မနက်စာစားပြီးနောက် အော်ရီသာသည် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အီလီဇာက တောင်ဘက်ကွင်းပြင်ကို ရှင်းလင်းထားပြီးဖြစ်သည်။
စစ်သည်တော်များသည် မှတ်သားထားသည့်မျဉ်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။
အီလီနော်က ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သစ်သားအပိုင်းအစမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားထားပြီးဖြစ်သည်။
ပယ်ရင်က ကွင်းပြင်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင် တိုင်းတာခဲ့သည်။
မေရီက တက်ရောက်ခွင့်ရှိသူအားလုံး၏ စာရင်းကို ရေးမှတ်ထားသည်။
အမြွှာနှစ်ယောက်က ၎င်းတို့၏ ကုတ်အင်္ကျီအသစ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
ဂါရစ်က ဇွန်းတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။
သူ အဲဒါကို ဘယ်ကနေ ရှာတွေ့ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
အော်ရီသာသည် လူသားပုံစံအတိုင်း ကွင်းပြင်အလယ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အီလီဇာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနားလား”
သူမက မြေပုံကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“တောင်ဘက်ကို သုံးလှမ်းလောက် ဆင်းလိုက်ဦး”
အော်ရီသာက သုံးလှမ်း ဆင်းလိုက်သည်။
“ဒီမှာလား”
“အင်း”
သူ့၏ ပုံစံပြောင်းလဲခြင်းက အလင်းရောင်နှင့်အတူ စတင်ခဲ့သည်။
ဖြူစင်ဝင်းလက်သော မီးလျှံများသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွေ့လျားသွားသည်။
လောင်ကျွမ်းခြင်း မဟုတ်ပေ။
ပေါ်လွင်လာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
လူသားပုံစံက အထက်သို့ ရှည်ထွက်လာသည်။
သူ့ကုတ်အင်္ကျီသည် မစုတ်ပြဲမီပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကြေးဝါအသားအရေနေရာတွင် ရွှေရောင်အကြေးခွံများ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။
သူ့ကျောပြင်ရှိ အစွန်းများမှ အတောင်ပံများ ပွင့်ထွက်လာသည်။
၎င်းတို့က ဆက်လက် ပွင့်ဟလာသည်။
ထို့နောက် ပို၍ပင် ကြီးမားစွာ ဆက်လက် ဆန့်ထွက်လာသည်။
အနီးဆုံး စစ်သည်တော်များ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။
အော်ရီသာ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကွင်းပြင်ထက်သို့ မြင့်တက်လာသည်။
ခြေထောက်လေးချောင်းက အყინခဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
သူ့လက်သည်းများက ရေခဲလွှာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွား၏။
သူ့အမြီးက နောက်ဘက်သို့ ရမ်းခါသွားပြီး တားမြစ်ထားသည့် အရှေ့ဘက်နယ်နိမိတ်နှင့် လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် တန့်သွားသည်။
အီလီဇာက အမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရတယ်”
နဂါးက ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
ရွှေရောင်မျက်လုံးတစ်ဖက်က သူမ၏ မျက်လုံးအစုံနှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွား၏။
“ကျေနပ်ပါတယ်”
“နေရာလွတ် အလုံအလောက် ရှိသေးတယ်”
“နည်းနည်းပါပဲ”
သူ့အသံက မြေပြင်တစ်လျှောက် တုန်ခါပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကာရိုလ်က အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြီးလိုက်တာ”
“အင်း” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ဂါရစ်က အော်ရီသာ၏ အမြီးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“တွေ့ပြီ”
“သားပြောတာ မှန်တယ်” ဟု ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
နဂါး၏ ပျောက်ဆုံးနေသော အစိတ်အပိုင်းကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည့်အတွက် သူ ကျေနပ်နေပုံရသည်။
အော်ရီသာက အတောင်ပံတစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
