ဂါရစ်က ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားတာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။
ကာရိုက နောက်တစ်လုံး ကိုင်ထားတယ်။
ဆယ်ရာဖီနားကတော့ သုံးလုံးတောင် ပိုက်ထားတယ်။
သူတို့မှာ စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်နေပုံပါပဲ။
“ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ”
ကာရိုက ကျွန်တော့်ကို ပေါင်မုန့်တစ်စခန်း လှမ်းပေးတယ်။
အဲဒါက မေးခွန်းအတွက် အဖြေတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဂါရစ်က ခန်းမရဲ့ အနောက်ဘက်စွန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
ဘုရားငယ်လေးတစ်ပါးက အဲဒီမှာ တစ်ပါတည်း ထိုင်နေတယ်။
သူက ဒီမနက်မှ ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောခဲ့ပါဘူး။
သူ့ဘေးက ခုံတန်းပေါ်မှာ ပုန့်တွေ ပုံထားတယ်။
ခုနစ်လုံးတောင် ရှိတယ်။
ကျွန်တော် ကလေးတွေကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါတွေအားလုံး သူ့ကို ပေးခဲ့တာလား”
ဆယ်ရာဖီနားက ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ဂါရစ်ရဲ့ လက်ထဲ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က အခုထက်ထိ ဆက်လက် လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်ပုံပါပဲ။
ငယ်ရွယ်တဲ့ ဘုရားသခင်က ကျွန်တော့်ကို သတိထားမိသွားတယ်။
သူက ပေါင်မုန့်တွေကို ငေးကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ကလေးတွေကို ငေးတယ်။
“သူတို့ကို ဘယ်လိုငြင်းရမယ်မှန်း ကျွန်တော် မသိလို့ပါ”
“အဲဒါ သူတို့ရဲ့ ပိုပြီး အားကောင်းလာတဲ့ စွမ်းအားတွေထဲက တစ်ခုပေါ့”
သူက ညှိုးငယ်စွာ ပြုံးပြတယ်။
သူ့နာမည်က တိုဗန် တဲ့။
သူ့ရဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအားက ရွာတွေမှာ မီးဘေး၊ ရေဘေးနဲ့ တိုက်ခိုက်ခံရမှုတွေအတွက် သတိပေးခေါင်းလောင်းထိုးရတဲ့ တာဝန်နဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်။
သူက အိုသယ်လော့စ်အတွက် ဘုရားကျောင်းတွေကြားမှာ သတိပေးချက်တွေကို သယ်ဆောင်ပေးရင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသူပါ။
“ခင်ဗျား ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
သူက ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို လက်ထဲမှာ လှည့်ပတ်ရင်း ပြောတယ်။
“ကျွန်တော် သတိပေးချက်တွေ သယ်ဆောင်တာကို ရပ်လိုက်လို့ပါ”
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက သတိပေးချက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကျေးရွာသုံးရွာက ဘုရားစင်တွေကို ရှင်းလင်းခိုင်းပြီး အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ လူအားလုံးကို တရားရုံးတော်ရဲ့ လမ်းကို ပြင်ဆင်ဖို့ စေလွှတ်ခိုင်းတဲ့ အမိန့်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ”
“အဲဒါကို ခင်ဗျား ငြင်းခဲ့တာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
သူက ပေါင်မုန့်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“ကျွန်တော် ဆွဲငင်ကြန့်ကြာအောင် လုပ်ခဲ့တယ်”
ရွာတွေက အဲဒီအတွက် နှစ်ရက် အချိန်ဆွဲနိုင်ခဲ့တယ်။
အစားအစာတွေ ဖုံးကွယ်ဖို့ အချိန်ရခဲ့တယ်။
အဘိုးအိုတွေနဲ့ မကျန်းမာသူတွေကို ပိုလုံခြုံတဲ့နေရာဆီ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အချိန်လုံလောက်ခဲ့တယ်။
အမိန့်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်လောက်အောင်တော့ မလုံလောက်ခဲ့ဘူးပေါ့လေ။
