အခန်း (၂၅၃) - ကျန်ရစ်ခဲ့သော လမ်းများ
အီဒရင်က မိုးမလင်းမီ နိုးလာခဲ့သည်။
အမွှာနှစ်ယောက်လည်း ထို့အတူပင်။
ထိုအကြောင်းနှစ်ခုစလုံးကို အိုင်ဗီက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က ကျွန်တော်ဟာ ပေါင်မုန့်တစ်ဝက် လွတ်နေတဲ့ ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို စွပ်ဖို့ ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ရှင် အရင်စစ်ဆေးသင့်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ငါက အဲဒီလို စစ်ဆေးနေစရာ မလိုသင့်ဘူးလေ”
ကာရိုက သူမဘေးနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက ပေါင်မုန့်ကို ကျွန်တော် ထုတ်နေသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေ၏။
ထို့နောက် ဂါရစ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
သူက ကျန်တဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်ဝက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အပြစ်လုပ်ထားမိမှန်း သိ၍ ရှက်ဟန်မပြကြပေ။
“အီဒရင်က ရှင့်ကို တွေ့ချင်နေတယ်” ဟု အိုင်ဗီက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာ သစ်ပင်တွေတောင် ကောင်းကောင်း မလင်းသေးပေ။
“ဒီရဲတိုက်ကြီးထဲမှာ မနက်ခင်းဆိုတာ ရှိမှန်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြထားကြဘူးလား”
“ပြောပြထားပါတယ်။ ကလေးတွေက ကန့်ကွက်ကြလို့လေ”
အီဒရင်က ဆေးခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
အော်ရီလီယာက ကုတင်ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။
မေးလင်းနှင့် သက်စရာတို့က နံရံဘေးတွင် စောင့်နေကြသည်။
အီလီဇာ၏ အစောင့်တစ်ဦးကတော့ ပွင့်နေဆဲ တံခါးဝအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
အီဒရင်က ဂိတ်ဝတုန်းကထက် ပုံစံပိုကောင်းလာသည်။
သို့သော် ကျန်းမာလာသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သူ့လက်မောင်းပေါ်ရှိ အရေပြားအောက်တွင် မီးခိုးရောင် အစင်းကြောင်းပါးပါးများ ဖြတ်သန်းနေသည်။
မြေပုံတစ်ခုပေါ်ရှိ လမ်းမကြီးများအတိုင်းပင်။
အချို့လမ်းကြောင်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားကြသည်။
“အဲဒီနတ်ကွန်းတွေလေ” သူက ကျွန်တော် ဝင်လာသည့်အခါ ပြောသည်။ “ငါ အဲဒါတွေကို ဆက်ခံစားနေရတုန်းပဲ”
“ခြောက်ခုစလုံးကိုလား”
“အင်း”
“အဲဒီမှာ လူတွေ ရှိနေသေးလား”
သူ့မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“ငါလည်း မသိဘူး”
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူက မသောက်ဘဲ ကိုင်ထားရုံသာ ကိုင်ထားသည်။
“ငါ့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တုန်းက ငါ့ကိုယ်ထဲက လမ်းတွေကိုပါ ပိတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ဆက်သွယ်မှုတွေ ဘယ်မှာ ပြတ်တောက်သွားလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ ခံစားမိတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ မသိရတော့ဘူး”
“မင်း ဒီကနေပဲ အဲဒါတွေကို ပြန်ပြီး ဆက်သွယ်ပေးလို့ ရမလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မရဘူး”
“ဘာလို့လဲ”
“ဩသလော့စ်က ငါ့ကို လုပ်လို့မရအောင် သေချာလုပ်ထားခဲ့လို့ပဲ”
သူက မီးခိုးရောင် အစင်းကြောင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ငါ့နယ်မြေဆီ ပြန်လာတဲ့လမ်းကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ငါ့မှာ အဲဒီနတ်ကွန်းတွေဆီ ရောက်မှသာ အဲဒီလမ်းတွေကို ပြန်ဆက်လို့ရမယ်”
မေးလင်းက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“သူက မင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့လို့လား”
အီဒရင်က တစ်ချက် ရယ်လိုက်သည်။
သို့သော် ရယ်သံထဲတွင် ဟာသလုပ်လိုသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပါပေ။
