အခန်း (၂၄၄) - နဂါးချောချောလေး
“မူလပစ္စည်းတွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
အော်ရီသိုရ်က လက်နက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဘယ်မှမသွားဘူး။”
“သူတို့ ပြောင်းသွားတယ်လေ။”
“မင်းလည်း ပြောင်းသွားတာပဲ မဟုတ်လား။”
“ဒီဟာတွေက ဘုရားစွမ်းအင်နဲ့ ဖန်ဆင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေလား။”
“မင်းရဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအင်ကနေ ကိုယ်စားပြုပေါ်ထွက်လာတာပါ။ မင်းရဲ့သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ပြီးသား ပစ္စည်းတွေကတစ်ဆင့် ပုံဖော်ထားတာပေါ့။”
ကျွန်ုပ်လည်း ဓားကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် ကျွန်ုပ်အတွက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိတော့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ် မှတ်မိသမျှ အမှတ်အသား အားလုံးက ထိုဓားပေါ်တွင် ရှိနေဆဲပင်။
ဓားသွားထိပ်နားလေးဆီက အနည်းငယ်ကွေးနေသည့် ပုံစံ။
ကျွန်ုပ်၏ လက်နှင့် လိုက်ဖက်အောင် အသုံးပြုထားလို့ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော လက်ကိုင်ရိုး။
ဂရေးကိပ်ကို မရောက်ခင်က တိုက်ပွဲတစ်ခုကြောင့် ဓားစောင့်ကာကွယ်ရေး လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ ဖြစ်သွားခဲ့သည့် အမာရွတ်အကွက်ငယ်လေး။
အရာအားလုံးက ပုံစံသစ်တစ်ခုအောက်မှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျိုးသွားရင်ရော ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းဆီကို ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလဲ။”
“ဒီဓားကို ဖျောက်ကြည့်လိုက်လေ။”
ကျွန်ုပ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။”
“မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခု ဘယ်မှာဆုံးသင့်လဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ အဲ့ဒီမုန်တိုင်းကို ဆက်မထိန်းတော့ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်သလိုမျိုးပေါ့။”
အဲ့ဒါက အသေးစိတ် သင်ကြားပြသပေးတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လုံလောက်ပေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဓားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့ရဲ့စွမ်းအင်တွေက ကျွန်ုပ်ရဲ့စွမ်းအင်နဲ့ ဘယ်လိုချိတ်ဆက်နေလဲဆိုတာကို ခံစားမိလိုက်သည်။
ကြိုးတစ်ချောင်းလို မဟုတ်ပေ။
လမ်းကြောင်းတစ်ခုလိုလည်း မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဒီလက်နက်က ကျွန်ုပ်လက်ထဲမှာ ရှိနေရခြင်းမှာ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်က ရှိနေစေချင်လို့ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်က ဆက်ပြီး ကိုင်ထားချင်စိတ်ကို ရပ်လိုက်သည်။
ဓားက အရည်ပျော်သွားသလို ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ရေခဲက မြူခိုးတွေအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်။
သတ္တုက အရိပ်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားသည်။
လျှပ်စီးလက်ခြင်းက နာကျင်မှုမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့ပေ။
ပယ်ရင်က အံ့ဩသွားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
အီလီနော်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ထပ်လုပ်ကြည့်ဦး။”
ကျွန်ုပ်က ဓားကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။
အလင်းလက်တာမျိုး မရှိ။
လက်လှမ်းယူစရာလည်း မလိုပေ။
တစ်ခဏချင်းမှာပဲ လက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ...
နောက်တစ်ခဏမှာတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ရတဲ့ လက်ကိုင်ရိုးက လက်ထဲရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဖျောက်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။
ပြန်ဖျောက်လိုက်သည်။
စတုတ္ထအကြိမ်မြောက်မှာတော့ မယ်လိုဒီက ပြောလာသည်။
“ရှင် အဲ့ဒါကို သဘောကျနေပြီမလား။”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“လက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ တခြားနေရာမှာ ပေါ်လာအောင် ခေါ်လို့ရော ရလား။”
အီလီဇာက လှည့်ကြည့်လာသည်။
“မရဘူး။”
“မေးကြည့်ရုံပါဟာ။”
ကျွန်ုပ်လည်း တူကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
တူက မိုးခြိမ်းသံတိုးတိုးလေးနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ပြန်ခေါ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တူခေါင်းက ဝင်းအတွင်း လေထုကို ရိုက်ခတ်နိုင်လောက်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ စွန်ပလွန်လက်ဝါးပေါ်ကို ကျရောက်လာသည်။
သော်က ရယ်မောလိုက်သည်။
မြိုဂျိုနียร์က တဝီဝီ မြည်ဟည်းလာပြန်သည်။
“ငါ့တူက မင်းရဲ့တူကို သဘောကျနေပုံပဲ။”
“မင်းက ဘယ်လိုသိလဲ။”
“သူ့ကို လာမရိုက်သေးဘူးလေ။”
အဲ့ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်ပုံရသည်။
အော်ရီသိုရ်က ကျွန်ုပ် လက်နက်နှစ်ခုစလုံးကို ဖျောက်လိုက်တာကို ငေးကြည့်နေသည်။
“မင်းအနေနဲ့ ခါးပတ်ကို ဆက်သုံးစရာ မလိုတော့ဘူး။”
ကျွန်ုပ်လည်း အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဓားအိမ်တွေက ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
