အခန်း (၂၄၅) - နံနက်စာများကြားက အကွာအဝေး
மို့သည် နံနက်ခင်းတွင် ကူးတို့တံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမက ဆယ်ရာဖီးနားကို ပွေ့ချီလာသည်။
အဂ္ဂနတ္တက်က သူမ၏ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထား၏။
နန်းတော်မှ အစောင့်တစ်ဦးက ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
တရားဝင် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့လည်း မပါပေ။
ကောင်စီမှ ကိုယ်စားလှယ်များလည်း မရှိပါ။
တူရိယာသမားများလည်း မပါဝင်ပေ။
မေရီက သူတို့၏နောက်ဘက်ဆီသို့ အကဲခတ်လိုက်သည်။
“ဒါ အားလုံးပဲလား”
“ဟုတ်တယ်” ဟု မို့က ပြန်ဖြေသည်။
“ကြိုတင်အကြောင်းကြားတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူးလေ”
“အက်ဗလင်ဆီကိုတော့ ကိုယ် ကြိုတင်အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ”
မေရီက ကျွန်တော့်ဇနီးဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
အက်ဗလင်က ခေါက်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မ လက်ခံရရှိထားပါတယ်”
“ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ”
“မနေ့ညကပါ”
“ဒါဆိုရင် ဘာကြောင့် ကူးတို့တံခါး မှတ်တမ်းမှာ မတင်ခဲ့တာလဲ”
“သူမက နံနက်စာအတွက် အလည်လာချင်တာလို့ ရေးထားလို့ပါ”
“အဲ့ဒါက အုပ်စိုးရှင် မိသားစုတွေကြား အပြန်အလှန် အလည်အပတ် သွားတာပဲလေ”
မို့က ခြင်းတောင်းဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ယို ပါလာခဲ့တယ်”
မေရီ၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“ဘာယိုလဲ”
“ဇီးသီးယို”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ထဲသို့ စာကြောင်းသုံးကြောင်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
အလည်အပတ်ခရီးကို ခွင့်ပြုလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
ကဲလ်နဲ့ ဂါရစ်တို့က အတွင်းပိုင်း နယ်နိမိတ်အနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
ကွန်ကော်ဒီယာက တံခါးကို တုံ့ပြန်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာတတ်သော အသံကို သူတို့ မှတ်မိနေကြပြီဖြစ်သည်။
လမ်းကြောင်း အပြည့်အဝ မပွင့်မီကတည်းက ကဲလ်က ခုန်ပေါက်နေလေပြီ။
ဂါရစ်က အမှတ်အသားပြုထားသောမျဉ်းကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသည်။
ခံတပ်မှူးက သူ့ကို သတ္တုလက်တစ်ဖက်ဖြင့် တားဆီးလိုက်သည်။
“အသိအမှတ်ပြုမှု မပြီးမချင်း မကျော်ရဘူး”
“သူငယ်ချင်းတွေ”
“ဟုတ်တယ်”
“အခုသွားမယ်”
“မရသေးဘူး”
ထိုအမွှာညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ စိတ်မရှည်နိုင်မှုကို အသာစီးမရနိုင်သော သက်ရှိတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်သည်။
ဤအချက်ကမူ ဆက်လက်အသုံးဝင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
ကွန်ကော်ဒီယာဘက်ခြမ်းမှ ဖျော့တော့သော မျဉ်းကြောင်းများ တောက်ပလာသည်။
ဂရေးကိပ်က တုံ့ပြန်လိုက်၏။
လမ်းကြောင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
အဂ္ဂနတ္တက်က ဂါရစ်ကို မြင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်ကလည်း အဂ္ဂနတ္တက်ကို မြင်သွားသည်။
ကောင်လေးနှစ်ယောက်စလုံး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
မည်သူ့ကိုမျှ နားလည်နိုင်သော စကားလုံးကို သုံးခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ရည်ရွယ်ချက်ကမူ ရှင်းလင်းလှသည်။
ဆယ်ရာဖီးနားက ကဲလ်ကို မြင်နိုင်သည်အထိ မို့၏ လက်ထဲတွင် လှည့်လိုက်သည်။
ကဲလ်က အပြာရောင်အရုပ်ကို မြှောက်ပြလိုက်၏။
ဆယ်ရာဖီးနားက အဖြူရောင် အထည်စဖြင့် လုပ်ထားသော ငှက်ရုပ်ကလေးကို ပြန်ပြသည်။
ထင်ရသည်မှာ လက်ဆောင်များကို ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားကြပုံရသည်။
