ညီလာခံ၏ ဒုတိယမြောက်နေ့သည် လစ်လាត់နေသော ကုလားထိုင် သုံးလုံးဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။
နှစ်လုံးမှာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထွက်ခွာသွားကြသည့် နတ်ဘုရားများပိုင်ဆိုင်သော ကုလားထိုင်များ ဖြစ်သည်။
တတိယတစ်လုံးကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
မေရီက ကျန်သူများထက် အရင် သတိထားမိခဲ့သည်။
သူမသည် စာရင်းသွင်းဇယား စားပွဲရှေ့တွင် ဘောပင်ကို စာမျက်နှာပေါ်တင်ကာ ရပ်နေခဲ့သည်။
“အဲ့ဒီမှာ ထိုင်နေတာ ဘယ်သူလဲ”
ဗယ်လာက ခန်းမ၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အယ်ဒရင်”
“ပိုင်နက်နယ်မြေကရော”
“လမ်းဘေး နတ်ကွန်းလေးတွေ။ ခရီးသွားလာရင်း အမိုးအကာ လိုအပ်သူတွေကို ပေးတဲ့ ခိုလှုံရာနေရာပါ”
မေရီ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
ခိုလှုံရာကို စောင့်ရှောက်ရမည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လုံခြုံရာ ခိုလှုံရာနေရာတစ်ခုမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်က တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ထားသည်ဟု ခံစားရစေသည်။
ရဲတိုက်မှူး (Castellan) က ညီလာခံ တံခါးများကို ပိတ်လိုက်သည်။
သော့ခတ်လိုက်ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ပိတ်ထားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
မှတ်တမ်းတင်ရန်အတွက် ဤအချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပေးရန် မေရီက တောင်းဆိုခဲ့သည်။
“ဘယ်သူ့ကိုမှ ထွက်ခွာခွင့်မပေးဘဲ တားဆီးထားတာမျိုး မရှိပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးမှု မလုပ်ရသေးတဲ့ မည်သည့်ဖြတ်သန်းသွားလာမှုကိုမဆို ဝင်ရောက်ခွင့် ဒါမှမဟုတ် ထွက်ခွာခွင့် မပြုပါဘူး”
အီလီဇာက အယ်ဒရင်၏ အခန်းထံသို့ အစောင့်များကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ခန်းမကိုဖြတ်လျှောက်လာပြီး လစ်လាត់နေသော ကုလားထိုင်၏ ကျောဘက်ကို လက်ဖြင့် ထိကိုင်လိုက်သည်။
ထင်ရှားမြင်သာသည့် အပြောင်းအလဲ တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ပေါ်လာပါ။
သူမ၏ စွမ်းအား လှုပ်ရှားမှုကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။
နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။
သိမ်းပိုက်ခြင်းမရှိဘဲ ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူ ဒီမှာ အိပ်ခဲ့တယ်” သူမက ဆိုသည်။ “ကြာတော့ မကြာသေးဘူး”
“သူ ကြောက်နေခဲ့တာလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“အင်း”
“ငါတို့ကို ကြောက်တာလား”
အော်ရီလီယာက မြင့်မားသော ပြတင်းပေါက်များဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
သူ့ခေါင်းအုံးအောက်မှ စာကို ကျွန်တော်တို့ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။
မယ်လိုဒီက အဝတ်စတုဂံလေးတစ်စဖြင့် ပတ်ရစ်ကာ ထိုစာကို ခန်းမထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
စာရွက်က သာမန်စာရွက်တစ်ရွက်သာ ဖြစ်သည်။
စာသားကတော့ သာမန်မဟုတ်ပေ။
မင်ရည် မပါဘဲ ဖိနှိပ်ရေးသားထားသည့် စာကြောင်း သုံးကြောင်း ပါရှိနေသည်။
ခိုလှုံရာကို အမြင့်ဆုံးတရားရုံးတော်က ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ခိုလှုံရာကို အမြင့်ဆုံးတရားရုံးတော်က ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းနိုင်သည်။
ပြန်လာခဲ့ပြီး အစစ်ဆေးခံယူပါ။
ကက်ဆီယန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီပုံစံအတိုင်း ရေးထားတဲ့ အမိန့်စာမျိုးကို ကျွန်တော် သယ်ဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်”
“အသယ်လိုစ့်ဆီကနေ လား” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“တရားရုံးတော်ဆီကနေ”
“အဲ့ဒါက ကျွန်မ မေးတဲ့မေးခွန်း မဟုတ်ဘူးလေ”
ကက်ဆီယန်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဟုတ်ပါတယ်”
မေရီက ထိုစာသားများကို ကူးယူလိုက်သည်။
မူရင်းစာရွက်ကတော့ ရဲတိုက်မှူး၏ ဖန်စပ်ခွက်အောက်တွင် ရောက်သွားခဲ့သည်။