သူတို့က စိတ်ပျက်နေကြသလို ပုံစံမျိုး ပေါ်နေသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျုပ်က ဒါတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သယ်လာခဲ့ပြီး၊ အခုတော့ ဘုရားစွမ်းအင်က ဒါတွေကို မလိုတော့ဘူးဆိုတာ သားရေချုပ်သမားကို သွားရှင်းပြရတော့မှာပေါ့ ဟုတ်လား”
“ဆက်သိမ်းထားလိုက်ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဘာလုပ်ဖို့လဲ။”
“သယ်သွားစရာ တခြားဟာ တစ်ခုခုကို မင်း ထပ်တွေ့လိမ့်မယ်။”
မယ်လိုဒီက မျက်နှာဝင်းပသွားသည်။
“လက်နက်တွေ ထပ်ရဦးမှာလား။”
“မရဘူး” ဟု အီလီဇာက ဖြတ်ပြောသည်။
ဒီစကားက သူမရဲ့ အဓိက တာဝန်တွေထဲက တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ အရေပြားအောက်မှာ အအေးဓာတ်က ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
အရင်ကထက် ပိုများသည်။
ထိန်းမနိုင်သိမ်းမနိုင်တော့ မဟုတ်ပေ။
စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။
그 ထဲမှာ တခြားပုံစံတစ်ခုကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိလိုက်သည်။
နီးကပ်နေသည်။
ကာကွယ်ပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုက အတွင်းဘက်ကို ရောက်သွားတာကို အော်ရီသိုရ်က သတိထားမိလိုက်သည်။
“ဘာကို ခံစားရလဲ။”
“ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားရတယ်။”
“ဘယ်နားမှာလဲ။”
“နေရာတိုင်းမှာပဲ။”
“အဲ့ဒါ ဖိအားမဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို ဘာလဲ။”
“မင်းရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်လေ။”
သော်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အော်ရီလီယာ ပြောတတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။”
“ဘုရားသခင်တွေရဲ့ သွန်သင်မှုမှန်သမျှ နောက်ဆုံးကျရင် အတူတူပဲ ဖြစ်သွားကြတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်လာပြီ။”
အော်ရီသိုရ်က ကျွန်ုပ်ပြောတာကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“ဆောင်းရာသီက သူထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အရာတွေပေါ်မှာ ဘာတွေ ဖုံးအုပ်ပေးတတ်လဲ။”
“နှင်းတွေပေါ့။”
“ပိုပြီး နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားစမ်းပါ။”
“ရေခဲလေ။”
ကျွန်ုပ်လည်း အအေးဓာတ်ကို ပြင်ပဘက်သို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
လက်ကောက်ဝတ်မှာ နှင်းခဲတွေ ပေါ်လာသည်။
၎င်းက ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးများပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထူထူထဲထဲတော့ မဟုတ်ပေ။
အရေပြားပုံစံအတိုင်း ပါးလွှာတဲ့ အလွှာလေးတစ်ခုက လိုက်ပါလာသည်။
ဖျော့တော့တဲ့ အပြာရောင်။
နီးပါးကို ကြည်လင်နေသည်။
အဲ့ဒီအောက်မှာ လျပ်စီးတန်းတွေ လှုပ်ရှားနေသည်။
ရေခဲက လက်မောင်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
ပခုံး။
ရင်ဘတ်။
ကျောပြင်။
၎င်းက အဝတ်အစားတွေကို မာကျောသွားစေခြင်းမရှိဘဲ ဖုံးအုပ်သွားသည်။
ခြေထောက်တွေဆီသို့ ဆင်းသွားသည်။
လည်ပင်းတစ်လျှောက် တက်လာသည်။
စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အသက်ဝင်နေတဲ့ ရေခဲလွှာပါးလေးတစ်ခုနဲ့ ဖုံးအုပ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်ပေါ်တင်ထားတဲ့ သံချပ်ကာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယ အရေပြားတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။
အဆစ်အမြောင်းတွေမှာ ချောမွေ့နေသည်။
ရင်ဘတ်၊ ပခုံးနဲ့ လက်ဖဝါးတွေမှာတော့ ပိုပြီးထူနေသည်။
လက်ဆစ်တွေမှာ မာကျောတဲ့ အစွန်းတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အစွန်းတန်းတစ်ခုက ကာကွယ်ပေးထားသည်။
ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင် မရွေးချယ်မချင်း မျက်နှာကတော့ ဖုံးအုပ်မခံရဘဲ ရှိနေသည်။
ထိုနောက်မှသာ ရေခဲက မျက်နှာပေါ်ကို ဖြတ်သွားသည်။
ကမ္ဘာကြီးက အပြာနဲ့ဖြူရောင် ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် ဆက်လက် မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။
အသက်ရှူလို့ရသည်။
လှုပ်ရှားလို့ရသည်။
အီလီဇာက သူမ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရေခဲလွှာနောက်ကနေ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေ လုပ်ဖို့ လိုလို့လား။”
“လိုတယ်။”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းထိုးလိုက်သည်။
ဓားသွားက တချိန်းချိန်းနဲ့ မြည်သွားသည်။
သူမရဲ့လက်တွေ တုန်သွားသည်။
ရေခဲလွှာကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သွားပေ။
လူတိုင်းက ငေးကြည့်နေကြသည်။
အီလီဇာက သူမ၏ ဓားကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ပြီးနောက် ပိုပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ထပ်ထိုးလိုက်သည်။
ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရံဝင်းအတွင်းမှာ ကြယ်စင်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘာမှ ကွဲအက်မသွားပေ။
သော်က ရှေ့ကို တိုးလာသည်။
“ငါ့အလှည့်။”
“မရဘူး” ဟု အက်ဗလင်နဲ့ အီလီဇာတို့က တစ်ပြိုင်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။.