“သူက ငါ့အလုပ်ကို အဆုံးသတ်စေချင်ခဲ့တာလေ”
အခန်းတွင်း အပူချိန် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။
ပြတင်းပေါက်စွန်းတစ်လျှောက်တွင် နှင်းခဲများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
အိုင်ဗီက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လာတို့သည်။
ကျွန်တော့်ကို တားဖို့မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေလဲဆိုတာကို သတိပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။
နှင်းခဲများ ဆက်ရှိနေသော်လည်း ပိုမိုမပျံ့နှံ့လာတော့ပေ။
နတ်ကွန်းခြောက်ခုမှာ လမ်းသုံးခုပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။
နှစ်ခုက မြောက်ဘက် တောင်ခြေတွင် ဖြစ်သည်။
သုံးခုက ရှေးဟောင်း အနောက်ဘက် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းမကြီးဘေးတွင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခုကတော့ တောင်ဘက် သစ်သီးခြံများ၏ ဟိုဘက်တွင်ရှိပြီး လမ်းက မြစ်ဝှမ်းနိုင်ငံများဘက်သို့ ကွဲထွက်သွားသည်။
သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင် ဆိုပါက ထိုနေရာအားလုံးသို့ ရောက်ရှိရန် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဤအစည်းအဝေးသို့ နတ်ဘုရားများ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သာမန်အခြေအနေဟူ၍ ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။
နာသနီရယ်က အီဒရင်၏ မြေပုံကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် လမ်းတွေကို ပိုတိုအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်”
“လုံခြုံရဲ့လား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“လုံခြုံပါတယ်”
“ဘယ်လောက်အထိ လုံခြုံမှာလဲ”
သူက သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင် နောက်ဆုံးမေးခဲ့တဲ့ အကြိမ်ထက် ပိုလုံခြုံပါတယ်”
“အဲဒါက တိုင်းတာလို့ရတဲ့ ပမာဏ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ကျွန်တော့်မှာ ရှိတာက ဒါပဲ ရှိတယ်လေ”
တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့် ကက်စတယ်လန်က ဝင်ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ပမာဏတစ်ခု ထုတ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
နာသနီရယ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဒီလိုပြောမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးသားပါ”
မနက်စာစားချိန်ရောက်တော့ အစည်းအဝေးကြီးသည် ပြုပြင်ရေးကောင်စီအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။
မေရီက တတိယမြောက်နေ့၏ လုပ်ငန်းစဉ်များကို စာမျက်နှာသစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
သူမ မျဉ်းဖြတ်လိုက်သည့် နေရာအောက်တွင် မူလက ရေးထားသော ခေါင်းစဉ်မှာ မှုန်ဝါးဝါး ကျန်နေသေးသည်။
'ပန်သီယွန်များအကြား အနာဂတ်တွင် အသိအမှတ်ပြုရေး'
သူမက ၎င်း၏အောက်တွင် ဤသို့ ရေးလိုက်သည်။
'လမ်းဘေးနတ်ကွန်း ခြောက်ခုကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း'
ကျွန်တော် သူမ၏ ပုခုံးကျော်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက နောက်ဆုတ်လိုက်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစားထိုးလိုက်တာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒါက အထောက်အကူ မဖြစ်စေဘူးလေ”
“မှန်ကန်တိကျတဲ့ အဖြေတော့ ဖြစ်ပါတယ်”
သူမက မြေပုံကို ကက်စတယ်လန်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြသည်။
အီလီဇာက ကားလ်ဒရစ်၊ ဆယ်၊ အီဒရင် နှင့် ဂရေးကိပ် စစ်သည်လေးဦးတို့နှင့်အတူ မြောက်ဘက်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်မည် ဖြစ်သည်။