တိုဗန်က အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဂရေးကိပ်အကြောင်း ကြားခဲ့ရတာပါ။
ဒီလို နှစ်ရက်ကြာ ဆွဲငင်ခဲ့တာက ရဲစွမ်းသတ္တိလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်မလားဆိုတာကို သူ လပေါင်းများစွာ စဉ်းစားတွေးတောခဲ့ရတယ်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်လဲ” လို့ သူက မေးတယ်။
ကျွန်တော် စားပွဲအောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ဂါရစ်က ပေါင်မုန့်တစ်လုံးကို ထပ်ပြီး ရရှိထားနှင့်နေပြီ။
“နှေးကွေးစွာ ရောက်လာတဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိတောင်မှ ရောက်လာတဲ့အခါမှာ အသုံးဝင်ဆဲ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”
တိုဗန်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
သူ့လက်ကောက်ဝတ်က ခေါင်းလောင်းလေးက တစ်ချက် တိုးညင်းစွာ မြည်လာတယ်။
ကာရို ထွက်လာပြီး သူ့ဒူးပေါ်ကို ပေါင်မုန့်တစ်ဝက် တင်ပေးတယ်။
သူ ငိုကြွေးတော့တယ်။
ကောင်မလေးက သူ့ဘေးက ခုံတန်းပေါ်ကို တက်ထိုင်လိုက်တယ်။
ဘယ်သူကမှ သူ့ကို ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူး။
သူက အနားမှာ ဆက်ထိုင်နေခဲ့ရုံပါပဲ။
မွန်းလွဲပိုင်း အစည်းအဝေးက ဘုရားသခင်အသစ်တွေအကြောင်း ဖြစ်ပါတယ်။
သူတို့ တကယ် ရှိမရှိ ဆိုတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ပဋိညာဉ်စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး ပထမဆုံး ဘုရားသခင်တွေက တရားရုံးချုပ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းစရာမလိုဘဲ တစ်ပါးနဲ့တစ်ပါး ရွေးချယ်ခဲ့ကြစဉ်ကတည်းက အဲဒီကိစ္စက ပြီးပြတ်သွားခဲ့ပါပြီ။
အခု မေးခွန်းကတော့ အခြားသူတွေပါ ဝင်ရောက်ချင်လာကြတဲ့အခါ ဒီအဖွဲ့အစည်းက ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာပါပဲ။
လျှောက်လွှာပေါင်း နှစ်ဆယ့်ခုနစ်စောင် တင်သွင်းထားတယ်။
မေရီက အဲဒါတွေကိုပုံသုံးပုံ ခွဲခြား စီစဉ်ထားတယ်။
“လက်ခံ၊ ငြင်းပယ် နဲ့ မသေချာသေးတာတွေလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ပြည့်စုံတာ၊ မပြည့်စုံတာနဲ့ တက်ရောက်နေတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဖတ်ပြလို့ရတယ်လို့ ဝန်မခံရဲသေးတဲ့ ဘာသာစကားတစ်ခုနဲ့ ရေးထားတာတွေပါ”
အော်ရီသာက တတိယပုံကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ ဖတ်နိုင်တယ်”
မေရီက အဲဒါကို သူ့ဆီ လှမ်းပေးလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာက ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့”
လျှောက်လွှာတင်သူအချို့က အသင်းဝင်ချင်ပေမဲ့ ဒီမှာ လာမနေချင်ကြဘူး။
အချို့က နေထိုင်ချင်ပေမဲ့ အသင်းဝင်ဖို့ မလိုလားကြဘူး။
အချို့ကျတော့လည်း နှစ်ခုစလုံး လိုချင်ကြတယ်။
နှစ်ဦးကတော့ အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ တရားရုံးမှာ ရာထူးတွေကို ဆက်ထိန်းထားရင်းနဲ့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အကာအကွယ်ကိုပါ ရယူလိုကြတယ်။
အဲဒါက အငြင်းပွားစရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သစ္စာခံယူမှုနှစ်ခုခွဲနေတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ကြေညာထားမယ်ဆိုရင် စီမံခန့်ခွဲလို့ရနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။
အီလီဇာကတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကြေညာထားတဲ့ သစ္စာခံယူမှုနှစ်ခုဆိုတာဟာလည်း သစ္စာခံယူမှု နှစ်ခုခွဲနေဆဲပါပဲလို့ ယုံကြည်တယ်။
သော်က ကွန်ကော့ဒီယာဟာ ပြိုင်ဆိုင်နေတဲ့ မိသားစုတွေ၊ မြို့ပြတွေနဲ့ ဘုရားသခင်တွေအပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုတွေ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ တာဝန်ရှိသူများစွာကို ဖြတ်သန်းကျော်ဖြတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောတယ်။
မေရီက အဲဒီလို ဖြတ်သန်းကျော်ဖြတ်ခဲ့တာဟာ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်သုံးချင်တဲ့ စံနှုန်း ဟုတ်ပါရဲ့လား လို့ မေးတယ်။
သော်က အဲဒါ မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဒီမေးခွန်းကို အပြီးသတ် အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။
ဒါကပဲ အစည်းအဝေးရဲ့ အဖြူစင်ဆုံး အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာနေပါတော့တယ်။
မေလင်းက စက်ဝိုင်းသုံးခုကို အဆိုပြုခဲ့တယ်။
ခိုလှုံရာနယ်မြေ။
နေထိုင်ရာနယ်မြေ။
ပန်သီယွန် ခေါ် ဘုရားသခင်များအဖွဲ့ အသင်းဝင်ဘဝ။
ဘယ်အရာကမှ အခြားအရာတစ်ခုကို မဖြစ်မနေ လိုအပ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
“ဘုရားသခင်တစ်ပါးအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ မလိုဘဲ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို လိုအပ်နိုင်ပါတယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။ “လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအားကို စောင့်ရှောက်ရေးနယ်မြေတွေထဲ မထည့်ဘဲ ဒီမှာ အိမ်တစ်လုံး တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်။ အသင်းဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အခြားနေရာမှာ နေထိုင်ရင်းနဲ့တောင် အက်ကော့ဒ် (သဘောတူညီချက်) ကို တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်”
သီစရာက စတုတ္ထမြောက် ခွဲခြားချက်တစ်ခုကို ထပ်ပေါင်းပေးတယ်။
“ပံ့ပိုးကူညီမှု”
ကတ်စတယ်လန်က သူမဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“နေထိုင်သူ၊ ဧည့်သည်၊ ဒါမှမဟုတ် ပန်သီယွန်အဖွဲ့ဝင် ဘယ်သူ့ကိုမှ သူတို့မှာ စွမ်းအားရှိနေရုံနဲ့ ဂရေးကိပ်အတွက် စွမ်းအားတွေကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ မမျှော်လင့်သင့်ပါဘူး”
ဘုရားသခင်အချို့က နံရံတွေဘက်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်ကြတယ်။
အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်မျိုးက ဘယ်သူ့ဆီကမှ အမည်တပ် မပြောထားပေမဲ့ အရင်ကတည်းက ရှိနေခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ်။
ဘုရားသခင်တွေ ပိုများလာလေ စောင့်ရှောက်ရေးနယ်မြေ ပိုခိုင်မာလေပါပဲ။
ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအတွက် ဘာတွေ လုပ်ပေးနိုင်မလဲဆိုတာကို မတွေးမိဘဲ မနေနိုင်အောင် ခက်ခဲပါတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း ဒီလိုခွဲခြားသတ်မှတ်ဖို့က အတိအကျကို အရေးကြီးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ တောင်းဆိုမှာပါ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “တစ်ကြိမ်တည်းပါ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ပေါ့။ ငြင်းပယ်တာက ဘာကိုမှ ပြောင်းလဲသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ပြီးတော့ ရုပ်သိမ်းခွင့်လည်း ဆက်ရှိနေမှာပါ” လို့ အက်ဗလင်က ဖြည့်စပ်ပြောတယ်။