သော်က စိတ်နာသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။
အီလီနော် ရောက်လာသည်။
“ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလား။”
ကျွန်ုပ်လည်း လက်မောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက ရေခဲကို လှမ်းတို့ကြည့်သည်။
“မပျော်သွားဘူး။”
“အင်း မပျော်ဘူး။”
“အဆစ်တွေကို လှုပ်လို့မရအောင် တားဆီးထားသင့်တာလေ။”
ကျွန်ုပ်လည်း တံတောင်ဆစ်ကို ကွေးလိုက်သည်။
အလွှာက ရေလိုမျိုး လှုပ်ရှားသွားပြီး ရပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ပြန်ပြီး မာကျောသွားသည်။
ပယ်ရင်က ကိရိယာငယ်လေးတစ်ခုနဲ့ ပုတ်ကြည့်သည်။
ပြီးတော့ ပိုပြင်းပြင်းနဲ့ ထပ်ပုတ်သည်။
ကိရိယာလေး ကွေးသွားသည်။
သူက အီလီနော်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲ့ဒါ ရှင်ပိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုမလား။”
“ငါသိပါတယ်။”
သူလည်း အဲ့ဒါကို သိမ်းလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် မာလဲ” ဟု အော်ရီသိုရ်ကို ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“မင်းမှာရှိတဲ့ သံချပ်ကာတွေထက် ပိုမာတယ်။”
“ဘုရားစွမ်းအင်သုံး လက်နက်တွေကို တားနိုင်လား။”
“တချို့ဟာတွေကိုတော့ တားနိုင်တယ်။”
“မြိုဂျိုနียร์ကိုရော။”
သော်က စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်လာသည်။
“မတားနိုင်ဘူး” ဟု အော်ရီသိုရ်က ပြောသည်။
သော် သဘောကျသွားသည်။
“ပျက်စီးမှုကို လျှော့ချပေးနိုင်လား။”
“နိုင်တယ်။”
သော်က စိတ်ကျေနပ်မှု နည်းသွားတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရေခဲလွှာကို ဖျောက်လိုက်သည်။
ရေခဲက မြူခိုးတွေအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီး ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ပြန်လည် စီးဝင်လာသည်။
ရေစက်တွေ ဘာမှ ကျန်မနေခဲ့ပေ။
အေးစက်တဲ့ အဝတ်စတွေလည်း မရှိတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်အစားတွေလည်း ပျက်စီးမသွားပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းကို ထပ်ကိုင်ကြည့်သည်။
“ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲ ဖုံးလို့ရလား။”
ကျွန်ုပ်လည်း စမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လက်တစ်ဖက်မှာ ရေခဲတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ပြီးတော့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံးမှာ ဖြစ်လာသည်။
နောက်ဆုံး ရင်ဘတ်တစ်လျှောက်မှာ ဖြစ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖျောက်လိုက်သည်။
“ရပါတယ်။”
“အဲ့ဒါက အသုံးဝင်မှာပါ။”
သူမက ကလေးမွှာနှစ်ယောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။.
“မနက်စာစားချိန်မှာ ဒီလိုပုံစံအတိုင်း လိုက်မလုပ်ကြဖို့ သူတို့ကို သင်ပေးရဦးမယ်။”
နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကေရိုးက ရံဝင်းတံခါးနားမှာ ဟယ်လီနာနဲ့အတူ ရပ်နေသည်။
လက်တစ်ဖက်မှာ ပါးလွှာတဲ့ ရေခဲလက်အိတ်တစ်ခု စွပ်ထားသည်။
ဂါရစ်ရဲ့ သစ်သားဒိုင်းကလည်း ကြည်လင်နေတဲ့ ရေခဲပြင်လွှာတစ်ခု ဖုံးအုပ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။.
ရိုင်ဆာက သူတို့ရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
“နာမည် အရင်ပြော။”
“ကေရိုး။”
“ဂါရစ်။”
“ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
ကေရိုးက သူမရဲ့လက်ကို ထောင်ပြသည်။
“ဖေဖေလိုမျိုး လုပ်ချင်လို့။”
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ဒိုင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။
“ခပ်မာမာနဲ့လေ။”
ရိုင်ဆာက ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လျှောက်သွားဖို့ လုပ်လိုက်သည်။
အော်ရီသိုရ်က လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်ုပ်ကို တားလိုက်သည်။
“သူတို့ အန္တရာယ်မရှိပါဘူး။”
“သူတို့က ကျွန်တော် ခုနလေးတင် ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ခံထားရတာလေ။”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
“အဲ့ဒါက စိတ်ချရတဲ့ အနေအထား မဟုတ်ဘူးလေ။”
“စိတ်ချရဖို့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ကြည့်နေလိုက်ပါ။”
ကေရိုးရဲ့ ရေခဲက ပါးလွှာသည်။
အလှဆင်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။
လက်ချားထိပ်တွေမှာ တလက်လက် တောက်နေသည်။
ဂါရစ်ရဲ့ ဒိုင်းက ပိုပြီး ခိုင်မာပေမဲ့ မညီညာပေ။
ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိနေသည်။
ညာဘက်မှာတော့ ဘာမှ မရှိသလောက်ပါပဲ။
ရိုင်ဆာက အဲ့ဒါတွေကို ဘယ်လိုဖျောက်ရမလဲဆိုတာကို လမ်းပြပေးလိုက်သည်။
ကေရိုးရဲ့ လက်အိတ်က နှင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းသွားသည်။.