သော နှင့် မယ်လိုဒီတို့က မေးလင်း၊ တိုဗန် နှင့် ကွန်ကော်ဒီယာမှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တို့နှင့်အတူ အနောက်ဘက်လမ်းကြောင်းကို ယူကြမည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အိုင်ဗီ၊ အော်ရီလီယာ၊ သက်စရာ၊ နာသနီရယ်၊ နှင့် ကက်စရှန်တို့နှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ သွားမည် ဖြစ်သည်။
အီဒရင်က ကန့်ကွက်သည်။
“ကျွန်တော် အားလုံးဆီ သွားသင့်တယ်”
“ရှင် ရပ်တောင် မရပ်နိုင်သေးဘူးလေ” ဟု အိုင်ဗီက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မှောင်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တာလေ”
“အရှင်က နှစ်ခုကိုပဲ ပြန်ပြင်မှာပါ”
“ခြောက်ခုလုံးက ကျွန်တော့်ဟာတွေချည်းပဲလေ”
အော်ရီလီယာက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီအတွက် ဖြစ်လာတဲ့ ထိခိုက်မှုတွေက ရှင့်တာဝန် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုပ်စရာရှိတာတွေကို ရှင့်တစ်ယောက်တည်း လုပ်စရာ မလိုပါဘူး”
အီဒရင်က အခြားအဖွဲ့များဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“သူတို့က အဲဒီနတ်ကွန်းတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “သူတို့က ဆန္ဒအလျောက် ကူညီနေကြတာပါ”
ထိုစကားကို သူ လက်ခံရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အီဒရင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“နတ်ကွန်းတိုင်းမှာ ဗဟိုကျောက်တုံးတစ်ခုစီ ရှိတယ်။ အဲဒီပေါ်ကို ငါ့လက်တင်ပြီး ကြိုဆိုခြင်းကို ပြန်ဖွင့်ပေးရမယ်”
“မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားလို့လား” ဟု သော က မေးသည်။
“နယ်မြေက ငါ့ကိုပဲ တုံ့ပြန်လိမ့်မယ်”
“ဒါဆို ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
“ငါ့ကို ပတ်ပတ်လည်ကနေ လမ်းတွေ မပိတ်သွားအောင် စောင့်ပေးကြ”
သော ပြုံးလိုက်သည်။
“ကြားရတာတော့ လွယ်ကူသလိုပဲ”
မယ်လိုဒီက သူမဘက်သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“လွယ်တော့ မလွယ်ပါဘူး”
“ငါ သိပါတယ်”
သူတို့နှစ်ဦး၏ သူငယ်ချင်းဆက်ဆံရေးမှာ ဤသို့ အပြန်အလှန် ပြောဆိုနိုင်သည်အထိ တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ နှစ်ဦးစလုံးကို ကျေနပ်သွားစေပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ကလေးများကို ဂရေးကိပ်တွင် ထားခဲ့ကြသည်။
ဤဆုံးဖြတ်ချက်က အဖွဲ့များ ခွဲသည်ထက် ပို၍ပင် ညှိနှိုင်းရခက်ခဲခဲ့သည်။
ကာရိုက အိုင်ဗီ့ကို လိုက်ချင်သည်။
ဂါရစ်ကတော့ လူတွေ ဝတ်ရုံဝတ်ကြမည့် မည်သည့်နေရာကိုမဆို လိုက်ချင်နေသည်။
ဆာရာဖီးနားနှင့် အစ်ဂ်နေးရှပ်တို့ကတော့ အိုင်ယို၊ ဟယ်လီနာ၊ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၊ ရိုင်ဆာ နှင့် ကက်စတယ်လန်တို့ ပူးပေါင်းစောင့်ရှောက်မှုအောက်ရှိ ပုခက်စောင့်ရှောက်ရေးအခန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်သင့်ပေသည်။
သို့သော် အိုင်ယိုကတော့ စိုးရိမ်နေဆဲပင်။
အစ်ဂ်နေးရှပ်က အာကာသခေါက်ရိုးတစ်ခုထဲ တိုးဝင်သွားပြီး အရုပ်သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရစဉ်က “ကျွန်မ သူတို့ကို သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ရှောက်ခဲ့တာပါ” ဟု ပြောခဲ့သည်။
“အဲဒီစကားက နေ့တိုင်း ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာကောင်းလာသလိုပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်သည်။
သေတ္တာဖုံး ပွင့်လာသည်။
အစ်ဂ်နေးရှပ်က ထွက်ကြည့်သည်။
ဂါရစ်က သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် နေရာက မလုံလောက်ပေ။
သို့သော် သူတို့က ဝင်ဆံ့သွားကြသည်။
“သေချာပေါက် ကာကွယ်ထားတဲ့ နယ်နိမိတ်ထဲမှာပဲ နေခဲ့ရမယ်နော်” ဟု ကျွန်တော် သားဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟင့်အင်း”
“အဲဒါ မေးခွန်းမဟုတ်ဘူးလေ”