နေရောင်ခြည်သည် ပါးလွှာသော အတောင်ပံအစွန်းများမှတစ်ဆင့် ထိုးဖောက်ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ရွှေရောင်။
အနီရောင်။
အဖြူရောင်။
ပထမမီးလျှံသည် အကြေးခွံတိုင်းတွင် ကိန်းအောင်းနေသည်။
သူ သယ်ဆောင်လာသည့် အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
သူ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူ့လူသားပုံစံသည် စိတ်စွဲလန်းမှုတစ်ခု သက်သက်မဟုတ်ကြောင်းကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
နဂါးသည် လူသား၏ ကိုယ်ခန္ဓာအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ပုံစံနှစ်မျိုးစလုံးသည် အော်ရီသာပင် ဖြစ်သည်။
ကာရိုလ်က သူ့ထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများပတ်လည်တွင် အလင်းရောင်များ စုဝေးလာသည်။
“နာမည် အရင်ခေါ်လေ” ဟု ရီဆာက သူမကို သတိပေးလိုက်သည်။
“ကာရိုလ်”
“ဘာလိုချင်လို့လဲ”
“ထိချင်လို့”
အော်ရီသာက လက်သည်းတစ်ဖက်ကို နိမ့်ချလိုက်သည်။
လက်သည်းထိပ်ဖျားသည်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်ထက် ပိုကြီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကာရိုလ်က အက်ဗလင်ကို ဘေးတွင်ထားလျက် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။
သူမသည် လက်တစ်ဖက်ကို သူ့လက်သည်းထက်ရှိ ရွှေရောင်အကြေးခွံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
ပထမမီးလျှံက တုံ့ပြန်လာသည်။
ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် နွေးထွေးမှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကာရိုလ်၏ ဖိနပ်အောက်ရှိ ရေခဲများသည် ပြီးပြည့်စုံသော စက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် အရည်ပျော်သွားကြသည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီသာက ငြိမ်သက်စွာ ဆက်ရှိနေသည်။
“မာတယ်” ဟု သူမက ကြေညာသည်။
“အင်း”
“လှတယ်”
နဂါး၏ မျက်လုံးသည် ကျေနပ်မှုဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“အင်း”
ထို့နောက် ဂါရစ်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူ့ဇွန်းကို အကြေးခွံပေါ်သို့ ထိတင်လိုက်သည်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါ သူ့ကိုတော့ ရှင်းပြလို့ မရဘူး”
“ဘယ်သူမှလည်း ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ဇွန်းက သတ္တုချင်း တိုက်မိသလို အသံသေးသေးလေး ထွက်လာသည်။
ဂါရစ်က နားစွင့်နေသည်။
ထို့နောက် အကြေးခွံကို ထပ်၍ ခေါက်ပြန်သည်။
အော်ရီသာ၏ အမြီး ရွေ့သွားသည်။
အီလီဇာက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
အမြီးသည် မှတ်သားထားသည့်မျဉ်းကို မကျော်လွန်မီတွင် ရပ်တန့်သွား၏။
အော်ရီသာက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ငါ သတိရပါတယ်”
“နောက်ကျမှ သတိရမလို ဖြစ်သွားတာတော့ နည်းနည်းပါပဲ”
“ကိုယ်ကတော့ သတိရနေပါတယ်”
ဂါရစ်က အကြေးခွံကို တတိယအကြိမ်မြောက် ဆက်ခေါက်သည်။
အော်ရီသာက လက်သည်းကို မမီနိုင်လောက်အောင် မြှောက်လိုက်သည်။
သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။
သို သည် ကွင်းပြင်အစွန်ရှိ မယ်လိုဒီ၏ အနီးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမက မြိုလနီယာကို သယ်ဆောင်ထားသည်။
မယ်လိုဒီက အကာအကွယ်တံတိုင်းအသစ်များထဲမှ တစ်ခုကို ကိုင်ထား၏။
အီလီဇာက ၎င်းကို မြင်လိုက်သည်။
“မရဘူး”
“ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
“မရဘူး”
သို က တံတိုင်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေမလဲ—”
“မရဘူး”