ကတ်စတယ်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ပံ့ပိုးမှုတိုင်းက သီးသန့်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အမြဲ ထိန်းသိမ်းထားပြီးသားပါ”
“အဲဒါတွေအားလုံးကို လုံလုံခြုံခြုံ ဖယ်ရှားပစ်လို့ ရနိုင်မလား” လို့ မေရီက မေးတယ်။
“တစ်ပြိုင်နက်တည်းတော့ မရနိုင်ပါဘူး”
မေရီရဲ့ ဘောပင် ရပ်သွားတယ်။
“အဲဒါက ပဋိညာဉ်စာချုပ်ထဲမှာ ပါရမယ်”
“အဲဒါက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး အချိန်ဇယားထဲမှာ ပါရမှာပါ” လို့ ကတ်စတယ်လန်က ပြောတယ်။
“နှစ်ခုစလုံးမှာ ပါရမယ်”
သူ စဉ်းစားလိုက်တယ်။
“မှန်ပါတယ်။”
မေရီ ကျေနပ်သွားပုံရတယ်။
ကတ်စတယ်လန်ကတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အံ့သြသွားဟန် မပြဖို့ သင်ယူထားခဲ့ပြီးပါပြီ။
ဆွေးနွေးမှုအများစု လုပ်နေချိန်မှာ ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြတယ်။
လေးယောက်စလုံးက ဘေးခန်းက စောင်တွေပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေကြတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ အိုတို့က အလှည့်ကျ ဝင်ကြည့်ကြတယ်။
တတိယအကြိမ် ကျွန်တော် သွားကြည့်တဲ့အခါ အော်ရီလီယာက သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့ရတယ်။
ကာရိုရဲ့ လက်က ဆယ်ရာဖီနားရဲ့ ပုခုံးပေါ်မှာ တင်နေတယ်။
မှေးမှိန်တဲ့ မီးရောင်က သူတို့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ရွေ့လျားနေတယ်။
ဂါရစ်နဲ့ အစ်ဂနေးရှပ်တို့က သစ်သားမြင်းရုပ်ရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ အိပ်ပျော်နေကြတယ်။
တစ်ဖက်မှာ နှင်းခဲတွေ ဖုံးနေတယ်။
နောက်တစ်ဖက်ကတော့ အခိုးအငွေ့လေးတွေ ထွက်နေတယ်။
အရုပ်ကတော့ ထိခိုက်ပျက်စီးခြင်း မရှိပါဘူး။
အော်ရီလီယာက အဲဒီပုံစံတွေကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းပေးနေကြတာပါ” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့လား”
“စကားလုံးတွေနဲ့တော့ 아닐 (မဟုတ်) ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားတွေ အခုထိ တိုးပွားနေဆဲပဲလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“နာကျင်နေသေးလား”
“မနာပါဘူး”
“ဒီအဖြေက အရမ်းမြန်မြန်ထွက်လာသလိုပဲ”
သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မနာကျင်ရပါဘူး”
“ဘာတွေ ဖြစ်စေလဲ”
အော်ရီလီယာက အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကလေးတွေကို ငေးကြည့်တယ်။
“ဒီ ရဲတိုက်ထဲက ဒဏ်ရာအားလုံးကို ရှာတွေ့ဖို့ ပိုလွယ်ကူသွားစေတယ်”
သူမ ဘာလို့ ကြောက်ရွံ့နေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တယ်။
စွမ်းအားဆိုတာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို ပေးအပ်ရုံ သက်သက် မဟုတ်ပါဘူး။
သူက ခင်ဗျားဆီကနေ တစ်စုံတစ်ရာ တောင်းဆိုလာနိုင်တဲ့ အရာတွေကိုပါ ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာစေပါတယ်။
“အဲဒီအရာတွေအားလုံးကို လိုက်ပြီး မတုံ့ပြန်မိအောင် ခင်ဗျား ဘယ်လို ထိန်းချုပ်နေလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးတယ်။
အော်ရီလီယာက အသာအယာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျား သင်ခန်းစာတွေ ပေးနေတုန်းက နားထောင်နေခဲ့တာပဲကိုး”
“တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့”
သူ သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်တယ်။