“ဟင့်အင်း”
ကာရိုက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်သည်။
“လာခဲ့”
“ငါတို့ ပြန်လာခဲ့ပါမယ်”
“ဘယ်တော့လဲ”
ထိုစကားလုံးကြောင့် ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။
သူမက ရက်သတ္တပတ်တိုင်းတွင် စကားများကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ပြောလာနိုင်ခဲ့သည်။
အခါတိုင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သူမအတွက် အရေးကြီးသည့်အရာ ဖြစ်မှသာလျှင် ဖြစ်သည်။
“ညစာမစားခင်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အိုင်ဗီက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာနော်”
ကျွန်တော် ပြန်ပြင်ပြောလိုက်ရသည်။
“ညစာမစားခင် ပြန်လာဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်”
ကာရိုက စဉ်းစားနေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်နဖူးကို လာတို့သည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အိမ်။
ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် အမိန့်ပေးခြင်းမဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော် ပြန်လာသည့်အခါ ဤနေရာတွင် ရှိနေဦးမည်ဟူသော ကတိကဝတ်တစ်ခုပင်။
နာသနီရယ်က အောက်ဘက်ဂိတ်ဝမှနေ၍ တောင်ဘက်လမ်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
သူက တံခါးဝတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။
သူက ဂရေးကိပ်နှင့် သစ်သီးခြံလမ်းတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ရှာဖွေပြီး လိုအပ်ာခြင်းမရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို ခေါက်သိမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် မနက်ခင်း မြူမှိုင်းများကြားမှ ဆင်းသွားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုလမ်း၏ ဟိုဘက်တွင် အရွက်မရှိတော့သည့် သစ်သီးခြံများကို ကျွန်တော် လှမ်းမြင်နေရသည်။
အော်ရီလီယာက နယ်နိမိတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
ကက်စတယ်လန်ကလည်း ထပ်မံစမ်းသပ်သည်။
အီလီဇာက သူမ၏ ပြင်ဆင်မှုများကို အဆုံးသတ်ပြီး ပြန်လာကာ နာသနီရယ်ကို စမ်းသပ်ပြန်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပွင့်နေမှာလဲ”
“ငါတို့ ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့အထိပဲ”
“အခြားဘယ်သူတွေ သုံးလို့ရလဲ”
“ဘယ်သူမှ မရဘူး”
“အာရုံစူးစိုက်မှု ပျက်သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ”
“ငါတို့ ပိုဝေးဝေး လျှောက်ရလိမ့်မယ်”
“ဒါဆို လမ်းခွမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်လာရင်ရော”
နာသနီရယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့လည်း ပိုဝေးဝေး လျှောက်ရမှာပေါ့”
အီလီဇာက ၎င်းကို လက်ခံလိုက်သည်။
အနည်းငယ်တော့ တွန့်ဆုတ်နေသေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လှည်းတစ်စီး ပက်လက်လန်နေသည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
မြူမှိုင်းများက ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ဘက်တွင် ပိတ်သွားကြသည်။
သစ်ပင်များကြားတွင် မြည်းတစ်ကောင် ရပ်နေပြီး ကျိုးနေသော လှည်းရိုးတံတစ်ခုနှင့် ချိတ်လျက်သား ရှိနေသေးသည်။
ထိုမနက်ခင်း၏ အခြေအနေအပေါ် ၎င်း၏ အမြင်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ဟန်တူသည့် အမူအရာဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြည့်နေ၏။
အိုင်ဗီက ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
မြည်းက သူမ၏လည်ပင်းကို ထိတွေ့ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“သွေးစွန်းတာမျိုး မရှိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကက်စရှန်က လမ်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“လူသုံးယောက် ဒီလှည်းကနေ ဆင်းသွားကြတယ်”