သူတို့ ၎င်းကို ချထားလိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ်ကို မပါဝင်ခိုင်းမီ အီလီဇာက ဝင်ရောက်တားမြစ်ပေးခဲ့သည့်အတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အော်ရီသာ လူသားပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းခြင်းက ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
သူ့အတောင်ပံများက သူ့ကိုယ်သူ ပတ်ရံသွားသည်။
မီးလျှံများသည် အကြေးခွံများပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နဂါးကြီးသည် ပုံပျက်သွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ သေးငယ်သွားသည်။
တစ်ချိန်က ရှေးဟောင်းသတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် နေရာယူထားခဲ့သော ကွင်းပြင်တွင်…
နောက်တစ်ချိန်၌မူ သူ့ရှေ့လက်သည်းများ ထောက်ထားခဲ့သည့်နေရာတွင် အော်ရီသာ ရပ်နေလေပြီ။
သူ့ကုတ်အင်္ကျီလည်း သူနှင့်အတူ ပြန်ပါလာသည်။
လက်ကمးစများလည်း ထို့အတူပင်။
သူက ၎င်းတို့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။
ဂါရစ်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာသည်။
“ထပ်လုပ်”
“မလုပ်တော့ဘူး”
“ထပ်လုပ်ပါဆို”
“အခု မဟုတ်သေးဘူး”
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“သားပြောတာကို ကိုယ်လည်း သဘောတူတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
အော်ရီသာ ပြုံးလိုက်သည်။
“တွေ့လား၊ ဒီစကားလုံးက အခုထိ အသုံးဝင်ဆဲပဲ”
စစ်သည်တော်များ လေ့ကျင့်ခန်းဘက်သို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့လည်း ရဲတိုက်ဆီသို့ ပြန် လျှောက်လာကြသည်။
အော်ရီသာက ကျွန်တော့်ဘက်မှ ကပ်၍ လျှောက်လာ၏။
သူ့လူသားပုံစံခြေလှမ်းက ကျွန်တော့်ထက် ပို၍ ကျယ်သည်။
ဘုရားစက်ပစ္စည်း ထွဋ်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် အရပ်ပိုရှည်လာခဲ့ပြီး အခြားသူများ၏ အရှိန်အတိုင်း လိုက်နိုင်ရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းရသည်ကို အကျင့်ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့် ၎င်းကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
ယခုအခါတွင်မူ ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းများကို ပို၍ ကျယ်အောင် ဆန့်ထုတ်ရတော့သည်။
“မင်းက အဖြေတစ်ခုကို မျှော်လင့်နေသလိုမျိုး အပြောင်းအလဲကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်နော်” ဟု သူက ပြောသည်။
“မေးခွန်းတွေ ရှိနေလို့လေ”
“အဖြေတစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့လား”
“သေချာတော့ မသိဘူး”
“အဲဒါက မင်းပိုနှစ်သက်မယ့် မေးခွန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်ပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ”
“အဲဒီစကားက အော်ရီလီယာ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားနဲ့ တူနေလိုက်တာ”
“သူမက ပညာဉာဏ်ကြီးပါတယ်။”
“ခင်ဗျား အဲဒီစကားကို အခုတော့ ပိုပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ ပြောနိုင်လာပြီပဲ”
“ငါက အရင်တုန်းက သူမကို သေချာ မသိခဲ့ဘူးလေ”
“အဲဒါက တခြားဘုရားတွေ သုံးသပ်ချက်ထုတ်ဖို့ကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး”
အော်ရီသာက ရဲတိုက်ဘက်သို့ တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“တခြားဘုရားတွေက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို နားလည်တတ်ကျွမ်းမှုလို့ အထင်မှားကြတာပါ”
ကျွန်တော့်ဓားနှင့် တူတို့သည် ခါးပတ်တွင် တွဲလောင်းကျနေကြသည်။
၎င်းတို့သည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ လေးနေသလို ခံစားရသည်။
၎င်းတို့၏ အလေးချိန် ပြောင်းလဲသွားလို့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲသွားလို့ ဖြစ်သည်။
ဒီဓားသည် ဂရေးကိပ် တည်ဆောက်ခဲ့ရသည့် အဆင့်တိုင်းကို ကျွန်ტော့်နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သည်။