ဂါရစ်ရဲ့ ဒိုင်းက သစ်သားပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
ဘာမှ ခုခံတာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
အော်ရီသိုရ်က ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“သူတို့က အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းကို အရင်သင်ယူခဲ့ကြတာပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
“ရပ်တန့်ဖို့ပေါ့။”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်ုပ်လည်း သားသမီးတွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်ရဲ့ အရေပြားအောက်မှာ ရှိနေတဲ့ စွမ်းအင်ဆီသို့ အာရုံရောက်သွားသည်။
သင်ခန်းစာ အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မျှဝေခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ကျန်ရှိနေတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို စစ်ရေးကွင်းဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
အီလီဇာက တောင်းဆိုခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။
မေရီက တစ်ဝက်လောက် ရောက်လာမှ ရောက်လာပြီး ဘယ်သူမှ လာမပြောကြဘူးဆိုပြီး ဝေဖန်လာသည်။
မယ်လိုဒီကတော့ အချိန်ဇယားမဆွဲဘဲ အသွင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်သွားတာလို့ ဆိုသည်။
မေရီက အဲ့ဒါကြောင့် ထူးကဲဖြစ်ရပ်ဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ရှိနေတာပေါ့လို့ ပြန်ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့မှာ ထူးကဲဖြစ်ရပ်ဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်ုပ် မသိခဲ့ပေ။
သူမက စာမျက်နှာကို ထုတ်ပြလာသည်။
တကယ်လည်း ရှိနေပေသည်။
ဓားက သံမဏိ လေ့ကျင့်ရေးပြားကို ဖြတ်သွားသည်။
လွယ်လွယ်ကူကူတော့ မဟုတ်ပေ။
သေသေချာချာကို ဖြတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဓားသွားက ဖြတ်သွားတဲ့ အစွန်းတွေတစ်လျှောက်မှာ နှင်းခဲတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လေထုထဲမှာ ယမ်းခတ်လိုက်တဲ့အခါ လေတွေ တိုက်ခတ်လာသည်။
ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုတစ်ခုက ကောက်ရိုးပစ်မှတ်သုံးခုကို မဖြတ်ဘဲ နောက်ကို လွင့်စင်သွားစေသည်။
ကျွန်ုပ် တောင်းဆိုတဲ့အခါ ဓားထဲကို လျပ်စီးတန်းတွေ ဝင်ရောက်လာသည်။
မတောင်းဆိုခင်ကတော့ မဝင်လာပေ။
တူက ခိုင်မာအောင် လုပ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးတုံးကြီးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ရိုက်ခတ်မှုနဲ့အတူ မိုးခြိမ်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျောက်တုံးက ကွင်းပြင်ထဲကို အပိုင်းအစတွေ လွင့်စင်မသွားဘဲ အတွင်းဘက်သို့ ကွဲအက်သွားသည်။
ဒါမာက အဲ့ဒါကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ရှင်က ဘယ်နားမှာ ကွဲရမယ်ဆိုတာကို ကျောက်တုံးကို ပြောပြလိုက်တာပဲ။”
“အဲ့ဒီလို ထင်ပါတယ်။”
“ထပ်လုပ်ပြစမ်းပါ။”
ဒုတိယ ကျောက်တုံးက အတူတူလောက်ရှိတဲ့ အပိုင်းလေးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။
အီလီနော်က အဲ့ဒါတွေကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲ့ဒါကို ငါတို့ သုံးလို့ရတာပဲ။”
ကျွန်ုပ်၏ ဘုရားစွမ်းအင်သုံး လက်နက်က မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ဆောက်လုပ်ရေးကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တူကတော့ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
ရေခဲသံချပ်ကာက လှံတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။
မြားတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။
ပြုတ်ကျလာတဲ့ သစ်တုံးကြီးကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သော်ကို အဲ့ဒါကို ရိုက်ခတ်ခွင့် ပေးလိုက်သည်။
မြိုဂျိုနียร์နဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။
သာမန် လေ့ကျင့်ရေးဓားရဲ့ ပြားတဲ့ဘက်နဲ့ ရိုက်ခတ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဓား ကျိုးသွားသည်။
သော်က လက်ကိုင်ရိုးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။.