တံခါးက သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
ကလေးလေးယောက်က အခန်းလယ်တွင် ဆုံတွေ့ကြလေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှကြာအောင် သူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
ထို့နောက် ဂါရစ်က အဂ္ဂနတ္တက်ကို သူ့ဇွန်းများထဲမှ တစ်ဇွန်း ပေးလိုက်သည်။
သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြခြင်းမှာ တရားဝင် ဖြစ်သွားတော့သည်။
နံနက်စာစားပွဲကို ခန်းမငယ်လေးဆီသို့ ရွှေ့လိုက်ကြသည်။
မို့က အက်ဗလင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်၏။
ကလေးလေးယောက်က အောက်ဆင်းထားသော စားပွဲရှည်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အတူထိုင်နေကြသည်။
ဟယ်လီနာက သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေ၏။
ရိုင်ဆာက အနီးအနားတွင် ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
ဩရီသယ်က နံရံဘေးတွင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံဖြင့် ရပ်နေပြီး ပထမမီးတောက်ကို စောင့်ကြပ်နေခြင်း မဟုတ်ဟန်ဆောင်နေသည်။
အရိပ်က ဆယ်ရာဖီးနား၏ ကုလားထိုင်အောက်တွင် ထိုင်နေ၏။
ကျန်သူများကမူ ပုံမှန်အတိုင်း စားသောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
သို့သော် အဂ္ဂနတ္တက်က ဇီးသီးယိုကို အပူပေးလိုက်သည့်အခါ ထိုကြိုးစားမှု ပျက်ပြားသွားတော့သည်။
ကဲလ်က သူ့ကို အတုယူလုပ်ဆောင်သည်။
ဆယ်ရာဖီးနားက မုန့်ကို အပူပေးလိုက်၏။
ဂါရစ်က ပန်းကန်နှစ်ခုကြားရှိ အကွာအဝေးကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
ယိုက မည်သည့်ဓားကိုမျှ အသုံးပြုစရာမလိုဘဲ မုန့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
ဟယ်လီနာက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ထက်မြက်လိုက်တာ”
ကလေးလေးယောက်စလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။
“ဒါပေမဲ့ အစားအသောက်တွေကို အဲ့ဒီလို ပေးပို့ရတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။
သူတို့၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
“အရင်ဆုံး နာမည်တွေ မိတ်ဆက်ရမယ်” ဟု ရိုင်ဆာက သတိပေးလိုက်၏။
“အဂ္ဂနတ္တက်” ဟု ကောင်လေးက ဆိုသည်။
“ကဲလ်”
“ဆယ်ရာဖီးနား”
ဂါရစ်က သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဂါရစ်”
“ဘာလိုချင်လို့လဲ” ဟု ရိုင်ဆာက မေးလိုက်သည်။
“ယို” ဟု လေးယောက်စလုံးက တစ်ပြိုင်နက် ဖြေကြသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ သူတို့ ပထမဆုံး အတူတကွ တောင်းဆိုတာ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”
မို့ ရယ်မောလိုက်သည်။
“သူတို့မှာ ဦးစားပေးရမယ့်အရာတွေက တော်တော် ကောင်းတာပဲ”
အလည်အပတ်ခရီးမှာ နေ့လယ်ပိုင်းအထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
မို့နှင့် အက်ဗလင်တို့က ဘုရားကျောင်းသို့ သွားကြသည်။
ကလေးများကမူ ရိုင်ဆာ၊ ဟယ်လီနာတို့နှင့်အတူ ကလေးထိန်းခန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်လည်း ကော်မတီလုံခြုံရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုအတွက် လက်ဇန်းဒါးနှင့်အတူ တံခါးမှတစ်ဆင့် လိုက်သွားခဲ့သည်။
အနည်းဆုံးတော့ အစီအစဉ်က ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော် လက်တေူာ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ မို့က မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကြာအောင် နေခဲ့သောကြောင့် လက်ဇန်းဒါးက ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်လာခြင်းပင်တည်း။