သူ့လက်ကိုင်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင် အစားထိုးခဲ့ရသည်။
ဓားသွားကို တစ်ကြိမ် ပြုပြင်ခဲ့ရသည်။
တူက ပို၍ သက်တမ်းရင့်သည်။
ရိုးရှင်းသည်။
ယုံကြည်စိတ်ချရသည်။
လက်နက်တစ်ခု မဖြစ်လာမီက အလုပ်လုပ်ရန်အတွက် ပြုလုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုလက်နက်နှစ်ခုစလုံးကို ပင့်တင်ခြင်း (apotheosis) အဆင့်သို့ ရောက်သည်အထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
၎င်းတို့ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ၎င်းတို့သည် ဝေးကွာသွားကြသလို ခံစားနေခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော် နားလည်ဆဲဖြစ်သော်လည်း သဘာဝကျကျ မပြောဆိုဖြစ်တော့သော စကားလုံးများကဲ့သို့ပေါ့။
အော်ရီသာက ကျွန်တော် ဓားခလုတ်ကို လှမ်းကိုင်သည်ကို သတိထားမိသွားသည်။
“အဲဒီလက်နက်တွေက မင်းကို ဆန့်ကျင်နေကြတယ်”
“ဒါတွေက လက်နက်တွေလေ”
“အဲဒါက ငြင်းဆိုတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဘာမှလည်း မလုပ်ရသေးပါဘူး”
“မင်းလည်း အတူတူပါပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အောက်ခြေနံရံဘက်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
လေပြေသည် ဟေဗန်ရီးချ် တစ်လျှောက် တိုက်ခတ်သွားသည်။
အေးစိမ့်သည်။
သန့်ရှင်းသည်။
ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက် တောင်စွယ်အလွန်တွင် နှင်းမိုးတိမ်များ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
သူတို့၏ အလေးချိန်ကို ကျွန်တော် ခံစားရသည်။
၎င်းတို့အတွင်းရှိ စိုစွတ်မှုကိုပေါ့။
၎င်းတို့ကို အရှေ့ဘက်သို့ တွန်းပို့နေသော ဖိအားကိုလည်း ခံစားရသည်။
မပင့်တင်မီက ကျွန်တော် မုန်တိုင်းများဆီသို့ လက်လှမ်းဖမ်းခဲ့ဖူးသည်။
ယခုမူ မုန်တိုင်းများသည် အတွေးတစ်ချက်လောက်နှင့်ပင် လုံလောက်အောင် နီးကပ်စွာ တည်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုရန်ပင် အားထုတ်မှု အနည်းငယ် လိုအပ်လာသည်။
ကျွန်တော်သည် ထိုသို့ နီးကပ်နေခြင်းကို အန္တရာယ်တစ်ခုအဖြစ် သဘောထားခဲ့သည်။
ထိန်းချုပ်ထားရမည့် အရာတစ်ခုအဖြစ်ပေါ့။
အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ အလွန်အမင်း သေချာနားထောင်မိပါက လူသားဆန်မှုကို လျော့ပါးစေမည့် အရာတစ်ခုအဖြစ် မြင်ခဲ့သည်။
ပြောင်းလဲလာသော ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုကြောက်ရွံ့မှုမျိုး၏ နောက်ထပ် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ဆံပင်မှ အဖြူရောင်နှင့် အပြူသား အမျှင်များ။
အရေပြားအောက်တွင် စုပုံလာသော ခွန်အားများ။
ကျွန်တော့် ကျောက်မျက်အိမ်အတွင်းမှ ရေခဲအလွှာများ။
အမိန့်မပေးမီကပင် စိတ်ခံစားချက်ကို တုံ့ပြန်လာသည့် လျှပ်စီးလက်ခြင်းများ။
ကျွန်တော် ဘုရားစက်ပစ္စည်းအဖြစ်ကို လက်ခံခဲ့သည်။
သို့သော် ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်အားလုံးကိုတော့ လက်မခံနိုင်သေးပေ။
အော်ရီသာက နံရံကို မှီလိုက်သည်။
သူ့အလေးချိန်ကြောင့် ကျောက်တုံးများ တကျွီကျွီ မြည်လာသည်။
အီလီနော်သာဆိုလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ကန့်ကွက်ပေလိမ့်မည်။
“ခန္ဓာကိုယ်က မင်းကို ပြောင်းလဲနေတယ်လို့ မင်းက ယုံကြည်နေတာပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
“ပြောင်းလဲနေတာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး။ သူက ဖြစ်ပြီးသား အပြောင်းအလဲကို မင်းကို ပြသနေတာပါ”
“အဲဒါက အော်ရီလီယာ သဘောကျမယ့် ခြားနားချက်မျိုးပဲ”
“အရေးကြီးတဲ့ ခြားနားချက်တစ်ခုပါ”
ကျွန်တော် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မနေ့မနက်က လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲတဲ့အခါ နဂါးတစ်ကောင်လို မခံစားရတော့ဘူးလား”
“ခံစားရတာပေါ့”
“ဒီပုံစံကို လက်ခံရတာလား”