“စိတ်ပျက်စရာပဲ။”
“လေ့ကျင့်ရေးကွင်းက ပစ္စည်းလေ” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီး သေဆုံးသွားတာပေါ့။”
အီလီဇာက လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သော်က ကျိုးသွားတဲ့ အပိုင်းအစတွေကို ပေးအပ်လိုက်သည်။
အော်ရီသိုရ်က သံချပ်ကာကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
သူက လူ့ပုံစံအတိုင်း ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
စကေးအကြေးခွံပါတဲ့ လက်ချားတစ်ချောင်းက ကျွန်ုပ်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိလိုက်သည်။
အပူချိန်တွေက ရေခဲထဲကို ဝင်ရောက်လာသည်။
ပထမဆုံး မီးတောက်။
အပြင်ဘက် အလွှာက ပျော့သွားသည်။
အတွင်းဘက် အလွှာကတော့ မာကျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။
တိုက်ခတ်မှုကို ကျွန်ုပ် ခံစားလိုက်ရသည်။
နာကျင်မှုတော့ မဟုတ်ပေ။
သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဆောင်းရာသီစွမ်းအင်ကို အဲ့ဒီဘက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ရေခဲတွေ ပိုထူလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကြားမှာ ရေနွေးငွေ့တွေ ပြည့်သွားသည်။
အော်ရီသိုရ် နောက်ဆုတ်သွားသည်။
သံချပ်ကာက သူ့ဟာသူ ပြန်လည်ပြည့်ဝသွားသည်။
“အဲ့ဒါက သာမန်လူတွေရဲ့ လက်နက်တွေဆီကနေ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ သာမန် လုပ်ဆောင်ချက် အများစုနဲ့ ဘုရားစွမ်းအင် တိုက်ခတ်မှု တချို့ကိုပေါ့” ဟု သူက ပြောသည်။
“သိုလော့စ်ရဲ့ တိုက်ခတ်မှုကိုတော့ မတားနိုင်ဘူးပေါ့။”
“ဘာသံချပ်ကာကမှ အရာအားလုံးကို မကာကွယ်နိုင်ပါဘူး။”
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။”
“တကယ်ရော သိရဲ့လား။”
ကျွန်ုပ်လည်း ရေခဲကို ဖျောက်လိုက်သည်။
“သိပါတယ်။”
အော်ရီသိုရ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဒီအဖြေက သံချပ်ကာထက် ပိုပြီး အရေးကြီးပေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ နေဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ ဆံပင်က ဖျော့တော့တဲ့ အပြာနဲ့ဖြူရောင်အတိုင်း ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
စွမ်းအင်တွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တဲ့အခါမှာတောင် အမည်းရောင်သို့ ပြန်မပြောင်းသွားပေ။
မျက်လုံးအစွန်းတွေက လျပ်စီးတန်းတွေကလည်း မှေးမှိန်သွားပေမဲ့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး မရှိပေ။
ကျွန်ုပ် ပုံစံပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ထာဝရအတွက် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီစကားက ကျွန်ုပ်ကို မကြောက်လန့်စေခဲ့ပေ။
အက်ဗလင်က ကာရံဝင်းနားမှာ ရပ်နေသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ ဓားဟောင်းခါးပတ်ကို ကိုင်ထားသည်။
အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ ဓားအိမ်တွေက အဲ့ဒီမှာ တွဲလောင်းကျနေသည်။
“ဒါတွေကို သိမ်းထားတာပဲလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ရှင်က ဒါတွေကို တခြားကမ္ဘာတစ်ခုအထိ သယ်သွားခဲ့တာလေ။”
“အမှန်ပဲ။”
“သူတို့ အနားယူသင့်ပါပြီ။”
“ဓားအိမ်တွေလည်း အနားယူတတ်လို့လား။”
“ဒီဟာတွေကတော့ အနားယူသင့်ပါတယ်။”
သူမက ခါးပတ်ကို သေသေချာချာ ခေါက်လိုက်သည်။
မေရီက စာအုပ်သုံးအုပ်နဲ့ ရောက်လာသည်။
“ဘာတွေ ပြောင်းသွားလဲ။”
“ကျွန်တော့်ဆံပင်လေ။”
“အဲ့ဒါတော့ ကျွန်မ မြင်ပါတယ်။”
“ဓားနဲ့တူက အခုဆိုရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအင်ကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာနေပြီ။ ခေါ်လို့ရသလို ဖျောက်လို့လည်း ရတယ်။”
သူမက ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“သာမန်သံချပ်ကာတွေထက် ပိုမာတဲ့ ဘုရားစွမ်းအင်သုံး ရေခဲတွေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်နိုင်ပြီ။”
သူမက ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရေးလိုက်သည်။
“ဘုရားသခင်ဖြစ်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်ပြီ။”
သူမ၏ ဘောပင်လှုပ်ရှားမှု နှေးသွားသည်။
သူမက မော့ကြည့်လာသည်။
“အဲ့ဒါက အကြောင်းရင်းလား။”
“အပြောင်းအလဲတွေက ဖြစ်နှင့်ပြီးသားလို့ အော်ရီသိုရ်က ထင်တယ်။ လက်ခံလိုက်တာက သူတို့ကို ငြိမ်ကျသွားစေတာပေါ့။”
မေရီက လူ့ပုံစံပြောင်းထားတဲ့ နဂါးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက အီလီနော်နဲ့ ဒါမာတို့နားမှာ ရပ်နေပြီး မီးဖိုပြီးမာကျောအောင် လုပ်ထားတဲ့ သတ္တုကို နဂါးက ကိုယ်တိုင် မီးဖိုပြီးမှသာ နဂါးသတ္တုလို့ ခေါ်သင့်ကြောင်း ရှင်းပြနေသည်။
“အဲ့ဒါက ယုတ္တိရှိသားပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မေးခွန်းလေးခု မမေးဘဲနဲ့ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်တာလား။”
“ရှင် ခေါ်တာ ခုနစ်ခု ရှိတယ်။ ရှင် ပင်ပန်းနေပြီ ထင်တယ်။”
တစ်ခါတလေကျရင် မေရီရဲ့ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ ပုံစံက မျှော်လင့်မထားတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။