ဗယ်လာက လက်နှင့် မထိဘဲ စာရွက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက တရားဝင် ဆင့်ခေါ်စာ တစ်စောင် မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို ဘာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်ကို ကြေညာတာပဲ”
လစ်လាត់နေသော ကုလားထိုင်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အသယ်လိုစ့်က အယ်ဒရင်ရဲ့ ပိုင်နက်နယ်မြေထဲမှာ ခိုလှုံရာ အကြောင်းအရာလည်း ပါဝင်နေတာမို့လို့ အယ်ဒရင်ဟာ သူ့လူလို့ ယုံကြည်နေတာပဲ”
“အယ်ဒရင် တစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက တိုးညှင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။
ခန်းမကြီးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
လက်ရှိရောက်နေကြသော နတ်ဘုရားအများစုသည် အမြင့်ဆုံးတရားရုံးတော်က အုပ်ချုပ်သည်ဟု ဆိုထားသောအရာများနှင့် ဆက်စပ်နေသည့် ပိုင်နက်နယ်မြေများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သစ္စာကတိများ။
လမ်းမကြီးများ။
အမှတ်တရများ။
တရားစီရင်မှုများ။
သက်သေခံမှုများ။
ရှေးခေတ်နတ်ဘုရားအစုအဝေးက ခွင့်ပြုထားသော နတ်ကွန်းတစ်ခုအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကုသခြင်းမျိုးတိုင်အောင်ပင် ပါဝင်နေသည်။
အသယ်လိုစ့်သည် မည်သည့်လုပ်ရပ်မဆို သူ၏လက်အောက်ခံနယ်မြေအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသည်ဟု ဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော တရားရုံးတော်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မေရီက သူမ၏ ဘောပင်ထိပ်ဖြင့် စာမျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။
“ဒီအစီအစဉ်ကလည်း ဒီဇိုင်းညံ့ဖျင်းလွန်းတယ်လို့ ထင်ရတာပဲ”
ဘယ်သူမှ ရယ်မောခြင်း မရှိကြပေ။
မေရီက မော့ကြည့်လာသည်။
“ငါ စတာ မဟုတ်ဘူး”
အယ်ဒရင် ဆန္ဒအလျောက် ထွက်သွားခြင်းဟုတ်မဟုတ်ကို ကျွန်တော်တို့ မသိကြရသေးပေ။
ထိုအချက်က အရေးကြီးသည်။
ထိုကွဲပြားချက်ကြောင့် ခန်းမထဲရှိ လူများကို တစ်ရှိန်ထိုး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေခဲ့သည်။
နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူ့ကို သွားရောက်ခေါ်ဆောင်လာရန် တောင်းဆိုသည်။
နောက်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကမူ ထွက်သွားချင်စိတ်ရှိသူတစ်ဦးကို လိုက်လံနောက်ယောင်ခံခြင်းသည် ခိုလှုံရာနေရာကို အကျဉ်းစံအိမ်တစ်ခု သို့မဟုတ် အခြားပုံစံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေလိမ့်မည်ဟု သတိပေးသည်။
တတိယတစ်ပါးကတော့ ကျွန်တော်တို့ အမှန်တရားကို မသိရမချင်း ဘုရားစွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော ဖြတ်လမ်းမှန်သမျှကို ပိတ်ထားရန် အကြံပြုသည်။
ထိုအကြံပြုချက်ကို ဘုရားစွမ်းအားသုံး ဖြတ်လမ်းများမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာကြသူ အချို့က ထောက်ခံအားပေးကြသည်။
မေရီက လက်ကို မြောက်လိုက်သည်။
အခန်းထဲမှာ ငြိမ်ကျသွားခြင်းတော့ မရှိပေ။
သူမက သူမ၏ စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တဒုန်းဒုန်းမြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထိုနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။
“ငါတို့ အရင်ဆုံး သက်သေအထောက်အထား မရရှိဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို အဆုံးအဖြတ် မပေးဘဲ စတင်ကြမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
နောက်ဘက်နားက နတ်ဘုရားတစ်ပါးက ကန့်ကွက်လာသည်။
မေရီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက မသေနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်ကနေ ကင်းလွတ်ခွင့်ရှိတဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး”
သူ ပြန်ထိုင်သွားလေသည်။
ကျွန်တော် အတော်လေး အားရသွားသည်။
ပထမဆုံး မေးခွန်းက အယ်ဒရင်သည် ဂရေးကိပ် (Greykeep) အတွင်းမှာ ရှိနေသေးသလား ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ မရှိတော့ကြောင်း ရဲတိုက်မှူးက သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ဒုတိယမေးခွန်းက ကာကွယ်ရေး အင်းကွက်စွမ်းအားများက သူ့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးခဲ့သလား ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။