“အင်း”
“မလုပ်ခင်က ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ”
“ငါ့အမိုးတစ်ချပ် ကျိုးသွားခဲ့တယ်”
“အဲဒါက သီးသန့်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလိုပဲ”
“သင်ခန်းစာယူစရာ အမိုးတစ်ချပ်ပါပဲ”
အော်ရီသာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ပိုသေးငယ်တဲ့ ပုံစံကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် မသတ်မှတ်ဘဲ အတင်းသေးငယ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာက ဆန့်ကျင်တယ်။ အမိုးက ကန့်ကွက်တဲ့နေရာတွေမှာ အတောင်ပံတွေ ထွက်လာတယ်။ ငါ့အမြီးက နံရံတစ်ခုကို ဖောက်ပြီး ထွက်လာတယ်။ နန်းတော်က ထိန်းသိမ်းဖို့ မပြင်ဆင်ထားတဲ့ နေရာတွေကနေ မီးတွေ ထွက်လာတယ်”
“သို က အမိုးအကြောင်းပဲ ပြောပြတာ”
“သို က ကွန်ကိုဒီယာရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ရွေးချယ်ပြီး ကာကွယ်ပေးတတ်လို့ပါ”
“လုကီ ရော”
“လုကီ ကတော့ ဖျော်ဖြေစရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်အတွက်နဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ မကာကွယ်ဘဲ နေတတ်ပါတယ်”
အဲဒါက မှန်ကန်ပုံရသည်။
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“လူသားပုံစံဆိုတာ အောက်ကျို့နေရတဲ့ ပုံစံတစ်ခုလို့ တွေးတောတာကို ငါ ရပ်လိုက်တယ်”
အော်ရီသာက အကြေးခွံများ ဖုံးနေသည့် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ ရွေးချယ်လိုက်သောကြောင့် အကြေးခွံများ ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“နဂါးဆိုတာ သူ့အတောင်ပံရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရပါဘူး”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် အများစုမှာ လူသားလက်အတိုင်း ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကိရိယာတန်ဆာပလာများကြောင့် ဖြစ်လာသော ကြမ်းတမ်းမှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လက်မအခြေတွင် ပါးလွှာသော အမာရွတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းနေသည်။
ဆောင်းရာသီကို အလွန်အမင်း ဆွဲထုတ်မိတိုင်း လက်ဆစ်များတစ်လျှောက် ရေခဲများ စုဝေးလာသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ချက်ချင်း ဖယ်ထုတ်ပစ်နေခဲ့သည်။
ဖាក់ကွယ်ထားခဲ့သည်။
အက်ဗလင်ဆီက မဟုတ်ပါ။
အောင်မြင်စွာနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော့်ဆီကနေ ကိုယ်တိုင် ဖាក់ကွယ်နေခဲ့တာပါ။
“ငါ ဘာတွေ ဖြစ်လာနေတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီသာ၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းရဲ့ နယ်မြေဒေသက ဘာကို ကိုယ်စားပြုလဲ”
“မုန်တိုင်းနဲ့ ဆောင်းရာသီ”
“အဲဒါက အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်နေတာတွေလေ”
“အဲဒါက မေးခွန်းပဲလေ”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်းက တပ်ဖွဲ့တွေကို နာမည်တပ်လိုက်တာပဲ။ သူတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ”
ကျွန်တော် မြောက်ဘက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အအေးဒဏ်”
“တစ်ခါတလေတော့ပေါ့”
“ဖျက်ဆီးခြင်း”
“တစ်ခါတလေပါပဲ”
“အပြောင်းအလဲ”
အော်ရီသာက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ဆောင်းရာသီက အသက်သတ်သည်။
သို့သော် အနားယူစေသည်။
နှင်းတွေအောက်မှာ မျိုးစေ့တွေကို ကာကွယ်ပေးတယ်။
တောင်ပေါ်ရေခဲတွေထဲမှာ ရေကို သိုလှောင်ပေးတယ်။
မီးဖိုတွေပတ်လည်မှာ လူတွေကို စုစည်းစေတယ်။
လမ်းတွေကို အန္တရာယ်များစေပြီး အိမ်တွေကို တန်ဖိုးရှိစေတယ်။
မုန်တိုင်းတွေက အမိုးတွေကို ဖျက်ဆီးတယ်။
ရေတွင်းတွေကို ဖြည့်ပေးတယ်။
မျိုးစေ့တွေကို သယ်ဆောင်ပေးတယ်။
အပူချိန်ကို ချိုးနှိမ်တယ်။
ကောင်းကင်ပေါ်က မီးခိုးတွေကို ရှင်းထုတ်ပေးတယ်။