ဗယ်လာက ပြန်လည်ရရှိထားတဲ့ တည်ထောင်မှု မှတ်တမ်းကို အဲညကပဲ မော်ကွန်းတိုက်ဆီကို ယူလာပေးခဲ့သည်။
သူမက မေရီရဲ့ မှတ်တမ်းကို ပြန်လည်စစ်ဆေးခဲ့သည်။
စာပိုဒ်သုံးပိုဒ်ကတော့ ပြုပြင်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။
နာမည်နှစ်ခုကို အစဉ်ပြေ မှားယွင်းစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားမိသည်။
မေးလင်း ပြောခဲ့တာကို သက်စရာ ပြောခဲ့တယ်ဆိုပြီး မှားယွင်း ဖော်ပြထားသည်။
မေရီက အဲ့ဒီ ခြခုစလုံးကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
ဗယ်လာက နောက်ဆုံးဗားရှင်းအောက်မှာ လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်သည်။
အော်ရီသိုရ်ကလည်း သက်သေအဖြစ် လက်မှတ်ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ရဲတိုက်မှူးက အဲ့ဒီစာမျက်နှာကို ဂရေးကိပ်ရဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်လိုက်သည်။
လွှတ်တော်အတွက် မိတ္တူတွေ ပြင်ဆင်သွားမှာ ဖြစ်သည်။
တစ်ခုက ကွန်ကော့ဒီယာကို သွားမှာ ဖြစ်သည်။
တစ်ခုကတော့ ဘုရားကျောင်းမှာ ကျန်ရစ်မှာ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခုကတော့ မော်ကွန်းတိုက် ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်တောင် သုံးနိုင်ဖို့အတွက် ရဲတိုက်ပြင်ပမှာ သိမ်းဆည်းထားမှာ ဖြစ်သည်။
စွမ်းအင်က အမှန်တရားကို တစ်ကြိမ်တုန်းက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကတော့ အဲ့ဒါကို ထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူတော့အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြသည်။
ညစာ မစားမီ ဘုရားသခင် သုံးဦး ထပ်ရောက်လာသည်။
တစ်ဦးက တောင်ဘက်လမ်းကနေ ရောက်လာသည်။
နှစ်ဦးကတော့ အနောက်ဘက် သန့်ရှင်းရာနယ်နိမိတ်ဆီကို အတူတူ ပေါ်လာကြသည်။
သူတို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
ဘယ်သူကမှ ပန်သီယွန်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ဖို့ တောင်းဆိုတာမျိုး မရှိခဲ့ပေ။
ဘယ်သူကမှလည်း မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။
လီယိုရာနဲ့ သက်စရာတို့က သူတို့ကို ဘုရားကျောင်းဆီ ခေါ်သွားကြသည်။
ဟေဗင်ရစ်က အစားအစာတွေ ပို့ပေးသည်။
မေရီက လွှတ်တော်စာရင်းထဲကို သူတို့ရဲ့နာမည်တွေကို ခွင့်ပြုချက် တောင်းပြီးမှ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
စုစုပေါင်း အရေအတွက်က ၇၄ ဦးအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။
ခန်းမကျယ်ကြီးကလည်း မဆံ့တော့ပေ။
မယ်လိုဒီက တောင်ဘက်ကွင်းပြင်ကို အကြံပြုလာသည်။
အီလီဇာက အဲ့ဒါက နဂါးဆင်းသက်တဲ့ ကွင်းဖြစ်သွားပြီလို့ ပြောသည်။
မယ်လိုဒီက အပေါ်ထပ်ကို ထပ်ဆောက်ဖို့ အကြံပြုသည်။
အော်ရီသိုရ်ကတော့ မျက်နှာကြက်ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကြိုတင် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ညစာစားပွဲမှာ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆံပင်ကို သတိထားမိကြသည်။
အများစုက မစိုက်ကြည့်မိအောင် ကြိုးစားကြသည်။
မယ်လိုဒီကတော့ မလုပ်ပေ။
“ရှင် အပြာရောင် ပြောင်းသွားတာ ပြီးသွားပြီပေါ့။”
“အင်း ထင်ပါတယ်။”
“ရှင်နဲ့တော့ လိုက်ပါတယ်။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အဖျော်ယမကာတွေကို ရေခဲသွားအောင် လုပ်လို့ရလား။”
သော်က သူမရဲ့ခွက်ကို ကျွန်တော့်ဘက်ကို တွန်းပို့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဘေးစွန်းကို ထိလိုက်သည်။
သတ္တုပေါ်မှာ နှင်းခဲတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အထဲက အရည်တွေ အေးသွားသည်။
သော် သောက်လိုက်သည်။
“အသုံးဝင်သားပဲ။”
ဘီထရစ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရေအိုးတစ်အိုးလုံးကို လာချပေးသည်။
စားပွဲပြီးဆုံးတဲ့အချိန်မှာတော့ ဘုရားဆောင်းရာသီစွမ်းအင်က ပထမဆုံး အိမ်တွင်းတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နွားနို့ကို အအေးခံပေးလိုက်သည်။
ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်က ညစာစားပြီးတဲ့အခါ ပေါ်လာတဲ့တူကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့အတွက် အဲ့ဒါကို ခေါ်ပေးလိုက်သည်။
သူက တူခေါင်းကို မထိဘဲ...
လက်ကိုင်ရိုးကို သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်သည်။
“သစ်သားစင်းကြောင်းဟောင်းတွေ ရှိနေဆဲပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
“မင်း မြင်ရလား။”
“အင်း မြင်ရတယ်။”
ကျွန်ტော့်မျက်စိထဲမှာတော့ လက်ကိုင်ရိုးက အမည်းရောင်နဲ့ ချောမွေ့နေတာပဲ မြင်ရသည်။
သူက ထောက်ပြသည်။
“ဟောဒီမှာလေ။ ရှင် သဲစက္ကူနဲ့ နက်နက်နက်နက် တိုက်ခဲ့တဲ့နေရာလေ။”
ကျွန်ုပ် မှတ်မိသွားသည်။
အဲ့ဒီအမှားက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက လုပ်ခဲ့မိတာ ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက် မဆောက်ရသေးခင်က။.