ပေးခဲ့သည်။
တတိယမေးခွန်းက သူ့နောက်သို့ အခြား မည်သူမဆို လိုက်ပါသွားခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။
မည်သူမျှ မပါသွားပေ။
စတုတ္ထမေးခွန်းက သူ မထွက်ခွာမီ စွမ်းအားတစ်စုံတစ်ရာက သူ့ကို ထိတွေ့ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည့်အချက် ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်မှူး၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။
“ရှိတယ်”
ကျွန်တော့် လက်ဆစ်များပေါ်သို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးလဲ”
“အယ်ဒရင် ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အာဏာစက်မျိုးပါ”
“ဆန္ဒအလျောက် အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာလား”
“သူ့ရဲ့ဆန္ဒအလျောက် ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါဘူး”
ထိုအဖြေက ကျွန်တော်တို့ကို အဆိုးဝါးဆုံး အနေအထားထဲသို့ ရောက်သွားစေသည်။
ဂရေးကိပ်သည် ၎င်း၏ နယ်နိမိတ်အစွန်အဖျားများတွင် သဘောတူညီမှုကို တိုင်းတာနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
သို့သော် လူတစ်ဦး၏ စိတ်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သဘောတူညီချက်က တစ်ခြားအရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုမူ သူမသိနိုင်ပေ။
သိနိုင်စွမ်းလည်း မရှိသင့်ပေ။
“ဖိအားပေးခံနေရတဲ့သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ထွက်ခွာခွင့်ကို လက်မလွှတ်ဘဲ အကူအညီတောင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု လိုအပ်နေပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
မေရီက စာစတင်ရေးသားနေသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာသည်။
“နောက်ကျမှ ထွက်ခွာတာမျိုးပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး” တံခါးဘေးတွင် ရှိနေသည့် မယ်လိုဒီက ဝင်ပြောသည်။ “အဲ့ဒါဆိုရင် သူတို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံနေရတာ မဟုတ်ကြောင်း အစောင့်တစ်ယောက်ယောက်ကို သက်သေပြ ఒప్పಿಸရလိမ့်မယ်လေ”
“သီးသန့်စစ်ဆေးသုံးသပ်မှုတစ်ခု လုပ်တာပေါ့” ဟု မယ်လင်က အကြံပြုသည်။
“ဘယ်သူနဲ့ လုပ်မှာလဲ” ဟု ဧည့်သည်နတ်ဘုရားများထဲမှ တစ်ပါးက မေးသည်။ “ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကောင်စီနဲ့လား”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကောင်စီက ခိုလှုံရာ လာရှာတဲ့လူတွေရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ကြောက်လန့်သွားစေလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ဝက်တောင် ရှိလို့လား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
အီလီဇာက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
သီးစရာ (Thesra) က လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ရွေးချယ်ထားတဲ့ သက်သေတစ်ယောက်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ထွက်ခွာမယ့်သူ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ရမယ်။ ဘယ်လိုရှင်းပြချက်မှ ပေးစရာမလိုဘူး။ သူတို့နှစ်ဦး သီးသန့်ဆွေးနွေးပြီး အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ခြင်း ရှိမရှိကိုသာ အတည်ပြုပေးရမယ်”
ဗယ်လာက စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
“အဲ့ဒီသက်သေက အဲဒီအချက်ကို သူတို့ မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောပိုင်ခွင့် ရှိရမယ်”
“ဒါ့အပြင် တခြားသူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းအန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အခြေအနေ မရှိရင် ထွက်ခွာမှုကို ဆက်ပြီး တားဆီးလို့ မရသေးပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ထပ်လောင်းပြောသည်။
မေရီ၏ ဘောပင်လှုပ်ရှားမှု ပိုမြန်လာသည်။