သူက အဂ္ဂနတ္တက်၏ ဒုတိယဖိနပ်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကောင်စီခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဒီဖိနပ်ကို ကူးတို့တံခါးခန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ”
ခံတပ်မှူးက ဖိနပ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီဖိနပ်မှာ ခရီးသွားလာခွင့် အာဏာ မပါရှိပါဘူး”
“မပါဘူးလို့ပဲ ကျုပ်ကလည်း ထင်ပါတယ်”
“ဒါဆို ဘာလို့ ကိုင်လာတာလဲ”
လက်ဇန်းဒါးက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဒီမှာ ဘယ်သူကမှ ကလေး ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိကြမလားလို့ မျှော်လင့်လို့ပါ”
“သူ ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ ရှိတယ်”
“ကောင်းပြီ”
လက်ဇန်းဒါးက ဖိနပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
မေရီက ကော်မတီ စာရွက်စာတမ်းများနှင့် ဝေးရာသို့ ဖိနပ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ထိုသီတင်းပတ်ကုန်ဆုံးချိန်အထိ မို့သည် ဂရေးကိပ်သို့ လေးကြိမ်တိုင်တိုင် လာရောက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်ကလည်း ကွန်ကော်ဒီယာသို့ သုံးကြိမ် သွားရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
ကူးတို့တံခါး အချိန်ဇယားတွင် မိသားစုသွားလာရေးလမ်းကြောင်းဟူသော စာတန်းလေးတစ်ခု တိုးလာခဲ့သည်။
မေရီက မည်သည့်မိသားစုကို ဆိုလိုမှန်း အတိအကျ မဖော်ပြထားသောကြောင့် ဤအသုံးအနှုန်းကို မကြိုက်ပေ။
သိုရ်က အန္တရာယ်ရှိသော စွမ်းရည်များကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြသော ကလေးများ ဟူ၍ အမည်ပေးရန် အကြံပြုခဲ့သည်။
မေရီကမူ ယင်းကို ပို၍ပင် မကြိုက်ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အတည်ပြုလိုက်သော စာသားမှာ -
ဂရေးကိပ်နှင့် ကွန်ကော်ဒီယာ ဘုရင့်မိသားစုများအကြား တရားဝင် ပြည်တွင်း ခရီးသွားလာရေး လမ်းကြောင်း ဟူ၍ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ယင်းအတွက် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းစာ အပြည့်အစုံ လိုအပ်ခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက ၎င်း၏ ဘေးတွင် သူငယ်ချင်းများ ဟူ၍ ရေးထည့်လိုက်သည်။
မေရီက ထိုစကားလုံးကို ပယ်ဖျက်ပစ်လိုက်၏။
သို့သော် နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ ထိုစာလုံးက ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။
အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းခန်း တံခါးနားတွင် ခရီးဆောင်ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို စတင် ဆောင်ရမ်းထားခဲ့သည်။
စောင်များ။
အဝတ်အစား အပိုများ။
အစားအစာများ။
ပတ်တီးများ။
ခွက်နှစ်ခွက်။
အထည်စဖြင့်လုပ်ထားသော အရုပ်လေးရုပ်။
ကလေးများ၏ နယ်နိမိတ် စည်းကမ်းချက်များ ရေးထားသော ခေါက်စာရွက်တစ်ရွက်။
အနီးအနားတွင် ကုသသူ သုံးဦး၊ ကုသပေးလိုသော အဟိတ်ဗီဇရှိသည့် တန်ခိုးရှင် ကလေးနှစ်ဦး၊ ဩရီလီယာ၊ မို့နှင့် နဂါးတစ်ကောင်တို့ အမြဲတမ်းလိုလို ရှိနေပါလျက်နှင့် ဘာကြောင့် ပတ်တီးတွေ လိုအပ်နေရတာလဲဟု ကျွန်တော် မေးခဲ့ဖူးသည်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကလေးတွေက လဲကျတတ်လို့လေ”
“အဲ့ဒါက သာမန်ပါပဲ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
သူမက အထည်လိပ်တစ်လိပ်ကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
“သာမန်အရာတွေကလည်း စွမ်းအားတွေနဲ့အတူ ဖြစ်ပျက်နေတုန်းပဲလေ”
ရိုင်ဆာလည်း ထိုကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဖူးသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ကောင်းသော သင်ကြားမှုမှန်သမျှသည် နောက်ဆုံးတွင် အတူတူပင် ဖြစ်လာတတ်ကြပေမည်။
မို့၏ ခြင်းတောင်းက ပို၍ ကြီးသည်။