ကလေးတွေ မမွေးခင်က။
ဘုရားသခင် မဖြစ်လာခင်က။
အသွင်ပြောင်းလဲမှုက အဲ့ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်ုပ် ထင်ခဲ့ဖူးသည်။
ဒါပေမဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအင်က အဲ့ဒီအမှတ်အသားကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းပေးထားခဲ့သည်။
ဂါရစ်က လက်တစ်ဖက်ကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ရှင်ပိုင်တာပဲလေ။”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ထားတာထက် ပိုပြီး အားဖြစ်စေခဲ့သည်။
မွှာနှစ်ယောက်ကို အိပ်ခိုင်းဖို့ မလွယ်ကူပေ။
ကေရိုးက ရေခဲလက်တွေ လိုချင်သည်။
ဂါရစ်က နဂါးပုံပြင်ကို ထပ်ပြောပြခိုင်းသည်။
အော်ရီသိုရ်က သူတို့ရဲ့ ခုတင်နှစ်ခုကြားမှာ ထိုင်နေသည်။
သူက လူ့ပုံစံအတိုင်း ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အရိပ်က သူ့ရဲ့ပေါင်ပေါ်မှာ နေရာယူထားသည်။
ဒီအချက်ကြောင့် ကေရိုးက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ မထိုင်ဘဲ ဘေးမှာပဲ ထိုင်နေရသည်။
ပုံပြင်ထဲက တောင်ကြီးက နောက်ဆုံးမှာ နဂါးဖြစ်သွားလားလို့ ဂါရစ်က မေးသည်။
“မဖြစ်သွားပါဘူး” ဟု အော်ရီသိုရ်က ပြောသည်။
“ဘာလို့လဲ။”
“သူက တောင်တစ်လုံး မဟုတ်လား။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
အော်ရီသိုရ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“တခြားပုံပြင်တစ်ခုမှာပေါ့။”
ဂါရစ်က အဲ့ဒီကတိကို လက်ခံလိုက်သည်။
မေရီသာဆိုရင် အဲ့ဒါကို တရားဝင် စာချုပ်တစ်ခုလို မှတ်တမ်းတင်ထားလောက်ပေသည်။
သူတို့ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်ုပ်လည်း အခန်းထဲကို ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
သူမက ကျွန်ტော့်ကို မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ခိုင်းသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း တစ်နေ့ကုန်လုံး အဲ့ဒါကို ရှောင်ရှားနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
တမင်တကာတော့ မဟုတ်ပေ။
တော်တော်များများတော့ ဟုတ်ပါတယ်။
မှန်ထဲက လူက ရင်းနှီးသလိုလို ရှိသည်။
ရင်းနှီးတာလည်း မဟုတ်ပေ။
နှင်းခဲလို ဖြူဖျော့တဲ့ ဆံပင်။
ဆောင်းရာသီနဲ့ လျပ်စီးလက်စွန်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မျက်လုံးများ။
ဒီကမ္ဘာကို ပထမဆုံး ခြေချလာခဲ့တုန်းက ကိုယ်ခန္ဓာထက် ပိုပြီး သန်မာတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ။
ဘုရားစွမ်းအင်ကြောင့် အနည်းငယ် ထက်မြက်သွားတဲ့ မျက်နှာ။
ကျွန်ტော့်မျက်နှာပါပဲ။
ကျွန်ုပ်လည်း လက်တစ်ဖက်ကို မြောက်လိုက်သည်။
လက်ပေါ်မှာ ရေခဲတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ပြီးတော့ ပြန်ပျောက်သွားသည်။
ဓား ပေါ်လာသည်။
ပြီးတော့ ပျောက်သွားသည်။
တူက လိုက်ပေါ်လာသည်။
စွမ်းအင်က ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်ပိုင်သဘောတရားကနေ သွေဖည်သွားစေခြင်းမရှိဘဲ တုံ့ပြန်လာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်နောက်မှာ ရပ်နေသည်။
“ရှင် ဘာတွေကို မြင်နေရလဲ” ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
“ကာရိုး သخرိန်းမယ့် လူတစ်ယောက်ကိုပေါ့။”
“ဆံပင်ကြောင့်လား။”
“ဒရာမာဆန်နေလို့ပေါ့။”
“သူ မှန်မှာပဲ။”
“အင်း မှန်မှာပေါ့။”
“တခြားရော ဘာမြင်လဲ။”
ကျွန်ုပ် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။.