အော်ရီလီယာက အယ်ဒရင်၏ လစ်လាត់နေသော ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“သူသာ အသယ်လိုစ့်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးသည်။
ထိုမေးခွန်းကို ဆယ်ရစ် (Seris) ဟုခေါ်သော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးက မေးမြန်းခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေမှာ ကာလရှည်ကြာ ကွဲကွာနေခဲ့ရစဉ်အတွင်း တည်တံ့ခဲ့သော ကတိကဝတ်များနှင့် သက်ဆိုင်ပေသည်။
သူမသည် မနေ့ညက ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်သည်။
ဒေါသလည်း ထွက်နေပုံရသည်။
“အယ်ဒရင်က အဲ့ဒီသတင်းစကားကို ကြားပြီး အမြင့်ဆုံးတရားရုံးတော်က ပိုပြီးလုံခြုံတယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရင်တောင်မှ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့လူလို့ ဆက်ခေါ်ကြဦးမှာလား”
အခန်းထဲတွင် တီးတိုးပြောဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အော်ရီလီယာ လှည့်လာသည်။
“အင်း”
ဆယ်ရစ်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အသယ်လိုစ့်ဆီကို ပြန်သွားရင်တောင် လား”
“သူ့ကို ကြောက်ရွံ့မှုကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ မလိုချင်တဲ့နေရာဆီကို ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရတာကြောင့် သူဟာ သနားကြင်နာမှုကို ခံထိုက်တဲ့နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒီမှာ သူတွေ့ခဲ့သမျှ အားလုံးကို အသယ်လိုစ့်ကို သွားပြောပြရင်ရော”
“ဒါဆိုရင်တော့ ပြောင်းလဲရမယ့်အရာတွေကို ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းလဲရမှာပဲ”
“သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ရင်ရော”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ထိခိုက်မယ့်သူတွေကို ကျွန်တော်တို့ ကာကွယ်ပေးရမှာပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရတာ လွယ်ကူသွားအောင်လို့ သူဘယ်သူဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်ပြီး မပြင်ဆင်ကြဘူး”
စွမ်းအားတစ်ခု ခန်းမအတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
အော်ရီလီယာဆီမှ ပြင်ပသို့ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။
သူမဆီသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
နာကျင်မှုကို ဒေါသနှင့် ခွဲထုတ်ကာ ထိန်းသိမ်းထားကြသည့်နေရာများတွင် ထိုစွမ်းအားများ စုဝေးလာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။
အနောက်ဘက်နံရံအနီးတွင် ရှိနေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ငိုကြွေးလာသည်။
တိုးတိုးလေး ဖြစ်သည်။
သူမဘေးမှ နတ်ဘုရားက သူမ၏ လက်ကို အုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဂရေးကိပ်တစ်ဝိုက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကျွန်တော့် ပခုံးမှ ရှေးဟောင်းနာကျင်ကိုက်ခဲမှု သက်သာသွားသည်။
ခန်းမတစ်ဖက်ခြပ်ရှိ သစ်သားခုံတန်းတစ်ခုပေါ်မှ အက်ကြောင်းတစ်ခုသည် ပိုးမျှင်တစ်မျှင်စာခန့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စုစည်းသွားခဲ့သည်။
ရဲတိုက်မှူးက ကြမ်းပြင်ဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
“လေဒီ အော်ရီလီယာရဲ့ ပိုင်နက်စွမ်းအား ပံ့ပိုးမှု တိုးလာပါတယ်”
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။
“ဘယ်လောက်တောင်လဲ”
“တစ်ရာမှာ လေးပုံပါ”
ထိုပမာဏသည် တစ်ပတ်အတွင်း သူမ ပုံမှန်ပေးလှူနေကျထက် ပိုများနေသည်။
မယ်လင် ထရပ်လိုက်သည်။
သူမက ညီလာခံကို စကားပြောရန် ရည်ရွယ်နေသည်ဟု ကျွန်တော် ခဏတာ ထင်လိုက်မိသည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သူမသည် ခန်းမကိုဖြတ်လျှောက်လာကာ အော်ရီလီယာ၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သီးစရာကလည်း နောက်မှ လိုက်လာသည်။
သူတို့သည် အရင်က တောင်းပန်ပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။
သီးသန့်အခန်းငယ်များထဲတွင် ဖြစ်သည်။
ယခုအခြေအနေကမူ လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