လစ်စဘက်က ၎င်းကို သိမ်းဆည်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
ထို့ကြောင့်ပင် တစ်ပတ်စာလောက် လုံလောက်မည့် အဝတ်အစားများ ပါလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းသွားတော့သည်။
အက်ဗလင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖွင့်ကြည့်လိုက်စဉ်က ကွန်ကော်ဒီယာမှ ကလေးတစ်ဦးစီအတွက် ဦးထုပ်သုံးလုံးစီ ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ရာသီဥတုက ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်လေ” ဟု လစ်စဘက်က စာရေးခဲ့သည်။
သူတို့က အလုံပိတ်အခန်း နှစ်ခန်းကြားရှိ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ခရီးသွားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အက်ဗလင်က ဦးထုပ်နှစ်လုံးကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။
လစ်စဘက်က လေးလုံး ပြန်ပို့လာ၏။
ဟယ်လီနာက ၎င်းတို့ကို မြင်သွားသည်။
စာပေ အပြန်အလှန် ပေးပို့မှုများ စတင်လာတော့သည်။
ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် သိုးမွှေး၊ လက်ရှည်၊ အားဖြည့်အိတ်ကပ်များ၊ ဆောင်းရာသီ ဖိနပ်များနှင့် ကလေးအဝတ်အစားများပေါ်ရှိ အလှဆင်ခလုတ်များ၏ ကျင့်ဝတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်များအကြောင်း ဆွေးနွေးဖလှယ်မှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် ရန်သူများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်ဟု သိုရ်က ခန့်မှန်းခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ သူတို့က နှစ်ခုစလုံးကို ဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်ပြနိုင်ခဲ့ကြပြီတကား။
မို့နှင့် အက်ဗလင်တို့၏ မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကမူ ပို၍ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ကလေးများအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုကြသည်။
စားသောက်ခြင်း။
အိပ်စက်ခြင်း။
မသင့်လျော်သော အချိန်များတွင် ပေါ်လာတတ်သည့် စွမ်းအားများ။
မည်သည့် ငိုသံမျိုးက ချက်ချင်း ဂရုစိုက်ရမည်နည်း။
မည်သည့် တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးက ပို၍ ဆိုးရွားသနည်း။
အဘယ်ကြောင့် မည်သူ့ကိုမဆို သုံးစေလိုသည်ကို မသိမီတွင် ကလေးများအား စွမ်းအားထုတ်လွှတ်မှုကို မည်သို့ သင်ကြားပေးရမည်နည်း။
ထို့နောက် သူတို့သည် ကုသခြင်းအကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။
ပထမမီးတောက်သည် ထိတွေ့မှုမရှိဘဲ ဒဏ်ရာကို မည်သို့ ကြိုတင်သိရှိနိုင်ကြောင်း မို့က အက်ဗလင်အား ပြသခဲ့သည်။
အက်ဗလင်ကလည်း သနားကြင်နာမှုကို ကျူးကျော်မှုအဖြစ်သို့ မရောက်သွားစေရန် ဩရီလီယာ အသုံးပြုခဲ့သော နယ်နိမိတ်များကို သရုပ်ပြခဲ့၏။
သူတို့သည် နည်းလမ်းနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြသည်။
ငြင်းခုံကြသည်။
စမ်းသပ်ကြသည်။
နှစ်ခုစလုံးကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲကြသည်။
ဂရေးကိပ်၏ ဘုရားကျောင်းတွင် တွေ့ဆုံကြသည့်အခါ လီယိုရာလည်း တက်ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုနေရာတွင် တွေ့ဆုံကြသည့်အခါ ကွန်ကော်ဒီယာမှ ကုသသူနှစ်ဦးလည်း ပူးပေါင်းပါဝင်လာကြ၏။
သတင်းပတ်နှစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် ထိုဖလှယ်မှုမှတစ်ဆင့် ကျင့်သုံးမှုအသစ် စာမျက်နှာ ခြောက်မျက်နှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မေရီက ထိုကဲ့သို့သော မိတ်ဆွေဖွဲ့မှုကို သဘောကျခဲ့သည်။
သူတို့သည် တရားဝင် မှတ်တမ်းထဲသို့ မရောက်ရှိခဲ့သော အရာများကိုလည်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