“ရှင် သိနိုင်တာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ခေါ်ယူမှုကို မတုံ့ပြန်ဘဲ ရှောင်တိမ်းနေတဲ့သူတွေကို လိုက်ဖမ်းရင်းနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတာကိုး”
သူ့အသံထဲတွင် ဂုဏ်ယူသည့် လေသံ လုံးဝ မပါပေ။
သူက သစ်သီးခြံဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“လူကြီးနှစ်ယောက်၊ ကလေးတစ်ယောက်”
ခြေရာများက ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
နတ်ကွန်းက လမ်းခွဲတွင် တည်ရှိနေသည်။
ကျွန်တော်သာ သတိမထားမိပါက ဖြတ်သွားမိပေလိမ့်မည်။
ကျောက်တုံးတိုလေးခုက သစ်သားမည်းမည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အမိုးကို ထောက်ပံ့ထားကြသည်။
၎င်းအောက်တွင် ခုံတန်းလျားတစ်ခု စောင့်ဆ່ຽလျက် ရှိသည်။
တစ်ချိန်က အလယ်ဗဟိုတွင် ဆွဲထားခဲ့ဖူးသည့် မီးအိမ်တစ်ခု ရှိခဲ့ပုံရသည်။
သံကြိုးကတော့ ရှိနေသေးသည်။
မီးအိမ်ကတော့ မရှိတော့ပေ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ဗဟိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် အထက်ရုံးတော်၏ သင်္ကေတကို ခြစ်ထုတ်ထားခဲ့သည်။
မုခ်ဦးနှင့် ကြယ်ပွင့်ပုံ။
၎င်း၏အောက်တွင် ပို၍သစ်လွင်သော စကားလုံးများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ထွင်းထုထားသည်။
'ခိုလှုံရာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ'
သက်စရာက ၎င်းတို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဩသလော့စ် ရေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
ကက်စရှန် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ လူ့လက်ရာပဲ”
“သူ့အမိန့်ကို လိုက်နာတာလား”
“ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ကျေနပ်စေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့”
ထိုကွဲပြားချက်က မေရီအတွက်မူ အရေးပါလိမ့်မည်။
သို့သော် ကျောက်တုံးအတွက်တော့ ပိုကောင်းလာခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ ခရီးသည်များကို သစ်သီးခြံစောင့်၏ အိမ်ထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။
ကျွန်တော် တံခါးခေါက်လိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတွင်းဘက်မှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကက်စရှန်က ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်လည်း ကြားလိုက်ရ၏။
“ငါတို့က ဂရေးကိပ်ကနေ လာတာပါ” ဟု ကျွန်တော် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ဒီစကားက ဘယ်နေရာမှာမဆို စိတ်အေးရစေတဲ့ စကားတော့ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု သက်စရာက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
ကျွန်တော် ထပ်ခေါက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့လှည်းကို ငါတို့ တွေ့ခဲ့တယ်”
ကလေးတစ်ယောက် ငိုသံထွက်လာသည်။
တံခါးပေါ်ရှိ အတားအဆီးကို ဖယ်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တံခါးကို လက်တစ်ဆစ်စာ ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာအညိုအမည်းများ ဖြစ်နေသည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆံပင်ဖြူများကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ့ကို ကြည့်သည်။
အသိအမှတ်ပြုမှုက နှေးကွေးစွာ ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို သိတာတော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
တံခါး ပြန်ပိတ်တော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သွားသည်။
“ကျွန်မတို့က ဒီနတ်ကွန်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး ရပ်သွားသည်။
“ဩသလော့စ်က သိမ်းပြီးသားလေ”