“သနားကြင်နာတတ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကသာ သက်သာရာရစေမယ့် တစ်ခုတည်းသော ရင်းမြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် သတိရနေမိပါတယ်”
“အဲဒီလို မထိန်းနိုင်တော့တဲ့ အချိန်ကျရင်ရော”
“အက်ဗလင်ကို သတိပေးဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်”
“အဲဒါ အန္တရာယ်များတယ် ထင်ရပါရဲ့”
“သူမက အရမ်း တည်ကြည်ခိုင်မာပါတယ်”
တံခါးဝကနေ ကျွန်တော့်ဇနီးက “မှန်ပါတယ်” လို့ ဝင်ပြောတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး သူမ ချဉ်းကပ်လာတာကို မကြားလိုက်ရဘူး။
အော်ရီလီယာက လုံးဝ နောင်တရဟန် မပြပါဘူး။
ညနေပိုင်း ရောက်တဲ့အခါ အစည်းအဝေးက မေလင်းရဲ့ စက်ဝိုင်းစနစ်ကို လုပ်ငန်းခွင်ဖွဲ့စည်းပုံအဖြစ် လက်ခံလိုက်ကြပါပြီ။
နောက်ဆုံး တရားဥပဒေတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
မေရီက အဲဒီစကားရပ်ကို တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။
ခိုလှုံရာနယ်မြေက လူကို ကာကွယ်ပေးပါမယ်။
နေထိုင်ရာနယ်မြေက ဂရေးကိပ်ရဲ့ သာမန်ဥပဒေတွေအပေါ် တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို တည်ဆောက်ပေးပါမယ်။
ပန်သီယွန်အသင်းဝင်ဘဝက ဘုရားသခင်အချင်းချင်း ဝေမျှခံစားရမယ့် တာဝန်ဝတ္တရားတွေကို တည်ဆောက်ပေးပါမယ်။
ပံ့ပိုးကူညီမှုကတော့ ဆန္ဒအလျောက်ဖြစ်ပြီး သီးသန့် မှတ်တမ်းတင်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘယ်စက်ဝိုင်းကိုမှ အခြားစက်ဝိုင်းထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးဖို့အတွက် အသုံးမပြုရပါဘူး။
ဗယ်လာက မဲခွဲမှုကို သက်သေအဖြစ် ကြည့်နေတယ်။
ကက်စီယန်က မဲရေတွက်တယ်။
မေရီက မဲကို တစ်ခေါက် ထပ်ရေတယ်။
စုစုပေါင်းရလဒ်က တစ်မဲ ကွာနေတယ်။
သူတို့ တတိယအကြိမ် ထပ်ရေကြတယ်။
မေ့ပျောက်ခံ ဘုရားကျောင်းစင်ငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ အသေးစား ဘုရားသခင်တစ်ပါးက တိုင်နောက်မှာ အိပ်ပျော်နေရင်း ပထမဆုံး မဲခွဲမှုနှစ်ကြိမ်ကို လွတ်သွားခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးမဲကတော့ ထောက်ခံမဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ခန်းမထဲက လူတွေ မထွက်ခွာခင်မှာ ကတ်စတယ်လန်က စကားစတယ်။
“အက်ဒရင် ပြန်ရောက်လာပြီ”
အခန်းထဲက တံခါးတိုင်းက ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာသလို ခံစားရတယ်။
အီလီဇာ ထရပ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“တောင်ဘက် နယ်နိမိတ် အပြင်ဘက်မှာ”
“တစ်ယောက်တည်းလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ”
“အသက်ရှင်တယ်။ ဒဏ်ရာရထားတယ်။ ထင်ရှားတဲ့ လက်နက် တစ်ခုမှ ပါမလာဘူး”
အော်ရီလီယာက လှုပ်ရှားနေနှင့်ပါပြီ။
အက်ဗလင်က လိုက်လာတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ပါသွားတာပေါ့။
မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ပိတ်ပြီး အောက်ကနေ နောက်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။
“နောက်တစ်အုပ်ပါ ယူလာတာလား”
“ပထမတစ်အုပ်က ပြီးတော့မလို့လေ”
ဟုတ်မှာပေါ့လေ။
အက်ဒရင်က စုတ်ပြဲနေတဲ့ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ တံခါးဝအပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေတယ်။
သူ့မျက်နှာရဲ့ တစ်ဖက်မှာ သွေးစွန်းနေတယ်။
သူ့မှာ တရားရုံး တံဆိပ်လည်း ပါမလာပါဘူး။
သတင်းလည်း မပါဘူး။
ဘုရားလက်နက်လည်း မပါဘူး။