မေရီက မေးမြန်းခဲ့သောကြောင့် ကျွန်တော် သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က မပြောပြဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
မေရီလည်း ၎င်းကို လက်ခံခဲ့သည်။
သိသာထင်ရှားသော အားထုတ်မှုတော့ ပြုလုပ်ရုံဖြင့်ပေါ့လေ။
နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုတွင် မို့နှင့် အက်ဗလင်တို့ ဘုရားကျောင်းလှေကားထစ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
မည်သူ့လက်ထဲတွင်မှ စာရွက်စာတမ်းများ ပါမလာကြပေ။
ကလေးများက သူတို့၏ အောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်တွင် ဆော့ကစားနေကြသည်။
မို့က ခွက်နှစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်ထဲတွင်မူ ဘာမှ မရှိပါ။
ကျွန်တော် ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒါ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စပါ”
“ငါက ဒီမှာ နေတဲ့သူလေ”
“အဲ့ဒါက အခြေအနေကို မပြောင်းလဲသွားစေပါဘူး”
မို့က ကျွန်တော့်ကို ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်လိုက်၏။
သူမက ခွက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဒါလည်း ကျုပ်ဟာပဲ”
ကျွန်တော် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရင်ပြင်ဆီသို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့၏ ရယ်မောသံများက ကျွန်တော့်နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
နောင်တွင် အက်ဗလင်က သူတို့ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည့် အကြောင်းအရာအချို့ကို ကျွန်တော့်အား ပြောပြခဲ့သည်။
အားလုံးတော့ မဟုတ်ပါ။
လုံလောက်ရုံလောက်တော့ ပါသည်။
ရှေးဘုရားဟောင်းတစ်ပါး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို သယ်ဆောင်လာသူ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ထားရသော သာမန်လူသား အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မို့ နားလည်ခဲ့သည်။
သူတို့၏ ဘုံဘဝမှာ အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ အိပ်ရေးပျက်ခြင်းနှင့် နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူသင့်သလားဟူသော မေးခွန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချိန်တွင် ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သူကို ချစ်ရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အက်ဗလင် နားလည်ခဲ့၏။
“မိသားစုဆီ မရောက်လာခင် အန္တရာယ်မှန်သမျှကို လက်ဇန်းဒါးက တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကြိုးစားနေမှာကို သူ စိုးရိမ်နေတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောပြသည်။
“အဲ့ဒါက သဘာဝကျပါတယ်”
“ကြားရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ”
“ကိုယ်က အန္တရာယ်တိုင်းကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“အချို့ကိုတော့ ခင်ဗျား တာဝန်လွှဲပေးတယ်လေ”
“အဲ့ဒါက ခင်ဗျား ထင်နေသလို ခုခံချေပချက် တစ်ခုတော့ မဟုတ်ဘူးနော်”
ကျွန်တော် အသက်မပါဘဲ အိုမင်းသွားသည့်တိုင်အောင် အက်ဗလင်က အိုမင်းရမှာကို ကြိုးစားမလားဟု မို့က မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။
သူမ ပြောပြပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုမေးခွန်းက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးကြသည်။
လုံလုံလောက်လောက်တော့ မဟုတ်ပါ။
အနာဂတ်က ဝေးကွာနေသမျှ ကာလပတ်လုံး မည်သည့် အဖြေမျှ လုံလောက်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုပြောလိုက်လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ အရာရာကို စိုးရိမ်နေမိတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
“အထောက်အကူ ဖြစ်လိုက်တာ”