“သူက အများကြီးကို သိမ်းပိုက်တယ်လို့ ပြောချင်နေတာပေါ့”
“မင်းတို့က သူ့လူတွေလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
အော်ရီလီယာ၏ အဖြေတွင် မည်သည့်စွမ်းအားမှ ပါမလာပေ။
သို့သော် ထိုအချက်ကပင် အလေးချိန်ကို ဖြစ်စေသည်။
တံခါး ပိုပွင့်လာသည်။
အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးက မီးဖိုဘေးတွင် လဲလျော်နေပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို သစ်သားချောင်းများဖြင့် စည်းနှောင်ထားသည်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။
အမျိုးသမီးက ဓားကို ကိုင်ထားဆဲပင်။
“မိုးချုပ်မှ နတ်ကွန်းကို ရောက်လာကြတာ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “မီးအိမ်က မရှိတော့ဘူး။ ခုံတန်းက ကျွန်မတို့ကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်”
“ခုံတန်းက ဟုတ်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ခိုလှုံရာတစ်ခုလုံးပဲ”
သူမ၏လက်များ တုန်ရီနေသည်။
“အဲဒါက ကျွန်မတို့ကို လမ်းမပေါ်ကို ပြန်တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်တယ်”
သူတို့၏လှည်းက မှောင်ထဲတွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဝင်တိုက်မိခဲ့သည်။
ဝင်ရိုးကျိုးသွားခဲ့သည်။
အမျိုးသားကြီးလည်း ဆိုးရွားစွာ လဲကျသွားခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာက သူတို့နောက်ကို လိုက်လာစဉ် သူတို့က သူ့ကို သစ်သီးခြံထဲသို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာလဲ” ဟု သက်စရာက မေးသည်။
“ဘယ်တော့မှ မမြင်ခဲ့ရဘူး”
ကောင်လေးက မော့ကြည့်သည်။
“ခေါင်းလောင်းသံတွေ ကြားရတယ်”
တိုဗန်၏ နယ်မြေက သတိပေးခေါင်းလောင်းသံများနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
သူက အနောက်ဘက်အဖွဲ့နှင့်အတူ ရှိနေ၏။
ကြောက်ရွံ့နေကြသည့် အခြားနတ်ဘုရားများ သူတို့၏ တာဝန်ကျေပွန်ရန် ပျက်ကွက်သည့်အခါ မည်သို့ခံစားရမည်ကို သိထားသောကြောင့် ဩသလော့စ်က ဤနတ်ကွန်းများကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်မလားဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
အော်ရီလီယာက ဒဏ်ရာရထားသော အမျိုးသား၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးခွင့်ပြုပါ”
သူမ၏လက်များမှ ထွက်လာသည့် အလင်းရောင်ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ကိုးကွယ်ရတော့မှာလား”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာ အပြောင်းအလဲ ရှိသွားသည်။
“မလိုပါဘူး”
“ပူဇော်ကုန်းရမှာလား”
“မလိုပါဘူး”
“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ ဘာလိုချင်လို့လဲ”
“ကျွန်မမေးတဲ့ မေးခွန်းကို ရှင်ဖြေပေးဖို့ပါပဲ”
ထိုသူက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
ခြေထောက် ကျိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အိုင်ဗီက အရိုးကို ပြန်ဆက်ပေးသည်။
အော်ရီလီယာက ဖောင်းကားနေမှုကို သက်သာစေသည်။
သို့သော် နှစ်ဦးစလုံး လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားအောင် မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ကြပေ။
အိုင်ဗီက အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည်။
ခန္ဓာကိုယ်က အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။
အရိုးက အထောက်အပံ့ လိုအပ်နေသည်။
ထိုသူက သေချာ နားထောင်နေသည်။
အမျိုးသမီးလည်း ဓားကို အောက်ချလိုက်သည်။
“မင်းတို့က အမှန်တကယ်ပဲ အထက်ရုံးတော်က မဟုတ်ဘူးပေါ့”
သက်စရာက နတ်ကွန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဖြစ်တော့ ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်”
အမျိုးသမီး၏ လက်သီးတင်းတင်း ဆုပ်ထားမှု ပို၍ တင်းသွားသည်။
သက်စရာက မျက်နှာမလွှဲပေ။