မယ်လင်က လစ်လាត់နေသော ကုလားထိုင်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အသယ်လိုစ့်ရဲ့ တရားရုံးတော်မှာ ရှိနေတုန်းက၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် နာခံရတာဟာ သိက္ခာကျစရာ သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့ဖူးတယ်”
အော်ရီလီယာ ဘာမှ မပြောပေ။
“အဲ့ဒါက နားလည်ပေးလို့ရတဲ့ အရာတစ်ခုလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့မိတာ” မယ်လင်က ဆက်ပြောသည်။ “အန္တရာယ်ကင်းတဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
သီးစရာက သူမဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ငါတို့တွေ သူ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသိရက်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို သယ်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ ငါတို့သာ မလုပ်ရင် ပိုပြီး ရက်စက်တဲ့သူတစ်ယောက်က လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ခဲ့ကြတယ်”
ခန်းမတစ်ခုလုံး နားစွင့်နေကြသည်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
မယ်လင် တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။
“အယ်ဒရင်သာ သူ့ဆီကို ပြန်သွားခဲ့ရင်၊ အသယ်လိုစ့်က သူ့ကို ဘာဖြစ်လာစေချင်လဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
အပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်း မရှိပေ။
ထိုသို့ မလုပ်ခြင်းကပင် မယ်လင်အတွက် ပို၍ ခံရခက်နေပုံရသည်။
“မင်းတို့ ငါ့ကို ဘာလာတောင်းဆိုနေတာလဲ” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး” ဟု မယ်လင်က ပြန်ဖြေသည်။
ထို့နောက် သူမ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ မမှန်ပါဘူး”
သီးစရာ၏ လက်က သူမ၏လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
မယ်လင် ထပ်ပြီး ပြောရန် ကြိုးစားသည်။
“သူပြန်လာချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာဖို့ ငါတို့ ကူညီချင်ပါတယ်။ အသယ်လိုစ့် တောင်းဆိုလာနိုင်မယ့် အလုပ်တွေနဲ့ သူ့ကြားမှာ ကျွန်တော်တို့ ကြားခံပေးချင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ—”
သူ့အသံ တိမ်ဝင်သွားသည်။
အော်ရီလီယာ စောင့်နေလိုက်သည်။
“မင်းက ငါ့ကိုကြည့်လိုက်တဲ့အခါတိုင်း ငါလုပ်ခဲ့တာတွေကိုပဲ မြင်နေရတာ တစ်ခါတလေမှ ရပ်တန့်သွားတာမျိုး မရှိတော့ဘူးလားဆိုတာကို သိချင်နေမိတာပါ”
အဖြေက ချက်ချင်းကြီး ထွက်မလာခဲ့ပေ။
ချက်ချင်းသာ ဖြေလိုက်မည်ဆိုလျှင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးနည်းသွားလိမ့်မည်။
အော်ရီလီယာက မယ်လင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သီးစရာကို ကြည့်သည်။
သူတို့ကြားရှိ အတိတ်သမိုင်းကြောင်း အားလုံးကို ပြန်ပြောင်းကြည့်သည်။
စွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသော စည်းဝေးပွဲကြီး။
အမှားအယွင်းများပြားလှသော မှတ်တမ်းများ။
အော်ရီလီယာ အသံပြုခေါ်ဆိုသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမကို ကြားသိရက်နှင့် ပြန်လည်မတုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည့် နှစ်ကာလများ။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ စကားစပြောလာသောအခ htonl အသံက တိုးညှင်းနေသည်။
“ဒီအချိန်အတော်ကြာတော့လည်း အဲ့ဒါတစ်ခုတည်းကိုပဲ မြင်နေတာတော့ မဟုတ်တော့ပါဘူး”
မယ်လင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
မယ်လင်က နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အစွန်အဖျားမှာ ရပ်နေခဲ့ရသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထိုပွေ့ဖက်မှုထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
သီးစရာလည်း သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းသွားသည်။
ခန်းမထဲရှိ နွေးထွေးမှု ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။
ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
နာကျင်ဒဏ်ရာထက် ကျော်လွန်သည့် အရာတစ်ခုအတွက် နေရာလွတ် ဖန်တီးပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်၏ ကာကွယ်ရေး အင်းကွက်စွမ်းအားများ တုန်ခါသွားသည်။