သူ့နောက်က လမ်းမကြီးကလည်း ခြောက်သွောက်နေတယ်။
အီလီဇာက နယ်နိမိတ်ထဲမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျား ခိုလှုံခွင့် တောင်းတာလား”
အက်ဒရင်က တံခါးဝကို ငေးကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ စုရုံးနေတဲ့ လူတွေဆီ ကြည့်တယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေက အော်ရီလီယာဆီ ရောက်သွားတယ်။
“ငါ ထွက်သွားခဲ့တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ သူမက ဆိုတယ်။
“ငါ သူ့ဆီ ပြန်သွားခဲ့တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ သူ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်”
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ကြပါဘူး။
အက်ဒရင် တုန်ယင်လာတယ်။
“ငါသာ အလိုအလျောက် ပြန်သွားမယ်ဆိုရင် ငါ့ကို အသုံးဝင်ဆဲလို့ သူ ယုံကြည်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့မိတာပါ”
အော်ရီလီယာရဲ့ အသံက နူးညံ့ဆဲပါပဲ။
“သူ ယုံခဲ့လား”
“ခဏတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“မင်းကို ဘာလုပ်ခိုင်းလဲ” လို့ မေလင်းက မေးတယ်။
အက်ဒရင်က သူမကို ငေးကြည့်တယ်။
သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အမှတ်တရ သိရှိသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်ပေါ်လာတယ်။
ပြီးတော့ ရှက်ရွံ့မှုပေါ့။
“မင်းတို့ရဲ့ စာတွေကို လက်ခံရရှိခဲ့တဲ့ လမ်းဘေးဘုရားစင်တိုင်းရဲ့ အကာအကွယ်တွေကို ရုပ်သိမ်းပေးဖို့ သူ လိုချင်ခဲ့တာပါ”
တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
“လုပ်ခဲ့လား” လို့ သီစရာက မေးတယ်။
“စခဲ့မိပါတယ်”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ခဏတာ ပိတ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လောက်များများလဲ”
“ခြောက်ခု”
ဒီအဖြေက စုရုံးနေတဲ့ ဘုရားသခင်တွေကို အရေအတွက် အများကြီးထက် ပိုပြီး ထိခိုက်စေခဲ့ပါတယ်။
နေရာ ခြောက်ခု။
လမ်းခြောက်လမ်း။
လုံခြုံမှုကို မျှော်လင့်ပြီး ရောက်လာနိုင်ပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ရတော့မယ့် ခရီးသည်တွေပေါ့။
“ခုနစ်ခုမြောက်မရောက်ခင်မှာ ကျွန်တော် ရပ်လိုက်ပါတယ်” လို့ အက်ဒရင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောတယ်။ “သူက ကျန်တဲ့ နယ်ပယ်ကိုပါ ကျွန်တော့်ဆီကနေ သိမ်းယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်”
အဲဒီအခါမှပဲ သွေးတွေကို ကျွန်တော် နားလည်တော့တယ်။
ဒဏ်ရာအားလုံးက အသားအရေနဲ့ပဲ ဆိုင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အက်ဒရင်က နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တောင်းဆိုခွင့် ကျွန်တော့်မှာ မရှိတော့ပါဘူး”
အော်ရီလီယာက အနားကို တိုးလာတယ်။
“မင်းမှာ တောင်းဆိုခွင့် ရှိပါတယ်”
“ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာပါ”
“မင်း လူတွေကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်”
သူ တုန်သွားတယ်။
သူမက အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်မပေးခဲ့ပါဘူး။
“မင်း ဖျက်ဆီးခဲ့တာတွေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ဖို့ ငါတို့ကို ကူညီရလိမ့်မယ်။ မေးခွန်းတွေကို ဖြေရလိမ့်မယ်။ ပြန်ရောက်လာရုံနဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ ရရှိခွင့်တော့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