“ခင်ဗျားကို ချစ်တယ်ဆိုတာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ကင်းစင်နေရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူးလို့ ပြောခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို တွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မို့ကော”
“သူလည်း စိုးရိမ်တာပေါ့”
“သူတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြန်တွေ့ကြတုန်းက လက်ဇန်းဒါးက လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ”
“သူက လူသားထက် ပိုခဲ့ဖူးတာပေါ့။ အဲ့ဒီ ခြားနားချက်က ရှုပ်ထွေးလှပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝအများစုကို ဤကဲ့သို့ပင် ဖော်ပြရပေမည်။
“နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်အကြောင်း ဆွေးနွေးဖြစ်ကြသေးလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဆွေးနွေးဖြစ်တာပေါ့”
“ပြီးတော့ရော”
“ကလေးတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်ခွင့် ရှိမရှိဆိုတာကို ဘုရားတွေကို ဆက်မမေးတော့ဖို့ သူက ကျွန်မကို ပြောတယ်”
ကျွန်တော် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
“တိုတိုနဲ့ လိုရင်းရောက်လိုက်တာ”
“ဟုတ်တယ်လေ”
“အဲ့ဒါ ဘေးကင်းပါ့မလားလို့ သူ ပြောသေးလား”
“ဘေးကင်းမှုနဲ့ လိုချင်တပ်မက်မှုဆိုတာ သီးခြားစီ ဖြစ်တယ်လို့ သူ ပြောတယ်”
“အဲ့ဒါကတော့ ပိုပြီး လိုရင်းမရောက်ဘူး ထင်တယ်”
“အဲ့ဒါက အသုံးအဝင်ဆုံး အပိုင်းပဲလေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကို မှီချလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက်ဆိုတဲ့ အဖြေက ကျွန်မအတွက် ဖြစ်နေတုန်းပဲ”
“ကိုယ့်အတွက်လည်း အတူတူပါပဲ”
“ညီလာခံ ပြီးသွားရင်ပေါ့”
“ကိုတို့ သက်သာရာရသွားကြတဲ့အခါမှာပေါ့”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
အစီအစဉ်က တည်မြဲနေဆဲပင်။
ကလေးများအတွက်ကတော့ သူငယ်ချင်းဖြစ်လာရန်အတွက် ဆွေးနွေးစရာများစွာ မလိုအပ်ပေ။
သူတို့က တံခါးပွင့်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေတတ်ကြသည်။
နံနက်စာစားပြီးနောက် ကွန်ကော်ဒီယာ၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာပါက ကဲလ်နှင့် ဂါရစ်တို့က အနောက်ဘက် လှေကားဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။
ဂရေးကိပ်၏ မိသားစု သွားလာရေးလမ်းကြောင်းက ဦးစွာ စတင်ခဲ့ပါက အဂ္ဂနတ္တက်နှင့် ဆယ်ရာဖီးနားတို့က တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် စောင့်နေတတ်ကြ၏။
ထိုကလေးလေးယောက်က သူတို့၏ နှုတ်ဆက်ပုံများကို တီထွင်ကြံဆလာကြသည်။
ကဲလ်နှင့် ဆယ်ရာဖီးနားတို့ လက်ချင်းထိကြသည်။
သူတို့ကြားတွင် အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ဖြတ်သွား၏။
ဂါရစ်နှင့် အဂ္ဂနတ္တက်တို့က ပစ္စည်းများ အပြန်အလှန် လဲလှယ်ကြသည်။
အများအားဖြင့် ဇွန်းများ ဖြစ်ကြသည်။
တစ်ခါတရံ ဖိနပ်တစ်ဖက် ဖြစ်တတ်သည်။
တစ်ခါတရံ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဖြစ်၏။
တစ်ခါတရံတွင်မူ လော့ကီ၏ စာရေးခုံပေါ်မှ ရလာခဲ့သည်ဟု လက်ဇန်းဒါး ယုံကြည်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်သည်။
မည်သူမျှ ထိုပစ္စည်းကို ချက်ချင်း ပြန်မပေးကြပေ။
သူတို့သည် တစ်ယောက်တည်းနေစဉ်ကနှင့် မတူဘဲ အတူတကွ ရှိနေစဉ်တွင် ကစားပုံချင်း ကွဲပြားကြသည်။
ကဲလ်နှင့် ဂါရစ်တို့က ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ဆောက်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။
အဂ္ဂနတ္တက်က သူတို့ တည်ဆောက်သမျှကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုသည်။
ဆယ်ရာဖီးနားကမူ ၎င်းကို ပြောင်းလဲပစ်ချင်သည်။
ပထမဆုံး အတူတကွ ဆောက်လုပ်ခဲ့သော ခံတပ်က ခြောက်မိနစ်သာ ခံခဲ့ရသည်။