ရဲတိုက်အတွင်းရှိ வெண்கလ (ကြေးဝါ) ဆက်စပ်ပစ္စည်း အားလုံး တစ်ချက်စီ မြည်ဟည်းသွားကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ စွမ်းအားများသည် ကြီးမားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် နံရံများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ညီလာခံ တံခါးများအောက်မှ အလင်းရောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ငိုကြွေးနေခဲ့သော အမျိုးသမီး ငိုချင်းရပ်သွားသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးတစ်ဝိုက် နီရဲနေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကက်ဆီယန်က သူ၏ လည်ပင်းမှ ရှေးဟောင်းအမာရွတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိကိုင်လိုက်သည်။
အမာရွတ်က ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် အောက်မှ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုက သက်သာသွားသည်။
ရဲတိုက်မှူး၏ အသံ ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
“လေဒီ အော်ရီလီယာရဲ့ ပိုင်နက်စွမ်းအားတွေ တည်ငြိမ်တဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရောက်ရှိသွားပါပြီ”
အော်ရီလီယာက မယ်လင်နှင့် သီးစရာကို ဆက်လက် ပွေ့ဖက်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“အဲ့ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ခွင့်လွှတ်ခြင်း။ သနားကြင်နာခြင်း။ ကုသခြင်း”
ဘယ်သူမှ ဒူးထောက်ခြင်း မရှိကြပေ။
ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အော်ရီလီယာသာဆို ထိုအမှုကို မုန်းတီးနေလိမ့်မည်။
ယင်းအစား လူတွေက ထရပ်လိုက်ကြသည်။
တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေပုံ ပေါ်သည်။
ထို့နောက် ကြောက်လန့်နေမိခြင်းအတွက် ရှက်ရွံ့သွားသည်။
ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်တိုသွားသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးပြလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ထိုအချက်ကလည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူမက မယ်လင်နှင့် သီးစရာတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း သူတို့၏လက်များကို တစ်ဖက်စီ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုက တာဝန်ယူမှုကို ဖယ်ရှားပစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု သူမက ခန်းမထဲရှိ လူများကို ပြောလိုက်သည်။
မေရီက စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်။
“ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်မတည်ဆောက်နိုင်ခင်မှာ ယုံကြည်မှု ရှိဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး။ နာကျင်ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မိမိကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူနဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ဖို့ အတင်းအကျပ် မခိုင်းစေပါဘူး”
တံခါးများအောက်မှ အလင်းရောင် ပိုမိုတည်ငြိမ်လာသည်။
“အဲ့ဒါက ဘယ်ဘဝမှ အဆိုးဝါးဆုံး လုပ်ရပ်နဲ့ အဆုံးသတ်သွားစရာ မလိုဘူးဆိုတာကို ဆိုလိုတာပါ”
ထိုကြေညာချက်ကို မည်သူကမှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိဘဲ အတည်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လူတိုင်းက ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သဘောတူကြသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။
အချို့က သဘောမတူကြသည်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက သူတို့ကို အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့သောကြောင့်သာ အတည်ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့သည် ညီလာခံမှတ်တမ်းသို့ ခိုလှုံရာမှ ထွက်ခွာခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို ထပ်လောင်းထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။
သေချာမရေရာသော အခြေအနေများအောက်တွင် ထွက်ခွာမည့် မည်သူမဆို သီးသန့်သက်သေတစ်ဦးကို တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် ရှိသည်။