အက်ဒရင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေထဲက ဘယ်အရာကမှ အီလီဇာ မေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းကိုတော့ ပြောင်းလဲသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
အော်ရီလီယာက ကပ္ပတိန်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
အီလီဇာရဲ့ မျက်နှာထားက တင်းမာဆဲပါပဲ။
သူ့အသံကတော့ တင်းမာမနေပါဘူး။
“မင်း ခိုလှုံခွင့် တောင်းတာလား”
အက်ဒရင် ငိုကြွေးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ဂရေးကိပ်က သူ့ကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ။
အော်ရီလီယာက အရာအားလုံးကိုတော့ မကုသပေးခဲ့ပါဘူး။
သူ့မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာကိုတော့ ပိတ်ချုပ်ပေးခဲ့တယ်။
သူ့နယ်ပယ်က ထိခိုက်ပျက်စီးမှုတွေကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးတယ်။
ပြီးတော့ ရပ်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို စစ်ဆေးပြီး ဖျားနာဆောင်အနီးမှာ အခန်းတစ်ခန်း ပြင်ဆင်ပေးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။
မေလင်းက သူ့ရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ လမ်းလျှောက်ပေးတယ်။
သီစရာက နောက်တစ်ဖက်ကို တွဲပေးတယ်။
ဘယ်သူကမှ ခွင့်လွှတ်ကြောင်း မပြောခဲ့ပါဘူး။
ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို လဲကျသွားအောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
မေရီက တံခါးဝနားမှာ ရပ်ပြီး သူ့ပြန်လာမှုကို မှတ်တမ်းတင်နေတယ်။
ကျွန်တော်က မိုက်မှောင်သွားတဲ့အထိ တောင်ဘက်လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။
အိုသယ်လော့စ်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခိုလှုံရာနယ်မြေထဲကို သတင်းစကား ပို့ခဲ့တယ်။
သူက ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ဘုရားသခင်တစ်ပါးကို အသုံးချခဲ့တယ်။
ဒဏ်ရာပေးခဲ့တယ်။
ဟိုလူ့တရားရုံးက ဘာတွေ လိုအပ်တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေကို ဆွဲကိုင်စေပြီး ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။
အဲဒါ အနိုင်ရမှု မဟုတ်ပါဘူး။
ဘုရားစင် ခြောက်ခုက မှောင်မိုက်နေဆဲပါပဲ။
အဲဒီနေရာတွေကြောင့် လူတွေ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ကြလောက်ပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ အက်ဒရင် ပြန်လာခဲ့ပါပြီ။
ဂရေးကိပ်ကလည်း တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီညမှာပဲ အက်ဗလင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိပ်ယာဘေးမှာ စာရေးနေတာကို တွေ့ရတယ်။
သူမက ကလေးတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ စာအုပ်ထဲကို စာမျက်နှာတစ်ခုစီ ထပ်ထည့်ထားတယ်။
အစည်းအဝေးအကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး။
အိုသယ်လော့စ်အကြောင်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ကာရိုက ဝမ်းနည်းနေတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ပေါင်မုန့်ပေးခဲ့တာပါ။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိနပ်ထဲမှာ ပေါင်မုန့်နှစ်လုံး ဝှက်ထားခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော် ဖိနပ်ထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“တစ်လုံးပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
အက်ဗလင် လှည့်ကြည့်တယ်။