“ကျွန်မတို့ ထွက်လာခဲ့ကြတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အချို့လူတွေအတွက်တော့ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီပေါ့”
“ဘာလို့လဲ”
“ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတာ ကျွန်မ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေလို့ရမယ့် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်တော့လို့ပါပဲ”
အမျိုးသမီးက သူမကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် တံခါးဝမှ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မိသားစုကို နတ်ကွန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
နာသနီရယ်က သစ်သီးခြံနှင့် လမ်းကြားရှိ အကွာအဝေးကို ပြုပြင်ပေးလိုက်သဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော အမျိုးသားမှာ အတိတ်က အလုပ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်သာ လျှောက်ရန် လိုတော့သည်။
သူက အတိုချုံးထားသော လမ်းကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် နာသနီရယ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် မလဲကျခင်ကတည်းက ခင်ဗျား ဒါမျိုး လုပ်ပေးလို့ ရခဲ့တာပေါ့”
“ရတာပေါ့”
လမ်းများဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားက မည်သည့် အကြောင်းပြချက်မှ မပေးပေ။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့လို့ပါ”
ထိုသူက အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ခါကျရင်ရော ခင်ဗျား သိနိုင်မှာလား”
နာသနီရယ်က မှောင်မည်းနေသော နတ်ကွန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ပိုကောင်းတဲ့ နားထောင်နည်းတွေကို တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
မေရီသာ ဆိုပါက ၎င်းကို ရေးမှတ်ထားလိုက်ပေလိမ့်မည်။
သူမသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ကောင်းလေစွဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
သို့သော် မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားမလားဆိုသည့် အပေါ်မူတည်၍ အချိန်အခါများကို ကျွန်တော် တိုင်းတာနေမိပြီဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။
ထိုအချက်က စိုးရိမ်စရာပင်။
အီဒရင်က ခိုလှုံရာကို မည်သို့ ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။
ဗဟိုကျောက်တုံးက ဆန္ဒအလျောက် ကမ်းလှမ်းသော ကြိုဆိုမှုကို မှတ်မိသည်။
ကျောက်တိုင်လေးခုက လမ်း၏ နယ်နိမိတ်များကို မှတ်မိကြသည်။
အမိုးက ရာသီဥတုဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးသည်။
မီးအိမ်က ခရီးသည်များအတွက် ခိုလှုံရာ ဆက်လက်ရှင်သန်နေသေးကြောင်း ပြောပြသည်။
အစိတ်အပိုင်း လေးခုစလုံး သဘောတူညီကြရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဖျက်ဆီးခံထားရသော အလယ်ဗဟိုကတော့ သဘောမတူပေ။
ကျွန်တော် အမိုးတန်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်သည်။
ဆောင်းရာသီက သစ်သားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆောင်းရာသီတော့ မဟုတ်ပေ။
သေဆုံးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။
အနားယူခွင့်မရှိသော အအေးဒဏ်။
အပြောင်းအလဲမရှိသော မုန်တိုင်း။
ကျွန်တော့်နယ်မြေကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တုပထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဩသလော့စ်က ကျွန်ုပ်တို့ကို ၎င်းကို မြင်စေလိုနေသည်။
“သူက ရှင့်စွမ်းအားကို သုံးသွားတာပဲ” ဟု အိုင်ဗီက ဆိုသည်။
“ငါ့ဟာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
ကွာခြားချက်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ကျွန်တော် ဖြစ်လာမည့်အရာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ ပုံဖော်ထားသော မိတ္တူတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လမ်းများကို သွားလာ၍မရအောင် လုပ်ရန်အတွက်သာ တည်ရှိနေသော ဆောင်းရာသီတစ်ခု။