“ရှင်ရဲ့ ခင်ပွန်းကိုပေါ့။”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“တခြားရော။”
“ကေရိုးနဲ့ ဂါရစ်ရဲ့ ဖေဖေလေ။”
“အင်း ဟုတ်တယ်။”
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဘုရင်ပေါ့။”
သူမ ဆက်စောင့်နေသည်။
မှန်ထဲမှာ ప్రతిပြန်လာတဲ့ ရေခဲစိမ်းရောင် မျက်လုံးတွေကို ကျွန်ုပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မိုးသက်မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီရဲ့ ဘုရားသခင်တစ်ပါးပေါ့။”
ဒီစကားတွေက တခြားသူဆီက ငှားလာတာလိုမျိုး မခံစားရတော့ပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။
ကျွန်ტော့်မျက်လုံးထဲက လျပ်စီးတွေ မှေးမှိန်သွားသည်။
“ရှင် အရင်ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ချင်နေသေးလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“အဲ့ဒါက ဖြစ်ပါတယ်။”
“သိပါတယ်။”
သူမက ဖြူဖျော့နေတဲ့ ဆံပင်မျှင်တစ်ခုကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
“ရှင် ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ မှတ်မိနေမှာပါ။”
“ရေခဲစည်ပိုင်းထဲက ထွက်လာတုန်းက ရွှဲရွှဲစိုနေတဲ့ ပုံစံမျိုးကိုတောင်မှလား။”
“အဲ့ဒါကို ပိုတောင် မှတ်မိသေးတယ်။”
“အဲ့တုန်းက သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ။”
“တကယ်လည်း သနားစရာ ကောင်းပါတယ်။”
“အဲ့ဒါက အလှပဆုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“မှတ်မိလောက်စရာတော့ ကောင်းပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“ငါသာ ဆက်ပြီး ပြောင်းလဲနေဦးမယ်ဆိုရင်ရော။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မက ဆက်ပြီး ကြည့်နေမှာပေါ့။”
ရိုးရှင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုက အသွင်ပြောင်းလဲမှု ရောက်ရှိလာတာထက် ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ငြိမ်ကျသွားစေခဲ့သည်။
အပြင်မှာ နှင်းတွေ ကျလာသည်။
ကျွန်ုပ် တောင်းဆိုလို့တော့ မဟုတ်ပေ။
လာတော့မယ်ဆိုတာကို ကျွန်ုပ် သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
အဲ့ဒီနှစ်ခုမှာ ကွာခြားချက် ရှိနေသည်။
နှင်းပွင့်တွေက ဂရေးကိပ်ရဲ့ မှောင်မိုက်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။
အောက်ဘက်မှာတော့ ဟေဗင်ရစ်ရဲ့ မီးခွက်တွေက ဘုရားသခင်တွေ၊ ဘုရင်တွေ၊ သက်သေတွေနဲ့ သိုလော့စ် ယူဆောင်လာမယ့် အရာမှန်သမျှကို ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ လမ်းမတွေတစ်လျှောက်မှာ လင်းလက်နေသည်။
ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေက ကျွန်ტော့်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို သီးခြားလမ်းကြောင်းတွေကနေတစ်ဆင့် သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
ဆောင်းရာသီက သူတို့ကို မသိမ်းပိုက်ပေ။
မုန်တိုင်းကလည်း သူတို့ကို ဦးညွှတ်ခိုင်းတာမျိုး မရှိပေ။
ကျွန်ტော့်ရဲ့ နယ်ပယ်စွမ်းအင်က ကုသခြင်း၊ သနားကြင်နာခြင်း၊ ရွေးချယ်ခွင့်၊ သက်သေ၊ သစ္စာကျိန်ဆိုမှု၊ အိမ်ထောင်စု၊ ကြီးထွားမှု၊ လျပ်စီးနဲ့ တခြားသော လွတ်လပ်စွာ ပေးအပ်ထားတဲ့ အင်အားတွေဘေးမှာ နေရာယူလိုက်သည်။
သာမန်လူတွေ ကြောက်ရွံ့လာမယ့် အရာတစ်ခု ဖြစ်လာမှာကို ကျွန်ုပ် စိုးရွံ့ခဲ့ဖူးသည်။
ကြောက်ရွံ့မှုက မုန်တိုင်းကို အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်ုပ် အခုတော့ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ရွေးချယ်မှုကသာ အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်တာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အခန်းထဲက အအေးဓာတ်ကို ဖျောက်လိုက်သည်။
ကျွန်ტော့်ဆီကတော့ မဟုတ်ပေ။
အက်ဗလင်က ကလေးတွေရဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမက နေ့စွဲကို ရေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အော်ရီသိုရ်ရဲ့ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို ရေးသည်။
ပြန်လည်ရရှိခဲ့တဲ့ တည်ထောင်ရေး သစ္စာကျိန်ဆိုချက်။
ကျွန်တော့်ဆံပင်။
သံချပ်ကာ။
လက်နက်များ။
သူမက ကျွန်ტော့်ကို ဘောပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ထပ်ထည့်ရမလဲ။”
ကျွန်ုပ်လည်း ကလေးထိန်းခန်းတံခါးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂါရစ်က ဇွန်းတစ်ချောင်းနဲ့ နဂါးကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာကို ရေးလိုက်ပါ။”
“အဲ့ဒါက ပါပြီးသားပါ။”
“ဒါဆိုရင် ကေရိုးက သူ့ကို ချောတယ်လို့ ခေါ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ရေးလိုက်ပါ။”
“အဲ့ဒါလည်း ပါပြီးသားပဲ။”
ကျွန်ုပ်လည်း တစ်နေ့တာကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ငါကိုယ်တိုင် ဖြစ်ချင်တဲ့ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်လာဖို့အတွက် ဆက်ပြီး မစောင့်တော့ဘူးဆိုတာကို ရေးလိုက်ပါ။”
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ အဲ့ဒါအတိုင်း အတိအကျ ရေးလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာ မိုးခြိမ်းသံက နှင်းတွေကြားထဲမှာ တိုးတိုးလေး လှုပ်ရှားနေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အဲ့ဒါကို တခြားသူစိမ်းရဲ့ အရာတစ်ခုလို ကျွန်ုပ် အထင်မမှားတော့ပေ။
အဲ့ဒါက ကျွန်ტော့်အပိုင် ဖြစ်သည်။