သူတို့က လူတွေကို ကြောက်ရွံ့စေနိုင်တယ်။
သူတို့က လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်တယ်။
ဘာမှ ကျွန်တော့်အမျက်ဒေါက်တာသအတွက်သက်သက် တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဘာမှ ကျွန်တော့်အတွက် ရွေးချယ်မှုတွေ ပြုလုပ်ပေးနေခြင်း မရှိပေ။
“စွမ်းအား” ဟု ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “အပြောင်းအလဲ။ အနားယူမှု။ အန္တရာယ်။ အသစ်တဖန် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း”
“ပြီးတော့ကော”
ကျွန်တော် ဂရေးကိပ်ကို စဉ်းစားမိသည်။
အကာအကွယ်တံတိုင်းများကို။
ကျွန်တော် ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတဲ့ အမိုးအောက်မှာ အိပ်စက်နေတဲ့ ကလေးငယ်တွေကိုပေါ့။
“ဘယ်သူကမှ ကြောက်ရွံ့နေလို့ ပိုင်ဆိုင်လို့မရတဲ့ အရာတစ်ခု”
အော်ရီသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပြီလေ”
လေပြေ တိုက်ခတ်လာသည်။
အကြမ်းဖက်စွာ မဟုတ်ပေ။
၎င်းက ရဲတိုက်ပတ်လည်တွင် ရွေ့လျားသွားသည်။
မျှော်စင်များကို ဖြတ်၍။
မြို့တစ်ခွင်သို့။
နှင်းများသည် လမ်းမများပေါ်သို့ မကျရောက်ဘဲ အမိုးများပေါ်မှ မြင့်တက်သွားသည်။
တောင်စွယ်အထက်တွင် မုန်တိုင်းတိမ်များ စုဝေးလာသည်။
တိမ်များကြားတွင် လျှပ်စီးများ လက်ခတ်နေသည်။
ကျွန်တော် ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ခံစားရသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။
ယခင်က ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည့် ပုံစံအတိုင်း ကျွန်တော့်ကိုယ်ကို ကျဉ်းမြောင်းမသွားစေခဲ့ပေ။
စွမ်းအားအတွက် ကျွန်တော့်ထက် ကျော်လွန်၍ လက်လှမ်းမမီခဲ့ပေ။
ကျွန်တော့်ပိုင်ဆိုင်ပြီးသား အရာများကို ဆက်ရှိနေစေရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
အအေးဓာတ်သည် ကျွန်တော့်ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
နာကျင်စေခြင်း မရှိပေ။
အသက်ရှူရသလိုပါပဲ။
ရေခဲများ ဆံပင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ကျန်ရှိနေသေးသော အမည်းစက်များအစွန်အဖျားအထိ အမြစ်မှစ၍ ဖြူဖပ်သွားကြသည်။
အဖြူရောင်။
အပြာရောင်။
လျှပ်စီးများ ဖြာထွက်နေသောကြောင့် ငွေရောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။
ဆံပင်မျှင်တိုင်း ဆောင်းရာသီကောင်းကင်၏ နက်ရှိုင်းသောနှင်းခဲရောင်ကို ရရှိလာသည်အထိ အပြောင်းအလဲက ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော့် ကျောက်မျက်အိမ်များ ထက်မြက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။
အစွန်းများသည် ရေခဲများဖြင့် ဖျော့တော့လာသည်။
လျှပ်စီးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော မျဉ်းကြောင်းများအဖြစ် အပြင်ဘက်သို့ ပန်းထွက်လာသည်။
ကျွန်တော့် အသားအရေ အေးစိမ့်သွားသည်။
ပခုံး၊ ရင်ဘတ်၊ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များတွင် ခွန်အားများ စုဝေးလာသည်။
ချေးငှားလာခြင်း မဟုတ်ပေ။
အတင်းအကျပ် လုပ်ယူထားခြင်း မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော့်ဟာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်လက်အောက်ရှိ နံရံသည် အყინခဲသွားသည်။
အော်ရီသာက မလှုပ်မယှက်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် နောက်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်။
သူမသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။
သူမ အသက်ရှူရပ်သွားသည်။
ထိုအဖြစ်က ပုံစံပြောင်းလဲခြင်းထက် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့စေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လှည့်လိုက်သည်။
လေပြေ ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဆိုးလို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မဆိုးပါဘူး”