ရာသီဥတု လုံးဝ မရှိပါဘဲလျက် ကဲလ်က ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် သိပ်သည်းနေသော ဆီးနှင်းများဖြင့် နံရံများကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က အတွင်းပိုင်းရှိ სივრცೆಯನ್ನು ခေါက်သိမ်းလိုက်ရာ အပြင်ဘက်ထက် ပိုကြီးသွားခဲ့၏။
အဂ္ဂနတ္တက်က ကြမ်းပြင်ကို အပူပေးလိုက်သည်။
ဆယ်ရာဖီးနားက မမှန်ကန်သော နံရံတစ်ခုကို ဖောက်ထွင်း၍ တံခါးပေါက်တစ်ခု မီးရှို့ဖန်တီးလိုက်သည်။
ခံတပ်က အတွင်းဘက်သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။
ဩရီသယ်က ၎င်းတို့ထံသို့ မရောက်ရှိမီ ကြားထဲမှ ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။
သူက ရယ်မောနေသော ကလေးလေးယောက်၏ အထက်တွင် ပေါင်ရာပေါင်းများစွာ ရှိသော ဆီးနှင်းများကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်နေ၏။
ရိုင်ဆာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မရယ်နဲ့”
“ကိုယ် မရယ်ပါဘူး”
ရွှေရောင်မီးတောက်များက သူ့သွားများကြားတွင် လှုပ်ရှားနေသည်။
“ရှင် ရယ်နေတာပဲ”
“နည်းနည်းတော့ ရယ်မိတာပေါ့”
ဒုတိယအကြိမ် ဆောက်လုပ်သော ခံတပ်တွင်မူ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော တံခါးတစ်ခု ပါဝင်လာသည်။
တတိယအကြိမ်တွင် တံခါးနှစ်ခု ပါလာ၏။
စတုတ္ထအကြိမ်တွင်မူ အရိပ်အတွက် အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ပါဝင်လာသည်။
သို့သော် ကြောင်မလေးက ၎င်းကို အသုံးမပြုဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။
သူမက အမိုးပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။
ခုနစ်ကြိမ်မြောက် ကြိုးစားမှုတွင်မူ ကလေးများက ကလေးထိန်းခန်း ကြမ်းပြင်ကို မထိခိုက်စေဘဲ ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခုလုံးကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကဲလ်က ဆီးနှင်းကို ပုံဖော်သည်။
ဂါရစ်က အကွာအဝေးကို ပုံဖော်ပေးသည်။
အဂ္ဂနတ္တက်က နံရံများ အလွန်အမင်း အေးစိမ့်မသွားအောင် ထိန်းထားပေးသည်။
ဆယ်ရာဖီးနားက ဖြစ်ပေါ်လာသမျှ အက်ကြောင်းတိုင်းကို ပိတ်ဆို့ပေးလိုက်သည်။
သူတို့၏ စွမ်းအားများက အတူတကွ လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ရောနှောသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဩရီသယ်က အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေ၏။
“ဒါဆို ကျောက်တုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဒါကို ဆိုလိုတာကိုး” ဟု သူက ပြောသည်။
“ဘာကိုလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် လေးမျိုးက အလျှော့မပေးဘဲ အတူတကွ တည်ရှိနေကြတာကိုပေါ့”
“သူတို့က ခံတပ်ဆောက်နေကြတာလေ”
“ဟုတ်တာပေါ့”
“သူတို့က ကလေးတွေပါ”
“ပထမဆုံးအကြိမ် အတူမျှဝေသုံးစွဲမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြတဲ့သူတွေလည်း ကလေးတွေပါပဲ”
ကျွန်တော် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ တကယ် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“မဖြစ်နိုင်စရာ မရှိပါဘူး”
နဂါးများလည်း နောက်ပြောင်တတ်ကြပေသည်။
သို့သော် သူတို့က မည်သူ့ကိုမျှ သတိပေးရန် ငြင်းဆန်တတ်ကြရုံသာ ဖြစ်သည်။
ကလေးလေးယောက်က တူညီသော နယ်နိမိတ်များကို စတင် အသုံးပြုလာကြသည်။
နာမည်။
လိုအလား။
ခွင့်ပြုချက်။
ရပ်ရန်။
ရိုင်ဆာက နောက်ထပ် စကားလုံး တစ်လုံးကို ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
“သူငယ်ချင်း”
သူမက အရုပ်တစ်ရုပ်ကို သူတို့ကြားတွင် တင်ပေးလိုက်၏။
“တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးချင်တယ်ဆိုရင် ခွင့်တောင်းရတယ်”
အဂ္ဂနတ္တက်က ကဲလ်၏ ဆီးနှင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူငယ်ချင်းလား”