မည်သည့်သက်သေကမျှ သူတို့မကြိုက်နှစ်သက်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်နေရုံမျှဖြင့် ထွက်ခွာမှုကို တားဆီးပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
ထွက်ခွာသွားသူတစ်ဦးသည် ပြန်လာပိုင်ခွင့် ဆက်လက်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။
ယခင်က သစ္စာစောင့်သိခဲ့မှု၊ အတင်းအကျပ် လုပ်ဆောင်စေခဲ့မှု သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဆုံးဖြတ်ခဲ့မှု တစ်စုံတစ်ရာက နောင်တစ်ချိန် ခိုလှုံခွင့်တောင်းဆိုမှုကို အလိုအလျောက် ပယ်ဖျက်သွားစေမည် မဟုတ်ပေ။
မေရီက နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ဖတ်ပြသည်။
ထို့နောက် “အလိုအလျောက်” ဆိုသည့် စာလုံးအောက်တွင် မျဉ်းတားလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အဲ့ဒီစာလုံးကို သုံးတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လူတွေက ကရုဏာကို ကွင်းဆက်ပေါက်တစ်ခုလို၊ သတိထားမှုကို လက်နက်တစ်ခုလို ပြောင်းလဲသုံးတတ်ကြလို့ပဲ”
ကျွန်တော် ငြင်းမရတော့ပေ။
ကျွန်တော်တို့ ကြီးမားသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် နေ့လယ်စာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။
တရားဝင် နေရာချထားပေးမှုများအတွက် ဧည့်သည်များက များပြားလွန်းနေသည်။
ထိုအချက်ကပင် ထိုနေ့လယ်စာကို ပို၍ အဆင်ပြေသွားစေခဲ့သည်။
နတ်ဘုရားများက စစ်သားများဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။
လူသား ကိုယ်စားလှယ်များက မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသည့် နတ်ကွန်းများပိုင်ရှင်များနှင့် မုန့်များကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်စားသုံးနေကြသည်။
သော့နှင့် မယ်လိုဒီတို့က မီးဖိုချောင်ဘေးရှိ ရှည်လျားသော စားပွဲတစ်ခုကို ရယူထားကြသည်။
အီလီဇာက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ထိုင်နေသည်။
ထိုသို့ထိုင်နေခြင်းက စကားစမြည်ပြောဆိုခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ၏ ကန့်ကွက်ပြောဆိုမှုများအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
အော်ရီသာ (Aurethar) က လူသားပုံစံသို့ ပြောင်းလဲထားပြီး ဇွန်းသည် ခြေသည်းများထက် ပိုကောင်းမွန်ခြင်း ရှိမရှိကို ဆုံးဖြတ်နေဆဲဖြစ်သူတစ်ဦး၏ အာရုံစိုက်မှုမျိုးဖြင့် စွပ်ပြုတ်ကို သောက်နေသည်။
လက်ဇန်ဒါ (Lexander) က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မေးလို့ ရမလား မသိဘူး”
“မရဘူး” ဟု အို (Io) က ဝင်ပြောသည်။
“ငါ ဘာမှ မမေးရသေးဘူးလေ”
“မင်းက နဂါးတွေက အစားအစာရဲ့ အရသာကို သာမန်လူတွေနဲ့ ကွာခြားစွာ ခံစားရသလားလို့ မေးမလို့ လုပ်နေတာလေ”
အော်ရီသာ မော့ကြည့်လာသည်။
“ခံစားရတာပေါ့”
လက်ဇန်ဒါ ပျော်ရွှင်သွားသည်။
အို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကရောလ် (Carol) ကို သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ထားကာ အို၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ဆာရာဖီနာနှင့် ဂါရစ်တို့က စားပွဲအောက်တွင် ရှိနေကြသည်။
အက်ဂ်နေးရှပ်စ် (Ignatius) ကလည်း သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ လစ်လាត់နေသော ကုလားထိုင်က အခြားတစ်နေရာတွင် ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
ခဏအကြာတွင် အော်ရီသာ၏ ဖိနပ်နားတွင် သေးငယ်သော မီးတောက်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
နဂါးက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဂ်နေးရှပ်စ်က ပြန်ကြည့်သည်။
ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ထို့နောက် အော်ရီသာက ကိုင်းညွတ်ကာ သူ့ကို လက်ဇန်ဒါ၏ ဘေးရှိ ခုံပေါ်သို့ မတင်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းဟာလေး လွတ်ကျနေတာကိုး”
လက်ဇန်ဒါက သူ့သားကို လက်ခံယူလိုက်သည်။
“ခဏတာပါပဲ”
အိုက စားပွဲအောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့လည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်နေကြတာပဲ”