“အဲဒါက ရှည်လျားတဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ”
“စကားတစ်ခွန်းတည်းပါ”
“အချိန်ယူလိုက်ရတယ်လေ”
သူမ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများက ကျွန်တော့်ဆံပင်ပေါ်သို့ ရွေ့သွားသည်။
ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်သို့ပေါ့။
ကျွန်တော့်မျက်လုံးစွန်းများရှိ လျှပ်စီးများပေါ်သို့လည်း ရွေ့သွားသည်။
ပင့်တင်ခြင်းအဆင့် အခြေကျလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ကျယ်ပြန့်သန်မာလာခဲ့သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်နေသည်။
“ရှင်နဲ့ တူနေတာပါပဲ” ဟု သူမက ပြောသည်။
“အပြာရောင် နည်းနည်း ပိုဆိုးသွားတာပေါ့”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်တယ်”
“လုံးဝကို ဖြစ်သွားတာပါ”
သူမ ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို ထိလိုက်သည်။
ရေခဲက သူမ၏ လက်ချောင်းများကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။
ဆံပင်မျှင်များသည် ဆံပင်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။
ပို၍ အေးစိမ့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သဘောကျတယ်”
အော်ရီသာ နံရံမှ ဖယ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ရုပ်အသွင်အပြင်အကြောင်း ဆွေးနွေးကြတာကို ငါ ခွင့်ပြုပေးပါ့မယ်”
သူ ရဲတိုက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် သူထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“အဲဒါ သတိတရား ရှိတာလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“နဂါးတစ်ကောင်ဆီကနေပေါ့လေ”
“သူ့မှာ အများကြီး ပါဝင်နေပါတယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကျွန်တော့်မျက်နှာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“အကုန် အဆင်ပြေရဲ့လား”
ကျွန်တော် မေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“အင်း”
“သေချာရဲ့လား”
“အပြောင်းအလဲတွေ ရပ်သွားမယ့်အချိန်ကိုပဲ ငါ စောင့်နေခဲ့မိတာ”
“အခုရော”
“မရပ်သွားစေချင်တော့ဘူး”
သူမ၏ မျက်နှာပေး ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ရှင် အရင်အတိုင်း ဆက်ရှိနေဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ ကျွန်မ မလိုလားခဲ့ပါဘူး”
“သိပါတယ်”
“သေချာလို့လား”
“လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး”
သူမ ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် မုန်တိုင်း ရွေ့လျားသွားသည်။
လျှပ်စီး လက်သည်။
မတိုက်ခတ်ပါ။
အောင်ပွဲခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ခွာလိုက်ကြသောအခါ အက်ဗလင်က အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်ကတော့ဖြင့် ပြဇာတ်ဆန်ဆန်ပါပဲကွာ”
“ဒါက နယ်မြေဒေသရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ”
“မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါက အရင်ကတည်းက ရှိနှင့်ပြီးသားပါ”
ကျွန်တော့်ခါးပတ်မှ ပြတ်သားသော အက်ကြောင်းသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ဓားအိမ် ရေခဲသွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် လက်နက်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
လက်ကိုင်ကို လက်ဖြင့် ပိတ်ကိုင်မိလိုက်သည်နှင့် ဆောင်းရာသီသည် ၎င်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေသည် အရောင်မှောင်သွားသည်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းအောက်ရှိ လက်စွပ်ပြောင်းလဲသွားသည်။
သတ္တုသည် ငွေရောင်အစွန်းများဖြင့် ဖျော့တော့သော အပြာဖြူရောင် ဖြစ်လာသည်။
ကျွန်တော် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဓားသွားသည် သတ္တုတော့ မဟုတ်တော့ပေ။
လုံးဝကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
ကြည်လင်သော ရေခဲများသည် မုန်တိုင်းမှောင်မိုက်သော သတ္တုស្នေကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။
အတွင်းတွင် လျှပ်စီးများ ရွေ့လျားနေသည်။
ပွင့်လင်းနေသော အစွန်းကို ဖြတ်၍ နှင်းများ အရည်မပျော်ဘဲ လှည့်ပတ်နေသည်။
မိုးမခြိမ်းမီ ဖိအားကြောင့် ဓားသွားက တုန်ခါနေသည်။
အက်ဗလင် နောက်ဆုတ်သွားသည်။
ကြောက်လို့ မဟုတ်ပေ။
နေရာဖယ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
အော်ရီသာ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူ့အရင်က သတိတရားက အချိန်တိုလေးသာ ခံလိုက်ပုံရသည်။
“လက်နက်က လိုက်လာတာပဲ” ဟု သူက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်မခေါ်ခဲ့ပါဘူး”
“ငါ ခံစားမိတယ်”
တူက ကျွန်တော့် နောက်ထပ် တင်ပါးတစ်ဖက်ကို လာခေါက်သည်။
၎င်း၏ သစ်သားလက်ကိုင်သည် လရောင်အောက်ရှိ ဆောင်းသစ်ပင်ကဲ့သို့ အရောင်မှောင်သွားသည်။
အလျားလိုက် ငွေရောင်မျဉ်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သတ္တုခေါင်းကြီး ကျယ်ပြန့်လာသည်။
မျက်နှာပြင်တစ်ခုသည် ပြားချပ်သွားပြီး ရေခဲများ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။
နောက်တစ်ခုက ကျောက်တုံး သို့မဟုတ် သံချပ်ကာကို နှစ်ခြမ်းခွဲရန် ရည်ရွယ်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
သတ္တုအတွင်းတွင် ဖျော့တော့သော လျှပ်စီးស្នေတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့အထက်တွင် မိုးတစ်ချက်ခြိမ်းလိုက်သည်။
လက်နက်နှစ်ခုစလုံး ပို၍ ပေါ့ပါးလာကြသည်။
အလေးချိန် ကင်းမဲ့နေလို့ မဟုတ်ပေ။
အလေးချိန်က ကျွန်တော့်ကို သိရှိသွားလို့ ဖြစ်သည်။
အီလီနော် ပြေးလာသည်။
ပယ်ရင်က နောက်ကနေ လိုက်လာသည်။
အီလီဇာက စစ်ဘက်ရင်ပြင်မှ ထွက်လာသည်။
မယ်လိုဒီနှင့် သို ကလည်း အနီးတွင် ရောက်နေကြသည်။
မသိသေးသော လက်နက်၏ အပြုအမူကို ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း ရှောင်ရှားချင်ခဲ့ရမည့် လူတိုင်းသည် ခဏအတွင်းမှာပင် အောက်ခြေနံရံဘက်တွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
သို က တူကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
မြိုလနီယာက သူမ၏ ဘေးတွင် တုန်ခါနေသည်။
ကျွန်တော့်လက်နက်က တုံ့ပြန်လာသည်။
တူညီနေခြင်း မဟုတ်ပေ။
အောက်ကျို့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
မုန်တိုင်းမှတစ်ဆင့် ဆက်စပ်နေကြသည်။
သို ပြုံးလိုက်သည်။
“အသစ်လေးပဲ”
“အင်း”
“ပစ်ပြလိုက်လေ”
“မရဘူး” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
သို က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ပြန်လာနိုင်မလားဆိုတာ သူ သိဖို့လိုတယ်လေ”
“ဟေဗန်ရီးချ်ဘက်ကို ပစ်ပြီး သင်ယူစရာ မလိုပါဘူး”
“မြောက်ဘက်ကို ပစ်လိုက်မယ်လေ”
“မရဘူး”
အီလီနော်က ဓားကို မထိဘဲ စစ်ဆေးနေသည်။
“ဒီဓားသွားကို ဘာနဲ့ လုပ်ထားတာလဲ”
“ရေခဲနဲ့”
“သာမန်ရေခဲတော့ မဟုတ်ဘူး”
“အင်း”
“ဘလောက်တောင် မာလဲ”
“မသိဘူး”
သူက အော်ရီသာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် သိလား”
“လုံလောက်အောင် မာပါတယ်”
“အဲဒါက တိုင်းတာချက် မဟုတ်ဘူးလေ”
“ရနိုင်သလောက် တိုင်းတာချက်ပါပဲ”
ပယ်ရင်က တူဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
လျှပ်စီးများသည် ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသည်။
သူ ပို၍ နီးကပ်သွားသည်။
အီလီနော်က သူ့ကော်လားကို ဆွဲပြီး နောက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု သူက မေးသည်။
“မင်းမှာ ဆံပင်တွေ ကျန်သေးတယ်လေ”
သူ့ဆံပင်ကို သူ ထိကိုင်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကောင်းသော အကြောင်းပြချက်ပင်တည်း။