ကဲလ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူမက အေးခဲနေသော နှင်းလုံးငယ်လေး တစ်လုံးကို သူ့အား ပေးလိုက်၏။
ဆယ်ရာဖီးနားက ဂါရစ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“သူငယ်ချင်းလား”
ဂါရစ်က သစ်သားကွင်းလေး တစ်ခုကို သူမအား ကမ်းပေးသည်။
“အဲ့ဒါ မင်းရဲ့စွမ်းအား မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
ဆယ်ရာဖီးနားက ၎င်းကို လက်ခံယူလိုက်၏။
သင်ခန်းစာက အပြည့်အစုံ မပြီးပြည့်စုံသေးဘဲ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ပထမဆုံး မတော်တဆမှုက ကွန်ကော်ဒီယာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ကဲလ်က အထည်စဖြင့်လုပ်ထားသော ငှက်ရုပ်ကို ယူလိုက်သောအခါ ဆယ်ရာဖီးနား ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။
ပထမမီးတောက်က သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။
ကဲလ်က ရေခဲဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူတို့နှစ်ဦးကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အကွာအဝေးကို ခေါက်သိမ်းလိုက်သည်။
အဂ္ဂနတ္တက်က စွမ်းအားနှစ်ခုစလုံးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်၏။
စက္ကန့်ပိုင်းမျှအတွင်း ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် မီး၊ ဆီးနှင်း၊ ဖိသိပ်ထားသော სივრცەနှင့် သွားစရာနေရာ ရှာဖွေနေသည့် ကုသခြင်း စွမ်းအားတို့ အားလုံး ရောထွေးနေခဲ့သည်။
မို့က ဆယ်ရာဖီးနား၏ နာမည်ကို အော်ခေါ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကဲလ်၏ နာမည်ကို ခေါ်၏။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး ရပ်သွားကြသည်။
ချက်ချင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လုံလောက်ခဲ့ပါသည်။
ဩရီသယ်က ကျန်ရှိနေသေးသော မီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အအေးဓာတ်ကို ကျွန်တော့်ဆီသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်၏။
လက်ဇန်းဒါးက အာကာသခေါက်သိမ်းမှုကို ပိတ်လိုက်သည်။
အဂ္ဂနတ္တက်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ကျန်သူများလည်း သူနှင့်အတူ ငိုကြွေးကြသည်။
စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းအတွက် မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်မပေးခဲ့ပေ။
ငှက်ရုပ်ကို ခွင့်မတောင်းဘဲ ယူခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုကိစ္စကို သီးသန့် ဖြေရှင်းခဲ့ကြ၏။
ကဲလ်က ၎င်းကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။
ဆယ်ရာဖီးနားက ၎င်းကို လက်ခံယူလိုက်၏။
ထို့နောက် ပြန်ပေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးနှစ်ဦးစလုံး ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးကြတော့သည်။
မို့က သူတို့နှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
အက်ဗလင်လည်း သူမနှင့်အတူ ပူးပေါင်းလိုက်၏။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ပေါင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။
အဂ္ဂနတ္တက်က လက်ဇန်းဒါး၏ ပေင်ပေါ်သို့ တက်သွား၏။
ဆယ်မိနစ်တိတိကြာအောင် မည်သူမျှ အုပ်စိုးရှင်၊ နတ်ဘုရားမ၊ ဘုရားရှင်၊ ပြန်လည်ဝင်စားလာသည့် နတ်ဘုရား၊ သင်တန်းတက်နေသည့် သူတော်စင်မ၊ နဂါးစောင့်ကြပ်သူ သို့မဟုတ် တစ်ကမ္ဘာလုံးက ကြောက်ရွံ့နေရမည့် အနာဂတ်စွမ်းအားရှင် မဟုတ်ကြတော့ပေ။
ကျွန်တော်တို့မှာ ကလေးလေးယောက် ငိုယိုနေကြသည့် မိဘများသာ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုအရာက ပို၍ ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော် ၎င်းက ပို၍လည်း အရေးကြီးပေသည်။