုနဲ့ သင်ကြားပေးလို့ ရတယ်ဆိုတာလေ”
ကျွန်ုပ်၏ လက်များကို ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ အရေပြားအောက်တွင် နှင်းခဲများ စီးမျောနေသည်။
နောက်တော့ ဖخမထုတ်တော့ပေ။
လူသားတို့၏ မှော်ပညာပုံစံအတိုင်း အတင်းအကျပ် ဖန်တီးရတော့မည့် အရာလည်း မဟုတ်တော့ပေ။
“ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်ပါတယ်”
“မုန်တိုင်းတွေကော”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”
ဂရေးကိပ်ကို ဝန်းရံထားသော လေူးတိုက်သံကို ကျွန်ုပ် နားထောင်လိုက်သည်။
၎င်းတွင် မည်သည့်အမိန့်ပေးမှုမှ ပါမလာပေ။
မြေပြင်အနေအထားက ဘာကို လိုအပ်နေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် စောင့်ဆောက်နေသော ရာသီဥတုမျှသာ ဖြစ်သည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“အဲ့ဒါက ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်လုပ် အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်နေကျပုံစံနဲ့ တူနေပါရဲ့”
သူ့ပုခုံးထက်မှနေ၍ ဂါရစ်က “မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြောလာသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇာတ်လိုက်လေးက တိုးတက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
ကျွန်ုပ် သားဖြစ်သူကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများက မှိတ်ထားဆဲပင်။
“အများစုကတော့လေ” ဟု ကျွန်ုပ် ပြင်ဆင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဝေးလံသော လမ်းများဘေး၌ ပြန်လည်ထွန်းလင်းလာသော မီးအိမ်ခြောက်ခု လောင်ကျွမ်းနေကြသည်။
ခရီးသည်များသည် ခိုလှုံရာသို့ မရောက်မီမှာပင် ၎င်းတို့ကို မြင်တွေ့ကြလိမ့်မည်။
အမိုးတစ်ခု စောင့်ဆောက်နေကြောင်း သူတို့ သိကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
ခုံတန်းလျားတစ်ခု။
အပူချိန် အနည်းငယ်။
မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြန်လည်တောင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။
လမ်းများသည် အော့သယ်လော့စ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြခြင်း မရှိပါ။
သူတို့က ထွက်ခွာခဲ့ကြသည့်နေရာများနှင့် မရောက်ရှိသေးကြရသေးသည့် အိမ်များအကြား လူသားများအတွက် လုံခြုံသောနေရာတစ်ခု အမြဲတမ်း လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဆက်လက် တည်ရှိနေကြခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။