ဖြတ်သန်းသွားလာရန်ထက် ပိတ်မိစေရန် ရည်ရွယ်၍ ဖန်တီးထားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု။
အော်ရီလီယာက ဗဟိုကျောက်တုံးကို ထိလိုက်သည်။
“သူက ရှင့်နယ်မြေကို အပြည့်အဝ မရယူနိုင်သေးခင်မှာ လူတွေကို ကြောက်တတ်လာအောင် သင်ပေးနေတာပါ”
နံရိုးများအောက်တွင် အအေးဒဏ်က တင်းကျပ်လာသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူတို့ကို နည်းလမ်းသစ်နဲ့ သင်ပေးရမှာပေါ့”
ကျွန်တော် တူကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
၎င်းက ကျွန်တော့်လက်ထဲတွင် နှင်းခဲများနှင့် ဖျတ်ခနဲ လျှပ်စီးတန်းများဖြင့် ပုံပေါ်လာသည်။
ခရီးသည်များ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မရိုက်ချိုးခဲ့ပေ။
အမျိုးသမီးက ကျွန်တော် တူခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ သေချာစွာ ချသည်ကို ကြည့်နေသည်။
နတ်ကွန်းပတ်လည်တွင် နှင်းများ ကျလာသည်။
ပျော့ပျောင်းသည်။
သန့်ရှင်းသည်။
၎င်းက 'ခိုလှုံရာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ' ဆိုသည့် စာတန်းများကို ဖုံးအုပ်သွားသော်လည်း မူလကျောက်တုံးကိုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဆောင်းရာသီကို အခြေကျစေလိုက်သည်။
ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
မြှုပ်နှံခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
လယ်ကွင်းများ အနားယူချိန်ပေးသည့် တိတ်ဆိတ်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
မြေကြီးအောက်တွင် မျိုးစေ့များကို ထိန်းသိမ်းပေးသည့် အအေးဒဏ်မျိုး ဖြစ်သည်။
အန္တရာယ်များ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် မနက်ခင်းတစ်ခု၏ တောက်ပသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။
အမိုးပေါ်ရှိ သေဆုံးနေသော စွမ်းအားက ခုခံနေသည်။
ကျွန်တော့်တူထဲမှ လျှပ်စီးတန်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ထင်ရှားသော မီးပွားတစ်ပွင့်။
အတုအယောင် ဆောင်းရာသီ ပျက်စီးသွားသည်။
ရေများ ကျောက်တိုင်များပေါ်မှ စီးကျလာသည်။
ကောင်လေးက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
နှင်းပွင့်တစ်ပွင့် သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျလာသည်။
ချက်ချင်း မပျော်သွားပေ။
“ဘေးကင်းရဲ့လား” ဟု သူ မေးသည်။
“အင်း”
သူက သူ့အမေကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် လက်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိကြည့်သည်။
အိုင်ဗီနှင့် သက်စရာတို့က ဗဟိုကျောက်တုံးပေါ်မှ အထက်ရုံးတော်၏ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။
ကက်စရှန်က အောက်ဘက်ရှိ စာလုံးများကို ဖယ်ရှားသည်။
သူက ဆောက်ငယ်တစ်ခုကို အသုံးပြုနေ၏။
ထုနှက်သံတိုင်းက လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“မင်း ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလို နတ်ကွန်းမျိုးမှာ အမှတ်အသား လုပ်ခဲ့ဖူးလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူး”
သူ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။
“အခြားသူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးတဲ့ အမိန့်ကိုတော့ ကျွန်တော် ပို့ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်”
ဆောက် ချော်သွားသည်။
သူ့လက်ဆစ်ပေါ်တွင် သွေးများ ထွက်လာသည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကက်စရှန်က ခေါင်းခါပြသည်။
“ရပါတယ်”
သူမက ထိုငြင်းဆိုမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။
သူ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်သည်။