“နောက်ဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကြည့်လိုက်ဦး”
ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်တယ်။
ဒုတိယမုန့်လုံးက ခြေဖဝါးနားမှာ ဖိသိပ်ထားတာ တွေ့ရတယ်။
“သူ ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာပဲ”
“ရှင်တို့သားလေ”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
“သူ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာ လုပ်တိုင်း အဲဒီလိုပဲ ပြောတော့တာပဲ”
“အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“အများစုတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
သူမ ပြုံးတယ်။
ကျွန်တော်တို့အခန်းအပြင်ဘက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်က ဧည့်သည်တွေကို လက်ခံဖို့ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။
အချို့က ပန်သီယွန်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာကြတယ်။
အချို့ကတော့ မဟုတ်ကြဘူး။
လမ်းတွေ ရှင်းသွားတဲ့အခါ အချို့ ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်။
အချို့က ဘယ်အခန်းတွေက ထာဝရအိမ်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မလဲလို့ စမေးနေကြပါပြီ။
ဖျားနာဆောင်မှာတော့ အက်ဒရင်က အစောင့်အကြပ်နဲ့ ခိုလှုံခွင့် နှစ်ခုစလုံးအောက်မှာ အိပ်ပျော်နေတယ်။
ပျိုးဥယျာဉ်မှာတော့ ကလေးလေးပါးက သူတို့ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ တရားရုံးတွေထက် ပိုဟောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေဘေးမှာ အိပ်မက် မက်နေကြတယ်။
အော်ရီလီယာက ကိုယ်တိုင် ကုသစရာမလိုဘဲ ဒဏ်ရာတွေကို ခံစားရရင်း ရဲတိုက်ထဲမှာ ရွေ့လျားနေတယ်။
စောင့်ရှောက်ရေးနယ်မြေတွေက သူမရဲ့ ပိုအားကောင်းလာတဲ့ တည်ရှိမှုကို အမိန့်ပေးမှုအဖြစ် မပြောင်းလဲဘဲ ခံယူထားကြတယ်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်း။
သနားကြင်နာခြင်း။
ကုသပေးခြင်း။
အကျိုးဆက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားဖို့ ခွင့်ပြုချက် မဟုတ်ပါဘူး။
မေ့ပစ်ဖို့ တောင်းဆိုတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
လူတစ်ယောက်က မှားယွင်းတဲ့လမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ တံခါးက နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပွင့်လာနိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။
အက်ဗလင်က ဂါရစ်ရဲ့ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“မနက်ဖြန် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ”
“အစည်းအဝေးရဲ့ တတိယနေ့လေ”
“ငါ သိပါတယ်”
“ဒါဖြင့် ဘလို့ မေးနေတာလဲ”
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို မှီလာတယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က ပုံမှန်ဆိုရင် ပိုပြီး စိုးရိမ်တတ်တဲ့ အဖြေကို ပေးတတ်လို့လေ”
ကျွန်တော် ရဲတိုက်ကြီးရဲ့ အသံကို နားထောင်လိုက်တယ်။
ခေါ်ယူသံ မရှိပါဘူး။
ကြေးခေါင်းလောင်းသံလည်း မရှိပါဘူး။
ခြေသံတွေနဲ့...
စကားသံတွေပဲ ရှိပါတယ်။
အိပ်ချိန်ရောက်မှ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရယ်သံလေးကို ကြားရတယ်။
“မနက်ဖြန်ကျရင်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “ဘုရားစင် ခြောက်ခုကို ပြုပြင်ကြမယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။
“အဲဒါက ပိုကောင်းတဲ့ အဖြေပါပဲ”